Maleisië, Kerstmis in Melaka

Melaka 29/11/2006

Één biertje heb ik gisterenavond op, dat was alles. Ik was vroeg opgestaan om mezelf in de situatie te bevinden zonder een fatsoenlijk ontbijt. Dat is Melaka, gewoon geen ontbijt. Dan maar een kop koffie met een chocolade fabrieksbroodje, en de krant.
Ik wandelde langzaam naar het Mahkota winkelcentrum waar in de kelder een bakkerij zit die fatsoenlijk brood bakt. Niet van dat zoete Chinese spul. Een tonijn rondje en een kaas broodje, één banaan en een klein flesje 100+. Het leven is goed.
Binnen in het Mahkota winkelcentrum was het kerstmis al begonnen. Erg vreemd om de meisjes met hoofddoekjes in winterse wonderwereld te zien. Na mijn verlate ontbijt was het tijd voor een wandeling om alles een beetje te laten zakken. Ik passeerde veel kleine restaurant die ik in het verleden al tientallen keren was voorbij gelopen. Ik was nooit naar binnen gegaan voor de simpele reden dat ik al een langere periode last heb van mijn spijsvertering. Maar nu ik mij redelijk voelde werd het tijd voor een Indiaas Maleise lunch. Heet zag er allemaal goed uit en rook overheerlijk. Zelf was ik ook een beetje vreemd voor de Indiase klanten in de zaak. De man achter de counter greep een “tali”, zeg maar RVS bord met allemaal gescheiden vakjes. Hij vulde die met Tikka kip en groene boontjes, aangevuld met een gele dahl. De poppadums waren gratis en daar zaten we dan met een bord vol eten voor RM 6,50. Het smaakte mij uitstekend!
Ik had nog één taak voor vandaag over en dat moest ik regelen voordat de regen op ons zou gaan neerdalen. Er moest worden gecontroleerd hoe ik vanuit Melaka weer in Singapore zou komen. Teng, de eigenaar van het “Discovery Café” had me uitgelegd hoe ik moest lopen om bij de vervoerder uit te komen. Ik had de plaats al snel gevonden maar ik moest nu weten waar die bus in Singapore zou stoppen. Het was een plaats waarvan ik nog nooit had gehoord, ik herkende de straatnaam maar die straat was kilometers lang. Ik zou er nog even over nadenken, ik wist nu in ieder geval wel hoe laat die bus zou vertrekken en dat het een 24 Super VIP was. In een woord, PERFECT!
Mijn avondeten was die avond perfect, elke keer als ik in Melaka ben eet ik minimaal één keer in “Harper’s Restaurant”. Deze keer werd het gerookte zalm salade en een biefstuk met zwarte pepersaus. Deze saus is uniek voor Maleisië. Een koffie en een groene thee na. Het was opnieuw een droge avond, rond half elf lag ik in bed. Morgen weer een dagje heerlijk ontspannen.

Maleisië, Melaka

Melaka 28/11/2006

Net als gisteren had ik een goede nachtrust gehad. De wekker stond niet te vroeg want het was maar twee uurtjes met de bus. Als ik om een uur of twee arriveerde zou dat vroeg genoeg zijn. Ik nam de tijd voor een sandwich en een kopje koffie op de kamer en wierp mijn laatste spullen in de rugzak. Net voor tien uur stapte ik het hotel uit, het was een aangename frisse ochtend.
Ik had gisteren al gekeken waar het verkoophokje van KKKL was, ik liep dus direct naar nr. 74. Ik vind dit een goede maatschappij, goede schone en degelijke bussen. Twee uurtjes later rolden we het Melaka Sentral Busstation binnen. Tijdens de rit naar de oude binnenstad vielen mij meteen wat nieuwe dingen op. De gebouwen naast het Stadhuys waren nu ook allemaal donker rood geschilderd en er waren nieuwe verlichting ornamenten opgehangen. Ze werden nu serieus om Melaka als toeristenbestemming te promoten.
Mijn kamer was al klaar en na een snelle groet aan Mr. Au en zijn vrouw was ik op weg naar Bukit Melaka waar Patrick Teo en zijn maat oude prenten verkopen aan de toeristen. Maar mijn eerste stop was bij het Discovery café, ik had vanuit de bus gezien dat zij nu ook een guesthouse waren begonnen. Een koffie en een snelle blik in de kamers en ik at ook nog snel een hapje mee van de gebakken kikkers in chili met rijst. De kamers zijn goed genoeg als je echt op een budget reist. De kamers starten bij 4 euro. Ze zijn nog wat aan het renoveren en ik denk dat het over een jaar of twee wel een populaire plaats kan zijn.
Op weg naar de heuvel zag ik ook dat ze eindelijk aan de bouw van de uitkijktoren waren begonnen. Niemand in Melaka zit hier op te wachten maar het is een project van de regering dus weinig zijn er openlijk op tegen.
Het nieuwe winkelcentrum is ook eindelijk geopend. Ook een misser van de eerste orde, het marktgevoel van de kleine stalletjes is verdwenen en veranderd in een ondergrondse braderie. Airconditioning en T-shirts voor toeristen. De meeste verkopers twijfelen nu al of ze wel de huur in de toekomst kunnen betalen. De meesten verliezen waarschijnlijk hun investering en hun inkomen. Maar ja, het is nu eenmaal "big business" in Melaka.
Na een Big Mac en een grote cola slenterde ik terug naar de oude stad. Ze zijn nu werkelijk overal aan het bouwen! Ze verwachten een enorme toeloop van toeristen als de casinos in Singapore eenmaal geopend zijn.
Een goede maaltijd en een reunie met mijn oude vriend Patric Teo maakte mijn avond compleet. Het is goed om terug te zijn in Melaka.

Maleisië, Regen en Bier

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna) 27/11/2006

De slaap kon ik slecht vatten vannacht. Ik schrok om twaalf uur wakker en ben van armoede maar Engels voetbal gaan kijken. Een spannende wedstrijd, dat wel. De tijd was zo om. Eindelijk slapen.
De wekker liep om negen uur af en hoe vreemd het ook mag klinken, ik voelde mij herboren. Ik was fit, ik had geen pijn meer in mijn voet en mijn darmen hadden geen kramp meer. Ongelofelijk!
Wat zou ik gaan doen vandaag? Na mijn kopje koffie en de krant wist ik nog steeds niet wat ik zou gaan doen. Eigenlijk was er niets meer te doen. Ik kon wat gaan wandelen en dat was het. Ik besefte als ik de lunch en het ontbijt maar ver genoeg uit elkaar zou nuttigen dit voldoende tijd zou kosten om de dag door te komen. De rest zou ik vullen met internet en tv kijken.
Om tien uur stapte ik het zonnige KL in, een sandwich gegeten in het KLCC en daarna rustig naar de overdekte oude markt. Ik had tenslotte nog niet bij Yussoef gegeten deze keer. De viskerrie was perfect en ook de Bryani rijst was een topper. Op de terugweg naar het hotel was de lucht al dusdanig betrokken dat ik uit ervaring wist dat de regen niet lang op zich zou laten wachten. En inderdaad, de eerste regendruppels vielen toen ik op het bordes van mijn hotel stapte.
Dan maar even tv kijken, helaas, als het regent werkt de tv meestal niet in de tropen. De regen blokkeert het signaal van de satelliet. Dan maar rusten.
Aan het einde van de dag wilde ik er toch nog even uitlopen en wat kom ik tegen. Een Nederlander die met zijn busje vanuit Vlijmen was komen rijden!
www.theworldisbeautiful.nl
Mooie verhalen en ik was toch wel een beetje jaloers. Helaas kon ik geen contact krijgen met mijn Amerikaanse vriend die ook toevallig in KL was en alles wat overbleef was een laatste avond bij Mr. Lee, de tandloze Chinees in Petaling street.
Genoeg biertjes gedronken en heel lekker geslapen.

Maleisië, Sepang

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna) 26/11/2006

Wat een gedoe op de zaterdagavond. Dol als een kat en een kramp die langzaam in mijn darmkanaal de uitgang nadert. Ik had een biertje op en bedacht dat een goede nachtrust het beste zou zijn. McDonalds is goed voedsel als je ziek bent en na twee Tiffy’s (zeg maar Aspro) onder de lakens. De wekker schreeuwde om half zeven en ik voelde mij ondanks de vreemde dromen duidelijk beter. De kramp was ook opgeschoven en na een douche en een kopje koffie ging ik richting het circuit. Mijn geluk kon niet op toen de receptionist mijn vanuit zijn auto vroeg waar ik heen ging. Snel uitgelegd en we waren op weg naar Bangsar vanwaar de gratis bussen zouden vertrekken.
Alles was perfect geregeld! De toegangsprijzen: 2.20, 11.00 en 22.00 waren niet slecht. Ik had al een voorgevoel dat we regen konden verwachten dus koos ik voor het duurste kaartje. Het gaf mij ook meteen de mogelijkheid om alle tribuneplaatsen te bekijken.
De sprintrace was mede door zijn rollende start en korte duur redelijk.
De ruime pauze tussen de laatste twee races, twee en een half uur, maakte mij meer dan slaperig. Ik sloot mijn ogen en ik was vertrokken.
Eenmaal weer bijgekomen was de hemel staalgrijs en de regen kon niet lang meer op zich laten wachten.
En inderdaad, veertig minuten voor de race werden de hemelsluizen geopend. De race werd hierdoor een kwartier later gestart en de eerste zes ronden werden achter de Safety Car afgelegd. Een deel van het duidelijk teleurgestelde publiek begon zich al naar huis te begeven. Toen de race eenmaal echt was gestart was hij nog saaier. Een optocht met 100 meter tussen de deelnemers zodat ze allemaal uit de spray van de voorgangen bleven.
Ik had er ook genoeg van en ging ook richting de uitgang, ik wilde nog een tribune bezoeken en snel terug naar de stad. Die laatste tribune was ook meteen de beste, en het circuit was ondertussen opgedroogd. De banden waren gewisseld en uitrem acties waren nu normaal. Het was achteraf gezien toch niet zo slecht. Ik geef het volgend jaar nog een kans.
Eenmaal terug in KL kwam de koorts weer op en ja, na mijn McDonalds lag ik om acht uur alweer tussen de lakens. Ik hoop dat ik snel weer beter ben.

Maleisië, Batu Caves

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna) 25/11/2006

Ik had de wildste plannen voor vandaag. De wekker stond op half acht. Met een schok werd ik wakker. Ik had goed en vast geslapen en ik plakte er nog maar wat tijd aan vast. Het werd dus half tien toen ik opstond.
Gisteravond werd ik overvallen door de regen en ik zat meer of minder vast in een Ierse Pub. Nadat de regen was gestopt ben ik nog naar Chinatown gegaan voor een paar biertjes. Een leuk gesprek met een paar oudere dames uit de USA, natuurlijk meteen ook maar de geknoopte spijkers aangesmeerd.
Op de terugweg werd ik toch nog aangetrokken door de muziek in de Ierse Pub. De prijs was 10 euro voor een cider!!!! De laatste keer, denk ik?
Omdat ik echt laat was vandaag waren er geen kaartjes meer over om de brug van de Petronas Torens te bezoeken. Jammer., dus het werd uiteindelijk een bezoek aan de Batu Caves. Een hindoe bedevaartsoord net buiten Kuala Lumpur. Maar eerst wandelde ik langzaam via Little India naar het busstation bij de oude markt.
De Batu Caves zijn steeds mooi om te bezoeken, mede omdat er steeds wordt bijgebouwd. Het is er elke keer weer anders. De 272 treden (272 x 20cm = 54,4 meter) zijn een leuke afwisseling of mijn vlakke wandelingen.
Eenmaal boven viel mij op dat de troep apen was uitgedund tot een minimum, ook het oneindig neerdalen van de druppels water van het plafond maakte het deze keer anders.
Ik heb op deze trip zeker elke dag mijn 10 kilometer gedaan met uitzondering van de busreis.
Morgen is dus de race, ik ben benieuwd.

Maleisië: De verplaatsing

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna), vrijdag 24 november 2006

Om 06:30 gaat het Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz door de kamer. Mijn kleine Chinese reiswekker roept me dat het tijd is om op te staan. Ik heb vandaag een busreis van een kleine 360 Km voor de boeg. Wat in Europa een uurtje of vijf zou duren neemt in Zuid-oost Azië minstens acht uur in beslag, inclusief het overstappen en enkele toilet/lunch pauze’s.
Ik heb in ieder geval beter geslapen dan gisteren maar ik voel me nog steeds niet helemaal lekker. Met de gordijnen open en een kopje Nescafé oploskoffie in de hand zie ik de zon boven de hoogbouw van Singapore opkomen. Omdat mijn lakens toch weer wat vochtig zijn neem ik snel een douche en pak mijn nieuwe kleinere rugzak in. Dat is een stuk gemakkelijker dan voorheen nu ik echt met het minimum op weg ben.
Om tien voor half acht stap ik het hotel uit de koele ochtend in. Wandelend zoek ik mijn weg naar de Queenstreet busterminal. Ook dit is nieuw voor me omdat ik erg licht reis. Het lopen met een lichte kleine rugzak bespaart taxikosten! Het is een hele verbetering, dat zeker. Onderweg naar het busstation moet ik eerst twee broodjes ei, met een plat varkensworstje, scoren bij de McDonalds in Bugis Village. Er moet tenslotte wel wat gegeten worden tijdens de lange reis naar Kuala Lumpur.
De eerste twee grote bussen rijden weg van de Queenstreet Terminal zonder mij aan boord. Er staan lange rijen bij de twee vervoerders die de passagiers naar de grens bij Woodlands Checkpoint, Johor Bharu Checkpoint of de Larkin Bus Terminal brengen. Het is vrijdag, veel Maleisiërs die in Singapore werken gaan terug naar hun familie in Maleisië.
Wanneer ik eindelijk aan de beurt ben krijg ik achter in de bus een slechte stoel toegewezen door een besnorde Indiër. De stalen veren steken zowel uit de zitting als de rug van de stoel! Het Bordeaux rode kunstleer is opgevreten door de UV-straling van de sterke zon in de tropen. Hoeveel duizenden passagiers zouden al op deze stoel hebben gezeten?
Gelukkig is het niet zo ver naar de Larkin Bus Terminal aan de andere kant van de Causeway. Een dam die jarenlang de navelstreng van de afgescheiden staat Singapore was. Verkeer, de treinverbinding en drinkwater gaan over de belangrijkste verbinding tussen Maleisië en Singapore.
De immigratiedienst van Singapore is voor vertrekkende toeristen heel vriendelijk. Ze hopen je snel weer te verwelkomen, zonder belastingvrije tabak en alcohol welteverstaan. In Singapore moet je daar altijd belasting over betalen. Aan de Maleisische kant van de Causeway duurt het wat langer. Ze weten dat je onmogelijk drugs bij je hebt want in Singapore, net als in Maleisië, staat de doodstraf op het vervoeren/smokkelen van drugs! Ze zoeken naar pornografie en andere lectuur, en literatuur, die de pure en vrome islamitische gedachten kunnen besmeuren.
Ze stellen me vragen waar ik naartoe ga en hoelang ik in Maleisië wil blijven. Ik vertel mijn verhaal en dat lijkt ze zeer aannemelijk. De enkele woorden Bahasa Melayu die ik tussendoor gebruik doen ook hun werk. Uiteindelijk zijn ze tevreden met mijn verhaal en intenties. Ook het Terima Kasih trekt wel een wenkbrauw van de immigratie officieren omhoog.
Het is heel belangrijk dat je in de juiste bus stapt wanneer je de immigratie bent gepasseerd. Het busnummer en het gezicht van de chauffeur moeten in je geheugen staan gegrift! We moeten bijna twintig minuten wachten op twee passagiers die hun documenten niet op orde lijken hebben. Wij krijgen niet te horen wat het probleem was maar de twee Europeanen zien er erg geschrokken uit!
In het Larkin busstation is het nooit een probleem om een bus naar Kuala Lumpur te vinden. Er vertrekken meer dan twaalf bussen per uur. De kunst is om de eerste, de meest luxueuze, of de goedkoopste bus te vinden! Er zijn smaken voor iedereen!
Singapore en Kuala Lumpur liggen te dicht bij elkaar voor een rendabele luchtverbinding. Daarnaast zou vliegen tussen de twee landen langer duren dan een busreis door de voorgeschreven beveiligingsmaatregelen. De spoorweg verbinding is onbetrouwbaar en het rollend materieel erg oud. Dus blijven er alleen de grote bussen over in verschillende uitvoeringen.
Ook vandaag neem ik de goedkoopste versie met twee keer twee stoelen met een gangpad in het midden. Wel achterin en twee stoelen naast elkaar. Voor de kosten voor de extra zitplaats hoef ik het niet te laten. Het comfort om zes uur zonder een passagier naast je te reizen is de prijs voor een extra kaartje zeker waard!
Twee uur na mijn vertrek uit Singapore zit ik in de bus van het Larkin busstation in Johor Bahru naar de Puduraya Terminal in het centrum van Kuala Lumpur. Ik heb twee mooie plaatsen en vanachter het raam glijd het tropisch regenwoud, en ontelbare palmolie plantages, aan mij voorbij.
Dit is het lange zitten waar ik soms een hekel aan heb, het lange nietsdoen. Het ontbreken van muziek en het oneindig uit het raam kijken afgewisseld door een hazenslaapje. Ik haal mijn Lonely Planet van Maleisië nog maar eens tevoorschijn om te zien of iets nieuws kan ontdekken. Een nieuwe cassette in mijn Sony Walkman. Helaas zijn de batterijen bijna leeg en ik heb geen AA-batterijen meer in mijn rugzak. Ik probeer opnieuw wat te slapen maar het volume van de Bollywood films op de grote TV voorin de bus staat zo hoog dat ik de bassen in mijn maag kan voelen. Toch zijn er Aziaten die door dit kabaal heen kunnen slapen. Het is een werkelijk wonder!
Ergens in het niets, langs de tolweg, wordt er gestopt bij een wegrestaurant voor een bezoek aan het toilet of wat te eten. Mijn twee broodjes ei van de MacDonald’s zijn allang verteerd. In het Maleisische restaurant zijn de meeste tafels bezet en er zitten mannen met zwarte hoedjes, en vrouwen met hoofddoeken, met hun handen grote bergen rijst naar binnen te werken. Ik zoek naar een snack en een koel blikje frisdrank. Een curry puff ajam moet het voor mij tijdens deze pauze maar doen.
Nog even naar het toilet en daar wordt ik met mijn neus letterlijk op het feit gedrukt dat ik de ontwikkelde wereld vanochtend achter mij heb gelaten. De geur van urine in het toilet is sterk genoeg om een boxer uit zijn knock out te halen. WC brillen zijn jaren geleden al verwijderd en de sproeiers zijn van het einde van de waterslang verdwenen. Ik moet aan Jamie denken! Zij stopte in Cambodja met eten zodat ze niet meer naar het toilet hoefde.
Zodra iedereen aan boord is komt het kleurige monster in beweging en beginnen we aan het laatste traject naar Kuala Lumpur. Het lijkt nog langzamer te gaan dan de eerste twee trajecten. Tijd is elastisch als een elastiek. Het rekt zich uit en trekt zich weer samen. Een vreemde gewaarwording. Om iets na twee uur verschijnen de KL Tower en Petronas Towers aan de horizon. Ooit twee van de hoogste gebouwen in Azië of de wereld. Het is en blijft een indrukwekkend gezicht.
Bij het laatste tolstation van de autosnelweg verlaten de eerste passagiers de bus. Ik vindt het na al die jaren nog steeds vreemd dat er mensen naast de snelweg uitstappen en met hun bagage achterblijven.
Kuala Lumpur is in enkele decennia volledig uit haar voegen gegroeid en het verkeer is meer dan dramatisch. De dertig kilometer van het laatste tolstation naar de Puduraya Bus Terminal kunnen zo maar nog ruim anderhalf uur in beslag nemen! Straks begint de file, veroorzaakt door slechte planning en tientallen verkeerslichten, naar het centrum van de stad. De Puduraya Bus Terminal is nog steeds in het hart van de binnenstad!
Gelukkig wordt het uitzicht interessanter en gaat de tijd ook wat sneller. De file duurde gelukkig maar iets meer dan een uur. Volgens mij heeft de buschauffeur een nieuwe sluiproute ontdekt.
De wandeling via de Jalan Alor, Foodstreet, naar het Hotel Fortuna is een makkie! De busreis was zeer comfortabel en mijn kamer in het Hotel Fortuna is gereed. In de hal wordt ik al begroet door de piccolo en mister Selva krijgt een berichtje van de man achter de receptie dat zijn Nederlandse vriend is gearriveerd. Mister Selva en ik hebben een goede band. Ik mag van hem via de email reserveren omdat hij mij vertrouwd en omdat hij weet dat ik zal verschijnen aan de receptie. Maar er is nog een ding!
Mister Selva zorgt er persoonlijk voor dat ik mijn vaste kamer krijg aan de achterzijde van het hotel met het uitzicht op de steeg die naar Bukit Bintang leid. Waarom? Er is sinds een jaar gratis internet op en rond Bukit Bintang. En laat mijn laptop die internet bij het raam perfect oppikken. Dat is mooi meegenomen in een hotel dat nog geen wifi in haar gebouw heeft geïnstalleerd.
Mijn kostbaarheden gaan de kluis in, ook dat is in Maleisië jammer genoeg anders dan in Singapore, en ik maak me op voor de wandeling naar het Suria KLCC winkelcentrum. De foodcourt op de tweede verdieping is een van de beste in Kuala Lumpur! Waarom? Dat is niet zo moeilijk! In de twee torens op het winkelcentrum is de Petroliam Nasional Berhad, beter bekend als Petronas gevestigd. En de duizenden werknemers uit alle windstreken moeten nu eenmaal goed kunnen eten om goed te kunnen werken.
Ik heb er in de bus lang genoeg over kunnen nadenken en ik weet het al een tijdje zeker. Ik neem een plaatsje in de rij voor een broodje Kebab. Een plat pita broodje wordt gevuld, en daarna opgerold, met reepjes gegrild lamsgehakt, ijsbergsla, stukjes tomaat en ringen ui. Saus naar wens. Vanzelfsprekend is dat knoflooksaus. Een Coke Light om het weg te spoelen. Cola drinken in het verre oosten is een must. Het zorgt dat je spijsvertering goed blijft werken!
Het water loopt mij weer in de mond wanneer ik dit verhaal enkele dagen later zit te schrijven. Na het eten, een ijsje op de trappen achter het Suria KLCC en een korte wandeling door het naastgelegen park ga ik via de Jalan Sultan Ismail weer terug naar het hotel. Het is nog geen half acht en dat is wel heel erg vroeg om naar bed te gaan.
Het is onmogelijk om de Finnegan's Irish Pub & Restaurant aan de Jalan Sultan Ismail aan je voorbij te laten gaan. Een pint Lager of Guinness kan toch geen kwaad. Mijn darmen voelen na het eten weer prima aan na de reisdag en mijn eerste maaltijd in Maleisië. Na een pint Lager volgt er een tweede, ook nog een nummer drie en een nummer vier in de vorm van een mooie Guinness. Wat voelt het goed om weer terug te zijn in Kuala Lumpur!
Nog een rondje over het altijd drukke Bukit Bintang en deze verplaatsing zit er op. Helaas heb ik vandaag weinig foto’s gemaakt. Dat worden er morgen zeker meer.

Welterusten!

Singapore: De krampen

Singapore (Tai Hou Hotel), donderdag 23 november 2006

Dat was me het nachtje wel! Na een paar biertjes, en een naan broodje met vis voor de late trek, dacht ik dat het wel goed slapen zou zijn. Nee dus, de hele nacht heb ik liggen draaien en de krampen in mijn darmen hielden mij wakker. De koorts was nog het ergste. Badend in het zweet, met een kletsnat hoofdkussen, in een kamer waarvan de ramen niet open kunnen en de centrale airconditioning veel te koud staat. Ik rilde als een rietje zodra ik uit mijn bed stapte. Het ziet er niet best uit voor mijn laatste dag ik Singapore.
Tegen al mijn overtuigingen in heb ik twee Loperamide anti-poep pillen genomen als voorzorg maatregel vandaag. Ik wil tenslotte niet mijn onderbroek stempelen tijdens het wandelen. De pillen werken gelukkig goed en het dunne spul blijft binnen. Misschien is al dat zeer gekruide eten ook niet goed voor mij? Maar ik vindt het eten hier in Singapore zo lekker dat ik er zo weinig als mogelijk van wil missen. Mijn idee is om het vandaag, op mijn laatste dag in Singapore, rustig aan te doen. Gelukkig zijn er altijd, schone, toiletten dichtbij en beschikbaar in het mooie Singapore.
De wandeling vandaag gaat in een andere richting dan naar het oude centrum en Chinatown. De Maleisische buurt met zijn Nasi en Sultan Moskee is het doel. Een welkome verandering. Wegens de diarree heb ik vanochtend aan mijn blog gewerkt. Na drie dagen experimenteren moet ik nog steeds wennen aan de manier waarop ik een verhaal op Blogger moet plaatsen.
Er zijn nog steeds veel meer vraagtekens dan antwoorden tijdens het werken met Blogger! Gelukkig gaat het met iedere aanslag op het toetsenbord beter. Het lijkt nog steeds een goede beslissing te zijn geweest om afscheid te nemen van mijn website software Dreamweaver en over te stappen op Blogger. Het platform Blogger produceert alle benodigde koppelingen vanuit zichzelf. Na een nieuwe publicatie zit ik niet meer uren nieuwe koppelingen in de website te maken!
Door de diarree en het werk met Blogger trek ik er pas net voor de middag op uit. De lunch kan waarschijnlijk in de islamitische wijk Kampong Glam worden genuttigd. Alhoewel, morgen ga ik met de bus naar Kuala Lumpur in Maleisië en daar staan de islamitische gerechten dagelijks op het menu.
Het eerste nieuwe beeld van Singapore dat ik zie is een oude islamitische begraafplaats. Deze begraafplaats heeft waarschijnlijk lang geleden aan de buitenkant van Kampong Glam gelegen. Islamieten geloven ook in de wederopstanding en mogen dus alleen worden begraven, niet gecremeerd.
Dat begraven in een katoenen of jute zak gebeurt in een anoniem graf. Alleen een natuurstenen paaltje geeft aan dat er een moslim ligt begraven. Bij het leven geld er strakke regels om mannen en vrouwen gescheiden te houden. Op een islamitische begraafplaats liggen mannen en vrouwen willekeurig door elkaar. Het hele ritueel van het begraven is vaak wel een puur mannelijke gelegenheid. De aanwezigheid van een van de echtgenotes van een overleden moslim bij de daadwerkelijke ter aarde stelling is uitzonderlijk.
Belangrijke en gefortuneerde personen kopen vaak een stuk grond en bouwen een tombe als herdenking aan het leven van de perso(o)n(en). Familiegraven komen niet vaak voor maar bestaan wel. Rechtsboven zie je de Tombe van Haji Osman Ambok Dalek Daeng Pasandrek Haji Ali. Een hele naam van een van de eerste miljardairs van Singapore!

Daeng Passandrik bezat al in 1865 een eigen schip, een Europese schoener met een laadvermogen van 80 ton, die hij in Riau kocht. Het schip, genaamd "Tjian Goan Haij", werd door Daeng Passandrik gebruikt voor de handel, waarschijnlijk om gambierplanten van Riau naar Singapore te vervoeren. Daarnaast bezat en voer hij ook met verschillende Europese zeilschepen, namelijk de schoeners "Slamat", "Bintang Slamat" en "Sri Bintang Slamat" tussen 1870 en 1890. Het grootste schip was de schoener "Bintang Slamat" met een laadvermogen van 200 ton, geregistreerd onder Nederlandse vlag in Pasir, Kalimantan.
Samenvattend maakte Daeng Passandrik 10 reizen op de route Pasir-Surabaya, 5 reizen op de route Pasir-Batavia en één reis naar Singapore, elk vanuit Pasir, Samarang, Batavia en Banjarmasin. In een periode van 18 jaar werden 21 reizen uitgevoerd.
Het belangrijkste handelsartikel vanuit Pasir was rotan (naar schatting exporteerde Daeng Pasendrik tussen 1870 en 1888 zo'n 178.500 bundels rotan). In die tijd was Pasir, naast diverse andere belangrijke havens in Kalimantan zoals Banjarmasin en Pegatan, een van de belangrijkste exporteurs van rotan.

Op deze website kun je het hele vermogen bekijken van deze bijzondere handelaar.

Je kan met zekerheid zeggen dat de man een slimme en goede handelaar was tijdens zijn leven. De tombe staat er nog steeds na al die jaren omdat Islamitische begraafplaatsen, net als Joodse begraafplaatsen, nooit kunnen worden geruimd omdat de grond in eigendom is.
Na een kleine tweehonderd stappen sta ik in een compleet andere wereld. Ik weet dat ik in Singapore ben maar ik had net zo goed in Kuala Lumpur kunnen zijn. De Masjid Sultan en de schoolmeisjes met de kenmerkende lange witte hoofddoeken zijn dagelijkse taferelen in het islamitische Maleisië.
Bussorah Street in Kampong Glam is uitgegroeid tot een toeristentrekpleister net als Chinatown en Little India. Alle drie de wijken zijn knooppunten van cultuur van de drie volkeren die in Singapore vredig door, en bij, elkaar leven. President Lee Kwan Yew regeert met ijzeren vuist en bied iedere inwoner van Singapore gelijke kansen in het leven. Onverdraagzaamheid tussen de drie groepen inwoners wordt absoluut niet getolereerd!
De lunch ging niet door in Kampong Glam wegens gebrek aan keuken personeel. Dan maar de stad in. Ik moet nog een paar goedkope wandelschoenen kopen. Rond Bugis zal ik wel moeten kunnen vinden! Maar voordat ik op zoek ga naar de wandelschoenen waag ik me eerst aan een bord Chinees eten in de Bugis Foodcourt. Chinese heerlijkheden voor vijf Singapore Dollar (€ 3,50) incl. een cola light. Geweldig!!!!
Met een omtrekkende beweging loop ik redelijk opgeknapt weer richting het Tai Hoe Hotel aan Kitchener Road. De natuur roept en ik waag een poging in het National Museum of Singapore. De medewerkers van het museum zijn vriendelijk en behulpzaam. De toiletten zijn kraakhelder zoals je in een ontwikkeld land als Singapore verwacht!
Aan Serangoon Road kijk ik voor een moment naar de prijzen voor de brandstof bij een Shell benzine station. Een liter benzine voor rond de een euro in het dure en autoritaire Singapore. Zo zie je maar? In vrijheid leven in Nederland heeft zijn prijs!
Morgen heb ik de verplaatsing naar Kuala Lumpur op het programma staan en ik voel mij nog steeds niet 100%. Misschien dat vroeg naar bed helpt? Toch kan ik het niet laten om een laatste biertje te drinken in het Big City Coffee House op de hoek tegenover het Tai Hoe Hotel.
Ik heb maar een biertje geprobeerd, het smaakte me ook niet. De borden Mee Goreng zagen er goed uit en ik heb tegen beter weten in een bord vol naar binnen gewerkt met een Coke Light als medicijn tegen de bijna verdwenen diarree.
Na het avond eten ben ik dan ook direct naar mijn hotelkamer gegaan en ik ben vroeg gaan slapen. De wekker staat voor morgen op half zeven!!

Ja, dit hoort er ook bij. Reizen is soms lijden!

Singapore, Een lange wandeling

Singapore 22/11/2006

Het werd dus een lange dag. Ik ben heel vroeg, acht uur, opgestaan en na een broodje en een kopje koffie op mijn kamer naar de McDonald omdat daar het internet gratis is. Volgend jaar wordt het overal gratis in Singapore. Dit is een proef gesponsord door de regering om meer mensen met het internet te laten kennis maken.
Eigenlijkhad ik veel en weinig te doen. Nadat ik mijn computer weer in mijn kamer had gelegd vertrok ik te voet de stad in. Lekker rustig slenteren en veel rondkijken. Ik wilde even naar een ander hotel gaan kijken. Eenmaal daar aangekomen had ik al snel in de gaten dat mijn hotel helemaal nog niet zo slecht was en daarmee was meteen de rust weer terug gekeerd.
Mijn tweede opdracht was ook een gemakkelijke. Informeren voor een film scanner. Deze staat al zo lang op mijn verlanglijstje dat het er nu maar eens van moet komen. Ik wil tenslotte graag al mijn negatieven scannen zodat ik ze voor meer doeinden kan gebruiken. Met de wetenschap at alles terug gaat tot 1976 zullen er best wel enkele verrassingen tevoorschijn komen.
Het antwoord was niet positief, een lange wachtlijst en ze zijn heel schaars. Ik heb namelijk een speciale nodig die met Apple computers kan communiceren. Een beetje teleurgesteld ben ik wel. Misschien ken ik hem in april 2007 ophalen?
Na de lunch bij een klein Indiaas eethuis slenterde ik maar wat rond. Singapore is als elke grote stad. Het verveeld mij nooit. Ik ontdek altijd weer nieuwe straatjes en plekjes, de rust in de stad.
Een biertje was op zijn op zijn plaats toen ik rond half vijf weer terug kwam bij mijn hotel.
s'Avonds heb ik het rustig aan gedaan, wat Chinees gegeten en nog een paar biertjes gedronken. Ik voel me niet zo lekker, mijn middenteen rechts doet al een paar weken pijn en ik voel mij ook wat koortsig. Het zal de onverwachte rust wel zijn. Morgen een paar wandelschoenen kopen en dan zit de dag er alweer voor mij op. Tot morgen.

Singapore: Kerstsfeer in Singapore

 Singapore: Kerstsfeer in Singapore

Singapore (Tai Hou Hotel), dinsdag 21 november 2006

Nou, dat was me dan wel weer een fijne en drukke eerste dag. Vandaag heb ik ook nog een eerste poging gewaagt om mijn website gedag te zeggen. Het kost me gewoonweg teveel tijd die ik liever op een andere manier invul. Vertalen is ook voorbij dus ik ga verder alleen in het Nederlands. Op Google is er vertaal gereedschap te vinden en zo worden de Nederlandse teksten voor iedereen toegankelijk.
Een van de grootste voordelen van een weblog, in dit geval het gratis Blogger, is dat alles eenvoudig wordt doorgeschakeld en koppelingen zichzelf maken. Enkele duidelijke trefwoorden aanmaken en de verhalen zijn gemakkelijk voor iedereen te vinden. Een klein nadeel van Blogger is dat de nieuwste verhalen bovenaan in het scherm komen te staan. Zo wordt het van het begin tot het einde lezen, van onder naar boven, van een reis een beetje vreemd. Maar ja? Alles wend en ook hier zal waarschijnlijk wel een oplossing voor te vinden zijn.
Ik was extra vroeg wakker op deze dinsdagochtend, om vijf uur al, ik heb de afgelopen nacht heel slecht geslapen en om eerlijk te zijn was er toch wel een beetje stress om te laat op te staan. Angst om mijn vlucht naar Singapore te missen. Het inpakken van mijn rugzak is ondertussen een routine en dat was in een poep en een scheet gedaan. Alles zit op de vaste plaats in een van de zakken.
Vroeger dan verwacht hoor ik buiten de claxon van de taxi. Door een kier tussen de gordijnen zwaai ik naar de chauffeur als teken dat ik wakker ben en dat ik elk moment buiten zal verschijnen. Een laatste wandeling door het appartement om te zien of alles uit staat en ik ben klaar voor de reis naar het zuiden van het zuid-Aziatisch schiereiland.
Om acht uur zit ik naast de chauffeur in de taxi op weg naar de nieuwe luchthaven van Bangkok. Ik ben benieuwd wat mij te wachten staat, ik heb er al veel gehoord en gelezen over de nieuwe luchthaven en de meeste berichten zijn niet te positief. Op zijn minst toch wel vreemd? Wat ook vreemd is is dat de rit naar de luchthaven nu een half uur korter is maar dat de prijs voor taxi gelijk is gebleven! Kost nog steeds weinig dus klaagt er niemand over.   

Eenmaal binnen in de vertrekhal van het nieuwe “Suvarnabhumi International Airport” ben ik meteen onder de indruk. Het is wel mooi, maar heel anders dan KL, Singapore of Hong Kong. Het is namelijk niet af, voor mijn eerste gevoel dan. Ruw beton en het ontbreken van plafonds zijn daar voor mijn gevoel verantwoordelijk voor. Het lijkt er op dat de bouwvakkers heel erg hebben moeten haasten. Zo erg dat je letterlijk voelt dat de laatste arbeider de tent met grote haast heeft verlaten en dat je er ook nog wel een kan tegenkomen met zijn gereedschap onder de arm.
En wat eigenlijk nog het ergste is, het lijkt er sterk op dat er niet is schoon gemaakt na de bouwwerkzaamheden! Typisch Thais, veel te veel restaurants voor veel te weinig reizigers maar schoonmaken, ho maar. Als het er na twee maanden al zo smerig uit ziet dan hou ik mijn hart vast voor over twee jaar. De Thai zijn namelijk niet zo goed in onderhoud en schoonmaken.
Het was een rustige vlucht met Cathay Pacific, precies zoals ik had verwacht. Helaas geen upgrade naar business class maar het kan niet elke reis feest zijn. Efficiënt als altijd loop ik door de immigratie en de douane. Niets aan te geven? Nee. Ik neem niets meer mee naar deze ministaat omdat de regels voor het invoeren van wat dan ook erg streng zijn. Ik rook geen tabak en alcohol is overal gemakkelijk te verkrijgen tegen een meer dan redelijke prijs. Waarom zou ik wat kopen in de Tax-Free die achteraf helemaal niet zo belastingvrij blijkt te zijn?
Snel met de MRT naar “Farrer Park MRT station”. Ik heb nog een pasje dus ik loop zo door. Ik voel me ook niet meer als toerist wanneer ik de lange roltrap afdaal naar de perrons van de MRT onder de luchthaven. Een half uurtje later stap ik het “Tai Hoe Hotel binnen”. Daar staat mij de volgende verrassing te wachten. De prijs is met 20% verhoogd sinds afgelopen juli. De volgende keer maar een ander hotelletje zoeken! Ik ben de jeugdherbergen voor nu even ontgroeid. Ik betaal nu liever het dubbele voor een kamer met privacy in een twee sterren hotel.
Ik blijf langer dan gepland op de kamer. Mijn rugzak gaat naast het bed tegen de muur, ik controleer de badkamer en of het raam van mijn kamer goed op slot, en ook gemakkelijk open kan. Alles is goedgekeurd en het is tijd om even te gaan liggen voor een hazenslaapje. Ik val meteen als een blok in slaap! De korte nacht en reis hebben mijn reserves helemaal opgebruikt.
na een paar uur schrik ik wakker met een volle blaas en op het toilet schrik ik van de tijd op mijn horloge. En dan is het hier ook nog een uur later dan in Bangkok! Eerst mijn horloge maar op de juiste tijd zetten! En dan gelijk de stad in. Ik heb trek en dorst! 

Op weg naar mijn favoriete foodcourt komt me een donkere lucht tegemoet. Dit zijn de tropen! Verwacht op elk moment van de dag een stevige regenbui. Gelukkig zijn er voldoende plaatsen om te schuilen en de zeer heftige regenbuien duren nooit lang. Het openbare leven staat gewoon een half uurtje stil waarna het gewoon weer doorgaat. Zonder ook maar een druppel arriveer ik bij het foodcourt waar het aardig druk is.
Een eerste grote fles “Tiger Beer”, het bier in Singapore, smaakt mij bijzonder goed. Terwijl ik in de koelte van de airconditioning naar het voorbij trekkende publiek kijk wacht ik op het signaal dat mijn vegetarische bami goreng, met een telor goreng (gebakken ei), klaar is.  Het wordt bereid in een tentje in een hoek van de foodcourt. Ik heb dit kleine tentje op puur geluk gevonden. Een oudere vrouw met een hoofddoek bakt de nasi en de bami terwijl haar man in de kleine ruimte achter de twee woks de voorbereidingen treft. Ze zwaait met een brede vriendelijke glimlach dat mijn eten klaar is. Even later zit ik achter een dampend bord vol met bami. Na het eten kan ik het niet laten om af te sluiten met een ijsje. Dat heb ik wel verdiend. 

Tijdens mijn avondwandeling zakt het eten uitstekend en ook de vele kerstversieringen dragen bij aan de plezierige wandeling in de warme vochtige avond. Als eerste halte slalom ik over de markt “Bugis Street”. Bugis was eind jaren zestig en de jaren zeventig de officieuze hoerenbuurt van Singapore. Officieel bestond het niet in deze overgereguleerde samenleving. De buurt was toen heel bekend voor de travestieten! Honderden zeelui zwalkten hier elke avond rond. Tegenwoordig is het een grote avondmarkt en een overdekt winkelcentrum. Heel indrukwekkend dat een hele straat wordt overdekt en achter de oude geveltjes van de Chinese shophouses moderne winkel hun plaats hebben gevonden. Singapore is zo georganiseerd dat het je altijd zal verbazen. 

Het is eind november en een grote kerstboom voor de deuren van het winkelcentrum genaamd “Raffles City” herinnerd iedereen er aan dat kerstmis in aantocht is. Kerstmis in tropische temperaturen is vreemd voor een jongen uit het Nederlandse zeeklimaat. Kerstmis en koude gaan voor mij samen. Ik weet niet of dit altijd zou zal blijven. Ik ben nu eenmaal niet van plan om de tropen ooit nog te verlaten. Het is en blijft heerlijk hier in het warme weer van de tropen. Mocht ik ooit een grote prijs winnen in de loterij dan is in Singapore wonen zeker een optie voor mij! 

De kerstverlichting is overal schitterend en op een avond in deze wereldstad heb ik ook al het kerstgevoel. Ik ga vanavond dus niet al te laat naar bed zodat ik morgen een fijne lange dag voor mij heb.
Op bed probeer ik nog even wat met Blogger te spelen terwijl ik een fles bier nuttig die ik tijdens het passeren beneden in de foodcourt tegenover het hotel heb gekocht.
Ik ondervindt wat problemen met het uploaden van de foto's naar Picasa, ook een gratis dienst op het internet, en het menu van mijn weblog is in het chinees!!! Misschien omdat dat een gangbare taal is in Singapore? Ik probeer dit later in de week te repareren. Voor nu welterusten.

Thailand, Loi Kratong 2006

Pattaya

En november stond alweer voor de deur, dit jaar was echt heel snel voorbij gegaan! “Loi Kratong” is na het “Songkran” het tweede belangrijkste festival in Thailand. Weken van te voren zijn de traditionele kostuums al verhuurd en op de dag van het festival zelf wil ieder meisje en vrouw er op zijn best uitzien. Ze verkleden zich in de meest kleurrijke jurken en brengen uren in de schoonheidssalon door, geld speelt op deze dag geen enkele rol. Zolang ze er maar goed uitzien. Bij de zonsondergang komen de Thai samen bij al het water wat je je maar kan bedenken om een kratong te water te laten. Een klein vlot dat versiert is met bloemen en wierrook.