Spanje: Een dag om snel te vergeten!

Cáceres (Camping Caceres)

Wanneer ik ruim drie weken later dan de bovenstaande datum dit verhaal zit te schrijven, naast de warme kachel, in Zaltbommel lijkt het wel of er al maanden voorbij zijn gegaan. We zijn al lang thuis maar ik schrijf nog steeds over onze mooie reis naar het zuiden. Ik roer in mijn herinneringen en kijk naar de foto’s. Een foto plaatst me vaak weer op de plaats en de tijd wanneer die foto werd genomen, de herinneringen komen zo weer in me boven.

Na het meningsverschil van gisterenavond heb ik niet zo goed geslapen. Buiten was het ook nog onrustig op deze ogenschijnlijk rustige overnachtingsplaats. In het veld naast ons, onder de olijfbomen, grazen schapen waarvan enkele bellen om de nek hebben. En die bellen speelden de hele nacht als een vals carillon. Een volle maan hangt onheilspellend boven het Portugese platteland.
In stilte bekijk ik de foto’s van gisteren en schrijf korte passages in de verhalen van enkele dagen geleden. Na al die dagen, weken, maanden onderweg, komt de slijtage. Je weet uit ervaring dat die komt en elke ochtend moet je jezelf weer opladen om met hetzelfde enthousiasme de nieuwe wereld tegemoet te treden. Ook bij Lyka zijn de donkere wolken opgetrokken en met een opgewekt humeur beginnen we aan het ontbijt. Het is opmerkelijk hoe gemakkelijk het leven onderweg weer wordt. Vandaag gaan we weer verder landinwaarts en ons doel voor vandaag is Elvas. Een oude vestingstad met een UNESCO status.

Maar voordat we richting Elvas gaan moeten we eerst een stukje de andere kant op om een achttienhonderd jaar oude Romeinse brug te bekijken. De brug ligt in een rustig vergeten dal ver van de bekende wegen. Het is een van de best bewaard gebleven Romeinse bruggen in deze omgeving. Het dorpje dat op weg naar de brug ligt kan maar met moeite worden doorkruist. Smalle straatjes en uitstekende balkons maken het een avontuurlijke tocht. Ik ben doodsbang om met de alkoof een balkon te raken en we hebben ècht vier ogen nodig om ons veilig door het dorp te loodsen. Gelukkig is het verkeer hier op het platteland niet zo druk.

De brug wordt nog steeds gebruikt! Hoewel het maximale gewicht nu op 5 ton (5000 Kg) is gesteld. Mijn gedachten dwalen af en ik vraag me af of de “Martinus Nijhoff Brug” voor de bewoners van Zaltbommel “de Bommelse Brug” in het jaar 3800 ook nog dagelijks door voortuigen zal worden overgestoken. Lyka blijft achter in de camper want ze heeft de Romeinse bruggen nu wel gehad.
‘Allemaal hetzelfde!’, mompelt ze, en misschien heeft ze ook wel een beetje gelijk.
Voor mij, als oude romanticus, zijn ze nog steeds bijzonder. De Romeinen, het volk dat Europa verenigde en beschaving bracht. Wegen aanlegde en bruggen bouwde. Volkeren onderwierp en tegelijk verenigde. Ik heb een zwak voor die Romeinen!
En dan gaan we op weg naar Elvas!

Hoe het kwam, òf wat de aanleiding was weet ik niet maar als een vonk in een vat met gas in de juiste mengverhouding met zuurstof ontploft de sfeer in de cabine van de camper. Ik ben meteen verdoofd en verward. In de stilte na de uitbarsting van emoties besluit ik impulsief en eenzijdig om richting huis te gaan. Het zit er op! Het was een mooie reis en laten we dat dan in onze herinneringen ook zo houden? De smaak van de kauwgom is verdwenen en laten we de smakeloze gom dan maar uitspuwen.
De radiozenders komen en gaan, iedere stad heeft in Portugal zijn eigen FM radiostation. Ook zo’n antiek monument, FM-radio! We moeten van onze bestuurders allemaal aan de DAB+, een haperende slecht functionerende uitzendstandaard die de radio misschien wel voorgoed zal vermoorden.
We rijden en rijden door het droge dorre Spaanse landschap, alleen onderbroken door het volgooien van de brandstoftank en een bliksembezoek aan een Spaanse Lidl. We passeren enkele schitterende, veelal op heuveltoppen gelegen, kastelen en burchten die ik graag had willen bezoeken. Maar de sfeer is weg en de stilte, met een voelbaar spanningsveld, ligt als een donkere deken over ons heen.
Met topsnelheden tot 85 Km/u gaat het natuurlijk niet zo heel snel en voordat ik het weet is het al voorbij drie uur en vindt ik het tijd om een camping voor een douche en de nacht op te zoeken. Zonder overleg! De stilte overheerst nog steeds in ons kleine verblijf op wielen. Het is als de stress bij ratten die leven in een overbevolkt terrarium. We bijten van ons af en proberen zoveel mogelijk eigen ruimte op te eisen doormiddel van agressie.

Met een kleine omweg belanden we op “Camping Cáceres” in Cáceres. De camping is met € 23,00 tot nu toe de duurste camping van deze reis maar daar krijg je wel wat voor terug! Terwijl Lyka in stilte haar spullen bij elkaar zoekt om te gaan douchen laat ik de tv naar de beschikbare kanalen zoeken. Tot mijn grote, een tevens aangename, verbazing kom ik op het Nederlandstalige kanaal van BVN uit. En ook een hele rits van engelstalige BBC kanalen kunnen me wel bekoren.
‘Waar zijn de douches?’, verbreekt ze de stilte.
Zonder een woord te zeggen wijs ik naar het kleine gebouw naast de camper. Lyka kijkt me verbaast aan, alsof ik een flauwe grap maak. Nee, serieus, dat is ònze douche en wc! Op deze camping heeft elke staanplaats een privé badkamer! Met een spoor van een glimlach verlaat ze de camper.
Acht foto’s voor vandaag! Daar ben ik dus ook zo klaar mee. Met een muziekje op de achtergrond probeer ik wat te schrijven maar ook dat is moeilijker dan ik had gehoopt. Ik zit emotioneel op slot en begrijp er eigenlijk geen bal van wat er vandaag is gebeurd. Dus dat schrijven laat ik ook maar voor wat het is. Ik trek een blikje bier open, ik weet dat alcohol niets oplost maar het maakt de stilte wel dragelijker, en ga rustig op de bank liggen. Mijn gedachten proberen zich te ordenen als data in een computer. Er komt uit de chaos maar een conclusie: “We zijn op weg naar huis!”
Lyka betreed zingend en neuriënd, met de natte handdoek als een tulband op haar hoofd, de camper. Ik ben verbaasd, het douchewater heeft het slechte humeur van haar afgespoeld? Voorzichtig probeer ik haar te benaderen, ik weet dat een overhaastte òf onverwachte benadering tot een catastrofe kan leiden.
‘Wat eten we vanavond?’, vraagt ze opgewekt.
Mijn klomp is gebroken! Ik ben verbaasd en blij!
‘Ehhh, dat weet ik nog niet!’
Ze kijkt me verbaasd aan met een blik van: Je weet toch altijd een goede maaltijd op tafel te toveren!
In het gesprek dat volgt wordt de lucht geklaard en we moeten hard lachen om de misverstanden en communicatie stoornissen die hebben geleid tot ons gedrag van vandaag. Naar huis? Ben je nu helemaal gek geworden? Wat moeten we met dit weer in januari in Nederland doen? Nee, we gaar morgen terug naar Portugal en vervolgen onze ontdekkingsreis van het Iberisch schiereiland!

Ik ben geestelijk afgepeigerd en Lyka besluit om me maar eens wat werk uit handen te nemen. Ze maakt vanavond een Filippijnse specialiteit! Omelet met haring in tomatensaus op witte rijst. Het mag dan een beetje karig lijken, en de verse groente ontbreekt, maar voor mij is het een heerlijke afwisseling. Ik sip van mijn ijskoude biertje en geniet van de simpele Filippijnse arbeidersmaaltijd.
We kijken samen een film en besluiten de strijdbijl te begraven. Morgen gaan we terug, morgen gaan we naar “Elvas Presley” zoals Lyka het schertsend noemt. Dit is een dag om snel te vergeten!

Spanje: Te druk om wat te doen

El Rocio (Camping La Aldea)

De hele nacht heb ik liggen wikken en wegen, liggen nadenken of ik nu ga proberen om het capaciteit probleem van de elektrische installatie op te lossen of niet! Aan het ontbijt ben ik er nog niet uit! We rijden richting Portugal en komen langs de winkel waar Chris zijn nieuwe zonnepaneel heeft gekocht. Maar ik heb nog steeds geen beslissing genomen.
Zodra ik de coördinaten in mijn Garmin heb ingevoerd en de route is berekend kijk ik wel even vreemd op. We gaan namelijk rakelings langs Sevilla! Daar waren we drie dagen geleden ook maar vijf en dertig kilometer vandaan. Het was dus eigenlijk een omweg van drie dagen.
Er wordt weer gesproken in de camper onder het rijden en Lyka heeft beterschap belooft over het spelen van spelletjes op de tablets. Jà, tablets! Ze heeft er namelijk twee meegenomen op deze reis naast haar nieuwe mobiele telefoon. Ieder zijn ding zal ik maar zeggen!

Zodra we de kust verlaten rijden we niet door het mooiste aantrekkelijkste landschap dat Spanje heeft te bieden. Lyka zit al met haar hoofd in Portugal en ik denk onafgebroken aan dat zonnepaneel. Nog voordat we de winkel passeren heb ik mijn besluit dan toch genomen. Het lukt zo ook wel. Volgens de kennis van “Kroppie” moet ik de huishoudaccu gewoon regelmatig reconditioneren met de acculader. De capaciteit zal dan weer gaan toenemen waarna ik weer meer elektriciteit kan gaan laden. Het is allemaal erg technisch en soms is het voor mij ook niet allemaal begrijpelijk! Accu’s zijn nu eenmaal ingewikkelder dan ze op het eerste oog lijken.
De eerste camping die we vinden ligt in het midden van niets. In een mooi bos naast een stukje, bij deze temperaturen onbruikbaar, zwemwater. De kaart van de camping is zo slecht dat ik niets eens onze mogelijke staanplaats kan bezichtigen, ik kan die staanplaats niet eens vinden! Terug bij de camper krijg ik van Lyka het verontrustende bericht dat er hier een heel slechte telefoonontvangst is en dat we door moeten rijden. Zonder internet is het tegenwoordig onmogelijk de avond door te komen.
Zonder mezelf te verontschuldigen bij de receptie van de camping rijden we de parkeerplaats af op weg naar de volgende camping. Die camping is wel naar ons zin! Zodra we een goede plaats hebben gevonden, de elektriciteit hebben aangesloten en de was bij elkaar gezocht gaat Lyka naar de douche. Ik moet nog even wachten!
Met wasmand nummer één en een handvol muntgeld ga ik als eerste naar het washok. Slechts één wasmachine en één droogtrommel zijn beschikbaar. Ik vul de wasmachine en laat het verlangde bedrag gepast in de gleuf vallen, er wordt geen teveel betaald geld terug gegeven. Het wasritueel is begonnen! Terug bij de camper steekt Lyka zich na het douchen in schone kleren en de vuile kleren gaan in wasmand nummer twee. Ook die tweede zit erg vol omdat het beddengoed er ook bij is gekomen samen met wat handdoeken en theedoeken. Mijn vuile kleren erbij en met een schone handdoek om mijn middel ga ik de wasmand voor de wasmachine zetten als teken dat ik als eerste aan de beurt ben. In de achttien minuten dat het wasprogramma nog loopt heb ik tijd om te douchen en te scheren.
Precies op tijd loop ik in schone kleding het washok binnen om het schone wasgoed van de wasmachine naar de droogtrommel te verhuizend. De wasmachine weer vol, het programma kiezen en de gepaste euro’s er in. Draaien maar!

Nadat ik ook de tweede lading wasgoed naar de droogtrommel heb verhuisd en het drogen heb gestart, dat duurt volgens de timer vijf en vijftig minuten, kan ik eindelijk aan de avondmaaltijd gaan beginnen. Op een dag als deze heb ik gewoon ook weinig zin om te koken. De spaghetti met bacon, tomaat en broccoli is simpel en smaakt altijd goed. Wat brood en rode wijn maken de maaltijd compleet.
Helaas is de was na die vijf en vijftig minuten niet goed droog, ze moet nog een cyclus van vijf en vijftig minuten draaien. Een uur later staan we samen de was op te vouwen en de schone kleding verdwijnt in de te kleine kastjes. Lyka heeft nu ook mijn kast je in gebruik genomen. We zijn helemaal op en kruipen vroeg in bed. Het frisse schone bed. Het ruikt heerlijk fris en dat maakt samen met de vermoeidheid dat we snel zijn vertrokken naar dromenland.
Zo kan het zijn dat je een hele dag druk bent geweest en niets hebt gezien of gefotografeerd. Morgen wordt het hopelijk beter, morgen gaan we naar Portugal!

Spanje: Geen Gibraltar!

Playa de Sahara (achter de duinen)

Van de twee Franse campers die gisterenavond na zonsondergang wel wel heel erg dicht bij ons kwamen staan hebben we gelukkig geen last gehad. Ik kan het echt niet begrijpen! Er is een parkeerplaats zeker zo groot als drie voetbalvelden en die twee campers komen vlak naast je staan, leg het mij maar uit?
Wij nemen de tijd vandaag. Lyka slaapt wat uit en met de deur open luister ik naar de op het grindstrand brekende golven van de Middellandse zee. Na het ontbijt verdiep ik me in de reisboekjes van Zuid-Spanje en Portugal. Dat zijn twee verschillende boekjes en ik moet die twee naadloos aan elkaar zien te koppelen.

Bij het afscheid van Chris krijgen we nog wat lekkers van hem mee. Hij is namelijk bijna aan het einde van zijn reis en vertrekt over anderhalve week naar “Down Under". Er ligt nog biefstuk en ander vlees in zijn vriezer dat wij van hem meekrijgen voor later onderweg. Die Chris is een mannetje naar mijn hart. Al een eeuwigheid op reis en ondanks zijn vijfenzeventig jaar nog steeds niet van plan om te stoppen met reizen. We nemen afscheid met een stevige hand en de belofte om contact te houden. Ik weet dat het goed zit en dat we elkaar wel weer zullen ontmoeten.

Net voordat we Gibraltar bereiken is er een uitkijkpunt langs de weg. Vanuit de hoogte kijken we neer op “La Línea” en de rots van “Gibraltar. Een schitterend plaatje onder de warme Spaanse mediterrane winterzon.
Helaas is de werkelijkheid anders. “La Línea” is precies als “Marbella” alleen met minder klasse! Engelse radiozenders met Britse muziek. Winkels die hun waar aanprijzen in de engelse taal en veel rechts rijdende auto’s met het stuur aan de verkeerde kant en Britse kentekenplaten. Nog voordat we de door Cris aanbevolen parkeerplaats hebben bereikt nemen we de beslissing om door te rijden. Dit is ons ding niet en we kunnen Gibraltar ook nog wel in de toekomst bezoeken!
Er is namelijk ook nog het probleem met Lyka. Zij moet een visum hebben voor Groot-Brittanië, en Gibraltar valt daar onder. Nu gaan de verhalen dat er nooit wordt gecontroleerd maar wij willen dat risico toch niet lopen. Er staat meer op het spel dat we niet in gevaar willen brengen. Dus in plaats van links gaan we rechtsaf en rijden richting “Taifa Algeciras” een lelijke havenplaats aan de “Atlantische Oceaan”.
Ja! De “Atlantische Oceaan”! Een stukje verder zien we ook de bergen van Marokko uit het blauwe water omhoog steken. Op de GPS zie ik dat we niet ver van het zuidelijkste puntje van het “Iberisch schiereiland” zijn en dat puntje moet dan vanzelfsprekend ook worden bezocht. Na eerst bij de Lidl te hebben geshopt en een lunch op de parkeerplaats te hebben gegeten gaan we op zoek naar het monument dat het meest zuidelijke puntje van Spanje wat glans moet geven.
Het blijkt toch niet zo’n goed idee! De straten van “Tarifa” zijn steiler dan verwacht, drukker dan verwacht en er is geen enkele parkeerplaats te vinden omdat er een veerdienst is tussen “Tarifa” en Marokko is. Haast alle parkeerplaatsen zijn ingenomen door voertuigen die wachten om aan boort van de veerboot te kunnen. We staan vast, muurvast! Een agent regelt het verkeer naar zijn beste kunnen op een rotonde. Zodra hij zich in de richting van een auto draait om hem het signaal te geven dat hij aan de beurt is om te rijden gaat de auto achter zijn rug ook rijden. Met als gevolg dat het muurvast staat en muurvast blijft staan. Gelukkig voegt zich, na een tiental minuten, een collega bij hem en samen gaan ze proberen wat de agent alleen niet lukte. De Gordiaanse knoop van het moderne verkeer te ontrafelen! En met succes, in plaats van auto voor auto gaat de nieuwe brigadier anders te werk. Eerst de ene poot naar de rotonde een auto of twintig, dan de volgende poot een auto of twintig enz. enz.. Het getoeter van ongeduldige automobilisten verstomd en een half uur later rijden we richting “Cadiz”
Het landschap wordt mooier en we gaan enkele keren van de hoofdweg af om te zien of we een plaatsje kunnen vinden. Er zijn wel plaatsen maar die kunnen ons steeds niet bekoren omdat die een te steile helling hebben. We hebben bewust de oprijblokken thuis gelaten dus wij kunnen de helling van de camper niet aanpassen. Oprijblokken zijn sowieso geen goed idee voor wild campeerders. Die blokken promoveren je tot ongewenste bezoekers! Veel van de mooiere plaatsen hebben ook de gevreesde borden: “Geen Campers en Caravans!” met daaronder “Verboden te overnachten!”.

We rijden dus maar door totdat we in “Playa de Sahara” terecht komen. Direct achter de zandduinen is een parkeerplaats waar een tiental campers geparkeerd staan. De hoogtebalk is verwijdert om ruimte te maken voor campers die hopelijk inkopen gaan doen in het door de vakantievierders verlaten dorp. Het lijkt ons een geschikt plekje om de nacht door te brengen.
Lyka gaat meteen weer aan het spelen op de iPad en dat stemt me een beetje treurig en kriegelig. Ik ga op het strand uitwaaien. Ik kan het ècht niet begrijpen dat je ver van huis in een exotisch land in een mooie omgeving videospelletjes ga liggen spelen terwijl je heerlijk in de zon en wind kan wandelen. Dat je ’s avonds een spelletje speelt kan ik wel begrijpen, maar bij daglicht? Laat ook maar! Bij terugkomst barst de bom want ik had op haar moeten wachten! Wachten? Moet ik wachten totdat zij eindelijk klaar is om te gaan? Ècht niet! Ga maar alleen wandelen!

In gepaste stilte maak ik het avondeten klaar. Lekker gemakkelijk, gehaktballetjes in satésaus met friet en sla. Daar heeft het in ieder geval niet aan gelegen. Ik voel dat de ergernis tussen ons aan het opbouwen is zoals de druk onder een vulkaan. Totdat een van ons de druk niet meer kan weerstaan en stoom zal moeten afblazen. Ik weet dat dit normaal is wanneer mensen te lang met elkaar in een te kleine ruimte doorbrengen, er zijn maar heel weinig uitzonderingen.

Spanje: Terug naar de kust

Torreguadiaro (aan het strand)

Voor mezelf ben ik er in ieder geval al uit! Na een kort gesprek over het onderwerp tijdens het voedzame ontbijt stemt Lyka er mee in. We gaan terug naar de kust! Voor de simpele reden dat het daar druk is en haast alle campings op volle toeren draaien.
Een kilometer nadat we de camping hebben verlaten stuurt de GPS ons een smalle landweg op. Na twee kilometer begin ik toch ernstige twijfels te krijgen of dit een goed idee is. De toestand van de weg is belabberd en worden heen en weer geschud. Alles achter ons in de camper rammelt!
En dan plotseling, uit het niets, zien we een van de zo onderhand bekende witte borden van de Europese Unie met onderaan een groot bedrag in euros. Tien meter ervoor is de asfalt weg als nieuw! Mooi breed met nieuwe belijning. Het is nu alleen nog wachten op het verkeer! De eerste dertig kilometer zien we helemaal niemand! Pas bij een kruising waar de weg samenkomt met een andere driecijferige weg zien we wat verkeer.
In een stevig dorp wordt het weer krap! We worden door een stadje met zeer smalle straten geleid. Het is de enige, waarschijnlijk eeuwenoude, weg door de nederzetting. Ik heb de GPS goed bestudeert en omrijden is de enige andere mogelijkheid. Nu moet het wel heel erg worden willen we zenuwachtig worden maar in deze straat, die ècht wel tegenliggers heeft kan ik niets en ook ècht niets passeren! Aan het einde van de straat zit een smalle links/rechts knik die ook nog eens flink steil omhoog gaat. Ik kijk snel naar alle kanten, de eerste versnelling en met een flinke dot gas slalommen we door de hindernis omhoog. Net na de rechtse bocht stuiten we op een vrachtwagen gevuld met zand die ons ook niet had verwacht! Beiden gaan we van de schrik boven op de rem staan. Het is een ongeschreven wet dat stijgend verkeer voorrang heeft dus zal hij een meter of twee achteruit moeten. De twee politieagenten, die ik nu pas opmerk, staan geamuseerd voor een plaatselijk café met de koffie in de hand te kijken hoe wij dit gaan oplossen.
De enige angst die ik heb is dat ik met de alkoof tegen een van de lage balkons langs de weg zal rijden. Terwijl Lyka de balkons in de gaten houdt laveer ik me langzaam langs de stilstaande vrachtwagen. En dan is deze hindernis ook weer genomen, we halen opgelucht adem, en kunnen we verder de bergen in.

We rijden langs de “Sierra de las Nieves” richting “Marbella”. Ik had zelf nooit gedacht hier ooit te komen maar nood breekt nu eenmaal wet. Landschappen kunnen mooi zijn maar een landschap fotograferen is een van de moeilijkste disciplines die er zijn! Ik doe mijn best en tijdens een koffiepauze maak ik een foto van de omgeving.
Zodra we de Middellandse Zee vanaf de bergen kunnen zien verandert er om ons heen heel veel. De berghelling zijn als een lappendeken bedekt met vakantieparken vol met appartementen in de meest exotische namen. Een golf resort in een dal en veel sportwagens uit de categorie “ik heb er niet ècht hard voor hoeven te werken”rijden met het dak open over de drukke wegen. Vooral om gezien te worden! Het verkeer wordt drukker èn asocialer. Met onze oude langzame camper kom ik haast ogen te kort om ons veilig door de chaos te laveren.
Net na één van de ontelbare rotondes in Marbella stuur ik de parkeerplaats op bij een MacDonald’s restaurant. Ik moet even bijkomen. Lyka is zo blij dat we meteen maar wat te eten halen. Het is alweer drie maanden geleden dat we de gouden bogen hebben bezocht, voor ons hebben ze veel van hun glans verloren. Lyka heeft geen zin om hier op die ongezellige parkeerplaats te eten dus gaan we met de hamburgers nog in de papieren zak op zoek naar een mooi plaatsje.
En dat blijkt veel moeilijker dan we ooit hadden kunnen vermoeden! Kilometer na kilometer zijn er vakantiehuizen, hotels en winkelcentra langs de kust. Én dan begint alles weer van voor af aan! Een kleine veertig kilometer van de MacDonald’s verwijdert rijden we een soort parkeerplaats, een droge zandplaat, op. Wat er vandaag ook nog verder gebeurt, hier blijven we overnachten!

Een meter of tien voor ons staat een grote Engelse camper en voor de zekerheid ga ik even een praatje maken. Ik ben benieuwd of zij ook vandaag zijn aangekomen of dat ze misschien hier al een paar dagen staan. Een vriendelijk alleen reizend oud baasje past precies in mijn straatje. Zijn naam is Chris en hij staat hier al een paar dagen zonder problemen. Dat stelt me in ieder geval gerust! Maar wat nog interessanter is is zijn 100 Wp losse zonnepaneel dat flink meer stroom in de huishoudaccu perst dan mijn vaste, plat op het dak liggende, 150 Wp zonnepaneel.
Ik weet dat we een laadcapaciteit probleem hebben. Ik weet ook wanneer dat probleem is ontstaan. Ik weet ook hoe het is ontstaan. Mijn doel is nu om zo simpel mogelijk en met zo weinig kosten als mogelijk het probleem op te lossen. Op het “Camperforum” heb ik contact gehad met “Kroppie” en daar heb ik al veel van opgestoken.
Mijn interesse is in ieder geval gewekt en Christ geeft me de actuele laadgegevens van het losse paneel. Het wordt nòg beter wanneer Chris spreekt over een vriend die panelen en accessoires verkoopt niet ver van hier, wij komen er zelfs langs later deze week. Ik moet daar maar eens diep over nadenken. Wachten tot we terug zijn in Nederland is natuurlijk ook een oplossing!

We genieten van de zon en het uitzicht over de zee. We kunnen goed begrijpen dat veel pensionado’s hier de winter willen doorbrengen. Nadat de zon is onder gegaan gaan we aan de spaghetti met gehaktballen en overgebleven groenten. Ik koop nog steeds teveel eten in. Morgen gaan we richting Gibraltar!

Spanje: Verplaatsing

Olvera (Camping Pueblo Blanco)

Iets voor zeven uur begint er een gemotoriseerde bladblazer te huilen. Ik ben meteen wakker en Lyka trekt het dekbed over haar hoofd. Nadat de jeugd gisterenavond was vertrokken kwam er elk uur een auto over de parkeerplaats. Die auto wekte me elke keer. Ik had geen zin om uit bed te klimmen om te gaan kijken of het misschien de politie was die kwam controleren, mijn voorkeur ging uit naar het warme bed onder het dekbed.
De route die ik voor vandaag heb geprogrammeerd rijden we verder nadat we weer de Lidl hebben bezocht. Ik kan het zelf ook niet geloven maar we kopen meer etenswaren dan thuis. Waarom weet ik niet maar het smaakt ons een stuk beter onderweg.

Op weg naar “Carmona” is er nog niets aan de hand maar wanneer we samen koffie, met een overheerlijke appelflap, drinken op een parkeerplaats voor de wonderschone poort van de “Carmona” kom ik tot de conclusie, nadat ik mijn iPhone heb geraadpleegd, dat er geen enkele camping in de nabijheid open is. Er zit niets anders op dan in plaats van de route te rijden en een camping langs de route te zoeken naar een beschikbare camping te rijden. Sevilla ligt wel op de route maar ik heb voorlopig toch geen zin om grote steden te gaan bezoeken. We blijven graag weg van de drukte en zoeken rustige landwegen.

Die camping die ik op het oog heb, èn volgens de NKC app open is, ligt zestig kilometer naar het zuidoosten! Dus dan gaan we die kant maar op. De route is niet heilig en overal langs de weg is er wel wat te zien. Hoewel het landschap eentonig is genieten we het laatste stuk weer van de bergen. Die vlakte bezaaid met kastelen en mooie steden kan ons wel bekoren maar bergen hebben toch wel de voorkeur!
De camping is snel gevonden en die mag dan wel op een mooie bergtop liggen maar de rest is wat karig. Een oude aftandse wasmachine zonder een droogtrommel in de buurt kan mij niet bekoren, zeker niet nu de wasmand aardig vol begint te raken en ik aan mijn laatste schone onderbroek ben begonnen. De was wordt voor de zoveelste keer geannuleerd en blijft in de wasmand tot het volgende camping bezoek.

Na twee maanden heeft er ook een ander gevoel de kop op gestoken. Ik ken dit gevoel van vorige lange reizen. Het wordt namelijk steeds moeilijker om je ’s nachts weer op te laden om de volgende dag weer te kunnen genieten van de uitzichten, vergezichten en ervaringen. Het wordt tijd dat we even een pauze nemen om onze hoofden weer leeg te maken. Het 24/7 samenzijn in een kleine ruimte wordt ook steeds moeilijker! Je voelt bij elke beweging en elk gesprek dat het stroever gaat en over de kleinste dingen begint er zomaar een discussie die nergens op slaat.
Na de speklappen met snijbonen en aardappelpuree, een combinatie die ook geen schoonheidsprijs verdient, sla ik een paar biertjes achterover en we kijken naar “The accountant”. Een onderhoudende film die je met een korreltje zout moet nemen.
We zijn aardig vermoeid en liggen er al vroeg op. In bed denk ik na over wat we verder gaan doen. Lyka is al snel vertrokken en ik blijf alleen achter in de stilte van de duisternis met mijn gedachten. Er moeten beslissingen worden genomen! Ik denk dat ik er morgen wel uit ben!

Spanje: Een indrukwekkend monument

Écija (op een parkeerplaats)

Op deze tweede dag van het nieuwe jaar ben ik beter uitgerust dan de afgelopen dagen. Ik ben zelfs al voor zeven uur wakker! De gordijnen gaan meteen open en de buscamper staat nog steeds in het zicht en de verlichting van het kasteel is gedoofd. Bij de eerste slok koffie bedenk ik dat het nog bijna vier uur duurt voordat de poorten van het kasteel zich voor ons openen. Het wordt dus een luie ochtend met Lyka die weer een keer kan uitslapen.
De kachel heeft de afgelopen nacht gebrand en het woongedeelte aangenaam verwarmt. We gaan aan het schrijven met Radio3 op de achtergrond. Zo’n KPN simkaartje met onbeperkt internet heeft natuurlijk als grootste voordeel dat je heerlijk naar de Nederlandse radio kan luisteren.
De tijd vliegt en om half tien schuiven de gordijnen van onze “slaapkamer” in de alkoof open. Een verbaasde Lyka kijkt me enkele minuten in stilte aan. Ik schrijf gewoon rustig door. De toetsen klikken op het toetsenbord terwijl de letters op mijn beeldscherm woorden vormen.
Roerei met brood, oud brood, we hebben nog een broodje van gisteren over. We eten het niet uit zuinigheid maar we nu eenmaal een hekel hebben aan eten weggooien.
De buscamper opent de kraan van zijn afval watertank, start de motor en rijdt weg, een lange donkere streep achterlatend op het grijze asfalt van de lege parkeerplaats. Soms is het niet moeilijk om te begrijpen waarom campers op veel plaatsen niet meer welkom zijn.

Om iets voor elf zijn we dik aangekleed en klaar om de heuvel voor de tweede keer in evenveel dagen te beklimmen. We staan moederziel alleen op de enorme parkeerplaats en kijken vol verbazing naar de Spaanse personenauto’s die de smalle steile weg beklimmen in de hoop op de top van de heuvel voor het kasteel te kunnen parkeren.
Het is verschrikkelijk koud! We hebben de afgelopen weken al wat frisse ochtenden meegemaakt maar de snijdende wind op deze tweede ochtend van 2017 is gelijk de koudste ochtend van het jaar! Mijn muts gaat op en Lyka klaagt over haar oren. De wind bijt als een hongerige wolf. Ze heeft zich helemaal opgetut en is in haar enthousiasme een muts vergeten.

De enorme poorten van het kasteel staan al open en na het betalen van vijftien euro voor twee personen kunnen we naar binnen. Het eerste dat we opmerken is dat het kasteel in privaat bezit wordt beheerd. Het is een de best bewaard gebleven voorbeelden van een vroeg Moors kasteel met Christelijke aanpassingen!

Op de enorme binnenplaats staan we voor het geplande woonhuis van een man met uitzonderlijke dromen. Alleen het trappenhuis met de leeuwen is toegankelijk. Hier leren we ook over de treurige geschiedenis van het kasteel en haar eigenaars. Aan het begin van de twintigste eeuw werd het geërfd door een romanticus die al zijn geld en energie in het project stortte. Zijn grootste wens om het vervallen kasteel in al haar glorie te herstellen en te gaan bewonen werd zijn levenswerk. De beste architecten en vaklieden werden van over heel Zuid-Spanje aangetrokken. Er waren geen tekeningen of andere documenten in de archieven. Er waren alleen de kennis van de architect, de fantasie van de eigenaar en het inzicht van de vaklieden. Helaas heeft de eigenaar nooit in zijn levenswerk kunnen wonen. Drie jaar voor de oplevering van het gerestaureerde  kasteel kwam hij in 1939 te overlijden.

Het zal hier zomers ongetwijfeld ook verschrikkelijk druk zijn! Er is in ieder geval goed werk geleverd om de route door het kasteel voor iedere bezoeker, jong en oud interessant te houden.

De in volledig islamitische architectuur gebouwde moskee is omgevormd tot kapel. In mijn fantasie zie ik de mannen op hun gebedskleden buigen naar Mekka om even later in een perfecte synchronie weer omhoog te komen. Allah en Mohammed hebben geen beeltenissen. De islam wijst beeltenissen in welke vorm dan ook af. Op de lege plaats is nu een altaar met de Maagd Maria met het kindje Jezus op haar arm.
Na de rondleiding gaan we op weg naar “Palma del Rio”. En daar is eigenlijk niet zoveel te zien! Na de geweldige intense ervaring van deze ochtend wordt het toch al moeilijk om je interesse weer opnieuw leven in te blazen! Tijdens een korte inkoop pauze bij de Lidl heb ik eindelijk zelfrijzend bakmeel, of iets wat er op lijkt, gevonden! En wàt wordt dan onze lunch voor vandaag?
Pannenkoeken met spek en stroop!

Mijn dag had niet beter kunnen zijn. Nu we na een koffiepauze op de camperplaats ook nog onze, zo goed als lege, drinkwatertank kunnen vullen kan ons bezoek aan “Palma del Rio” al niet meer kapot. De volgende halte is “Écija”, de stad van de torens! Met het oog op de tijd gaan we daar ook overnachten.
Het landschap word droger en de dorre droge grond snakt naar de voorjaarsregens. Wat ons meteen opvalt zijn de, door de Europese Unie gesubsidieerde, enorme zonne-energie installaties die links en rechts van de weg opduiken. Installaties om water te verwarmen en installaties met zonnepanelen die het zonlicht meteen omzetten in bruikbare elektriciteit. Wat nog het meest verblind zijn de bedragen op de borden die naast de ingang staan. Met dank aan “de Europese Unie” en de 478.000.000 € subsidie.
Ik rij haast van de weg af na het bedrag te hebben gelezen! Hier is een half miljard uitgedeeld, en daar zijn heel veel mensen beter van geworden, terwijl er nog zoveel ellende in het verenigde Europa is! Een ander verwerpelijk en van corruptie verzadigd verschijnsel zijn de midden in het niets aangelegde rotondes en parken met fitness toestellen. Gewoon een rotonde met slechts twee afslagen, je rijdt gewoon rechtdoor, in een weg die opvalt door het ontbreken van enig verkeer. Allemaal vergezeld van de bekende Europese Unie subsidie borden. Een tonnetje hier, een tonnetje daar en een paar ton om de burgemeester beter te laten lijken dan hij is.
Het vinden van een plaatsje voor de nacht is moeilijker dan ik had verwacht. We rijden een rondje over de rondweg van de stad om uiteindelijk op een verlaten parkeerplaats achter een school neer te strijken. Wat zijn die Spanjaarden toch viespeuken! Ze gooien al het afval zo maar op straat en op en langs het wandelpad naar het park liggen meer honden drollen dan goed is voor de bodem. Je ruikt het op het moment dat je een deur van de camper opent. Ik vergeet zelfs een foto van onze staanplaats te maken!

We eten vanavond Japanse kerrie met broccoli op rijst. Buiten is het lawaaierig met de opgeschoten jeugd. Auto’s komen, met luide radio’s en vertrekken weer met piepende banden. Voor een moment denk ik er aan om maar te verkassen. Lyka weerhoud me om weer te gaan rijden. Het lawaai zal later wel afnemen. Gelukkig is het vanaf een uur of tien stil. Ik kijk nog een keer over de parkeerplaats. Hij is goed verlicht en haast verlaten. Ik denk dat we prima zullen slapen.

Spanje: Over de helft

Almodóvar del Rio (op de parkeerplaats van het kasteel)

Nogmaals een gelukkig en vooral gezond 2017 voor alle lezers van “Travels and Troubles”. Het feest zit er weer op en we zijn begonnen aan een nieuw jaar, èn we gaan beginnen aan de terugreis. We zijn over de helft en vanaf vandaag kijken we weer richting het noorden. Richting Nederland, richting mijn verjaardag, richting de Nederlandse nationaliteit voor Lyka en richting, hopelijk, een mooi jaar.

Ook op deze eerste dag van het nieuwe jaar sta ik gewoon weer vroeg op. Ik hoor aan het snurken van Lyka dat ze gisteren wellicht iets teveel van de champagne heeft geproefd. Maar wat maakt het uit? Een keer per jaar is geen probleem. De gordijnen gaan open en ik kijk weer voor een moment naar de steeds van kleur veranderende verkeerslichten. We sturen ingewikkelde voertuigen naar de rand van ons zonnestelsel maar een timer om de voetgangerslichten ’s nachts uit te zetten is er niet?
Lyka wordt al vroeg geroepen want ik wil hier zo snel mogelijk weg. De uitleg voor het gebruik van de parkeerplaats naast de oude binnenstad heb ik al drie keer gelezen, twee keer in het engels en een keer in het Duits, en ik ben er nòg steeds niet uit wanneer die tweede dag nu begint. Gewoonlijk is een dag vanaf het moment dat je binnenrijdt tot vier en twintig uur later. Maar in Engeland hebben we meegemaakt dat de nieuwe dag ’s morgens om tien uur weer begint m.u.v. wanneer je na vier uur ’s middags de parkeerplaats bent binnen gereden. Dat knaagt aan me want ik vindt één keer elf euro wel genoeg voor een nachtje op een parkeerplaats in een Spaanse stad!
Lyka vecht met haar kater en is langzamer dan gewoonlijk. Een halve Paracetamol, een snelle koffie en dan op weg! Slechts zeven kilometer verder is de eerste halte bij de opgravingen van “Medina Azahara”. Daar kunnen we op de parkeerplaats rustig ontbijten en ons ding doen. Helaas heeft het niet zo mogen zijn! De slagbomen en hekken zijn gesloten zodat het onmogelijk is om de parkeerplaats op te rijden. Er zit dus niets anders op om nog maar een stukje verder te rijden.
Bij de eerste Camperplaats van de NKC die ik op de Garmin zie wordt er dus wel gestopt. Eindelijk kunnen we oud brood eten en nog een bakje koffie drinken. Lyka knapt er wat van op maar is zeker niet de oude wanneer we weer op pad gaan. We rijden richting het westen naar “Almodóvar del Rio” waar een kasteel op ons wacht.
Onderweg zijn alle supermarkten gesloten en we hebben dus geen enkele kans op een vers stokbrood. Onder het rijden kom ik ook al snel tot de conclusie dat de eerste januari een belangrijke feestdag is voor de Spanjaarden. Er is waarschijnlijk ook geen enkele toeristische attractie open en maakt al snel een einde aan onze dag.

Net na de middag rijden we de verlaten parkeerplaats op aan de voet van het indrukwekkende kasteel. Maar daarvoor werd de bloeddruk en hartslag van ons weer eens flink op de proef gesteld. Mijn voornemen om strak de route die onze GPS geeft te rijden betaalde vandaag niet uit! De straten van het dorpje werden smaller en steiler, net als enkele dagen geleden. Niet zo steil maar toch steil genoeg om aan “de Oude Dame” te gaan twijfelen. Eenmaal boven lieten we beiden een zware zucht van verlichting. Hoe je het ook wend of keert, het lot bepaald je weg. Geen enkele route lijkt meer onoverwinnelijk!

De hele middag ligt nog voor ons en ik heb tijd om wat schrijfwerk in te halen en een berg foto’s te verwerken. Na de eerste blik op het kasteel weten we honderd procent zeker dat we hier de komende nacht blijven slapen en morgen het kasteel gaan bezoeken.
Lang kunnen we niet stil zitten! We gaan een wandeling maken rond het kasteel. De klim op het gras naar de top van de heuvel is zwaarder dan ik gewend ben. Mijn lichaam wordt lui en ik moet echt meer gaan bewegen. Ik kan niet zeggen dat ik de afgelopen twee maanden veel heb gewandeld!

Zoals verwacht is het kasteel vandaag ook gesloten en op de top van de heuvel staat een koude snijdende wind. Het is onaangenaam koude wind en dat is lang geleden dat we die hebben gevoeld. Snel naar de comfortabele warmte van de camper.
Ook dan kan ik het niet lang houden om in de camper stil te zitten! Ik ga het dorp in om op zoek te gaan naar een stokbrood. Het moet toch gek zijn dat een ondernemer in een Spaans dorp niet in dit commerciële gat springt. De smalle straat, waar we bijna een hartaanval kregen, lijkt tijdens de wandeling een stuk minder steil dan vanachter het stuur van de camper. Het verbaasd me een beetje, zou er dan een vervormde beeldvervorming optreden achter het stuur? In neem me meteen voor om me de volgende keer niet meer zo druk te maken. Althans, ik hoop dat we die volgende keer niet meer zullen ervaren!

Er zijn door de koude wind maar weinig mensen op straat en er zit niets anders op dan in mijn kolenspaans aan een oud vrouwtje, die haar stoepje aan het vegen is, om een stokbrood te vragen. De communicatie is niet perfect maar ik heb tenminste een naam om op door te gaan, ‘Polvollo’, en een richting. Het is een vriendelijk dorpje dat zomers waarschijnlijk overspoeld wordt met toeristen maar op deze 1e januari van 2017 is het er heerlijk rustig. Een fonteintje met een beeltenis van de “Maagd Maria” schittert uit de wind in de winterzon.
Al op een afstand kan ik het verse brood al ruiken en gaan mijn speekselklieren werken. Het blijkt geen bakker te zijn maar het is een bar! Binnen zitten mensen aan een wijntje en een sherry, in de hoek spelen jonge ouders, ver onder de twintig, met hun eerste kindje, de schoonmoeder houd onwennig haar ongewenste schoonzoon in het oog. Achter de toog staat een oven gevuld met halve stokbroden, òf grote pistolets, net hoe je ze wilt noemen. Een onverzorgde, maar zeer vriendelijke door het leven getekende vrouw, kijkt me verbaasd aan.
‘Barra de pan?’, vraag ik om het ijs te breken.
‘Cinqos minutos!’, antwoord ze terwijl ze naar de oven wijst.
Ik wijs naar haar koffiemachine en vraag: ‘Café Americano?’, terwijl ik mijn duim en wijsvinger ver uit elkaar hou om aan te geven dat ik een grote koffie wil.
Zonder mijn vraag te beantwoorden draait ze zich om en begint mijn koffie te maken. Het is een heerlijk bakkie koffie en nog voordat het brood klaar is wil ik graag afrekenen. Twee euro en vijf cent! Ik probeer haar uit te leggen dat ik drie broodjes wil, en dat ik ook meteen de koffie wil afrekenen. Ze kijkt me verbaasd aan, net zoals ik haar verbaasd aankijk!
Zoals zo vaak open ik mijn hand gevuld met munten en laat haar zelf het geld pakken. Ze pakt dus ècht maar twee euro en vijf cent! Voor een laatste keer probeer ik haar uit te leggen dat ze misschien een fout maakt. Met mijn gestrekte wijsvinger draai ik rondjes met mijn hand als teken dat ik alles wil afrekenen. Dan steek ik drie vingers op en wijs naar de oven. Ze lacht en knikt geamuseerd, het klopt! De kosten zijn twee euro en vijf cent voor drie flinke broodjes en een kop koffie!

De rest van de middag luister ik naar de Nederlandse internet radio en schrijf enkele stukjes over onze avonturen. Het knoflook/honing varkensvlees met broccoli/bloemkool op dikke Koreaanse noedels smaakt ons uitstekend!

De gordijnen blijven open zodat we kunnen genieten van het uitzicht op het verlichte kasteel dat we morgen gaan bezoeken. Totdat er een Spaanse buscamper arriveert die strak tegen ons aan parkeert op de verlaten parkeerplaats. De kraan van zijn vuilwatertank gaat open en een grote donkere vlek tekent zich af op de parkeerplaats achter het voertuig. Voor een moment denk ik er aan de chauffeur aan te spreken op zijn gedrag. Maar Lyka weerhoud me, wat heeft het voor nut? Het kan alleen maar narigheid opleveren en dat wil toch niemand? De gordijnen gaan dicht nu het uitzicht is verstoord.