Singapore: Mijmeren

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), maandag 6 maart 2023

Het is vandaag de laatste dag van onze reis. We hebben nog wel wat tijd over voor in de Filipijnen maar dat voelt op dit moment meer aan als een thuis dan als een reis. Na 55 dagen kan ik eindelijk weer eens een balans opmaken van een echte reis door verschillende landen met verschillende transportmiddelen, verschillende culturen, verschillende keukens, verschillende religies en verschillende kosten! En hoe denk ik er nu over?
Ten eerste gaat mijn leeftijd meespelen, ik heb het lang kunnen ontkennen maar nu voelt mijn lichaam echt anders aan! Ten tweede is mijn geestelijke gesteldheid ook nog niet helemaal de oude maar ik heb van elk hoogtepunt, en elk dieptepunt, genoten zoals ik in de afgelopen 25 jaar van het reizen heb genoten. “Travels and Troubles” is nog springlevend! Natuurlijk zijn er grote verschillen met het verleden maar daar stap ik gewoon overheen. Tijden veranderen nu eenmaal.
Mijn ervaringen in Thailand zijn nog steeds top! Gewoon een eindje weg van de toeristen en je hebt onvergetelijke ervaringen. Zeker het rijden met de motor is een heerlijk vooruitzicht. De wind in je haren, een helm is voor soldaten, en kleine wegrestaurants met overheerlijke maaltijden voor een paar euro. Wat meer de tijd nemen en soms enkele dagen op dezelfde plaats blijven. Uiteindelijk maakt het toch niets voor ons uit waar we zijn en waar we slapen.
Voor Maleisië en Singapore heb ik verschillende ideeën. George Town en Kuala Lumpur met name waren heerlijk. Malacca, Johor Bahru komen hoogstwaarschijnlijk niet meer voor in onze reisplannen. En mocht Mallaca terugkeren dan is het maar voor een paar dagen. Ik heb het allemaal al gezien en meerdere keren gefotografeerd. Een oude vriend opzoeken blijft altijd leuk maar om daar een hele reis voor te ondernemen is een tweede.
Morgen gaan we weer terug naar Angeles City om aan deze winterreis een einde te breien. Er staat ons ook een opwindende zomer in Zaltbommel te wachten. Gaat het deze zomer gebeuren dat we afscheid kunnen nemen? Elke winter op stap naar het verre-oosten en elke zomer op stap met de camper? We gaan het allemaal zien!
Ik heb heerlijk geslapen en na een paar bekers koffie is het tijd om naar beneden te gaan voor het verrassing ontbijt. Mijn favorieten zijn op deze ochtend ruim aanwezig! Gebakken knakworsten, hard gekookte eieren en geroosterd brood. Ik kan wel wat vast voedsel gebruiken want het voelt of er een blender in mijn darmen draait. Wat er de afgelopen nacht, en ook nog deze ochtend, uit is gekomen was zo fijn dat het wel door een blender moet zijn gegaan! Ik heb wat slechte momenten gekend sinds de voedselvergiftiging in Malacca maar dat het na bijna twee weken nog zou opspelen had ik echt niet verwacht. Dus nog maar een hardgekookt ei en een geroosterde boterham, en dan op stap.
Vandaag gaan we eerst wandelen door een van de vele parken die Singapore rijk is en daarna gaan we wandelen over de wereldberoemde winkel boulevard “Orchard Road”. Het is heerlijk weer en het doet me goed om in het groen te zijn. Maar het duurt niet lang. De druk bouwt zich snel op en na een half uur moeten we op zoek naar een toilet in het park. Gelukkig is alles zo goed geregeld in Singapore dat zelfs de parken schone en mooie openbare toiletten hebben die ook nog eens nooit het slachtoffer worden van vandalisme! Opvoeding is hier nog vanzelfsprekend.
Gesterkt door de opluchting van mijn toiletbezoek slenteren we verder door het “Fort Canning Park” waar in de middeleeuwen Maleisische sultans vanuit hun paleis over hun eiland sultanaat heersten. Het is ook de plaats waar het Britse Keizerrijk zich op 8 Februari 1942 zich onvoorwaardelijk overgaf aan de Japanners.
De oude poort van het “Fort Canning” is een bezienswaardigheid maar de waarschuwingsborden rond het reservoir zeggen veel meer over hoe deze eilandstaat denkt over criminaliteit. Dit zou een prima bord zijn op de hekken rond de havens waar dagelijks (jonge) uithalers worden betrapt. Het staat er duidelijk in alle vier de talen die er in Singapore worden gesproken, en gelezen.
Mocht er iemand in Nederland twijfelen of er hier echt word geschoten op overtreders. Dan moet ik ze teleurstellen, hier word gericht met scherp geschoten. Je hebt namelijk een wet overtreden en je niet aan de regels gehouden. Het bord negeren is een bewuste persoonlijke actie dus wordt je daarvoor gestraft! Na een verblijf in het gevangenisziekenhuis krijg je door de rechter voor een langere tijd een sobere cel toegewezen!
Aan de andere kant van de heuvel dalen we af richting “Plaza Singapura”. Voor een moment denk ik aan de sushi die ik hier tijdens mijn vorige bezoeken altijd at. Maar niet vandaag! Ik ben bang dat mijn maag gaat tegenstribbelen. Om eerlijk te zijn heb ik maar zeer weinig trek in voedsel. Het gaat met een sneltreinvaart door mijn lichaam en levert alleen maar ongemakken op. De laatste restjes van een “Bombay Belly”.
Eenmaal buiten op het trottoir van Orchard Road schrik ik me een hoedje. De ooit zo levendige winkelstraat is uitgestorven! Je kan gemakkelijk een kilometer voor je uit kijken!Het is ondertussen erg warm geworden nu de zon schijnt maar dat heeft het winkelend publiek nooit kunnen afschrikken. Covid-19 heeft ook hier diepe wonden achtergelaten. Ik voel me weer niet lekker dus gaan wij ook snel bij een winkelcentrum naar binnen, de airconditioning opzoeken.
In de futuristische winkelcentra is het niet veel drukker! Er lopen maar heel weinig mensen met exclusieve fel gekleurde papierentasjes met de schreeuwende reclames. Er zijn geen koper onderweg, alleen kijkers. Fastfood restaurants zitten wel vol met mobiele telefoon zombies is ook hier de nieuwe norm. Ik wordt er een beetje melancholiek van. Dan waren de oude tijden met een paar mensen over van alles en nog wat kletsen toch veel leuker? Die kleine schermpjes met een camera binnen handbereik zijn de nagel aan de kist van sociale vaardigheden.
Mijn lichaam doet weer heel erg pijn en ik moet even gaan zitten om te rusten. Ik voel me na het zoveelste toiletbezoek in het winkelcentrum leger dan leeg. Ik weet in mijn achterhoofd dat het niet goed voor mijn stoelgang is maar ik kies toch voor een beker koffie met een walnoot/banaan muffin. De suiker in het gebak kikkert me op en geeft met wat nieuwe energie. Na de helft van de koffie te hebben gedronken gaan we snel terug naar het hotel. We hebben behoefte aan rust en een uurtje op bed liggen.
Onderweg in de ondergrondse haalt Lyka me over om toch maar wat te gaan eten in het bekende Chinese koffiehuis. De hele middag met een lege maag op bed liggen lijkt haar voor nu geen goed idee. En ze heeft nog gelijk ook. Het is uiterst vreemd maar het eten smaakt me uitstekend en ik heb plotseling ook nog een enorme trek terwijl ik me niet lekker voel. Met een volle maag is het in ieder geval beter rusten dan met een lege maag.
Ik bereid me voor op ons vertrek voor morgen. Het internet wordt geraadpleegd en de boekingen nogmaals bevestigd. Ontspannend muziek luisteren en hopen dat het ongemak snel minder word.
Na een lange middagrust voel ik me gelukkig een stuk beter. De pijn is ook duidelijk minder. Het is onze laatste avond in Singapore en ik heb nog een paar bankbiljetten van de Singaporese Dollar in mijn zak dus het lijkt ons een prima idee om nog wat te gaan eten en daarbij het laatste geld maar op te drinken.
Een bekende combinatie komt op tafel die we wegspoelen met enkele flessen “Tiger Beer”. We kijken voor een laatste keer nog eens goed om ons heen. We laten onze verse herinneringen van Singapore nog eens de revue passeren. Achteraf gezien was het niet eens zo duur en toch leuk, ondanks het slechte weer.
‘Is het voor een herhaling vatbaar?’, we zijn het er unaniem over eens, ‘Ja!’
Morgen gaan we weer verder! Een nieuw land, een nieuwe stad en oude vrienden en bekenden.

Singapore: De dood in de ogen

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), zondag 5 maart 2023

Het is vreemd om ’s morgens hele stukken blauwe lucht en de zon te zien. Het lijkt dat ik de juiste datum heb gekozen voor ons uitstapje van vandaag!
Het ontbijt in Hotel Bencoolen is opnieuw een mengeling van oosterse heerlijkheden en westerse bijzaken. Je hoort ons niet klagen want het smaakt allemaal uitstekend. Zeker met onze eigen beker verse koffie er naast. Het ontbijt is in ieder geval voldoende om de ochtend door te komen en het is niet al te druk in de ontbijtruimte voor de receptie.
Vandaag bezoeken we het “Changi Chapel and Museum”. Enkele dagen geleden heb ik op het internet toegangskaarten gekocht. Ook dat lijkt het nieuwe normaal te zijn geworden. Op heel veel plaatsen kun je niet zomaar verschijnen en achteraan de rij aansluiten voor de bezichtiging van een museum. Er moet op voorhand op het internet een kaartje worden gekocht voor een bepaald tijdraam en mocht je te laat zijn dan is dat heel jammer. Ons tijdraam voor de bezichtiging vandaag is tussen 11:30 en 13:00. Alleen dat al vergt een gedegen planning omdat het voormalige krijgsgevangenenkamp in een verre uithoek van het eiland Singapore ligt.
We verlaten ruim op tijd het hotel. Het weer is nog steeds goed en we kunnen weer een beetje genieten van de zon. Het is in ieder geval voor nu belangrijk dat we in “Tampines MRT” komen om daar vandaan een bus te nemen die ons bij het museum afzet. Op de brug over de “New Bridge Road”, op weg naar de ondergrondse, zie ik een dubbeldekker met het nummer 2 onder ons door rijden en bij de bushalte stoppen. Het kraakt in mijn hoofd als de radertjes beginnen te draaien. Bus nummer 2? Die stopt toch ook voor het museum? Ik neem de roltrap naar beneden en kijk meteen op de informatieborden van de bushalte en ja hoor, bus 2 stopt tegenover onze bestemming.
In de volgende dubbeldekker met nummer 2 vinden we een plaatsje op de bovenste etage op de tweede rij. We hebben een prima zicht op het zeer veranderde Singapore op weg naar het museum. Reizen met de bus duurt een stuk langer, er zijn veel meer haltes, maar het heeft voor mij de voorkeur boven de ondergrondse. Een mol is tenslotte bijna blind. We passeren hotels, waar we in het verleden hebben overnacht, en restaurants waar we wel eens hebben gegeten. Toch passeren we een punt dat ik me in een andere, een nieuwere, wereld waan.
We rijden door een islamitische wijk vol met moskeeën maar zonder die lelijke luidsprekers op de minaretten. Geluidsoverlast wordt hier niet getolereerd! Het nieuwe India met overal markten en mobiele tenten die in gereedheid worden gebracht voor een Hindoe feestdag. Een snelle blik op mijn horloge maakt me een beetje zenuwachtig, het is al na elf uur en er is nog steeds geen zicht op de “Changi Chapel”! Toch arriveren we ruim binnen het tijdraam dat op onze kaartjes staat. We zijn niet de enige bezoekers, er stappen nog acht (blanke) toeristen uit voor een bezoek aan het museum.

In de aanloop naar onze reis naar Singapore, en deze excursie in het bijzonder, heb ik het boek “Rattenkoning” (King Rat) van “James Clavell” gelezen. Lang geleden heb ik de indrukwekkende zwart/wit film ook al gezien. Natuurlijk zijn we allemaal bekend met de “Dodenspoorlijn” tussen Thailand (Siam) en Birma. De film “The Bridge on the River Kwai” heeft ook bijgedragen aan de bekendheid van de onmenselijke ontberingen van de krijgsgevangenen tijdens de aanleg van de spoorweg. Wat velen niet weten of vergeten is dat de grond die we straks gaan bezoeken een doorgangskamp was voor veel jonge mannen naar hun dood in de Thaise en Birmese jungle.
Vanaf het moment dat de krijgsgevangenen hier arriveerden had het dagelijkse leven nog maar een doel: ‘OVERLEVEN!’ Het boek beschrijft de vervaagde verhoudingen tussen de gewone soldaten en officieren tot in het kleinste detail. Het culturele onderscheid tussen de soldaten van de vele verschillende landen. Er was nog wel sprake van enige hiërarchie maar tegelijkertijd waren alle gevangen gelijk en moesten ze op elkaar vertrouwen en kunnen bouwen om te kunnen overleven.
Dit is mijn tweede bezoek. De sleutelhanger van de Nederlandse vlag, als eerbetoon aan de gestorven landgenoten, hangt sinds dat bezoek aan de voorkant van mijn rugzak.
Er is een wolk voor de zon gekropen die langzaam druppels loslaat. Alsof de hemel nog steeds huilt over de dood van zoveel onschuldige mannen en vrouwen.
Binnen heerst er een griezelige, maar respectvolle, rust als in een graftombe. Af en toe hoor je een verre voetstap als van een geest.
Er is een cel bewaard gebleven uit het oorspronkelijke gebouw. Een onmenselijk beeld behalve wanneer je als Japanse, of Koreaanse, gevangenisbewaker aan de andere kant van de deur stond en door een van de twee luikjes naar binnen keek.
Het is de taak van iedere krijgsgevangene om het de vijand zo moeilijk mogelijk te maken. Informatie vanuit, en naar, de buitenwereld te smokkelen. Mensen worden vindingrijk wanneer ze de vrijheid word ontnomen. Een morse code zender in een luciferdoosje!
In moeilijke tijden verbroedert het geloof. Er waren verschillende gebedshuizen in het gevangenenkamp. Een van die gebedshuizen was voorzien van muurschilderingen gemaakt door een krijgsgevangene, Stanley Warren.
Het mag verbazingwekkend zijn dat in een van de muurschilderingen wordt gevraagd om vergiffenis voor de meedogenloze en onmenselijke Japanse en Koreaanse bewakers!
Het verhaal van “Changi POW Camp” wordt duidelijk in woord en beeld gebracht. Soms met een actieve voorstelling met geluid en bewegende videobeelden. Ik ben blij dat Lyka ook duidelijk zichtbaar onder de indruk is. Ondanks dat zij zelf uit het verre oosten komt is de tweede wereldoorlog in het “Pacific Theater” voor velen onbekend. In Nederland zwijgen we het conflict dood omdat de zwarte bladzijden van het communistische Indonesië niet (meer) mogen worden geopend en gelezen.
Dan staan we buiten! Oog in oog met de kapel. Het is me niet geheel duidelijk of het nog de originele kapel is of een kopie. Wat ik me wel herinner is dat er in het verleden enkele keren per dag “the Last Post” op een klaroen werd geblazen. Dat indrukwekkende moment uit het verleden kan ik me nog goed herinneren.
Het (geel)koperen kruis dat voor op het altaar is gemaakt door een gevangene uit de huls van een scheepsgranaat. Een schitterend stukje huisvlijt. Gemaakt met een minimum aan gereedschap omdat dat nu eenmaal door de Japanse bezetter was verboden. Gereedschap was gevaarlijk.
We laten het verleden voor wat het is en keren terug naar het heden. Ik kijk een laatste keer over mijn schouder. Het is treurig te noemen dat er tegenwoordig nog maar zo weinig bezoekers komen naar dit indrukwekkende monument. Vooral omdat we leven in moeilijke tijden en oorlogen weer genormaliseerd zijn. Het doel van de oorlog heiligt alle middelen. Vooral de jongeren zouden daar eens goed over moeten nadenken!

We kiezen ervoor om ook de bus weer terug te nemen naar de stad. We hebben immers geen haast en gaan kijken of we in “Geylang”, het nieuwe “China Town” iets bijzonders kunnen eten.
En dat lukt! Bij een Chinees Koffiehuis in “Geylang” komen we uit op varkenspoten in zwarte azijn en een droge noedels met groente. Samen minder dan € 10,-! Het smaakt ons uitstekend. Na het eten springen we opnieuw op een dubbeldekker en gaan rusten op de kamer. Het was een indrukwekkend maar ook vermoeiend bezoek aan het museum.
Om half zes wil Lyka alweer op stap om foto’s te gaan maken bij de Marina Bay. Het weer is vandaag anders en ze draagt andere kleding. Soms wordt ik wel wat moe van die honderd plus foto’s die ik per dag van haar moet maken. Maar ja, ze gaat ook met mij mee naar plaatsen die haar niet kunnen interesseren. Dus het moet maar.
De bronzen beelden aan de rivier zijn nog net zo indrukwekkend als bijna vijfentwintig jaar geleden. Die beelden geven duidelijk aan dat alles in Singapore is gepland en doordacht. Daar kunnen de planners van de chaos in de Randstad nog heel wat van leren! Helaas zal dat niet gebeuren want hoogopgeleide randstedelingen zijn nu eenmaal het intelligentste ras op de hele wereld!
Mijn aandacht wordt getrokken door twee kleurige dansende poppen op een muurtje. Het lijkt wel een marionettentheater! Aan de andere kant van het muurtje wordt ik geconfronteerd met de werkelijkheid. Het blijken twee meisjes uit Myanmar in een kleurige klederdracht te zijn. Helaas willen ze niet samen voor mij poseren. Ik heb ook wel een idee waarom. Vrijheid is op deze oorlogszuchtige aarde geen vanzelfsprekendheid!
In de schemering maak ik de mooiste foto’s omdat ik dan nog niet tegen de beperkingen van mijn camera ben aangelopen. Iconisch Singapore gevangen in een foto met mijn lieve mooie vrouw.
Ik denk alweer na wat we morgen gaan doen. Onze laatste dag van deze korte tussen reis in Azië.

Singapore: Weerzien met een goede vriendin

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), zaterdag 4 maart 2023

De hotelkamer mag dan klein zijn maar ze heeft een beetje daglicht, ’s nachts is het rustig en het is er pikkedonker. We slapen dus prima! Omdat het bed met een lange zijde, en een korte zijde, tegen de muur staat hebben we halverwege de nacht van ligplaats verwisseld. De pijn in mijn linker schouder was niet meer te houden en het lawaai van de ventilator in de airconditioning hield Lyka uit haar slaap. Dus die ging ook meteen uit.
De wekker van zeven uur bleef wat hij was en pas om acht uur ben ik opgestaan. Eerst koffie! Gelukkig is er voldoende water! Het water uit de kraan in Singapore kan gewoon worden gedronken en is dus meer dan geschikt om koffie van te zetten. De koffie smaakt me prima en met muziek uit mijn EarPods verwerk ik de foto’s van gisteren en begin met het schrijven van een verhaal over Malacca. Ik loop al aardig wat achter en mijn ervaring is dat ik dat onmogelijk nog ga inlopen. Ik zal waarschijnlijk nog steeds reisverhalen publiceren wanneer we alweer in Nederland zijn. Het is nu eenmaal zo!
Het eerste ontbijt in het “Hotel Bencoolen” is een complete verrassing. Het is volledig Oosters met geroosterd brood als aanvulling. Het gekookte ei in sambal smaakt uitstekend. Het geroosterde brood met de niet zoete margarine gaat ook nog wel. Maar de erg sterke koffie uit de machine van Nescafé is een regelrechte straf. Dat doen we morgen dus anders. Morgens neem ik een beker zelf gezette koffie vanuit de kamer mee naar beneden!
Na al dat slechte weer van de afgelopen dagen nodigt een droge periode tussen twee buien ons uit voor een korte wandeling naar de “Merlion”, de mascotte van Singapore. Eerst op de foto met de kleine roze Merlion.
Het is (nog) niet druk aan “Marina Bay” waardoor ik de bekende foto: “Water op mijn hoofd” van Lyka kan maken.
De druppels beginnen weer te vallen en we schuilen onder de “Esplanade Bridge”. Ik heb nog steeds spijt dat ik voor de S$ 10,- geen simkaart heb gekocht. We zijn nu zonder een verbinding met Annelyn en we hebben geen idee wat de details van onze plannen voor vandaag zijn. De enige manier om met haar te kunnen communiceren is wanneer we toegang tot een “Wireless fidelity” netwerk hebben.
We sluipen tussen de buien door terug naar het hotel. Gelukkig hebben veel oudere, en ook de nieuwere moderne, gebouwen enorme luifels die de passanten beschermen tegen de veelvuldig vallende tropische regens. Singapore is een fantastische stad waar we heel graag permanent zouden wonen.
Dan komt bij de onwetende tv-slimmerik meteen de vraag op: ‘Waarom ga je daar dan niet wonen?’
Het antwoord is eenvoudig. Hier moet iedereen zijn eigen broek ophouden! En dat kost een vermogen. Gasten worden goed behandeld maar immigranten moeten het helemaal op eigen kracht doen. Zij hoeven niet op enige hulp van de overheid te rekenen. Zij hebben, en krijgen, nooit het recht op het Singaporese staatsburgerschap! Ook niet wanneer ze met een geboren Singaporees trouwen!
En hoe zit dat dan met illegalen? Die hebben ze hier niet! Het is eenvoudig, geen reis- of verblijfsdocumenten dan wordt je geacht te vertrekken. Mocht je dat niet willen dan kun je tot je (vrijwillige) vertrek naar een raamloze cel in de Changi-gevangenis. Onmenselijk? Misschien, maar het werkt wel! De criminaliteitscijfers van Singapore zijn duidelijk.
Om kwart voor drie verschijnt Annelyn aan de deur van ons hotel en we zijn allemaal blij om elkaar na al die jaren weer in goede gezondheid te kunnen begroeten.
De meiden gaan met z’n tweeën op stap. Eten, kletsen en misschien een beetje winkelen. Naar de enorme winkelcentra op “Orchard Road” en naar “Lucky Plaza”. Om uiteindelijk rond half acht uit te komen op het plein aan het water voor het “Marina Bay Sands Casino”. Ik zou me daar niet op mijn plaats voelen dus wens ik ze veel plezier en ik ga op mijn eigen ontdekkingstocht.
Ik trek mijn eerste plan en ga op zoek naar een oude vriend. Gordon van de outdoor-winkel “Adventure 21” ken ik al meer dan 15 jaar. Ik denk aan mijn huidige rugzak die ik nog in de oude winkel van Gordon heb gekocht! Wat heeft die “Cerrotorre” rugzak in de afgelopen jaren wel niet allemaal gezien en meegemaakt?
Gelukkig is hij aanwezig in zijn winkel en ook nog helemaal gezond de “Covid-19” samenzwering doorgekomen. Hij verteld me over de problemen tijdens de zogenaamde pandemie. Zelfs de altijd alerte regering van Singapore was door de misinformatie de weg helemaal kwijt. De berichten dat 1% van de bevolking zou kunnen sterven aan de complicaties van Covid-19 was de grootste oorzaak.
In het enorme winkelcentrum staat de helft van de beschikbare winkelruimte nog leeg. Maar erger is dat de verwachting is dat het nog heel lang gaat duren voordat er weer nieuwe ondernemers opstaan en de risico’s durven te nemen. Een nieuwe pandemie zou de economie en veel ondernemers in de afgrond kunnen storten. Zo is Gordon, samen met zijn zoon, een webshop begonnen. Dezelfde winst zonder een dure winkel en personeel! We zijn oprecht blij om elkaar weer te zien en ook de oude meneer Lee vraagt nog regelmatig naar me. Wat was dat een mooie en leuke reis naar Nepal in 2009.
Na een stevige kletspartij met veel herinneringen en lachen is het voor mij tijd om weer verder te gaan. We nemen afscheid en ik beloof dat het nu niet meer zo lang zal duren voordat ik weer terugkom.
Ik bevindt me recht boven de paarse lijn en dat is de lijn die ik vroeger altijd naar mijn vertrouwde hotel nam. “Farrer Park MRT Station” was toen nog een klein station naast een groene weide en een park. Tegenwoordig komen alle uitgangen uit in enorme winkelcentra die op de open ruimte zijn verrezen.
Ik kijk om me heen en herken het “Tai Hoe Hotel”, nu veel te duur voor de kamers die ze hebben. Het Chinese koffiehuis tegenover is er ook nog maar het Indiase Fastfood “Khomala’s Restaurant” is verdwenen. Dat ik jammer want daar had ik mijn zeer late lunch willen nuttigen!
Ik begin mijn terugweg langs “Serangoon Road” te slenteren en wordt overvallen door duizenden herinneringen. Plaatsen en gebouwen die zijn verdwenen maar ook plaatsen en bouwwerken die er na al die jaren nog steeds zijn. Het algehele gevoel van "Little India” is jammer genoeg ook echt veranderd. Stalletje na stalletje met goedkope Chinese rotzooi voor de ontbrekende toeristen. Ik zie armoede en wanhoop in de ogen van de geïmporteerde verkopers uit Bangladesh. ‘Namasté’. Gastarbeider voor een jaar, dan ben je klaar! Terug naar huis.
Op de bekende hoek van “Norris Road” is nog steeds het “Khansama Tandoori Restaurant” gevestigd. Een restaurant waar ik in het verleden minimaal een keer per bezoek ging eten. Het water loopt me in de mond wanneer ik aan die sappige lamsbout denk die de eigenaar speciaal voor me bereidde. Twee verbaasde ogen staren me aan. Er is een fonkeling van herkenning in de ogen van de dikke Indiase man die voor het restaurant staat.
‘Johnnie!’, schreeuwt hij met een bulderende zware stem over de straat.
Ik neem mijn hoed af en knik bevestigend. Helaas is de eigenaar enkele minuten geleden vertrokken naar een van zijn andere twee restaurants. Jammer! Ik had hem heel graag na al die jaren weer begroet. Ik moet het eten hier helaas laten voor wat het is want de prijs ligt hier hoger dan normaal, en eerlijk gezegd tijdens deze reis ook boven ons budget. Dus neem ik afscheid met een belofte en slenter weer verder.
Om de hoek aan “Sungei Road” blijf ik enkele minuten stil staan voor de grote ramen van de voormalige “Tekka Mall”. Ook hier wordt ik overspoeld met herinneringen aan het lekkere eten en de vele koude bieren die ik hier met mijn Singaporese vrienden, en een bekende uit Zaltbommel, heb gedronken. Alles is verdwenen! Ik denk voor een moment aan de overheerlijke “Mee Goreng” van de oude moslimvrouw. Een bord vol voor S$ 3,-, in die tijd iets minder dan twee euro.
Nu is er een school voor bijles gevestigd. Dat is de andere kant van Singapore. Net als in het westen wil niemand meer hun kinderen met hun handen laten werken. Gastarbeiders uit India en Bangladesh worden voor een jaar geïmporteerd, net als is Qatar. Er dreigt een overschot van hoogopgeleiden in Singapore maar dat weerhoud de ouders er niet van om het uiterste uit hun kroost te persen. Is het de ladder naar de armoede in de sterk gereguleerde samenleving van Singapore? Komt er een einde aan de overleg economie? Er moet tenslotte wel wat worden geproduceerd door handen, iets tastbaars.
Er wordt nog steeds overal om me heen gebouwd. Singapore lijkt een oneindige bouwplaats omdat de nieuwbouw en renovaties elkaar in een hoog tempo opvolgen. Net als elf jaar geleden. Ik passeer “Sim-Lim Tower”. Het verkeer rolt rustig verder en iedereen op straat wacht netjes tot het voetgangerslicht op groen staat. In “Bugis Junction” zie ik de McDonald’s waar ik vaak ging ontbijten en mijn dagelijkse krantje lezen. Wat lijkt dat oneindig lang geleden.
Ik passeer de “St Joseph's Church” aan “Victoria Street” en kan het niet laten om, voor de zoveelste keer, een foto te maken van deze schitterende kerk. Dat is een van de redenen waarom ik Singapore ook zo’n heerlijke stad vind. Oud en nieuw liggen gebroederlijk naast elkaar aan de veilige, schone en voor voetgangers vriendelijke wegen! Elke steen, elk gebouw is weloverwogen en helemaal gepland.
Ondertussen is het al aardig laat geworden maar ik kan nog steeds geen contact opnemen met de meiden omdat ik geen internet tot mijn beschikking heb. Hoe het avondeten er uit gaat zien blijft onbekend dus wijk ik uit naar het bekende en vertrouwde koffiehuis naast “Funan IT”. Ik heb tenslotte ook nog geen lunch gegeten.
Het is al kwart over vijf wanneer ik achter mijn bordje Chinese heerlijkheden zit. Voor slechts S$ 4,10 (€ 2,85) heb ik niets te klagen! Kip in sojasaus, groenten en roerei met groenten op een flinke bal rijst. Voor een moment speel ik met de gedachte om er een fles bier bij te bestellen. Het is het ideale tijdstip om een koud biertje te drinken in deze tropische stad. Toch laat ik het voor wat het is. Ik heb straks nog een afspraak.
Vanaf het terras, achter mijn bord eten, zie ik de voorbij rijdende auto’s met de langzaam heen en weer zwaaiende ruitenwissers. Het is en blijft jammer maar het weer heb je nu eenmaal nooit in je macht, net als het klimaat. Wat verwacht je in een land met een tropisch regenwoud? Het zelfde weer als in een woestijn in het Midden-Oosten?
Op het “Clarke Quay MRT Station” verdwijn ik weer onder de grond om daarna is een doolhof van gekleurde lijnen te verdwalen. Ik weet het echt niet meer en uiteindelijk helpt een medewerker van de SMRT me weer op weg. Overstappen naar de gele lijn en dan moet het allemaal goed komen. Eenmaal boven de grond in het “Bayfront MRT Station” is het nog een flink eind lopen naar de plaats waar ik met de meiden heb afgesproken.
Zoals gewoonlijk ben ik ruim op tijd en ik krijg ook nog eens gratis Wi-fi van het “Marina Bay Sands” zodat ik eindelijk contact kan opnemen met mijn geliefde wederhelft. We hebben elkaar gelukkig snel gevonden. Ze hebben een gezellige middag samen gehad en zijn zichtbaar blij. Dat is het hoogste waar ik om kan vragen! Ik heb in mijn eentje ook een heerlijke middag gehad en ben oprecht blij om weer een keer in Singapore te zijn. Het bezoek aan Singapore is zeker voor herhaling vatbaar.
Het miezert nog steeds en we moeten buiten wachten om een mooie plaats te bemachtigen om de water- en lichtshow goed te kunnen zien.
De water- en lichtshow is een beetje oubollig en niet (meer) wat je van een moderne stad als Singapore zou verwachten. Het kan wel een stevige renovatie gebruiken. Wat wel verbazingwekkend is zijn de enorme aantallen Chinese toeristen die hier met de toeristenbussen naartoe zijn geleid. Achter ons hoor ik alleen maar Chinees praten afgewisseld met een bekende Chinese rochel. Ik hoor geen spuwen dus het zal wel worden doorgeslikt. Spuwen is in Singapore niet gewenst en zelfs strafbaar! Zeker na Covid-19!
Nog een portret van de dames met de lichtjes van het “Financial District”, en de iconische Apple winkel in de vorm van een bal, op de achtergrond voor in de familie albums en we zijn klaar om wat te gaan eten. Het is al ruim na acht uur en dan worden de mogelijkheden om in een koffiehuis wat te gaan eten beperkt.
Uiteindelijk komen we na een korte rit met een dubbeldekker stadsbus uit in het voor ons alle drie bekende koffiehuis tegenover de oude brandweerkazerne aan “Hill Street”. Gebakken rijst met soep en een onbekend drankje voor de dames en voor mij de bekende grote fles “Tiger Beer”. Mijn lunch is nog niet helemaal verteert dus neem ik ook nog maar een tweede fles bier.
Het doet me heel goed om de meiden zo gelukkig en blij te zien. Het was een uitstekende keuze om enkele dagen naar Singapore te gaan. Het is niet goedkoop, vergeleken bij de andere landen die we hebben bezocht, maar het bezoek is meer dan zeker de moeite waard gebleken! Uiteindelijk telt ook alleen maar de eindafrekening. Dus na het relatief goedkope Thailand mag een paar dagen in Singapore geen probleem zijn.
Afscheid nemen van een goede vriend valt altijd zwaar maar is tegelijkertijd ook onvermijdelijk. Nadat we elkaar plechtig hebben belooft dat het zeker weer geen elf jaar duurt voordat we elkaar weer zien gaan we richting ons hotel. Het was een lange dag en het is al veel later dan het gewoonlijke tijdstip dat ik mijn bed opzoek. Tijdens deze reis ben ik steeds om zeven uur opgestaan en ben rond tien uur gaan slapen. Het is me prima bevallen. Ik denk dat ik dat tijdschema in Nederland ook maar ga aanhouden.
We kunnen het oude politiebureau onmogelijk passeren zonder dat er een foto is gemaakt!
Hetzelfde geld voor “Coleman Bridge” met zicht op de “Singapore River” en op de achtergrond het “Marina Bay Sands Casino”. Singapore is nu eenmaal fotogeniek! We kijken samen terug op een heerlijke zaterdag, ondanks de regenbuien. Morgen lijkt het weer wat beter te worden en hebben we een interessant bezoek op de agenda staan.