Thailand: Het jaar zit er alweer op

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), dinsdag 31 december 2024

2024 is aan haar einde en dit is het moment om nog een keer over mijn schouder terug te kijken. Er is veel gebeurd. Er is veel misgegaan maar gelukkig is er ook veel goed gegaan en veel hersteld.
Er zijn vrienden en bekenden voor eeuwig op reis gegaan. Dat zet je aan het einde van het jaar wel aan het denken.
Zoals mijn vriend Piet zegt: ‘Het leven is een meter lang en wij zitten al in de laatste twintig centimeter Jielus!’
Een waarheid als een koe!
Voornemens voor 2025? Niet zo heel veel.

We gaan genieten van nieuwe reizen naar bekende en onbekende bestemmingen.
Het reizen met de rugzak lijkt nu echt aan haar einde te zijn gekomen.

Ik heb nog veertig reisverhalen te schrijven over het afgelopen jaar 2024!
De reden daarvoor is me zelf duidelijk en ik ben diep aan het nadenken hoe ik die ga inhalen. Er is voldoende hoop dat de innerlijke rust in 2025 helemaal terug komt en dat ik elke dag een stukje kan schrijven. Tenzij we op reis zijn en drukke dagen hebben. Ik ga de werkwijze loslaten dat ik de verhalen in de juiste volgorde wil publiceren. Uiteindelijk maakt het voor de lezers weinig uit want de reisverhalen zijn van dag tot dag en hebben meestal geen enkele verbinden met elkaar, alleen het land waar we ons bevinden is een koppeling.

Tot volgend jaar!

Thailand: De besten wensen voor 2025

 Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), maandag 23 december 2024

Wij wensen alle lezers van dit blog al het beste voor 2025.

Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik heb bij het maken, verwerken en publiceren van de foto's en de verhalen. Ik hoop dat ik ook in 2025 weer veel mag schrijven en publiceren.

Veel voorspoed en gezondheid in 2025 gewenst.

Lyka en Jielus

Thailand: Hallo Thailand

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 406), woensdag 18 december 2024

Het blijft een eentonig verhaal maar ook de afgelopen nacht heb ik weer heel slecht geslapen. Zoals gewoonlijk wanneer een verplaatsing voor de boeg hebben. Ik kan het gevoel maar niet loslaten dat we tegenslagen zullen hebben op weg naar onze bestemming en het vliegtuig missen is toch wel het ergste dat je kan overkomen! Ik blijf maar ‘Beren op de weg zien’! Noem het een probleem uit het verleden of een onterechte onzekerheid die ik al heel lang onterecht meezeul.
De violist voor het hotel begint vandaag ook om kwart voor zes een deuntje op de kleine houten huilkist te spelen. Ik sta maar op want ik lig al tijden wakker. Om eerlijk te zijn ben ik er ondertussen wel aan de viool op de vroege ochtend gewend, net als de valse karaoke zangers en zangeressen tot half tien ’s avonds. De schuifdeur naar het balkon gaat open en in de schemering verbaas ik me over de menigte die zich op het strand en de boulevard van Vũng Tàu hebben verzameld om de zon te zien opkomen. Het moet haast wel iets religieus zijn.
We hoeven ons niet te haasten voor het vertrek vandaag. Gelukkig kunnen we vandaag ook weer aanschuiven bij het ontbijt. Waarom dat is is me niet helemaal duidelijk. Het kan zijn dat er een fout is gemaakt aan de receptie maar het kan ook zijn dat ze mijn verzoek hebben ingewilligd.
Ik heb gewoon verteld dat ik een fout heb gemaakt bij het boeken en dat we in totaal tien nachten in het “Romeliess Hotel” verblijven. Zes euro voor twee gebakken eieren met twee stukjes stokbrood mag ik toch wel “aan de prijs” noemen? Of zo de goede recensie van mij gisteren op Agoda de reden zijn? Ik weet het echt niet maar het betekend wel dat we met gevulde magen richting het “Tân Sơn Nhất International Airport” in Saigon gaan.
De koffie smaakt me prima maar mijn hoofd zit op slot en er wil maar geen tekst op mijn beeldscherm verschijnen. We hebben ruim een uur na het ontbijt voordat de grote bus ons komt ophalen voor de verplaatsing naar de “Tân Sơn Nhất International Airport” in Saigon.
Precies om kwart voor elf stopt er een minibus voor het hotel. Ik voel aan mijn water dat er alarmbellen afgaan en de receptioniste die het voor ons heeft geregeld stapt resoluut naar buiten. Niet veel later komt ze weer naar binnen en overspoelt ons met excuses. Ze had echt haar best gedaan en kaartjes besteld voor een grote bus naar de luchthaven in Saigon.
Ik stel haar gerust dat het allemaal wel zal meevallen wanneer de andere passagiers niet teveel bagage hebben! Onze koffers moeten achter de laatste rij stoelen worden gepuzzeld en de chauffeur laat blijken dat hij niet blij is met onze twee grote, en twee kleine, koffers. Het verbaasd me wel dat we de enige twee passagiers zijn in de forse minibus. Er zijn elf stoelen en twee passagiers! Moet ik me zorgen gaan maken? Moeten we straks nog een keer overstappen? Misschien naar een grote bus of in een oud wrak van een minibus?
Niet veel later nemen we op twee verschillende plaatsen nog vijf passagiers aan boord. Het geeft mij innerlijke rust en de rijstijl van de chauffeur is helaas niet passief te noemen maar wel heel effectief. Het verkeer op de zogenaamde snelweg verbaasd me nog steeds. Iedereen gebruikt zijn toeter om de andere weggebruikers er op te attenderen dat ze er aan komen. Alle soorten voertuigen rijden kris kras door elkaar, om de paar kilometer zijn er verkeerslichten. Links en rechts inhalen is hier net zo normaal als bonte koeien in het Hollandse weidelandschap.
De bus stopt plotseling maar de schuifdeur blijft gesloten. Ik vraag me af of dit misschien een plaspauze is. Dat blijkt het niet te zijn. De chauffeur laat het elektrische raam aan de rechterzijde naar beneden zakken en schreeuwt iets onverstaanbaars. Twee jongens, en de vermoedelijke vader achter de vitrine, komen in actie en vullen plastic zakjes met etenswaren. Voor 80.000 dong heeft de chauffeur zijn lunch voor later te pakken en vertrekt weer.
Tien minuten verder is er eindelijk de verwachtte plaspauze en de mogelijkheid voor een snack. We zijn al anderhalf uur onderweg en we vorderen gestaag. We zijn al ruim over de helft van de afstand naar de luchthaven maar ik weet dat het laatste kwart van het traject net zolang kan duren als de eerste driekwart. Lyka wil graag een Bapao met varkensvlees en dat is geen probleem. Zelf hou ik het bij een hapje want ik heb geen trek.
Bij de laatste afslag naar de “International Terminal” van de “Tân Sơn Nhất International Airport” krijgen we een aanrijding met een van de tienduizenden taxi’s in Saigon. Lyka en ik kijken elkaar geschokt aan! Ik kijk op mijn horloge terwijl ik me afvraag hoe lang de afhandeling van de aanrijding zou kunnen duren in Vietnam. Gelukkig valt het mee en tien minuten later staan we met onze bagage in de vertrekhal van de luchthaven.
Balie’s C-D staat er op de beeldschermen en ik beproef mijn geluk bij balie C. We kunnen meteen inchecken en afscheid nemen van onze twee grote koffers. Bij de immigratie en de controle van de handbagage gaat het allemaal wat stroever. In deze “Socialistische Republiek” is er geen ruimte om je eigen interpretatie aan de voorschriften te geven!
De regel is duidelijk en eenvoudig: “Alle schoenen moeten door de scanner!”
Dat is dan lachen want ook teenslippers en sandalen moeten uit en in de bakjes door de scanner. Telefoons en laptops zichtbaar in een apart van van de plastic bakjes, net als mijn strohoed. Regels zijn nu eenmaal regels en die moet je niet afwijzen!
Het is bijna kwart voor drie wanneer we plaats nemen bij Gate 16 voor vlucht VN607 naar Bangkok. We hebben er ongeveer vier uur over gedaan en dat is de tijd om in de gaten te houden mochten we volgend jaar weer “Vũng Tàu” bezoeken. Mijn E-reader komt goed van pas om de tijd te doden. Het boek “Bloedkoraal” van “Simon Gandolfi” is onderhoudend maar zeker geen klassieker.
De passagiers naar Taipei gaan aan boord van de EVA-Air 777-300ER en we zitten bijna alleen in de wachtruimte bij Gate 16. De wachtruimte stroomt langzaam vol en het personeel van Vietnam Airlines verschijnt aan de balie en start de computersystemen op. Bij de eerste kans die zich voordoet laat ik een vrouw van Vietnam Airlines het beeldscherm van mijn iPhone zien.
‘Have Senior Citizen priority by boarding the aircraft?’, staat er in het Vietnamees.
Ze knikt verbaasd en wijst mij terug naar mijn plaats als teken dat ze ervoor zal zorgen dat we voorrang krijgen bij het aan boord gaan van het vliegtuig.
De “Airbus A321” is een kleiner toestel dan ik heb verwacht voor deze late vlucht naar Bangkok. Direct na de business class mogen Lyka en ik aan boord en nu is de korte hernieuwde kennismaking met Vietnam dus echt aan haar einde. We hebben mooie en leuke herinneringen. We zijn het er samen ook over eens dat we volgend jaar weer naar Vietnam gaan, vandaar dat ik ook nog een paar miljoen Vietnamese dong in mijn portemonnee heb laten zitten.
Ik neem in stilte afscheid van de Vietnam oorlog. De pijn en het geweten van het Amerikaanse volk die in hun strijd tegen het communisme wel heel ver zijn gegaan. Ook de Verenigde Naties zijn niet zonder schuld! Teveel jonge levens zijn opgeofferd voor de verkeerde idealen.
Op dit moment is de wereld in oorlog omdat er twee tegenstrijdige stammen een wereldorde willen stichten. De dromende Socialisten en de religieuze Islamieten zijn er beide heilig van overtuigd dat zij de uitverkorenen zijn om over alle mensen op aarde te heersen. Laat het niet gebeuren!
Een officiële vluchtduur van een uur en veertig minuten geeft maar heel weinig tijd aan het cabine personeel om de passagiers aan boord van een hapje en een drankje te voorzien. De eenvoudige, maar zeer smakelijke, sandwich met wat vers tropisch fruit is voor mij voldoende om de dag tot een einde te brengen.
Eenmaal aan de grond in Bangkok staan we voor een enorme aankomsthal vol met mensen bij de immigratie. Mijn oog valt op een man in uniform die passagiers met kinderen uit de mensenstroom haalt en die achteraan veel kortere rijen zet. Ik twijfel geen moment!
Ik fluister hem toe in het Thais: ‘Ik heb diabetes en ik voel me niet zo lekker.’
Hij bekijkt me van top tot teen en stuurt mij ook naar de veel kortere rijen, maar niet voordat ik hem heb verteld dat Lyka mijn “Mia”, mijn vrouw, is. Hij bekijkt Lyka en mompelt wat Thais tegen haar. Lyka weet welke rol ze nu moet spelen en haar gespeelde verlegenheid valt bij de man in het uniform in de smaak.
Over Thailand in het donker kan ik weinig vertellen. Enorme verlichte fabriekshallen omringt door duisternis glijden ons aan beide zijden voorbij. Na anderhalf uur in de Toyota SUV staan we in onze kamer. De kamer is prima maar op de verkeerde verdieping.
We zitten op de vierde verdieping en dat is de op een na lelijkste verdieping aan de achterkant. De receptioniste probeert me, tegen beter weten in, te verleiden met het verhaal dat dit een betere kamer is dan op de zesde verdieping. Voor nu laat ik maar voor wat het is want we zijn alweer ruim tien uur onderweg geweest. Morgenvroeg maar eens gaan praten over een verhuizing naar een hogere verdieping.

Thailand: Een week in weinig foto’s

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), woensdag 27 november 2024

Ik moet in deze moeilijke week eerst terug naar 22 november toen ik een email van Agoda ontving dat onze boeking in Ho Chi Minh City was geannuleerd omdat er wat mis was met het hotel. Renovatie of schade of iets dergelijks. Dan kun je in paniek raken maar een achterdochtig persoon als ik denk eerst aan een phishing mail. Een nachtje erover geslapen en de volgende ochtend toch maar eens kijken wat er precies aan de hand is.
Tegenstrijdigheden in de berichten en website van Agoda alom. De kosten voor de tien nachten zijn ondertussen afgeschreven van mijn kredietkaart en de website van Agoda geeft nu ook aan dat er wat mis is met de boeking en dat ze hard werken om het probleem op te lossen. Maar we zijn met twee boekingen voor hetzelfde hotel op verschillende boekingsite’s! Annelyn uit Singapore komt ook naar hetzelfde hotel dus is het belangrijk dat ik eerst contact met haar heb zodat we de nieuwe boeking op elkaar kunnen afstemmen.
Annelyn heeft nog niets over eventuele problemen met betrekking tot haar boeking gehoord en ook op de website waar ze heeft geboekt staan de lichten nog op groen. Vreemd! Ik probeer het geannuleerde hotel opnieuw te boeken via booking.com maar daar wordt vermeld dat de alle kamers zijn uitverkocht. Er is nog enige twijfel. Wachten kan ook tegen je werken. Ik kan de door het hotel zelf geannuleerde boeking nog steeds zelf zonder kosten annuleren dus doe ik dat maar. De annulering wordt direct bevestigd en ik moet op zoek naar een ander hotel in dezelfde buurt omdat Annelyn daar nog een boeking heeft.
Dat boeken blijkt een stuk moeilijker dan verwacht! Twee keer achter elkaar verlies is mijn boeking omdat ik nog bezig ben met het invullen, en controleren, van de gegevens voor de boeking. Het lijkt er op dat er veel mensen op het internet tegelijk proberen te boeken. Zouden alle boekingen in het hotel zijn geannuleerd? De derde keer gaat het gelukkig wel goed en waarschijnlijk gaat het goed omdat ik een “Superior Suite” probeer te boeken. Het is niet de goedkoopste kamer in het hotel van mijn keuze!
Intussen heb ik ook het bericht op mijn telefoon ontvangen dat mijn betaling voor het geannuleerde hotel in zijn geheel is teruggeboekt. Er valt een last van mijn schouders! Annelyn verschijnt op berichten in Facebook dat haar boeking nu ook is geannuleerd, ze heeft een hotel geboekt op enkele honderden meters van ons nieuwe hotel. Het zal dus allemaal wel goed komen. We kijken er allebei erg naar uit om Annelyn weer te zien.
En dan hebben we ook nog het probleem van het opslaan van onze bagage tijdens de drie weken dat we naar Vietnam zijn. Ik heb de Schotse lilliputter gelukkig niet meer gezien en zijn vriendin is nog steeds aan het verontschuldigen dat ze onze afspraak niet (meer) kan nakomen. Het is niet anders en problemen zijn er om te worden opgelost.
Zes maanden op reis met zowel winter- als zomerkleding is een ingewikkelde logistieke puzzel. Mede door de bagage beperkingen door het maximum gewicht per koffer.
Op de motor hebben we aan twee rugzakken voldoende dus dan moeten de twee cabine koffertjes en de twee grote koffers tijdelijk worden opgeslagen.
Vietnam betekend zomerkleding voor slechts twintig dagen, we kunnen het met de twee kleine cabine koffers en een grote koffer voor ons samen af.
Met kerst en oud en nieuw komt alles weer bij elkaar in Pattaya totdat we midden januari naar Japan vertrekken met alle vier koffers en de rugzakken weer voor langere tijd moeten worden opgeslagen.
Tot midden december staan de rugzakken en een koffer bij onze vriend Piet. Ik kan onmogelijk vertellen hoe dankbaar we zijn dat we overtollige bagage bij hem hebben kunnen achterlaten.
Ik moet nodig op zoek naar een oplossing voor langere tijd. Daar heb ik vier weken de tijd voor met de kerst en oud en nieuw.
Ook voor de motor moet ik nog een betrouwbare stalling zien te vinden. Het lijkt er op dat ik de motor voorlopig maar onder het hotel laat staan. Hij staat droog en in het oog van het volledige personeel. De negen euro per maand voor het stallen zijn ook nog wel te overzien. Jammer dat het me niet is gelukt om de motor bij Paul te stallen. Zijn Thaise zwager heeft een grote hekel aan buitenlanders, hij is van mening dat ze hem nooit genoeg geld geven om zijn verslavingen om te gokken en te drinken te financieren!
Onze gasten hebben na de problematische reis van Ayuthaya naar Pattaya en de problemen in het hotel de draad weer goed opgepakt. Ze zijn elke dag op eigen initiatief en met de taxi Pattaya en de omgeving gaan verkennen. We hebben een enkele keer met ze geluncht of samen gedineerd. Ook hebben we een paar keer wat gedronken. We hebben gisteren afscheid van ze genomen en we hebben gelukkig de indruk dat ze het toch wel leuk hebben gevonden.
We hebben in de afgelopen week bij de “Captain’s Bar” weer enkele mooie overheerlijke bordjes voor ons op tafel gekregen. Onze gasten gaven de voorkeur aan de “Hungry Gorilla” omdat de menukaart meer in hun straatje ligt.
‘Ieder zijn ding!’, zeg ik dan weer op mijn beurt.
Iedereen moet eten wat ze lekker vinden en de gerechten ontwijken waar ze hun neus voor ophalen. Smaken verschillen nu eenmaal en over smaak valt niet te twisten. Morgenavond schuiven we aan tafel in Vietnam en het enige gerecht dat ik me nog kan herinneren is de verse “Vietnamese Loempia”. Een dun doorzichtig velletje van rijstbloem waar je groenten, vis of vlees in legt en dan oprolt. De loempia wordt niet gebakken dus eigenlijk is de loempia rauw. Een saus maakt het gerecht compleet.
We gaan het zien! Morgen weer om zes uur opstaan want de taxi staat om half tien voor het hotel voor ons klaar!

Thailand: Acht uur onderweg

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), donderdag 21 november 2024

Na ruim een week in Thailand is het tijd om van de cultuur afscheid te nemen en het amusement en het strand te verwelkomen. Ik ben heel erg benieuwd wat onze gasten van Pattaya zullen vinden. Pattaya is een stad die niet voor iedereen te bieden heeft waar ze naar op zoek zijn. Er is natuurlijk het nachtleven in al haar smaken en ook het strand van Jomtien om overdags uit te rusten zodat je je ’s avonds weer in het nachtleven kan storten.
Dat uitgaan heb ik de afgelopen vijfentwintig jaar genoeg gezien en gedaan. Mijn voorkeur gaat tegenwoordig uit naar: vroeg naar bed en vroeg op, lekker wandelen in de relatieve koelte van de ochtend en de legen straten. De nachtploeg van dronken jongeren ligt tot ver na het middaguur op een oor in de koelte van de airconditioning.
Onze trein met het nummer 304 vertrekt volgens het schema om 09:01 uit Ayuthaya om om ongeveer 10:35 in Bangkok te arriveren. We zijn ondertussen een team bestaand uit twee verschillende groepen. Hoe groter het team des te meer meningen en smaken. Overleg met elkaar geeft niet altijd een bevredigend resultaat voor alle partijen. Het blijkt onmogelijk om het iedereen naar zijn zin te maken. Het is ook erg moeilijk om met vijf personen met het openbaar vervoer te reizen in Thailand. Het blijft heel moeilijk om (zit)plaatsen bij elkaar in de trein of de bus te bemachtigen. Zelfstandigheid moet er wel zijn.
Daarom is er afgesproken dat Lyka en ik al vroeg naar het station gaan. De kaartjes van vijftien baht per persoon worden door mij gekocht. De andere groep kan de tijd nemen en wat later komen. Het heeft geen nut om in het hotel op elkaar te wachten want de weg naar het station is kort, eenvoudig en gemakkelijk te vinden.
Lyka en ik zijn al veel vroeger op pad dan verwacht omdat we geen zin hebben om op de kamer te blijven hangen.
Het wordt sowieso een hele lange dag want ik zeg het nog maar een keer nadrukkelijk: ‘Voor elke verplaatsing in Thailand moet je eenvoudig een hele dag uittrekken!’
Je weet nooit hoe het loopt en de manier waarop de Thai met de vertragingen omgaat is voor ons westerlingen gewoonweg bewonderenswaardig. De haastige westerlingen kunnen maar moeilijk begrip voor de rust, en de berusting waarmee de Thai het over zich heen laten komen, opbrengen!
De trein 304 heeft volgens het beeldscherm boven het perron een vertraging van twaalf minuten en dat is niet ongebruikelijk in Thailand. Wanneer onze trein helemaal van het scherm verdwijnt wordt het tijd om eens te gaan vragen of onze trein nog wel komt of dat we de vervoersbewijzen moeten inleveren, of omruilen, voor een andere trein. Er komen tot twaalf uur ’s middags nog enkele treinen met de bestemming Bangkok langs. Deze zijn van een andere klasse en categorie met sommige ook met genummerde stoelen.
Een medewerker van de “State Railway of Thailand” verteld me dat de trein nog wel komt maar er moet eerst nog een andere passagierstrein passeren op een stuk enkelspoor. Onze gasten worden ongeduldig en dat is iets dat je juist moet zien te voorkomen. Je hebt het zelf niet in de hand dus moet je het nemen zoals het komt. Berusting in je lot maakt de dag goed.
Ondertussen hoor ik wel af en toe het woord: ‘Taxi’, vallen en dat voorspeld meestal weinig goeds. Wij hebben geen zin om een groot bedrag, twee keer ons dagbudget, te betalen voor een rit in een taxibusje naar Pattaya. Het maakt ons niet uit waar we zijn of wat we doen.
‘We besparen geld waar het kan en geven het uit waar het moet!’, is onze lijfspreuk.
Het maakt ons niet uit of we in het hotel op bed liggen of op een verlaten busstation zitten wachten op de volgende bus. Zolang we maar voor de duisternis valt op de plaats van bestemming zijn!
Daar komt dan eindelijk de trein 304 op perron 2. Wij volgen de lokale bevolking op de voet omdat die natuurlijk uit ervaring weet waar de trein stopt. Ons team scheurt in tweeën, onze gasten met de koffers zoeken een plaatsje in de achterkant van de volle trein terwijl wij twee zitplaatsen weten te bemachtigen in de voorkant van de trein. Vanaf mijn smalle zitplaats kijk ik over de schouder van de machinist mee over het spoor. We maken ons op voor anderhalf uur “kedeng kedeng”.
Hoe het in godsnaam mogelijk is ontgaat me maar we komen met veel minder vertraging aan dan dat we hebben verwacht. We hebben nog vier etappes te gaan voordat we op het hotelbed kunnen neervallen! Het eerste traject is met de zeer efficiënte ondergrondse naar Sukhumvit. Het loopt al richting het middaguur en dan is het openbaar vervoer in de miljoenenstad Bangkok meestal druk, erg druk. Het slepen met grote koffers in de ondergrondse helpt natuurlijk ook niet en opnieuw valt het woord: ’Taxi’.
Na een korte rit moeten we overstappen van de ondergrondse Metro naar de “Sky Train” hoog boven Sukhumvit. De Sky Train is het eerste project om de bevolking van Bangkok op een gemakkelijke manier te vervoeren. Er zijn dagelijks rond de miljoen passagiers die gebruik maken van de bovengrondse sporen die op 5 december 1999, op de verjaardag van de koning, in gebruik zijn genomen.
Gelukkig zijn er roltrappen en liften om de koffers omhoog, ver boven “Sukhumvit Road” te brengen. De straat onder ons is eigenlijk snelweg 3 en is vanaf de oude binnenstad aan beiden kanten van de snelweg volgebouwd. Op “Ekkamai Station” kies ik ervoor om een wolkenkrabber binnen te gaan omdat wij weten dat er hier liften en roltrappen zijn om naar beneden te gaan. Een betonnen trap af met een zware koffer lijkt mij in de hitte van Bangkok geen pretje! Ik ben blij dat wij rugzakken gebruiken.
De lange rij wachtenden voor het loket van “Bell Travel”, voor de grote bus naar Pattaya, voorspeld niet veel goeds! Met een oog op de vertrektijd van 12:30 schuif ik richting het loket voor de vijf kaartjes. Ik probeer nu wel om een beetje bij elkaar te blijven en dat kan eigenlijk alleen maar door stoelen achterin de bus te vragen. Er staan nog een stuk of vijf mensen voor me wanneer de vrouw achter het loket het bord met de vertrektijd wijzigt naar 13:00.
Het was te verwachten en nu is het is het een hard feit! Wanneer ik aan de beurt ben vraag ik om vijf kaartjes achterin. De vrouw in het hokje kijkt verbaasd op en vraagt aan haar buurvrouw wat ze nu moet doen. Gelukkig wil haar buurvrouw meewerken aan mijn, misschien vreemde verzoek. Na een paar toetsencombinaties op het toetsenbord rollen alle kaartjes voor bus 48-21 met de vertrektijd 13:00 uit de kleine printer. Het is even uitzoeken voor de vrouw maar uiteindelijk krijgen we de gevraagde vijf plaatsen voor de stoelen achterin.
We moeten ruim een uur wachten op het vertrek en de gasten hebben trek. Er is een 7-11 op de hoek en het verbaasd me niet dat we daar terecht komen voor een snack. We kunnen niet over een lunch spreken. Wanneer Lyka en ik de warme “Koreaanse Kimchi Roll” hebben weggewerkt met een blikje cola vinden we het welletjes om binnen te wachten. De verkopers van buskaartjes voor de levensgevaarlijke mini-busjes naar Pattaya schreeuwen als gekken om klanten te lokken. Onze oren gaan er pijn van doen en wij verkassen samen naar buiten.
Voor de vorm vragen we nog even of onze gasten meegaan naar buiten maar zij zitten liever onder het afdak in de koelte van de ventilatoren. Zodra de bus van 12:30 is vertrokken verschijnt bus 48-21 en we kunnen er zeker van zijn dat de oude betrouwbare Mercedes diesel ons veilig naar Pattaya zal brengen. We bevinden ons midden in het “Toeristen Circus” waar Kristof en ik het altijd over hadden. Lyka en ik kijken onze ogen uit naar de wachtende menigte die zich over het zuidoosten van Thailand gaat verspreiden.
Niet al te lang voordat de bus gaat vertrekken verschijnen onze gasten en kunnen we aan boord. Lyka en ik lopen door het te smalle gangpad naar de achterste stoelen omdat wij weten dat je daar meer beenruimte hebt en ook ruimte voor de rugzakken. Lyka koppelt haar iPhone aan de mijne voor het internet en gaat muziek luisteren. Onze gasten hebben hun stoelen ondertussen ook gevonden en ik observeer de “stoelendans”! Zelfs na zes en twintig jaar gaat het nog voor elke rit fout!
Wat is er aan de hand? Je hebt een stoelnummer door de computer toegewezen gekregen en dat stoelnummer staat op je vervoersbewijs. Niet zo moeilijk toch? Achter op de stoelen staan nummers. Er zijn bij elke rit hele roedels mensen die denken dat het nummer op de stoel voor hen het nummer is van de stoel achter de stoel met het nummer er op. Het nummer op de achterkant is het nummer van de stoel waar het op staat! Een handvol hersenloze denkt ook altijd dat het vrij zitten is en dat maakt het wisselen van stoel in een bus waar onafgebroken mensen instappen wel heel erg moeilijk. Mede door het smalle gangpad in de bus.
Er is wat mis want om 13:12 staan wij nog steeds in de parkeerhaven en de bestuurder van de bus is in geen velden of wegen te bekennen. Wat is er aan de hand? Opnieuw valt het woord: ‘Taxi’. Het is erg jammer want ik heb het voorgesteld om een taxibus te nemen in verband met de koffers maar de gasten hebben het in mijn beleving zelf afgewezen. Ik heb bij Narin van “Instyle Travel and Service” zelfs verschillende prijzen opgevraagd voor een mini-busje of een SUV!
Dan verschijnen de passagiers die gewoon ordinair veel te laat zijn en geen enkel respect hebben voor de rest van de passagiers! De oude diesel slaat aan en we gaan op weg. Natuurlijk moet er ook nog worden gestopt bij het busdepot onder de “Highway”. De laatste twee passagiers komen aan boord en we kunnen nu eindelijk richting Pattaya.
De verwachte anderhalf uur voor de busrit is zoals gewoonlijk bijna twee uur en drie kwartier geworden. De haast die in de westerse wereld vanzelfsprekend is is in Zuidoost-Azië nog niet helemaal geïnfiltreerd. Maar we zijn er nog niet! We laten onze gasten niet in de steek voor een motortaxi en we gaan voor een “Songthaew”, de iconische openlucht taxi/bus die alleen in Pattaya rijdt. Op het eerste aanbod van 150 baht voor twee personen ga ik niet eens in. Zodra de gasten zich bij ons voegen en we met z’n vijven zijn gaat de prijs omlaag naar 50 baht per persoon. De koffers worden aan boord gehesen en zodra we denken dat we gaan rijden hengelt de chauffeur nog twee klanten binnen die samen 150 baht extra opbrengen voor het ritje.
Rond vier uur staan we aan de receptie en we zijn erg blij met kamer 604 die de receptioniste speciaal voor ons heeft achtergehouden. Ze weet na onze veelvuldige bezoeken aan het “Nakorn Siam Boutique Hotel” welke kamers we prefereren. We laten onze gasten achter bij de receptie en stappen in de lift om onze rugzakken eindelijk op de grond te kunnen zetten. Morgen gaan we meteen de koffers ophalen want ik krijg al pijn in mijn buik wanneer ik aan die Schotse lilliputter moet denken.
We liggen even te ontspannen wanneer de telefoon gaat en er problemen blijken te zijn met de kamers, en met name met de bedden, van de gasten. Ik kan stellen dat ik zeer verbaasd ben want tijdens onze zeven a acht verblijven in het “Nakorn Siam Boutique Hotel” hebben wij altijd prima geslapen.
Op het verzoek van de gasten verschijn ik om hun bij te staan met de Engelse taal en ook in mijn kolen Thais. Een andere matras is niet mogelijk maar er is nog een andere kamer vrij. Niet de superior maar een standaard.
Ook in deze kamer is het bed veel te hard en kan je de stalen veren van het matras voelen. Welke andere mogelijkheden zijn er nog? Na overleg met de receptie komen we uit op dunne eenpersoons onderleggers. Voor 100 baht kan er een op het bed worden gelegd. Dat worden er uiteindelijk twee en het bed zal voor een nacht worden geprobeerd.
Ondertussen hebben de gasten nog meer problemen met de kamers ontdekt en ze hebben besloten om op zoek te gaan naar een hotel met zachtere matrassen. Dat is niet eenvoudig in het centrum van een stad waar het hoogseizoen op het punt staat om te beginnen. Dan is er komend weekend ook nog een Hip-hop Festival met wereldberoemde sterren waar mensen uit heel Thailand op af komen.
Ik probeer te helpen maar na vijf hotels die allemaal, ‘Full’, zijn geef ik het op. Morgen gaan ze met z’n drieën op hoteljacht naar een beter en schoner hotel met zachte matrassen.
We gaan eten bij de “Captain’s Bar” maar mijn trek is helemaal verdwenen. De gebakken rijst met garnalen ziet er goed uit maar ik krijg geen korrel naar binnen. Ik heb rust nodig en moet me snel gaan ontspannen op de kamer. Morgen is weer een nieuwe dag zonder verplichtingen en dat idee doet me goed.
Lyka gaat met de gasten het nachtleven in terwijl ik de rust van de hotelkamer opzoek. Ik heb genoeg opwinding voor een dag beleefd en wil lekker lang slapen en morgen weer vroeg op.

Thailand: Een dag vol tegenslagen

Bangkok (Siam-Champs Elyseesi Unique Hotel) 311), donderdag 14 november 2024

Zoals gewoonlijk ben ik al vroeg uit de veren en zet mijn verse beker koffie. Zodra ik in de koelkast duik is de eerste tegenvaller van vandaag een feit. Het water in mijn rode siliconen ijsblokjesvorm is nog vloeibaar. Een controle van de draaiknop van de thermostaat maakt meteen duidelijk dat dit probleem de komende dagen waarschijnlijk niet kan worden opgelost. De draaiknop zit muurvast en kan niet worden veranderd. Ook zit in het vriesvakje een bonk ijs, dat werkt ook tegen. De stekker gaat uit het stopcontact en de deur blijft openstaan. Een slokje van mijn sodawater geeft ook duidelijk aan dat de koelkast slecht koelt, ik kan niet zeggen dat het drankje waar ik ’s ochtends van geniet echt koud is!
Ik ga weer aan de gang met mijn dagelijkse bezigheden en drink de koffie uit mijn roze melamine kopje dat ik enkele jaren geleden als trofee heb meegenomen uit een hotel waar we jaarlijks meerdere nachten slapen. Gelukkig koelt de koffie snel genoeg af tot drinktemperatuur zodat ik kan genieten van het aromatische vocht zonder mijn mond te branden.
Na een uurtje valt de ijslaag van het kleine vriesvak met een klap op de opvangbak onder het vriesvak en dat is voor mij het teken om al het overbodige water weg te gooien en het vriesvak met een handdoek helemaal droog te maken. Mijn gevulde rode siliconen ijsblokjesvorm gaat weer in het vriesvakje en het deurtje gaat dicht. Ik kan alleen maar hopen dat het probleem nu is opgelost.
Vandaag is het dus de eerste dag met onze vrienden in Bangkok en het programma is niet al te vol. Er moet rekening worden gehouden met het restje vermoeidheid van de reis en op zo’n eerste dag in een compleet nieuwe wereld zit je hoofd snel vol met de nieuwe indrukken. Er is vanuit de vriendengroep geen informatie gekomen over wat ze wilden doen of wilden zien in Bangkok dus tast ik ook wat in het duister om wat te gaan doen. Een tussenoplossing voor vandaag is wat ik vorig jaar met Danny heb gedaan eventueel aangevuld met een andere tempel.
De ochtendwandeling van ons hotel naar het metrostation “Sam Yot”geeft aan mijn vrienden een goed beeld van het dagelijkse leven in Bangkok. Zelf probeer ik het ook weer voor de eerste keer te zien en de rijen gouden Boeddha beelden in de winkels rond de “Reuzen schommel” zijn indrukwekkend.
Niet minder indrukwekkend is de Metro in Bangkok! Een vernuftig systeem van enorme tunnels die in de drassige grond onder de stad zijn gegraven en waar nog steeds aan wordt gewerkt. Dat Bangkok zo verwesterd is verwachten er maar weinig bezoekers. Er zijn zelfs mensen die voor de eerste keer naar Thailand komen die denken dat er in Thailand geen toiletpapier te koop is! Die brengen zelf toiletpapier mee in hun koffer! Zodra we aan de overkant van de rivier boven de grond komen is de teleurstelling groot! De grootste zittende Boeddha van Thailand bij “Wat Paknam Phasi Charoen” in ingepakt en staat in de steigers. De afmetingen van het ingepakte beeld blijven indrukwekkend maar het blijft een grote teleurstelling en een tegenslag.
Voordat we de tempel betreden moeten de schoenen uit en dat is voor de dames onder onze gasten een hoge drempel. Ze zijn er niet blij mee. Op blote voeten lopen in Thailand is niet ongewoon. Gelukkig hebben ze sokken aan zodat ze toch met hun eigen ogen in de tempel alle rijkdom en pracht en praal van het Thaise Boeddhisme kunnen aanschouwen.
In de tempel zijn we al snel van elkaar gescheiden dus ze zullen te tempel bekijken zonder mijn uitleg. Ik breng mijn zegeningen aan de gouden kist waarin de resten van “Luang Pu Sodh” worden bewaard. Op de achtergrond zingen monniken gekleed in oranje gewaden. Om mij heen zitten biddende nonnen in witte gewaden.
In mijn eentje slenter ik door deze bijzondere gebouwen en er vallen me zaken op die ik tijdens ons vorige bezoek niet heb opgemerkt, of alweer ben vergeten. Jullie begrijpen dat Lyka en ik zoveel indrukken per jaar moeten verwerken dat het onmogelijk blijkt om ze allemaal te onthouden? Af en toe is de harde schijf in mijn hoofd gewoon vol!
De Boeddha onder het dak van de kleine tempel is niet minder indrukwekkend. Ook de schilderijen die langs de wanden van de tempel zijn opgehangen zijn schitterend om te zien. Deze keer een schilderij van de nog jonge “Luang Pu Sodh” en van de tempel aan de rivier zonder de wolkenkrabbers op de achtergrond, “Wat Arun”.
De dood is altijd en overal aanwezig in Thailand. In het Boeddhisme is de dood slechts een punt op de cirkel van het leven en geen afscheid van het wereldse! Vermeldingen van dode mensen op de muur achter een lange rij zittende Boeddha’s De oudste met alleen een vermelding in tekst en de nieuwste met een foto.
De schoenen zijn voor ons het verzamelpunt want zonder je schoenen willen de meesten niet verder wandelen over het tempelterrein. Zoals verwacht ontmoeten we elkaar weer bij het rek met de schoenen/sandalen om onder de ingepakte Boeddha onze teleurstelling een plaatsje te geven.
Gelukkig is de indrukwekkende “Phra Maha Chedi Maha Ratchamongkhon” wel gewoon open. Eenmaal binnen, met een tasje met mijn sandalen in de hand, ben ik mijn gasten ook meteen weer kwijt. Er is maar een uitgang dus het zal ook hier niet zo’n vaart lopen. Nog voor de bovenste verdieping worden we weer herenigd om later weer alleen naar de voet van de Chedi af te dalen. Maar niet zonder een foto van de ingepakte Boeddha te maken die ik onderaan dit verhaal naast de Boeddha heb geplaatst zoals we verwacht hadden het gouden beeld van de Boeddha te zien.
We maken al heel lang grapjes over de katoenen “olifantbroeken” waar veel toeristen, en tegenwoordig ook de Thai zelf, in lopen. Langs de weg van de tempel naar het metrostation passeren dit mooi staaltje van straatkunst: De Pink Panther in een olifantenbroek! Zelfspot is altijd goed en getuigd van een gezonde geest.
Ondertussen is er ook overleg geweest over wat de volgende stap is vandaag. De voorkeur gaat uit naar “Wat Pho”, met de grote liggende Boeddha, voor “Wat Arun” aan de rivier.
Het eerste metrostation aan de andere kant van de rivier is “Sanam Chai”. We zijn nu in het culturele hart van Bangkok en daar wordt veel extra aandacht besteed aan de vakantie-ervaring voor de toeristen. Het is ongetwijfeld het mooiste metrostation van heel Bangkok.
Nadat we alle Tuk-tuk chauffeurs naast de uitgang van het metrostation hebben weten te ontwijken sjokken we naar “Wat Pho” waar de toegang in het afgelopen jaar met 50% is gestegen.
‘Waarom ook niet?’
Er zijn weer voldoende toeristen in aantocht en de kas van de tempel moet nu eenmaal worden gespekt. De kosten voor het onderhoud zijn tenslotte ook stevig gestegen. Lyka loopt, wegens haar Thais uiterlijk, gewoon rustig door maar de witte gezichten worden op de kassa’s gewezen want zij zijn veroordeeld tot het kopen van een toegangsbewijs. De dames moeten hun benen bedekken en op zijn zachtst gezegd zijn de gekleurde motieven van de gratis in bruikleen gegeven lange rokken niet van de laatste mode. Ze zijn te lelijk om gestolen te worden. En dat zal dan ook wel waarschijnlijk de achterliggende gedachte zijn.
Het is verschrikkelijk druk in “Wat Pho”. Zo druk heb ik het hier in de afgelopen vijfentwintig jaar nog nooit gezien! Ik heb alle foto’s met AI binnen “Adobe Lightroom” gemanipuleerd en de storende mensenmenigte uitgegomd! Voor de hal met de grote liggende Boeddha staat een hele lange rij en onze gasten hebben geen zin om in de rij te wachten om naar binnen te gaan. Het zij zo, zelf ervaar ik het als een tegenslag. Onze gasten hebben genoeg tempels, Boeddha beelden en cultuur voor een dag gezien en ze willen richting het hotel om wat te rusten van deze dag en waarschijnlijk ook nog van de lange reis van Brussel naar Bangkok.
Maar niet zonder eerst wat te eten. De beste plaats om te eten is net buiten het toeristengebied. Daar zijn de prijzen lager en de porties groter. Ze kunnen het maar moeilijk geloven dat we maar een kwartiertje lopen van ons hotel zijn. Ze zien er een beetje tegenop om in deze drukkende warmte nog verder te wandelen.
We gaan zitten in het “Yong Seng Lee Restaurant” aan de overkant van de klong en bestellen de alom gewaardeerde “Pas Krapow Moo”. Het is voor Lyka en mij de zoveelste variatie met stukjes (vet) varkensvlees in plaats van gehakt varkensvlees. Het smaakt goed maar het is even wennen voor de nieuwkomers in Thailand. De saus is in ieder geval een oud familierecept van het restaurant!
Ik laat onze gasten achter in het hotel en ook Lyka gaat vanmiddag haar eigen dingen doen. Het is nog geen twee uur en dat ik voor mij te vroeg om op het bed te gaan liggen. Er zijn nog wat dingen die ik wil bekijken dus loop ik verder en ga met mijn eigen agenda aan de slag. Tussen de drukke werkzaamheden voor de metro zoek ik naar het “Ratchadamnoen Residence”. Het blijkt een prima hotel voor een paar dagen. Over de prijs kan ik op dit moment weinig zeggen want die schommelt nogal.
Na een extra grote ronde langs de gezellige plaatsen van weleer kan ik alleen maar zeggen dat niet alle veranderingen verbeteringen blijken. Ik blijf een moment voor het oude Sawadee Hotel in het steegje achter Khao San Road staan, alle ramen en deuren zijn dichtgetimmerd en het vervallen hotel ligt er verlaten bij. Waarschijnlijk ook een slachtoffer van de wereldwijde Covid-19 samenzwering! Wat hebben we vroeger hier veel plezier gehad en wat was het eten goed en goedkoop!
‘Om een uur of zeven beneden op het terras.’, dat was de afspraak vanmiddag toen ik in een zonnig Bangkok afscheid nam van mijn gasten. Om zeven uur komt de regen met bakken naar beneden. Opnieuw een tegenslag want we moeten door de regen op zoek naar een restaurant.
Vanmiddag op de terugweg hebben we even naar de foto’s voor de deur van een restaurant staan te kijken. Het zag er allemaal goed uit en er is voor iedereen wat wils. Het is ook niet al te ver weg en tussen twee buien door komen we bijna droog aan in het eethuis. Noem het eenvoudig, de porties zijn in ieder geval ruim en de smaak is ook voldoende. De Japanse kerrie is wat aan de waterige kant maar de honger maakt de rauwe bonen zoet. Onze eerste dag zit er in ieder geval op.
Wat we te zien kregen en wat we hadden gehoopt om te zien, Jammer.