maandag 5 december 2011

Macau: Aankomst in een vreemd China

Macau (Sanva Hotel (218)), maandag 5 december 2011

Half vijf in de ochtend is en blijft vroeg! Maar wanneer je extra vroeg opstaat heb je wel een uur de tijd om je rustig voor te bereiden op de reis die voor je ligt. De bus van Pattaya naar het “Suvarnabhumi Airport” in Bangkok voor 200 Baht per persoon is de beste manier om op de grootste luchthaven van Thailand te komen. Een minibusje haalt je voor de deur van je hotel op en bij het verzamelpunt, het noordelijke busstation van Pattaya, stap je over op een grote touringcar. Daar kan geen taxi meer tegen op!
Untitled
Macau, of Macao, ik weet niet welke juist is, is voor velen een onbekende bestemming die de meeste mensen links laten liggen. Macau is bekend om de grote casino resorts maar het kleinere broertje van Hong Kong heeft zeker meer te bieden.
Bijna vier jaar geleden was ik hier alleen, voor de tweede keer, en nu met Lyka aan mijn zijde ga ik het allemaal nog een keer opnieuw beleven. Gisterenmiddag heb ik de foto’s van mijn vorige reis nog een keer doorgekeken en alles kwam zo weer bij me boven. Het zal deze zeven dagen in Macau dus niet al te moeilijk voor ons worden. Ik hoop wel dat het kleine restaurant waar ik bij mijn vorige bezoek zo lekker heb gegeten nog steeds open is.
UntitledUntitledUntitled
Na een hobbelige vlucht boven een grijs wolkendek landden we na ruim twee uur in Macau. Het weer was grauw en het is vreemd om al die Chinezen dik ingepakt in winterkleding te zien. Op hun beurt was het vreemd om een blanke man in een korte broek en een overhemd te zien! Het was twintig graden dus we kunnen niet zeggen dat het echt koud was.
UntitledUntitled
Immigratie is geen probleem en ook een ATM is snel gevonden. Zes knisperende briefjes van vijfhonderd Macanese pataca liggen op mijn hand. Maar dat blijkt toch wel een probleem te zijn want in de bus moet je gepast betalen, alles wat je teveel geeft vervalt aan de busmaatschappij. En vijftig euro voor een ritje van drie kwartier met de bus is een beetje teveel van het goede! Dus nadat ik bij een chagrijnige geldwisselaar een briefje van vijfhonderd klein had gemaakt stonden we weer bij de bushalte. Lijn 26 naar Ponte 16, dat was ons verteld door een haastige passagier van een andere buslijn.
UntitledUntitled
Lyka kijkt haar ogen uit wanneer ze ons hotel voor de komende zeven nachten ziet. Maar na ons avontuur in Indonesië heeft ze er geen problemen mee. Als het bed maar schoon is en het douchewater warm. In een stad als Macau is € 21,- per nacht natuurlijk een koopje. Twee of drie sterren hotels beginnen al snel bij de vijftig à zestig euro, en dat vindt ik nu weer een beetje overdreven. Het is tenslotte maar voor een weekje en we zullen maar weinig op de kamer zijn.
Bij het inchecken reken ik meteen maar alle nachten af en we gaan meteen op pad om wat belangrijke zaken aan te schaffen die we niet in de cabine van het vliegtuig mogen vervoeren. Ik kijk eens goed om me heen en zonder te aarzelen loop ik naar de Chinese supermarkt waar ik tijdens mijn vorige bezoek menig koud biertje heb gekocht. Tandpasta, shampoo, drinkwater en koekjes verdwijnen in het mandje. We zijn er nu klaar voor.
Untitled
Nu is het de hoogste tijd om wat te eten. Alles wat je leest is hier in het Chinees dus plaatjes van de gerechten zijn belangrijk. Een foto van een dampend bord noedels met vlees en groente trekt mijn aandacht. Het leek er op dat het restaurant dicht was maar bij navraag worden we vriendelijk door de schoonmaakster naar één van de vier lege tafeltjes geleid. De noedels zijn buiten al vanaf het plaatje besteld en ze worden gecompleteerd met een gratis glas lauwe zwarte thee.
Na anderhalf bord noedels, want het is teveel voor Lyka, zit ik mutje vol en voldaan stappen we weer de nieuwe wereld binnen. Macau is niet zo heel groot en ik heb ook al snel het gevoel  voor de richting weer te pakken. We slenterden rustig door de smalle straatjes die soms flink stijgen en dalen. Het kleine restaurant is ook gevonden en ik voel me een stuk beter, we zullen niet omkomen van de honger!
De enige taak die ons voor vandaag nog rest is een verlengkabel zoeken omdat het enige stopcontact op de kamer op één meter vijfenzeventig hoog van de vloer zit. Zouden we al onze elektronica willen opladen en een kopje koffie willen zetten dan zal dat niet gemakkelijk zijn. De man van de receptie wijst me in de richting van een klein winkeltje tegenover het hotel waar ik meteen vind waar ik naar op zoek ben.
UntitledUntitled
Het is hier in Macau ook al vroeg donker en we willen in ieder geval vanavond vroeg naar bed. Voor het eten hebben we nog wel tijd voor een korte wandeling! Macau is zo klein en autoluw dat de oude Portugese kolonie uitnodigt om ‘s avonds een heerlijke wandeling te maken in de koele avondlucht. Overal om ons heen knippert de neon verlichting, de lokroep van de ontelbare casino’s, die doen alles om je naar een casino te lokken. Maar niet voor ons vanavond, wij gaan lekker eten bij mijn bekende restaurantje.
Untitled
Opnieuw kies ik voor noedels, we zijn tenslotte in een soort van China, en deze keer zijn ze dunner en beter dan de noedels van vanmiddag, Lyka’s gebakken rijst met garnalen valt een beetje tegen en we zijn het er over eens dat we voor morgen weer een ander restaurant moeten vinden. Na het eten slenteren we in een loom tempo naar het Grand Lisboa Casino.
Untitled
Overal waar we kijken knipperen felgekleurde lampen en neon verlichting, een oneindig vuurwerk ontstoken door elektriciteit.
Untitled
Op de terugweg naar ons hotel maken we plannen voor morgen, maar niets is concreet. We hebben alle tijd, niets moet en alles mag. Terwijl ik dit lig te schrijven horen we aan de andere kant van de dunne wand Chinees praten. Er wordt gerocheld en geschreeuwd. Het is net of ze ruzie hebben maar we weten beter. De oordoppen in en slapen, het is pas half tien maar onze eerste dag zit er op.
Untitled
Er klinkt een ver gelach terwijl ik wegzak in dromenland. Wat is er aan de hand? Lyka laat me de Chinese tube met tandpasta zien. Op het eerste gezicht zie ik er niets vreemds aan maar wanneer de tandpasta op de tandenborstel zit moet ik ook lachen. De tandpasta is groen! Lyka is bang dat ze groene tanden zal krijgen en wijst het gebruik van de tandpasta dan ook af. We kunnen de Chinese karakters op de plastic tube niet lezen maar deze gaat ongetwijfeld over de toegevoegde kruiden en extracten en de helende werking op het tandvlees die van ze uitgaat. Zodra ik plechtig heb beloofd dat we morgen Colgate tandpasta, de èchte witte, kopen wordt de tandpasta voor deze keer eenmalig gebruikt.
Nogmaals een welterusten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?