Thailand: Op weg naar Thailand

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 314), vrijdag 12 januari 2024

Zoals gewoonlijk sta ik alweer vroeg naast mijn bed en schiet als eerste de foto die als basis dient voor de kop van dit verhaal. Ik voel opluchting en moet in mezelf lachen om de bovenstaande foto. Het zijn die lege flessen van de biertjes die we gisterenavond samen als afscheid van de Filipijnen hebben gedronken.
Ik probeer nog wat te schrijven met de nadruk op “Probeer”, want het lukt me van geen kanten. Er zijn dikke knopen doorgehakt en besluiten genomen die niet meer kunnen worden teruggedraaid. We moeten nu afwachten wat er aanspoelt op onze stranden, of we voldoende bij elkaar kunnen jutten om een nieuwe toekomst mee op te bouwen, figuurlijk natuurlijk.
Helaas is het assortiment voor het ontbijt op deze ochtend wat minder interessant en ook mogen we niet naar de lounge. We hebben gelukkig al een keer van de luxe geproefd en het zou misstaan om misbruik van de situatie te maken. Genoeg is genoeg! Eten wat de pot schaft en de volgende maaltijd zal waarschijnlijk in het vliegtuig naar Bangkok worden genuttigd.
Na het ontbijt begint het twee uur wachten. We hebben alles ingepakt en rond de twee grote koffers een flinke band duct tape gerold. Deze keer is het de zwarte tape, de volgende keer wordt het de grijze! Daar zitten we dan. Ik kijk over Manilla Bay uit en laat mijn gedachten meevoeren op de stroom verwachtingen voor de twee maanden die nog voor ons liggen terwijl ik van mijn vers gezette koffie nip. Gelukkig heb ik afgelopen nacht opvallend goed geslapen nu er een paar hoofdbrekers in Nederland zijn opgelost. Er zijn wel wat nieuwe problemen voor in de plaats gekomen maar die kan ik verdelen in drie verschillende scenario’s. Een zeer goede, een goede en een minder goede. Meer daarover later. We zijn in ieder geval op vooruit gegaan.
Tien voor elf wordt er op de deur geklopt en de bell-boy staat klaar om onze vier koffers naar beneden te brengen. We kijken nog een keer goed rond of we niets zijn vergeten en om deze bijzonder mooie kamer voor de laatste keer in mijn herinneringen op te nemen. Dat was het “Bayview Park Hotel” voor deze keer. Mochten we ooit nog in Manilla overnachten dan zal dit hotel zeker opnieuw onze keuze zijn!
In de lobby handel ik bij de balie de laatste zaken af en de 1.000 Peso borg voor de sleutelkaart is voldoende voor de taxi van het hotel naar het “Ninoy Aquino International Airport”, terminal 1 om precies te zijn. Voor enkele euro’s meer zit je in een goede taxi met een betrouwbare chauffeur die werkt voor het hotel, deze keer zelfs een mooie minibus. Dan geeft een handvol minder problemen en je hoeft niet naar zielige verhalen te luisteren over kinderen zonder schoenen met hongerige buiken! Een paar goed besteedde euro's.
Bij Terminal 1 zijn de bagagescanners voor de toegang naar de terminal uitgevallen. Er is stress omdat iedereen die naar binnen wil uitvoerig moet worden gecontroleerd. Die bagagescanners staan er maar om een reden: Het hele land is in hoogste staat van paraatheid om aanslagen door “Abu Sayyaf” te voorkomen. En jullie begrijpen het al, ook hier in de Filipijnen is een groep extremisten/terroristen in naam van de “religie van de liefde” de onschuldige lokale bevolking aan het afslachten. Zij streven een streng islamitische staat na onder de sharia en zijn daarom van plan om met 7 miljoen Islamieten de 92 miljoen Christenen van het leven te beroven. Van enige intelligentie of realistisch denken kan er bij deze baarden dus geen sprake zijn?
Check-In balies 45-51 in Terminal 1 zijn al open voor onze vlucht naar Bangkok. In de lange rij wachtende voor ons staan de hersenloze zombies in stilte geconcentreerd met hun telefoon te spelen. Een wachtende man wordt er zo ziek van dat het de gezette dame voor hem een flinke duw geeft als teken dat ze moet opletten en doorlopen. Het kamerolifantje wiebelt heen en weer als een kermisattractie en heeft duidelijk moeite om haar evenwicht te bewaren. Een stevig verbaal geschil in het Tagalog ontwikkeld zich waarbij de hele rij wachtende passagiers keihard om de tragedie begint te lachen. De dikke dame in kwestie is “Not Amused” en zou het liefst onder de granieten vloer van de vertrekhal kruipen.
Gisterenmiddag heb ik al op het internet ingecheckt dus onze stoelen zijn bekend. De koffers wegen 17 en 19 kilogram en zijn dus ruim beneden de toegestane 30 kilo! De immigratie is maar een formaliteit en het scannen van de cabine bagage een futiliteit. Elke scanner met haar bemanning lijkt op deze luchthaven andere regels te hanteren. Ik zie al snel dat we de meest linkse scanner moeten hebben omdat we daar de schoenen niet uit hoeven te doen. Ik maak mijn zakken leeg in een kleine plastic tas die ik in mijn schoudertas stop. De MacBook uit de kleine koffer en gewoon doorlopen.
Het rode ledlicht om het poortje licht op een een zoemer gaat af. Ik haal mijn amuletten onder mijn overhemd vandaan en laat ze zien aan de beambte. Een handscanner gaat achter en voor me langs op zoek naar metaal. Alles is groen, de beambte knikt bevestigend en ik sla de rand van mijn hoed aan als dank. Het open pak koffie in mijn koffer is verdacht maar zodra ik de koffer open rits om mijn MacBook er weer in te doen komt de geur van de gemalen koffie je al tegemoet. De veiligheidsofficier knikt vriendelijk als teken dat het in orde is en wij gaan richting Gate 2.
Natuurlijk zijn we ruim op tijd aan de gate aanwezig en zodra het eerste personeel zich aanbied vraag ik beschaafd en haast fluisterend of ik in het vak voor ouderen en hulpbehoevenden mag plaatsnemen. Dat is voor het vriendelijke meisje vanzelfsprekend en we krijgen een zitplaats toegewezen vooraan bij de laatste incheck controle.
Mijn e-reader, met deze keer het boek “De Stad” van “Dean Koontz”, sleept me door de wachttijd. Zodra de passagiers met kinderen, de ouderen en hulpbehoevenden worden geroepen om aan boord te gaan verschijnt er ook een groep mannen met baarden in lange witte jurken. Zij worden terecht teruggewezen maar daar zijn de baarden het niet mee eens. Terug worden gewezen is nog daaraan toe, maar terug worden gewezen door een vrouw kan een echte baard nooit accepteren! Zij zijn van een begenadigde groep die ten alle tijde voorrang heeft voor de rest van de bevolking van deze aardkloot aan de beurt is! Er verschijnt nog meer cabine personeel en een portofoon voor de mond van een oudere dame in een keurig uniform van Philippines Airlines brengt de boel tot bedaren, zei het met enige verbale tegenzin van de baarden. Waarom zouden de mensen toch steeds meer hekel krijgen aan die baarden?
Wij gaan als een van eersten aan boord en de Airbus A321 stroomt langzaam vol. 168 passagiers zoeken hun plaats en proberen hun cabine bagage boven hun hoofden kwijt te raken. Er is teveel cabine bagage of te weinig bagageruimte? Alles loopt op rolletjes en we vertrekken precies op tijd. Dat is dan weer een van de voordelen van een kleinere internationale luchthaven.
We hebben rustige en beschaafde passagiers om ons heen en we zitten ook met de rug tegen het toilet. Dat is op een korte vlucht een enorm voordeel omdat je dan niet de knieën van een twee meter lange man in je rug voelt prikken. Dat is een van die zaken die ze nog zouden kunnen veranderen om een lange vlucht voor iedere passagier in economie-class comfortabel te maken.
De maaltijd is een keuze tussen runderrollade met pasta of kip met rijst. Wij nemen ze beiden, ieder een van de beschikbare variatie, dan kunnen we altijd nog ruilen wanneer Lyka haar maaltijd niet lekker vind. Ze smaken beiden goed alleen de kleine broodjes zijn zo hard dat ze eigenlijk binnen de wapenwet zouden moeten vallen.
Na het eten vraag ik nog om een extra biertje en dat is geen probleem! Er is ook een derde en een vierde biertje waarbij de stewardessen hard moeten lachen! ‘Is het al Happy Hour’, giert een van de gewiekste stewardessen. ‘Ik heb gewoon dorst!’, lach ik terug.
Met een koud blikje “Asahi Extra Dry Beer” in de hand loop ik weg van het giechelende cabine personeel. We zijn al boven land dus het kan nooit lang meer duren voordat we de landing inzetten.
Er wordt van achteren op mijn schouder getikt en een vrouwenstem fluistert in mijn oor: ‘Excuseert u mij meneer? Zou u zo vriendelijk willen zijn om een email naar onze werkgever te sturen?’
Ik kijk om en staar recht in het gezicht van de gewiekste stewardess, ‘Natuurlijk!’, zeg ik. ‘Jullie hebben aan mij een uitstekende service verleend tijdens deze vlucht!’
‘Een momentje’, en ze beent weg.
Even later komt ze terug met een handgeschreven briefje met daarop alle namen van het cabine personeel vergezeld van drie chocolaatjes en twee zakjes gezouten cashewnoten die alleen in de business class worden geserveerd. Ze bedankt me uitgebreid en de kapitein deelt ons via de intercom mee dat de landing is ingezet en dat het toestel in gereedheid moet worden gebracht voor de landing.

Na een prima landing komt het moment dat voor iedere vliegtuigpassagier het meeste stress tijdens de vliegreis oplevert!
‘Komen onze koffers op de bagageband of niet?’, staat iedereen om ons heen zichzelf in stilte af te vragen.
Daar staan we dan bij bagageband 11 te kijken of onze halfvolle koffers tevoorschijn komen of niet. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat we ze omhoog zien komen en wij zijn erg blij dat we bij de douane zo kunnen doorlopen. Het kan aan mij liggen maar ik heb niet echt het idee dat de douane in Bangkok nog veel toeristen controleert.
De mensen van de geboekte taxi van “Instyle Travel and Service” naar Pattaya staan op de afgesproken plaats met een kaart met onze naam erop te wachten. Binnen tien minuten zitten we in de luxe Toyota SUV. Bij het servicestation langs de tolweg haal ik nog 20.000 baht uit een ATM zodat ik voldoende geld op zak heb om de hotelkamer te betalen. Ik heb een onderbuik gevoel dat ons nog een probleem te wachten staat.
En ja hoor, we staan om kwart over acht aan de balie en er is geen kamer voor ons beschikbaar. Het maakt niets uit hoe lang van tevoren je hebt geboekt en/of betaald in Thailand de beschikbaarheid van je kamer is afhankelijk van het moment dat je in het hotel arriveert, of dat er iemand onverwacht een extra nacht heeft geboekt. Daar staan we dan met vier koffers om ons heen!
Ik dwing mezelf om rustig te blijven omdat we een kleine drie weken in dit hotel verblijven en dat ik later dit jaar ook al voor drie weken heb geboekt en betaald! Nu ruzie maken zou niet slim zijn omdat zij de macht hebben je verblijf zo aangenaam als mogelijk te maken. Dan komt de aap uit de mouw. Er is nog wel een kamer beschikbaar maar dan moet ik 200 baht extra betalen voor deze nacht. Voor die vijf en een halve euro ga ik absoluut geen problemen maken. Ik reken af, betaal de borg, en wij gaan snel naar de derde verdieping. Ik ben moe, ik heb honger en dorst. De kamer is groter dan we gewend zijn en heeft zelfs een eigen zitgedeelte. Dat kan leuk zijn maar het voegt voor ons niets extra’s toe.
Na twee Thaise magnetron maaltijden en een koude grote fles Leo bier zoeken we het bed op. De hoofdkussens ruiken naar mensen en het matras heeft zijn beste tijd gehad. Morgenvroeg verhuizen naar een andere en hopelijk betere kamer.

Filipijnen: Manilla

Manilla (Bayview Park Hotel) 931), donderdag 11 januari 2024

We beginnen deze dag met een brede glimlach. Ik zit al om kwart over zes aan het raam achter de computer met een beker vers gezette koffie en Lyka blijft nog even liggen doezelen totdat we naar beneden gaan voor het ontbijt. Af en toe kijk uit over de Manilla Bay uit naar de zee en de heuvels er omheen op de achtergrond. Het is vandaag echt de laatste dag in de Filipijnen en morgen vertrekken we weer naar Bangkok.
Het schrijven van onze belevenissen, en soms ook gevoelens, loopt als een trein maar dat kan ik over mijn nachtrust niet zeggen. De privé problemen stapelen zich in Nederland op en wanneer je ver van huis bent is dat niet erg gemakkelijk om ze op te lossen. Een ander voor het karretje spannen om mijn problemen op te lossen is ook geen optie dus moet ik proberen op afstand de problemen zelf op te lossen. Ik zie het als mijn eigen “Apollo 13” probleem. Ver van huis maar de problemen moeten hoe dan ook worden opgelost.
Dan heb ik nog het fysieke probleem dat ik op 2 januari ben gevallen, omdat ik even niet goed oplette, door een misstap op de rand een gat in de weg. Mijn linker enkel sloeg dubbel en als door een wonder ging ik onbewust meteen door mijn knieën om niet voorover te vallen. Mijn handen raakten heel zachtjes de grond en daardoor werd ook mijn slechte linkerschouder gespaard. Eigenlijk zat ik gewoon plotseling op mijn knieën naast de rand van het trottoir.
Helaas had ik wel een kleine schaafwond op mijn rechterknie die ik bij terugkomst in het hotel meteen goed heb schoongemaakt en daarna gedesinfecteerd met Betadine. De volgende dag heb ik dat nog twee keer herhaald in de hoop dat dat allemaal genoeg zou zijn om de tetanus buiten de deur te houden.
En nu begint dat in mijn onderbewustzijn en tijdens mijn slaap te broeien. Ik droom dat ik een tetanus infectie krijg en elke keer als ik overmatig zweet of kramp krijg denk ik dat het niet goed zit. Is het de angst om dood te gaan of zwerven er echt een heel leger dodelijke bacteriën door mijn lichaam. Ik weet het niet en ik vindt het moeilijk om een keuze te maken. Ik hou het in ieder geval goed in de gaten en wanneer ik echt twijfel ga ik meteen naar het "Bangkok-Pattaya Hospital” in Pattaya voor controle.
Op het kaartje dat toegang geeft tot het ontbijt ontdekken we dat we van “Standard” kamer 775 zijn verplaatst naar “DeLuxe” kamer 913. En dat is natuurlijk mooi meegenomen. Helaas is het aan de voorkant aan “Roxas Boulevard”, op de hoek met “United Nations Avenue”, met het indrukwekkende uitzicht wel een stuk luidruchtiger dan aan de achterkant. Zelfs op de negende verdieping klinkt het verkeerslawaai rond middernacht veel luider dan je zou verwachtten. Gelukkig heb ik altijd oordoppen bij me en die kwamen de afgelopen nacht goed van pas.
In het café op de begane grond aangekomen waar het ontbijt wordt geserveerd wordt er eerst naar ons kamernummer gevraagd waarna we naar een aparte lounge worden gebracht waar de gasten van een DeLuxe kamer extra in de watten worden gelegd. Wij kunnen ons geluk niet op en moeten lachen om wat ons allemaal overkomt. Een beetje geluk kan iedereen op zijn tijd wel gebruiken!
Tijdens het ontbijt zie ik vanuit een ooghoek een bekende verschijning! Ik kan mijn ogen niet geloven! Is dat Sandy? Na het eten heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en stap op de vrouw in de vuurrode jurk in het café af.
Zij kijkt verbaasd op en mij heel vreemd aan wanneer ik haar vraag: ‘Bent u de Sandy die ik ken uit Pattaya van een jaar of vijftien of twintig geleden?’
Ik zie angst, ongeloof, verwarring, een poging van haar om mij te herkennen, een antwoord blijft uit dus onderneem ik een nieuwe poging in deze, ook voor mijzelf, vreemde situatie.
‘Ik heb nog bier met u gedronken toen u ’s middags Andy was!’
‘Ik ben altijd Sandy geweest!’, antwoord ze bits.
‘Van de Britse politie zoals u vertelde. Ik herinner me uw vuurrode blouse en zwarte lak rokje wanneer u ’s avonds als Sandy op stap ging in Pattaya.’
Ze peilt me opnieuw terwijl ze in haar geheugen zoekt. Er verschijnt een verlegen glimlach op haar gezicht en het ijs lijkt gebroken.
‘Ja’, zegt ze. ‘Ik ben die Sandy van een eeuwigheid geleden in Pattaya, Thailand! Maar helaas kan ik u niet herinneren.’
‘Dat maakt voor mij niets uit!’, antwoord ik.
‘Ik ben gewoon heel blij dat ik na zo’n lange tijd weer iemand ontmoet waar ik nog steeds warme gevoelens voor heb.’
Ze bloost, en weet niet meer wat ze moet zeggen. Ik voel dat onze ontmoeting aan een plotseling einde is gekomen en dat we elkaar weinig meer te zeggen hebben. Ik eindig met een: ‘Het gaat je goed Sandy en ik wens je een lang en gelukkig leven toe!’
Ze glimlacht en antwoord: ‘Het zelfde voor u!’
Ik zie dat ze nog steeds door haar geheugen woelt om herinneringen aan mij boven te halen. Dat is voor nu misschien onmogelijk maar voor later kan het zo maar gebeuren. Het is mijzelf meer dan een keer overkomen.
Na een uurtje in de kamer te hebben doorgebracht gaan we op pad naar het enorme “Robinson’s winkelcentrum” op de grens van de wijken “Ermita” en “Malate”. We passeren de “Duck Inn” ook een monument uit in ver verleden in Manilla. Uit de tijd dat Ermita nog een uitgaanscentrum was voor westerse toeristen met veel hotels en goede drinkgelegenheden. Ik wil er geen tijd voor nemen om in mijn eentje naar de “Duck Inn” toe te gaan om een biertje te drinken. De laatste keer dat ik hier was was met Harry en David. Helaas heeft Harry een paar jaar geleden een einde aan zijn leven gemaakt. David is ondertussen een gelukkige vader met een mooie dochter en een vrouw. Dus ik laat de herinnering aan mijn maten maar in leven.

Manilla is een vieze smerige oude stad die na de tweede wereldoorlog haar huidige stratenplan heeft gekregen. Manilla was een van de meest gebombardeerde steden in het Pacific theater. Het was bijna volledig met de grond gelijk gemaakt. Veel van de gebouwen zijn in de beginjaren vijftig in grote haast opgetrokken met inferieure bouwmaterialen. 90% van Manilla is tegenwoordig aan vernieuwing toe. Hier groeien de bomen letterlijk uit de bewoonde gebouwen!
In het enorme winkelcentrum ben ik niet verrast door het ontbreken van het winkelend publiek. Het is meer van hetzelfde, lege winkels en lege straten. Waar is iedereen? Het lijkt alsof ik in een slechte B-Film terecht ben gekomen waar een Covid virus de mensheid langzaam uitdunt. Kledingwinkels met een oppervlakte van honderden vierkante meters met slechts een klant! Lyka uit Nederland. Hier wordt niet veel verdiend. Het is saai in het winkelcentrum en ik heb niet eens zin om ergens een bakkie koffie te drinken en mensen te kijken. Er is niemand om naar te loeren! Het is een treurige omgeving waar ik zo snel als mogelijk vandaan wil.
Ik haal nog snel de laatste 5.000 Peso uit de ATM om naar de moeder van Lyka te sturen. Helaas is Lyka haar identificatie vergeten waardoor we later op de dag nog een keer op pad moeten. We kiezen voor een kantoor niet al te ver van het hotel. Het kantoor van de “Western Union” dat ik op de website heb gevonden is absoluut niet te vinden en we worden door behulpzame bewakers die overal voor de banken staan alle kanten, behalve de juiste, opgestuurd. Lyka heeft er al snel genoeg van dus moeten we nog een keer terug naar het “Robinson’s winkelcentrum”. En dat is een stevig eind lopen in de vuile lucht en de smerige straten van Manilla.
Na enkele tientallen meters door een zijstraat richting het winkelcentrum te hebben gelopen zie ik op vloerhoogte onder een groot raam de verlossende stickers van het bedrijf dat geld over de hele wereld verstuurd. “Western Union”! Binnen tien minuten is het geld onderweg naar de provincie en de code die benodigd is voor het ophalen van het geld door middel van een SMS naar Lyka’s moeder verstuurd. We zijn klaar voor vandaag! Alle opdrachten en plannen zijn voltooid.
Opnieuw kleurt de avondlucht boven Manilla Bay dieprood wanneer de zon ondergaat. ‘Avond rood, water in de sloot!’, zeg ik hardop tegen mezelf wetende dat deze boerenwijsheid in de tropen niet opgaat.
Ik voel me verlost van deze dag en ik ben blij dat ze bijna ten einde is. Ik neem nog maar een slok uit mijn literfles San Miguel Beer terwijl ik een elektronische pagina omsla op mijn e-reader. Wat kan een eenvoudig leven onderweg naar niets toch mooi en bevredigend zijn!
Ook deze dag sluiten we af in de “The New Aussie Slouch Hat”. Ik zit de langste tijd alleen in de bar en klets wat slappe praat met de barkeeper. We hebben beiden maar weinig te meldden. Eindelijk arriveert Lyka en na een biertje gaan we beiden voor een Filipijnse maaltijd. Lyka kiest voor de “Bangus” (Milkfish) met rijst en ik ga voor de Filipijnse versie van een Bami, de “Pancit Canton”. Het smaakt ons beiden heel erg goed. Misschien ook omdat we 99% zeker weten dat we in 2024 geen dag meer in de Filipijnen zullen doorbrengen.
Onze rustdag in Manilla is aan haar einde gekomen en we drinken de laatste biertjes uit de koelkast leeg. Onze gedachten worden uitgewisseld over de afgelopen tijd in de Filipijnen. De uitkomst van deze uitwisseling is duidelijk en het besluit unaniem. Misschien bezoeken we de Filipijnen in 2025 weer!

Filipijnen: Zekerheid boven alles!

Manilla (Bayview Park Hotel) 931), woensdag 10 januari 2024

Vandaag hebben we een korte verplaatsing met slechts een doel. Zekerheid boven alles!
We willen er absoluut zeker van zijn dat we onze vlucht komende vrijdag, 12 januari 2024, rond 15:00 niet missen. In het verleden heb ik wel eens een uur stil gestaan op de NLEX-tolweg met pijn in mijn buik of ik mijn vlucht wel zou halen. Sindsdien verblijf ik altijd minimaal een, maar bij voorkeur twee, nachten in Manilla voor ons vertrek.
Het is een zeer vreemde gewaarwording dat ons verblijf in Angeles City aan haar einde is gekomen. Ik heb in een ander verhaal verteld wat mijn gevoelens over dit verblijf zijn en het mag duidelijk zijn dat we hier waarschijnlijk nog wel een keer terug komen maar niet meer voor zo’n lange tijd en zeker ook met een veel goedkoper ticket rechtstreeks naar Clark International Airport.
Afscheid nemen blijft voor mij altijd moeilijk zelfs nu er maar erg weinig hotelpersoneel aanwezig is. En daar gaan we dan weer met de vier koffers in een minibus richting Manila. 4.000 peso voor een ritje van ruim 90 kilometer is stevig te noemen. Maar het is een van die directe gevolgen van het reizen met een paar koffers.
Onderweg drijven mijn gedachten terug in de tijd en af en toe naar de zeventig dagen die nog voor ons liggen. Ik kijk goed om ons heen en kan maar weinig vooruitgang ontdekken in het Filipijnse landschap om ons heen. Het ziet er voor mij nog steeds zo uit als tien jaar geleden. En het zal me ook niet verbazen wanneer het er over tien jaar nog precies zo uitziet als vandaag. Komt er nog wel vooruitgang? De Filipijnse politiek werkt in ieder geval niet mee.
Wanneer de skyline van Manilla zich laat zien weet je dat je nooit ver meer verwijdert kan zijn van het hotel voor de komende twee nachten. Ik heb geen hekel aan twee nachten in Manilla. De vorige keer was dit hotel een schot in de roos en ik kan nu gerust stellen dat het “Bayview Park Hotel” ook in een onzekere toekomst ons hotel zal blijven. Zelfs voor die kleine vijftig euro per nacht, inclusief een redelijk ontbijt, is het een prima prima hotel voor die prijs.
Het “Bayview Park Hotel” is nog precies zoals ik me van de vorige keer herinner. Het is er rond dit tijdstip, kwart over een in de middag, druk aan de receptie met mensen die in, en uit, willen checken. Gelukkig wordt ik snel geholpen en mijn verzoek om een kamer op een hoge verdieping kan worden gehonoreerd maar dan moeten wel een klein uurtje wachten tot de kamer gereed is. Op mijn horloge is het tien voor half twee dus dat moet wel lukken.
Ik maak gelijk van de mogelijkheid gebruik om voor vrijdagochtend de taxi naar de luchthaven te boeken. Het is namelijk 1.000 peso borg voor de sleutelkaart en die 1.000 peso zijn ook precies genoeg voor de taxi vanaf het hotel naar Terminal 1 van het “Ninoy Aquino International Airport”.
‘Ik heb honger!’, zegt het stemmetje naast me.
‘Nog even wachten!’, antwoord ik op mijn beurt.
Dat kleine uurtje wordt uiteindelijk maar vijfentwintig minuten.
De jonge vrouw achter de receptie roept, en wenkt, me dat er een kamer voor ons beschikbaar is. En we hebben geluk! Ik heb mijn visitekaartje van “Travels and Troubles” op de balie van de receptie achtergelaten en nu hebben we een upgrade, in de vorm van een extra grote Deluxe hoekkamer, gekregen. We kijken onze ogen uit wanneer we de deur hebben geopend en kunnen ons geluk voor vandaag niet op.
Vanaf de negende verdieping kijken we over de Amerikaanse ambassade over Manilla Bay uit. Wat een heerlijk uitzicht! Het verkeer op de Roxas Boulevard gromt onder ons door. Wat een heerlijke kamer met een fantastisch uitzicht.
De prijzen op de kaart van de roomservice zijn ook meer dan redelijk. We kiezen er voor om gelijk maar twee tonijn sandwiches te bestellen. Twee borden vol voor 340 peso inclusief de fooi. Dat is iets meer de € 5,50! Het smaakt zelfs beter dan het eruit ziet. We genieten van elke hap en spoelen het weg met een slokje Coke Zero die ik net bij de 7-11 heb gehaald. Samen met een grote fles water zodat ik morgen in ieder geval kan genieten van een lekker vers gezet bakkie koffie.
Er is weer de bekende innerlijke rust in me gekropen waarna ik meteen weer het gevoel krijg dat ik mijn gedachten en gevoelens moet vastleggen. Met Manilla Bay op de achtergrond ratel ik als voorheen op mijn toetsenbord. Achter me hoor ik Lyka lachen terwijl ze een Koreaanse Comedy op de iPad ligt te kijken. Een gevoel van verlossing hangt in de kamer. We zijn het samen ook deze keer weer helemaal met elkaar eens. Die acht weken in Angeles City waren geen geslaagd experiment. Zelfs mijn Filipijnse vrouw is liever in een ander land, bijvoorbeeld Thailand!
Na een kort overleg besluiten we om maar meteen ook de laatste periode van deze reis in Pattaya door te brengen. Even op het internet kijken, boeken, en voor € 14,20 per nacht hebben we weer ons vertrouwde hotel geboekt voor ons verblijf in maart. Dat zijn prijzen waar we mee kunnen leven!
Plotseling horen we dikke regendruppels tegen de spiegelramen van onze kamer slaan en onze plannen worden een beetje in de war gebracht. We stonden op het punt om wat te gaan drinken maar de regen is zo sterk dat we besluiten om een biertje op de kamer te drinken. We delen slokje na slokje uit het kleine flesje terwijl het buiten stortregent. Even plotseling als de regen is gekomen klaart het ook weer op. Tijd om op stap te gaan! De lucht klaart op en de zon verdwijnt in een vuurrode gloed achter de horizon.
Nadat de regen is neergedaald en de duisternis gevallen maken we onze weg naar de “The New Aussie Slouch Hat”. Al sinds 1990 een monument in Ermita! Het is er niet zo druk op deze woensdagavond maar dat neemt niet weg dat het er goed vertoeven is en het ijskoude bier goed smaakt.
Na een paar biertjes besluiten we om voor de “Mongolian Pork met rijst” te kiezen en voor mij natuurlijk een bordje friet ernaast. Het smaakt als vanouds en het dagmenu komt met een gratis flesje bier waar Lyka dankbaar gebruik van maakt.
We zijn maar ruim negentig kilometer verwijderd van de plaats waar we de laatste weken hebben doorgebracht maar het voelt alsof we in een hele nieuwe wereld zijn beland. Er ligt een andere sfeer en verandering van spijs doet eten. Morgen een dagje naar het winkelcentrum en rondkijken of Manilla is verandert.

Filipijnen: Een geslaagd experiment?

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), dinsdag 9 januari 2024

Na bijna acht weken in de Filipijnen is het (eindelijk) tijd om de balans op te maken. Terwijl de zon op dit vroege uur langzaam over de muur van mijn kamer dichterbij kruipt ben ik oprecht blij dat het vandaag de laatste dag van ons verblijf in Angeles city is. We hebben samen besloten om Angeles City en het Walk About Hotel in ieder geval in 2024 niet meer te bezoeken.
Er ligt een heel scala van redenen ten grondslag aan deze beslissing maar de belangrijkste is wel dat het in de Filipijnen veel te duur is geworden. Het is hier 15% duurder dan in Thailand voor 60% van de kwaliteit in Thailand!
Dit was mijn stekje voor de afgelopen acht weken. Hier aan het zwembad heb ik de meeste tijd doorgebracht met lezen, schrijven en nadenken. Diep nadenken over het ellendige jaar met het nummer 2023. Het is niet helemaal gelopen zoals we gehoopt hadden. De onafgebroken stroom problemen in 2023 stapelde zich langzaam op tot een piramide van ellende die we in 2024 voor eens en altijd slopen en achter ons laten. In het verleden heb ik een verhaal gepubliceerd over de edele kunst van het niets doen.
‘Gewoon helemaal niets doen?’
Dat is voor de een veel gemakkelijker dan voor de ander. 56 dagen in een oninteressante omgeving met je e-boeken, muziek en tv-series. Het is als in een gevangenis omringt door hoge muren en prikkeldraad zitten. Een open gevangenis in dit geval. Het is daarom niet verwonderlijk dat wanneer je de meer toeristische wijken in de Filipijnen verlaat meteen omringt bent door hoge stalen afrasteringen met prikkeldraad, heel veel prikkeldraad. Overal loeren er ogen, harde ogen, wanhopige ogen, criminele ogen. In een flits kan je vakantie hier omslaan in een nachtmerrie.
Tijdens de eerste dagen van je verblijf valt het allemaal nog wel mee maar dan verandert de dagelijkse wandeling om 07:30 in de ochtend naar de warme bakker plotseling ook in een marteling. Het begint zodra je het hotel verlaat. Roedels bedelaars van drie tot drieënnegentig jaar oud staan in de karakteristieke houding met hun zieligste gezichtsmasker en hun opgehouden hand, een mobiele telefoon in de andere hand achter de rug, voor je neus zonder ook maar aanstalten te maken om aan de kant te te gaan. Wanneer Mozes de rode zee kon openen dan kan een bezoeker van Angeles City de zee van bedelaars opensplijten! Even (per ongeluk) op de tenen gaan staan helpt.
Zodra je de eerste hindernis hebt genomen komen de wanhopige bestuurders van de “Tricycles”, brommers met zijspan, tevoorschijn. Die zelf geknutselde voertuigen zijn levensgevaarlijk om in te rijden maar bovendien levensgevaarlijk om door te worden aangereden. Ze zijn eigenlijk voor bezoekers alleen aantrekkelijk wanneer ze zich in het donker, of door gevaarlijke buurten, moeten verplaatsen. De bestuurders berekenen voor buitenlandse toeristen tarieven die de kosten van het openbaar vervoer in het thuisland overstijgen. Ze geven enig gevoel van veiligheid maar het is niet geheel ondenkbaar dat ze je aan het einde van een doodlopende straat in de armen van een groep overvallers afleveren.
De twee kilometer heen en terug over een hele slechte weg, met gaten in de trottoirs waar zonder probleem een volwassen man in kan verdwijnen, zijn een beproeving van een Bijbelse proportie. Noem het een hindernisbaan? Je komt ogen en benen te kort. Elke stap moet zijn afgewogen terwijl het verkeer van alle kanten op je af komt. De verkopers van erectie bevorderende middelen zijn dan ook al op pad want het is tenslotte voor een toerist in Angeles City nooit te vroeg voor een “Short Time” met een van de schepselen van de nacht die (nog) niet bevrucht zijn.
Met de gewoonlijke drie kaiserbroodjes, een vacuüm pakje ham en een pakje salami, 585 peso (€ 9,60), loop ik aan de andere kant van de weg terug naar het hotel. Het is aan deze kant van de weg veiliger en rustiger omdat ik in de volle zon loop en daar houd de lokale bevolking niet zo van!
Ik zie jullie denken: ‘Waarom loop je niet aan die andere kant van de straat op de heenweg?’
Eenvoudig, in Angeles City, en ook in de rest van de Filipijnen en ZO-Azië, komt het grootste gevaar van het gemotoriseerd verkeer op de weg altijd van achteren naar je toe. Loop altijd aan de juiste kant van de weg/straat zodat het levensgevaarlijke verkeer je tegemoet komt. Je wil niet weten hoeveel toeristen er in geheel Azië van achteren worden aangereden met alle noodlottige gevolgen van dien.
Ontbijt aan het zwembad omdat er geen fatsoenlijk westers ontbijt, voor een fatsoenlijke prijs, in dit gehucht meer is te vinden! Twee gebakken eieren, twee sneetjes geroosterd brood en een plakje of twee spek, en een beker slappe thee, kan zo maar 295 peso (€ 4,90) kosten. Dan doe ik het gewoon zelf op de tafel voor mijn raam. Gebakken eieren, knak- en braadworsten, allemaal op een kleine elektrisch koekenpan die ik op Lazada heb gekocht voor nog geen vijf euro. Broodjes, een paar plakjes ham met een gebakken eitje kost een fractie van een ontbijt in een restaurant.
Na enkele weken gaat echt alles je tegenstaan! Ik weet dat het klinkt alsof ik depressief ben geworden maar zo voel ik me in ieder geval niet. Ik laat het allemaal gelaten over me heen komen en ik spendeer geen energie meer om het te ontlopen of er tegen te vechten. Ik heb voor dit experiment gekozen dus ga ik het ook tot een einde brengen. Ik neem het zoals het komt en denk aan de vele mooie dagen van 2024 die nog voor ons liggen.
Daar waar we vorig jaar op deze tijd nog de keuze hadden uit zes verschillende restaurants en een pizzabezorger voor de avondmaaltijd was het aantal beschikbare restaurants tijdens dit verblijf terug gelopen naar drie verschillende restaurants. Twee gebaseerd op de Amerikaanse smaakpapillen en gelukkig nog het door ons zeer gewaardeerde “Yi-San Korean Restaurant”.
Het Islamitisch restaurant viel af omdat ze de kaart helemaal hadden veranderd en onze geliefde gerechten niet meer serveerden.
Het Amerikaans sport-restaurant “Phillies” viel af omdat het eigendom in andere handen was overgegaan en de kwaliteit om te janken was. Ooit een varkenshaasje met een bot er in gegeten?
En het laatste restaurant “Margarita Station” moest na een ruzie over de nieuwe, en veel hogere huur, na ruim dertig jaar verhuizen. Drie kilometer heen en terug wandelen over een gevaarlijke, en soms zeer slecht verlichtte, weg ging het dus ook niet worden.
Als laatste de pizzabezorger van de “Greenwich” keten, de prijs met 20% omhoog en de kwaliteit/service met 20% omlaag. Koude pizza voor de hoofdprijs.
Het is nu veelal een hoog patat met vlees van een snackbar gehalte in Angeles City!
Gelukkig kunnen we nog wel fatsoenlijk lunchen. Ik wil nog net niet zover gaan dat ik de lunch tot de beste maaltijd van de dag verklaar maar de kwaliteit ligt over het algemeen wel veel hoger dan die van de avondmaaltijd.
En hoe komt dat? Er zijn hele hordes studenten uit de betere kringen die elke middag in het enorme winkelcentrum naast hun school gaan eten. De omzet voor de tiental restaurants van de bekende Aziatische/Filipijnse ketens is een zekerheid dus zijn de ingekochte ingrediënten ook vaak beter en verser dan die van de kleinere restaurants buiten het winkelcentrum.
Wanneer ik dit zo schrijf realiseer ik me dat de afgelopen acht weken een aaneenschakeling waren van ontbijten, zwemmen, wandeling op de buiten etage van het winkelcentrum, lunchen, zwemmen, bier drinken, avondeten, tv kijken en slapen. Een doodgewone routine waarmee ik overal op de wereld de dag mee door zou kunnen komen. Maar zeker niet hier in Angeles City.
Het mooiste van al deze dagen waren nog de middagen met mijn vrienden. Gelukkig heb ik vrienden overal op de wereld en alle landen die ik bezoek. Mooi en gezellig eten en drinken maken deze dagen draagbaar. Wij drinken dan ook bijna nooit in de uitgaansgebieden maar spreken af aan de veilige grenzen van het toeristengebied waar de prijzen lager liggen en de “Gekke Henkies” niet in grote aantallen hun levensverhaal kwijt willen.
Allemaal mannen van mijn leeftijd veelal uit de Engelstalige landen. We wisselen dagelijks van de drinkgelegenheden zodat iedere ondernemer zijn deel krijgt en wij niet onafgebroken naar dezelfde verhalen hoeven te luisteren. Een goede vriendenkring maakt het verblijf in de Filipijnen dragelijk.

Nog een paar foto’s.

Kun je dit geloven?

Zelf de was doen in een opengesneden zes liter drinkwaterfles.

Regen….

Hollandse kaas en koffie….

Na het experiment van zesenvijftig dagen in Angeles City moet ik natuurlijk alles nog eens goed evalueren. Dat is gebeurt en ik ben tot de volgende conclusie gekomen:

Dit gaan we dus nooit meer doen! Angeles City en/of de Filipijnen is mooi voor een paar dagen of een week of twee. Het is natuurlijk mijn persoonlijke mening. Maar ik weet dat wanneer het eten ergens anders beter en lekkerder is de stranden ook witter en mooier zijn wanneer je aan tafel zit te genieten.

Nog twee nachten in Manilla en dan terug naar ons geliefde Thailand. We weten al waar we zaterdagmiddag en zaterdagavond gaan eten!