Foto's verhuizen en herschrijven

Enkele jaren geleden heeft Google de stekker uit Picasa getrokken en tot nu toe ondervind mijn blog daar nog steeds problemen van. Omdat ik voorlopig toch niet meer op reis ga ben ik de verhalen uit 1999 aan het herschrijven en de foto's aan het verhuizen naar Flickr. Veel leesplezier met mijn avonturen van alweer ruim 18 jaar geleden!

maandag 5 december 2011

Macau: Aankomst in een vreemd China

Macau (Sanva Hotel (205))

Half vijf is en blijft vroeg! Maar dan heb je wel een uur de tijd om je rustig voor te bereiden op de reis die voor je ligt. De bus van Pattaya naar Suvarnabhumi Airport voor 200 Baht per persoon is de beste manier om op de luchthaven te komen. Een minibusje haalt je voor de deur van je hotel op en bij het verzamelpunt stap je over op een grote touringcar. Daar kan geen taxi meer tegen op!
Macau, of Macao, ik weet niet welke juist is, is een onbekende bestemming die de meeste mensen links laten liggen. Macau is bekend om de grote casino resorts maar het kleinere broertje van Hong Kong heeft zeker meer te bieden.

Bijna vier jaar geleden was ik hier alleen en nu met Lyka aan mijn zijde ga ik het allemaal opnieuw beleven. Gisteren heb ik de foto’s nog een keertje doorgekeken en alles kwam zo weer bij me boven. Het zal deze zeven dagen dus niet al te moeilijk voor ons worden. Ik hoop wel dat het kleine restaurant waar ik zo lekker heb gegeten nog steeds open is.

Na een hobbelige vlucht over een grijs wolkendek landden we na ruim twee uur in Macau. Het weer was grauw en het was vreemd om al die Chinezen dik ingepakt te zien. Voor hun was het vreemd om zo’n witte in een korte broek en een overhemd te zien! Het was twintig graden dus we kunnen niet zeggen dat het echt koud was.
Immigratie was geen probleem en ook een ATM was snel gevonden. Zes knisperende briefjes van vijfhonderd Patacas. Maar dat was wel een probleem want in de bus moet je gepast betalen, alles wat je teveel geeft vervalt aan de busmaatschappij. En vijftig Euro voor een ritje met de bus is een beetje teveel van het goede! Dus nadat ik bij een chagrijnige geldwisselaar een briefje van vijfhonderd klein had gemaakt stonden we weer bij de bushalte. Lijn 26 naar Ponte 16, dat was ons verteld door een haastige passagier van een andere buslijn.

Lyka keek haar ogen uit toen ze ons hotel voor de komende zeven nachten zag. Maar na ons avontuur in Indonesië had ze er geen probleem mee. Als het bed maar schoon is en het douchewater warm. In een stad als Macau is € 21,- per nacht natuurlijk een koopje. Andere twee sterren hotels gaan al snel naar de vijftig a zestig Euro. En dat vindt ik nu weer een beetje overdreven. Het is maar voor een weekje.

Na het inchecken rekende ik meteen maar alle nachten af en we gingen op pad om wat belangrijke zaken aan te schaffen. Ik keek eens goed om me heen en zonder te aarzelen liep ik naar de Chinese supermarkt waar ik ruim drie jaar geleden menig koud biertje had gekocht. Tandpasta, shampoo, drinkwater en koekjes. We waren er nu klaar voor.
Nu werd het de hoogste tijd om wat te eten. En alles is hier in het Chinees dus plaatjes zijn belangrijk. Een foto van een dampend bord noedels met vlees en groente trok mijn aandacht. Het leek er op dat het restaurant dicht was maar bij navraag werden we vriendelijk door de schoonmaakster naar één van de vier tafeltjes geleid. De noedels waren buiten al vanaf het plaatje besteld en ze werden gecompleteerd met een glas lauwe zwarte thee.

Na anderhalf bord, want het was teveel voor Lyka, zat ik mutje vol en voldaan stapten we weer de nieuwe wereld binnen. Macau is niet zo heel groot en ik had ook al snel de richtingen weer te pakken. We slenterden rustig door de smalle straatjes die soms flink stegen en daalden. Het kleine restaurant was gevonden en ik voelde me een stuk beter, we zouden niet omkomen van de honger.
Het enige wat ons nu nog restte was een verlengkabel omdat het enige stopcontact op de kamer op één meter vijfenzeventig van de vloer zat. Zouden we al onze elektronica willen opladen en een kopje koffie willen zetten dan zou dat niet gemakkelijk zijn. De man van de receptie wees me in de richting van een klein winkeltje waar ik meteen vond waar ik naar op zoek was.
Het is hier al vroeg donker en we wilden in ieder geval vanavond vroeg naar bed. Voor het eten nog wel een wandeling! Macau is zo klein en autoluw dat het uitnodigt om ‘s avonds een heerlijke wandeling te maken in de koele lucht. Overal knippert de neon verlichting de lokroep om je naar een casino te lokken. Maar niet voor ons vanavond, wij gaan lekker eten bij mijn bekende restaurantje.

Opnieuw noedels en deze zijn beter dan die van vanmiddag, Lyka’s gebakken rijst met garnalen valt een beetje tegen en we bespreken dat we voor morgen een ander restaurant moeten vinden. Na het eten slenteren we naar het Grand Lisboa Casino.

Overal waar we kijken knipperen de felgekleurde lampen, een oneindig vuurwerk ontstoken door elektriciteit.

Op de terugweg maken we plannen voor morgen, maar niets is concreet. We hebben alle tijd, niets moet en alles mag. Terwijl ik dit lig te schrijven horen we aan de andere kant van de dunne wand Chinees praten. Er wordt gerocheld en geschreeuwd. Het is net of ze ruzie hebben maar we weten beter. De oordoppen in en slapen, het is half tien. Onze eerste dag zit er op.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?