Nieuw Zeeland: Kan je het noodlot ontlopen?

Pattaya (BoxingRoo (8))

Ons korte verblijf in Thailand deze keer heeft zijn vruchten afgeworpen. Tijdens het plannen kwam ik tot de ontdekking dat ik voor de Filippijnen een nieuw paspoort nodig zou hebben. Er was te weinig tijd over op de oude om het land binnen te komen. Omdat ik toch stationair ben in Thailand tot 8 maart nam ik maar van de gelegenheid gebruik om een nieuw paspoort bij de Nederlandse ambassade in Bangkok aan te vragen. De aanvraag was simpel en snel en ook het ophalen van het oude paspoort was een fluitje van een cent. Ik heb nu weer 64 bladzijden die er om schreeuwen om vol gestempeld te worden.


Julie hebben de afgelopen week ongetwijfeld gelezen over de alles vernietigende aardbeving op het zuid-eiland van Nieuw Zeeland. Voor mij is het een heel vreemde gewaarwording wanneer ik zulke foto's zie!

Op 22 januari 2010, ruim dertien maanden geleden, was ik zelf op bezoek in Christchurch. Nu waren er ongetwijfeld ook honderden bezoekers (reizigers) aanwezig toen de aarde toesloeg. Er lopen rillingen over mijn rug als ik zoiets hoor!
Maar tegelijkertijd komt ook de vraag in me op, 'Kan je het noodlot ontlopen?'
Eerlijk gezegd denk ik het niet! En daarom hoop ik dat al mijn vrienden, en de lezers van mijn weblog, onbevangen op stap gaan in de wijde wereld. Tegen de natuur kan je niet vechten maar let wel op bij politieke onrust.

Gelukkig zie ik de "Christchurch Cathedral" nog zo voor me!

Nieuw Zeeland, “and now the end is near!”

Auckland (Lantana Lodge), 23 februari 2010


Na 7500 km in een Nissan Sentra zit mijn reis door Nieuw Zeeland er op en ik kan terugkijken naar een geslaagde trip. Het was niet altijd wat ik er van verwacht had maar dat is ook meteen het mooie aan reizen. In mijn beleving is Nieuw Zeeland wel een land dat je eigenlijk met twee personen moet bezoeken. Je bent snel eenzaam en het mooie landschap is een stuk mooier als je het met iemand kan delen. Het is nu eenmaal niet gezellig om alleen een broodje te eten aan de rand van een meer met bergen op de achtergrond.

De laatste dagen zijn voorbij gekropen en zijn bijna een straf geworden. Nu komt er ook meteen het nadeel van een goedkoop ticket naar boven.
“Je kan en mag de datum niet wijzigen!”
Had ik die mogelijkheid wel gehad dan was ik waarschijnlijk een paar dagen eerder naar Australië gevlogen.

Een paar tips!

Eenmaal in Nieuw Zeeland kom je waarschijnlijk in aanraking met een keten van hostels die alleen in Nieuw Zeeland bestaat: Het “BBH netwerk” is over het algemeen beter en vriendelijker dan de geldmachines van het “YHA netwerk”, uitzonderingen daargelaten. Wanneer je langer dan drie weken in Nieuw Zeeland blijft is het verstandig om de kaart van de keten aan te schaffen. Die kaart geeft je kortingen op je overnachtingen. Normaal gesproken heb je prijs van de kaart al na tien overnachtingen terug verdiend.

Wanneer internet belangrijk voor je is dan moet je weten dat het internet in Nieuw Zeeland erg duur is vergeleken bij andere landen. € 3,- per uur is heel normaal ook wanneer je je eigen laptop bij je hebt. De beste en goedkoopste oplossing die ik heb gevonden was is abonnement bij “Zenbu.net.nz”. Je betaald hier per verbruikt dataverkeer en voor NZ$ 20,- kom je een heel eind. Wanneer je de eerste keer de lokaties in pdf-file download kun je je reis zo plannen dat je steeds internet in je hostel of café in de buurt tot je beschikking hebt.

De “Lantana Lodge” is een goede startplaats als je van rust houd. Het hostel ligt aan een stille straat in een nette wijk aan de rand van het centrum. Het hostel is goed te bereiken door middel van een simpele overstap van de Airportbus naar een lokale bus in het centrum.

conclusie:

Het land als bestemming:
Nieuw Zeeland is een groot en leeg land, ruim vier miljoen mensen leven op een oppervlakte bijna zeseneenhalf keer zo groot als Nederland. Het landschap is van een adembenemende schoonheid en de lokale bevolking erg vriendelijk. Natuurschoon en adrenaline activerende activiteiten zijn de hoofdmoot.


Het openbaar vervoer:
Het openbaar vervoer is goed voor toeristen. Maar het is veel beter om een auto of camper te huren. Ik huurde een auto voor € 11,- per dag zonder een kilometerlimiet. Bedenk wel dat het een heel groot land is maar staat tegenover dat de benzine weer goedkoop is.


Het eten:
Het eten is goed te noemen en er is een grote verscheidenheid aan restaurants. Mensen uit alle windstreken zijn hier neergestreken en hebben restaurants geopend. De “Fish and Chips’ is samen met de vleespasteitjes nog steeds een winnaar. De kosten in de supermarkt liggen op hetzelfde niveau als in Nederland. Het is steeds gemakkelijk om zelf te koken in de hostels.


Het drinken van een biertje:
Een biertje is gemakkelijk te verkrijgen en de prijzen verschillen enorm van plaats tot plaats. Ik heb van € 4,50 voor een pitcher tot € 4,- voor een glas betaald. Het drinken vanuit de winkel kost ongeveer € 1,- per fles van 33cl. Veel goedkoper is wijn, er is al een redelijke witte wijn te koop voor € 3,50 per fles.


Het overnachten:
De backpackers van de "BBH keten" zijn over het algemeen beter dan de grote geldmachines van de YHA. Al heb ik ook uitzonderingen op de regel meegemaakt. Ze waren allemaal even schoon en vaak waren de keukens goed uitgerust. Het zelf koken van eenvoudige maaltijden bespaard wel wat geld maar het scheelt geen fortuin.


Internet
Internet is bijna overal beschikbaar maar wel kostbaar. Ze zitten hier aan het einde van de kabel en dat moet betaald worden.


Wat kost het allemaal?
Nieuw Zeeland is duur. Overal waar je komt moet je je geld tevoorschijn halen. Voor de € 70,- p/d die ik heb besteed heb ik niets extra gedaan. Had ik nog een stuk of drie activiteiten extra gedaan dan waren de kosten zeker opgelopen tot € 80,- á € 85,- per dag.

Kom ik hier nog wel eens terug?
Ik denk het niet. Nieuw Zeland is mooi, maar het is het allemaal net niet. Ook de kosten lagen wat hoger dan ik had verwacht en voor dat bedrag per dag ga ik liever naar Japan. Ik moet natuurlijk wel eerlijk door te vermelden dat ik een grote liefhebber van Azië ben.

Nieuw Zeeland, Mist!

Kaitaia (Mainstreet Lodge), 18 februari 2010

Wat kan het weer snel veranderen in Nieuw Zeeland!

Gisteren was het een schitterende dan en vandaag was het een donkere depressieve dag! Een dikke mistdeken lag over het landschap en het zag er niet naar uit dat die snel zou verdwijnen. En ik had gelijk, het langste gedeelte van vandaag reed ik alleen door de mist. Er is normaal gesproken al heel weinig verkeer maar de mist verstrekt dit gevoel alleen maar.

Ergens halverwege de rit opende de lucht zich en liet de zon zich voor een paar korte momenten zien. Het was op een plaats waar de jaarlijkse veemarkt werd gehouden. Een korte stop was welkom om dit unieke schouwspel voor altijd vast te leggen.

Later, op weg naar Cape Reigna kwam de mist weer opzetten en op bijna het noordelijkste puntje van het Noord-Eiland stond ik opnieuw in de mist te staren. Er was dus helemaal niets te zien.
En dat was het dan! Dat was het virtuele einde van mijn reis in Nieuw Zeeland. Vanaf dit punt zou ik naar het zuiden reizen en morgenavond slaap ik weer in Auckland. Een beetje opruimen, nog wat kleine dingen kopen en relaxen. En dan naar Australië voor wat vakantie.
Het hostel met de gemakkelijke naam “Mainstreet Lodge” was gelukkig een pareltje. Mooie vijfpersoonsdorms waar ik met twee anderen sliep. Ik liet me de gebakken rijst met lamsvlees goed smaken en mijn etenswaren zijn nu ook bijna allemaal op. Het was nu nog één keer verkassen in Nieuw Zeeland.

Nieuw Zeeland, Bushwalking!

Paihia (YHA Paihia), 17 februari 2010

Ja, ik kon het zelf ook moeilijk geloven maar vandaag stond mijn instelling op wandelen. Nadat ik de blonde Deense optocht had zien vertrekken ging ik ook zelf op pad. Gelukkig was de praatgrage Engelsman met een Nederlands meisje naar het strand gegaan en zo kon ik alleen op stap.
Het is misschien een “grote tegenstelling”, zie ik jullie denken maar ik ben niet zo wanhopig dat ik met iedereen op stap wil.

Ik sloeg de “Waitangi Treaty Grounds” maar over. Gisteren had een meisje verteld over meer oorlogskano’s, houten beelden en meer van die onzin. En om twintig dollar entree te betalen om een foto van een nagebouwde hut te maken ging me te ver. Vanaf het terras van de koffieshop kon ik een glimp opvangen van wat er te zien was. Weinig dus!

En zo begon ik aan de “Haruru Falls Track”, het was maar vijf kilometer maar ik moest ook weer terug. Een mooie wandeling door het regenwoud en Mangrove bossen. Aan het einde viel ik vermoeid op het bankje voor mijn kamer neer. Zeventien kilometer totaal afgelegd onder de brandende zon! Niet slecht voor zo’n oude kerel als ik!

De praatgrage Engelsman viel me meteen aan met excuses dat hij te laat terug was en dat hij het jammer vond dat ik al weg was toen hij in het hostel terugkwam. Volgens mij verzon hij maar wat en ik had zeker niet de indruk dat hij oprecht was want nog voordat hij zijn laatste zin had afgemaakt klampte hij weer aan bij een ander aan! Deze keer was het slachtoffer een rok uit Canada.
“Ja, daar ben ik ook geweest!”
“Hoe lang blijf je in Nieuw Zeeland?”
“Heel mooi, waar kom je vandaan in Canada?”
“Ja de Rockies zijn prachtig!”
En meer van die oppervlakkige vragen en antwoorden.

Door de wandeling van vandaag is er ook iets in me veranderd. Ik ga met veel plezier mijn laatste week in. Morgen ga ik verder naar het noorden en vrijdag slaap ik nog ergens halverwege tussen Kaitaia en Auckland. Maar ik zie dat morgen wel. Nu ik weer meer tijd heb om mijn foto’s te bekijken realiseer ik me dat ik wel heel veel mooie dingen gezien heb, maar ik blijf ook bij mijn stelling dat het een land is dat je samen met een ander moet bereizen. Misschien ben ik mentaal niet sterk genoeg om al die treks alleen te gaan maken maar ik ben niet op reis om mezelf te zoeken.

Ondertussen is de teller op “Travels and Troubles” de 70.000 gepasseerd!

Mijn dank aan jullie trouwe lezers. En mochten jullie nog ideeën of op en aanmerkingen hebben dan hoor ik dat graag. Je kunt het anoniem doen en later gewoon je naam onderaan het bericht toevoegen.

Nieuw Zeeland, een dikke boom en een ijsje

Paihia (YHA Paihia), 16 februari 2010

Een lullige titel voor een dag zonder echte hoogtepunten.
Maar eerst nog even terug naar het “Malolo House”! Ik heb heerlijk geslapen in de frisse bedden en ‘s morgens stond er een uitgebreid ontbijt voor je klaar. Het ligt niet aan René Vos dat ik geen fan ben van Muesli met koude melk. Na de twee gebakken eieren met toast stapte ik voldaan in de auto. Deze slaapplaats zal ik me nog lang herinneren en zeker onderweg aanbevelen.

Heerlijk rustig rijden door een schitterend landschap met heel weinig verkeer. In een nationaal park moest ik nog even een dikke boom bezoeken die de mooie naam “Tane Mahuta” draagt. In de Maori belevenis is hij de vader van de wereld en de wetenschappers denken dat het zaad is gekiemd rond de tijd dat Jezus van Nazareth werd geboren.

Verder was het vandaag toch wel heel dun en ik ben nu dus in Paihia aangekomen. Een badplaats aan de Bay of Islands. Spaanse taferelen met blonde Scandinavische meisjes en donkere beach boys. Rijen pizzeria's, Zwitserse restaurants en strandcafés.

Ik heb het hier dan ook maar meteen ingekort tot twee nachten. Ik zie dit vaak genoeg in Thailand en om eerlijk te zijn voel ik me een beetje opgelaten met die witte pyama aan. Ik heb al een hele lange tijd geen strand meer gezien.

De drie jonge Deense meisjes geven me ook een onbehagelijk gevoel. Na een kort gesprek is er wat van de spanning weggenomen maar ze hadden mijn dochters kunnen zijn en daarom blijft er wat van die spanning hangen. Ze gedragen zich ook een beetje ongemakkelijk. Na een gesprek met de moeder van één van de meisjes is het meeste van de spanning gelukkig verdwenen.

En plotseling begrijp ik ook wat er mis is met Nieuw Zeeland, voor mij persoonlijk dan. Het is een speelplaats voor de jongere generaties. Een verlengstuk van Australië en ook hier wordt er dankbaar gebruikt gemaakt van hun goedkope arbeidskracht. Een jaar visum met een werkvergunning maakt dat het populair is bij jonge rugzakartiesten en wat nog beter is dat ze al het verdiende geld weer in Nieuw Zeeland uitgegeven. De economie wordt zo enorm gestimuleerd. Je komt hier trouwens opvallend weinig Marokkanen tegen?

De avond breng ik door met een six-pack koude biertjes op de veranda voor mijn kamer. Voor een moment overweeg ik nog een pizza te gaan halen maar uiteindelijk besluit ik om toch maar een roerbakschotel te maken.
Het op reis zijn is een zoet bestaan maar ik was liever samen met een vriend op stap geweest. Nu ik er toch aan denk! Is er iemand van jullie die in jan/feb/maa van 2011 voor minimaal vier wekenen maximaal zes weken naar zuid India wil? Laat het me weten en misschien kunnen we wat afspreken.

Nieuw Zeeland, opnieuw een Hollandse ontmoeting

Helensville (Malolo House), 15 februari 2010

Het eerste wat me vanochtend opviel was dat mijn fles wijn uit de koelkast was verdwenen! En ik wist wie zijn etenswaren naast die van mij op de onderste plank in de koelkast had gehad en die mensen waren nog geen minuut geleden naar buiten gelopen. Ze stonden nog naast de auto op de parkeerplaats en toen ik om mijn fles wijn vroeg keken ze me beteuterd aan.
“Oh, ik dacht dat die fles van ons was?”, sputterde de Canadees.
Hij haalde de fles tevoorschijn en ik wees op het gifgroene etiket met mijn naam er op geschreven.
“Oh, ik heb het etiket helemaal niet gezien?”, sputterde hij met een nagemaakt gezicht.
Hij gaf me de fles die driekwart leeg was terug. Natuurlijk nam ik hem niet aan want ik wist dat ze met opzet mijn fles hadden ingepikt. Een appelgroen etiket op de hals van de fles kijk je niet zo snel over het hoofd. Ik wachtte op een volgende reactie! En die kwam niet! Mocht het echt een vergissing zijn geweest dan had ik mijn excuses aangeboden en vier Euro gegeven. Maar Nee! Ze bleven schaapachtig staan en wachtten op een reactie van mij.
“Nee, hou hem maar!”, lachte ik en liep weg.
En ik maar denken dat het altijd van die jonge gasten zijn die je drank stelen! Nu zijn het ook nog bejaarden die er met je wijn vandoor gaan. Als hij echt oprecht was geweest dan had me wel aangeboden om voor de fles te betalen.

Boeken voor een slaapplaats in het noorden bleek veel moeilijker dan verwacht en zo moest ik mijn plannen weer een beetje ombuigen. Een omweg en een nieuwe bestemming. Ik koos uit de “BBH gids” voor het “Malolo House” in Helensville en dat bleek een schot in de roos. Het tot hostel, beter gezegd een luxe B&B, omgebouwde oude ziekenhuis is een pareltje op het Noord-Eiland. De pret werd alleen nog maar groter toen bleek dat ook hier de manager van Nederlandse afkomst is, dat praat nu eenmaal wat gemakkelijker. De prijs voor een bed lag wel iets hoger dan wat ik gewend ben in Nieuw Zeeland maar de kwaliteit van de kamers en het toegevoegde ontbijt maken het “waar naar geld”. Het is te duur voor de jonge rugzakartiesten en dat geeft mij als oudere jongere een heerlijk rustige werkplek om zo het één en ander op de computer te doen. Ik kreeg korting op het gebruik van het internet en met een pot zure mosselen en een koud biertje ging ik door mijn foto’s en verhalen. Echt super dit “Malolo House” en het is ook aan te bevelen als je na de middag uit Auckland vliegt. Het is iets meer dan een uurtje naar de luchthaven.

Helaas was het weer vandaag niet al best en daarom zijn er ook heel weinig foto’s.

Nieuw Zeeland, een dodenstad?

Tauranga (YHA Tauranga), 14 februari 2010

Van goede witte wijn krijg je geen kater! Dus vanochtend stond ik om acht uur weer fris naast mijn bed. Een eerste blik uit het keukenraam en ik was aangenaam verrast door het uitzicht. De twee vulkanen op een rij boven het blauwe water van Lake Taupo.

Dat werd dus omrijden om mooie foto’s te maken. Mijn ontbijt ging sneller naar binnen dan normaal en nadat ik van Lorry afscheid had genomen ging ik op pad. Ik had niet eens de moeite genomen om mijn bed af te halen want daar was er toch een schoonmaker voor? Ik had niet echt het gevoel dat ze me goed hadden verzorgd en daarom vond ik van mijn kant, en dat komt heel weinig voor, dat ik ook niets terug hoefde te doen.

Natuurlijk was het weer een mooie rit en de wolken bleven weg totdat ik afscheid had genomen van Mt. Ruapehu.

Bij aankomst in de “YHA Tauranga” werd ik begroet door Mark, een Hollandse jongen die voor een jaar in Nieuw Zeeland blijft en nu een mooie job heeft gevonden. Allemaal heel vriendelijk en gemoedelijk. Hij is uit het juiste hout gesneden om een hostel te runnen. Kamer nummer 1 wordt vannacht gedeeld met twee Schotse meiden.
De korte wandeling door het centrum van vertelde me opnieuw hetzelfde verhaal. Dit is een stad met 110.000 inwoners en op zondagmiddag om vier uur is alles behalve de Burger King en de bioscoop gesloten. Dat wordt dus weer een avond in de keuken met een fles witte wijn.
Het grappigste was nog dat die Schotse meiden opperden dat ze net zo goed thuis hadden kunnen blijven.
“It’s just like Scotland!”, riepen ze in koor.
Ze moeten nog wel naar het Zuid-Eiland maar voor wat ze tot nu toe gezien hebben gaat die vlieger wel op!

Nieuw Zeeland, een emotionele handrem

Taupo (YHA Taupo), 13 februari 2010

Hoe moeilijk het ook voor me is neem ik vandaag een rustdag. De meeste van de luide gasten zijn vanochtend om negen uur met de Kiwi Express vertrokken en ik heb bijna het hele gebouw voor mezelf. Mijn bovenbuurman, een jongen uit Slovenië, is ook blijven hangen en terwijl ik niets doe op mijn computer spreken we over van alles en nog wat.
WE spreken af om aan het einde van de middag samen een biertje te drinken. Later die dag verschijnt er ook nog een Engelsman uit Sunderland. Ook hij sluit zich bij ons aan voor een biertje later op de dag.
Ik doe de was en probeer mijn reis door Nieuw Zeeland verder te plannen. Eigenlijk hoef ik niet verder te plannen want voor mij is emotioneel deze trip allang ten einde. Het is meer de tijd uitzingen. Begrijp me niet verkeerd! Ik heb het nog steeds prima naar mijn zin maar ik zal niet veel meer ondernemen. Een beetje wijn drinken en wat foto’s maken van het steeds weer wisselende landschap.
Nadat ik de was weer van de lijn heb gehaald en in mijn rugzak heb opgeborgen ga ik nog een uurtje naar het matras boven mijn bed liggen kijken. En nadenken, heel diep nadenken, zonder dat er ook maar een oplossing of compromis tevoorschijn komt.
De avond is gezellig en Lorry en ik besluiten met een pizza en een fles witte wijn. De oordoppen in en slapen.

Nieuw Zeeland, met tegenzin verder

Taupo (YHA Taupo), 12 februari 2010

Het was weer een gezellige avond geweest met een groep uit Duitsland, Syrië en Engeland. Een wijntje en een goed gesprek en zo hebben we weer een hoop problemen in de wereld opgelost. Jammer dat ik meteen verder moet, ik had hier nog graag een nacht gebleven.
Het is opnieuw hetzelfde verhaal! Met een lange omweg naar Taupo om zo lang mogelijk bezig te zijn. Een eenzame bergweg door schitterende landschappen. Over Taupo had ik niets dan goeds gehoord en ik was daar in het weekend dus het zou er fantastisch zijn.

Helaas wordt de YHA niet echt goed beheerd door de manager en reeds bij de receptie was het al duidelijk dat het er een vrijgevochten bende was. De muziek in de receptie stond zo hard dat ik mijn stem moest verheffen om me verstaanbaar te maken. En dan nog moest ik elke vraag twee keer beantwoorden omdat het meisje achter de receptie meer bezig was met het leren van de tekst van het liedje op de radio dan met mijn boeking.
De kamer op zich was in orde en de kamer lag in een apart gebouw naast de YHA, de badkamer en de keuken waren een beetje smerig en roken niet fris. En inderdaad, hier zag je dus nooit een persoon van de organisatie en ieder deed gewoon waar hij zin in had.
Tijdens de korte wandeling door het centrum van het dorp dronk ik een paar biertjes en dacht na of ik er wel goed aan had gedaan om hier twee nachten te blijven. Altijd weer die twijfels als ik een beetje tegenwind heb en alleen ben. Ik denk dat het veel beter is dat ik voortaan met een ander op stap ga! Dan heb tenminste iemand om mee te overleggen wat we verder gaan doen.
Maar verder, de eerste nacht waren er twee Finse kamergenoten die waarschijnlijk niet wisten dat het douchen gratis is in Nieuw Zeeland. De kamer stonk gewoon en zelfs met de ramen open hing er een lucht als op een vuilnisbelt. Nog erger was het “opwarmingsfeest” met goedkoop bier onder mijn kamerraam. Dit duurde tot elf uur ‘s avonds! Om half vier ‘s nachts kwamen de groepen dronken rugzakartiesten weer terug in de YHA waarna er natuurlijk met de meisjes een griezelfilm tot zes uur ‘s ochtends moest worden gekeken. Gelukkig deden de oordoppen van Ars hun werk.