Thailand: De geur van de stal

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), vrijdag 3 november 2023

Ik voel me, op zijn zachtst gezegd, heel vreemd van binnen om verschillende redenen. We zijn alweer meer dan vier weken onderweg in Thailand. Is dat het punt waar een vakantie overgaat in reizen? Kun je überhaupt wel een harde lijn door de tijd trekken? Is het subjectief of toch gevoelsmatig? In mijn hoofd rammelt het als in een oude kist met machineonderdelen achterop een motor. Mijn gedachten moeten snel weer een keer worden geordend zodat ik weer innerlijk rust ervaar.
Ik giet het hete water over de gemalen koffie in het koffiefilter en snuif de geur van vers gezette koffie op. De elektrische ketel is bijna leeg dus laat ik twee kleine flesjes drinkwater in het reservoir leeglopen zodat de mensen na me kunnen genieten van hun oploskoffie.
‘Nooit meer!’, heeft voor mij ook een veel lichtere betekenis.
Dat ik heb gezworen om nooit meer Nescafé te drinken!
Wat kunnen de kleine dingen in het leven toch mooi zijn terwijl er andere plaatsen op de planeet de aangeleerde, en met de paplepel ingegoten, haat dood en verderf zaait. Waarom zijn er mensen die nog de illusie hebben dat het allemaal wel meevalt en dat het in de toekomst goed gaat komen met die haat? Pluk de dag en laat de toekomst voor de anders denkende!
Er is weer een nieuw verhaal gepubliceerd en ik daal de vijf verdiepingen in de lift af voor mijn tweede beker koffie. De elektrische ketel is alweer bijna leeg! Ik vul hem opnieuw en wacht tot het water weer op de juiste temperatuur is. Bij terugkomst op de kamer start ik “Garmin BaseCamp” op om een route naar Pattaya uit te zetten. Het gaat niet echt soepel zoals ik al eerder heb geschreven. Het moet aan de kaart uit 2011 liggen! Ik ga me daar aan het zwembad in de Filipijnen maar eens verder in verdiepen.
Het verhaal over gisteren, donderdag 2 november 2023, is nog niet geschreven maar de titel is al wel bedacht. Ik loop namelijk altijd een paar dagen achter! De titels en de foto’s aan de kop van mijn verhalen worden heel vaak wel op de dag van de gebeurtenissen ingegeven en vastgelegd. Daar moet ik de scherpte van de dag voor gebruiken. De verhalen zijn vaak al een beetje afgesleten zodat de scherpe kantjes er van af zijn.
Vandaag zou een nog kortere route zijn dan die van gisteren wanneer we recht naar het zuiden zouden rijden. Dat is helaas niet mogelijk, ik wil zo ver als mogelijk van die drukke en gevaarlijke wegen vandaan blijven! Ook de provinciale weg 331 is me te druk dus kies ik voor de 3245. In het verleden waren wegen met vier cijfers rustige smalle wegen. Tegenwoordig zijn ze vaak ook al drie of vierbaans maar het verkeer ontbreekt gelukkig nog. Ze zijn voorbereid op de toekomst.
Voor ons vertrek is er bij de receptie niemand te ontdekken dus laat ik de sleutel achter en wij vertrekken. Er was toch geen sprake van borg voor de sleutel. We moeten eerst benzine tanken en ook een paar tosti’s staan ook hoog op ons verlanglijstje. Gelukkig hebben we beiden snel gevonden en kunnen we beginnen aan de laatste 160 kilometer naar Pattaya.
De zon staat nog laag en mijn zicht op de navigatie apparatuur is erg slecht. Ik kantel de GPS beetje bij beetje van voor naar achter. Soms kan ik wat lezen maar meestal zie ik niets. Gelukkig weet ik in deze omgeving de weg een beetje en dat maakt het een stuk gemakkelijker. Hou ook in gedachten dat we in Thailand aan de linkerzijde van de weg rijden?
Het beeldscherm van mijn Garmin Oregon 400t wordt grijs en er verschijnt een balk met de tekst: ‘Rekenfout Routering!’
Ik wordt er zo ondertussen een beetje moe van en denk diep na of ik nog wel verder wil met deze oude hardware. Het navigeren met je mobiele telefoon is enorm geëvolueerd en routes uitzetten in Google Maps is niet echt moeilijk meer. Zeker nu ik de “oude” Google Maps heb weggegooid en daarna meteen de “nieuwe” Google Maps op mijn iPhone 13 Pro Max geïnstalleerd. Nu heb ik op de telefoon ook de mogelijkheid om een route voor de motor te laten berekenen. Die kant moeten we toch op. Of het nu met de oude iPhone of een nieuw aan te schaffen (eenvoudige) Android telefoon is.
Gelukkig weet ik precies waar we op dit moment rijden en wanneer ik ongeveer naar het zuiden moet gaan rijden. Dat lukt na een U-Turn en op de eerste de beste schaduwrijke plaats laat ik de Garmin de route herberekenen.
Ook hier weer: ‘Rekenfout Routering!’
Dan maar een extra routepunt maken. Binnen vijf minuten rollen we weer door het groene en verlate landschap van “Changwat Chachoengsao”.
Lyka tikt me op mijn schouder en laat me weten dat er “Djeb Toet” is. Thais voor pijn in de kont. In de slagschaduw van een bos parkeer ik de motor en we genieten van een koude Coke Zero. Lyka kijkt goed om zich heen en ontdekt iets langs de weg dat ik al heel lang niet meer heb gezien.
Het is een boomgaard met bomen waar Jackfruit aan groeit. Ik heb deze vruchten gezien zo groot als een grapefruit tot de grootte van een uit de kluiten gewassen kleuter, en net zo zwaar. Ik heb verschillende vegetarische gerechten gegeten waar de jonge Jackfruit de vleesvervanger was en het echt op stukjes kipfilet leek. De rijpe, en gepelde, vruchten geven een allergische reactie aan mijn slijmvliezen in de mond en keel. Ik hap naar lucht en slikken wordt haast onmogelijk. Dus het eten van de kleine gele vruchtdelen laat ik tegenwoordig aan een ander over.
Aan de voet van een boom staat een andere bekende uit de Thaise keuken te bloeien. Er zitten al voldoende rode chilipepers aan om een Thais gerecht vurig heet te maken! We rijden anoniem door het landschap met slechts een doel en om veilig aan het einde van deze mooie rondreis op de motor door het Noord-Oosten te komen.
Toen we in het begin van dit jaar hier passeerden waren ze nog volop aan het bouwen. Nu lijkt het complexe iconische bouwwerk klaar en niet veel later is het ook duidelijk wat ze hier gebouwd hebben. Het is een hotel, en ook een heel bijzonder hotel! Op een bord zien we dat de introductieprijs op dit moment 500 baht per nacht is en Lyka laat me meteen weten dat ze de volgende keer hier wil slapen. We zijn minder dan zeventig kilometer van onze eindbestemming. Dat gaan we dus doen! Mij maakt dat helemaal niets uit waar ik mijn hoofd ’s avonds ten ruste legt. Zolang het maar niet in een extreem duur vier of vijf sterren hotel is.
Een laatste pauze en de laatste 55 minuten naar Pattaya. Bij aankomst voelt het echt dat we weer thuis zijn gekomen. En nog beter, we krijgen ook weer dezelfde kamer waar we twee weken geleden uit zijn vertrokken. Daarom laat ik de foto van de kamer deze keer achterwege. Eenmaal in de kamer gaan we de rugzakken uitpakken en opnieuw organiseren omdat we die volgende week weer nodig hebben. De vier koffers die we uit Nederland hebben meegebracht blijven nog even in de opslag!
Er komt een WhatsApp berichtje binnen van mijn Australische vriend John die met een oude collega zit te drinken. Vriendschappen worden gesloten en (kleine) flessen bier worden er geleegd. De tijd vliegt en ik sla het avondeten maar een keer over.
Morgen is het een grote dag. Morgen komt er een goede vriend uit Nederland voor de eerste keer naar Thailand en ik ben zijn gids. Ik probeer zelf te herinneren wat mijn gevoelens bijna vijf en twintig jaar geleden waren toen ik voor de eerste keer in Bangkok een voet aan de grond zette.

Thailand: De kortste etappe

Chachoengsao (The Wish Hotel) 510), donderdag 2 november 2023

Ik had weer een fantastische nachtrust. Om tien over zes geniet ik van mijn eerste beker koffie op het balkon in de relatief koele lucht van de nacht. Ik geniet met volle teugen en nu we op de voorlaatste dag van onze korte rondreis zijn aangekomen ben ik ook al een beetje blij dat het allemaal goed is gegaan. Op een klein incident op de eerste dag en de gebroken bout na.
Vandaag staat er slechts 120 kilometer op de agenda. Dat is ongeveer drie uur in het zadel dus hebben we alle tijd om rustig in te pakken en onszelf in gereed te brengen voor het vertrek. Zodra ik Lyka rond acht uur heb gewekt loopt ze zingend door de kamer. Voor mij de bevestiging dat ze het rondreizen op de motor ook nog steeds heel leuk vind.
Het ontbijt is wel een klein probleem! We bevinden ons in het midden van niks zonder ook maar een 7-11 in de buurt. Het ontbijt dat in het restaurant van het hotel wordt geserveerd kan mij in ieder geval niet bekoren. De gebruikelijke rijstsoep, instant noedels en gebakken rijst. Ik moet er op mijn stalen ros op uit om iets van brood te gaan zoeken.
Ik rij een grote ronde rond het blok en kom uit bij de “Makro” die op dit relatief vroege tijdstip al open is. Binnen is het een drukte vanjewelste met inkopers van de vaste ingrediënten voor de restaurants en straattentjes.
Ik koop een half krentenbrood en een bakje met twee kaasbroodjes. Bij het afrekenen blijkt dat het tweede bakje kaasbroodjes gratis is. Ik haal snel een tweede bakje en bedank de cassière voor haar oplettendheid. Het nadeel is alleen dat ik nu veel teveel voor het ontbijt heb ingekocht! We eten allebei een bakje broodjes leeg en het smaakt ons uitstekend, zeker ook omdat ik de broodjes ook nog met enkele plakjes oude kaas heb belegd.
We rijden nu richting Bangkok en dat is al snel te merken. Het wordt drukker op de weg, vooral vrachtwagens in alle formaten. De bebouwing staat dichter op elkaar en zijn ook meer fabrieken. De wegen worden breder en het verkeer verraderlijker. Ik moet heel goed opletten en kom bijna ogen te kort.
De eerste mogelijkheid om te pauzeren in de beschermende schaduw tegen de brandende zon is bij twee enorme beelden langs de weg. Een gouden Boeddha en een in het zilver uitgevoerde beeld van een monnik. Niet echt bijzonder maar toch wel heel erg welkom. Ik kan mijn hoofd even rust geven en mijn concentratie verlagen.
Ik bestudeer de uitgezette route op mijn telefoon en kom al snel tot de conclusie dat ik deze route eigenlijk niet wil rijden. Ik ken Chachoengsao, en ook de omgeving, een beetje. Veel lelijke wegen leiden naar deze industriestad die in het midden van het wegenweb ligt. We hebben tijd genoeg vandaag dus maak ik weer een nieuwe route aan met een omweg over relatief rustige wegen. We hebben tenslotte tijd genoeg.
We rijden door het vruchtbare laagland, het stroomgebied van enkele rivieren die in honderdduizenden jaren een laag van vruchtbaar slib hebben afgezet. Hier is ook voldoende water aanwezig voor de rijstteelt. Links en rechts van ons zijn de rijstvelden al in gereedheid gebracht om te worden beplant. Thailand is een van grootste rijstexporteurs van de wereld. Rijstvelden zijn er dus geen uitzondering. Zelfs niet zo dicht bij Bangkok.
Deze pick-up zou in Nederland meteen van de weg worden gehaald! Hier in Thailand zijn dit geen bijzondere plaatjes.
‘Er kan zeker nog wel wat meer bij!’, is de geldende Thaise wijsheid en mentaliteit! Het is heerlijk rustig op de weg en we rijden door kleine dorpjes waar de tijd nog stilstaat. Kippen snellen weg wanneer we in aantocht zijn en de honden blijven rustig midden op de weg, op het warme beton, liggen totdat we zijn gepasseerd.
Op de kaart van Google heb ik een foto van een grote “Ganesh” gezien. Het “Thao Maha Phrom Somjai Pong, Ganesha Park” in “Ong Yuen, Khlong Khuean” kunnen we niet zo maar voorbij rijden. Het enorme indrukwekkende beeld staat in een mooi park langs een rivier. Er zijn zelfs (Thaise) toeristen aanwezig en dat betekend dat het ook een belangrijke plaats moet zijn. Helaas laat de zon het niet toe om goede foto’s van de voorkant van het beeld te maken. Helaas, ik moet maar proberen om de volgende keer het beeld heel vroeg, of heel laat, op de dag te bezoeken.
Het is een imposant beeld van opnieuw een “Ganesha” zoals het ook wel wordt genoemd. De overgang van het Thaise schrift naar het Romeinse schrift kent in Thailand vele variaties. Het is zelfs grappig dat binnen een paar honderd meter de bewegwijzeringsborden een naam van een stad in twee of drie verschillende spellingen bevatten.
We worden over de hoofdstraten door Chachoengsao geleid en ook hier weet ik na al die jaren precies waar we rijden. We rijden langs “Wat Sothon Wararam Worawihan”. Een iconische geheel zilveren tempel op de oever van de Bang Pakong rivier. Vroeger was dit altijd de eerste halte wanneer we met de motor op reis waren naar het noorden.
Het nieuwe “The Wish Hotel” ligt aan de rand van de stad en is omgeven door infrastructurele bouwprojecten. Nieuwe wegen, bruggen en fly-overs zover het ook reikt. Gelukkig horen geen geluiden van de bouwplaatsen. We worden soepel ingecheckt en de kamer op de vijfde verdieping is een verademing. Alles is spiksplinternieuw! We hebben het gevoel dat de bouwvakkers onze kamer een half uur geleden hebben verlaten.
De kamer heeft nog wel enkele kinderziektes zoals schakelaars die niet werken en een airconditioning die niet op rubbers is bevestigd. Zodra de buitenunit aanslaat verspreid zich een zeer irritant geluid via de muren door de kamer. Dat wordt slapen zonder de airconditioning! Gelukkig is het hier ’s nachts maar 25 graden en dat is een heerlijke temperatuur om in te slapen.
Een ander groot probleem is de rioolgeur die uit de afvoeren in de badkamer omhoog komt. Van zwanenhalzen hebben ze hier wel gehoord maar ze worden gewoonweg niet toegepast omdat ze vaak verstoppen. De aanwezigheid van een schuifje aan de buitenkant van de badkamerdeur verraad meteen dat ze bekend zijn met het probleem. Klagen zal dus niet helpen. Deur dicht, schuifje er op, balkondeur en kamerdeur open, binnen enkele minuten is de nare geur voorlopig weer verdwenen.
Het balkon is een juweeltje met een heerlijk uitzicht en een verfrissend briesje.Tijd om een stukje te schrijven en een biertje te drinken.
Ook deze dag komt aan haar bekende einde. Een paar biertjes gevolgd door een maaltijd in een lokaal restaurant. We hoeven niet ver want direct naast de bouwplaats is zo’n typisch Thais restaurant. We zijn niet zo ver meer van de zee dus Lyka kiest voor de gebakken rijst met garnalen terwijl ik toch maar weer kies voor de Pad Krapow Moo met een omelet. Een perfect einde aan een mooie dag.

Thailand: Boeddha’s in het gras

Sa Kaeo (Sakaeogarden Hotel) 239), woensdag 1 november 2023

Met nog drie ritten te gaan is dit de langste van de drie. Het is met 240 Kilometer niet de langste van deze reis, er waren er twee nog langer. Het was in ieder geval een prima nacht in een rustig hotel.
Wanneer ik op zoek ga naar warm water voor de koffie zijn ze in het restaurant van het “Sita Princess Hotel” al druk bezig met de voorbereidingen voor het ontbijt. Terug in de dependance zie ik helemaal geen sporen van andere gasten. Afgelopen zondag was de MotoGP op bezoek in Buriram en toen zal het hier ongetwijfeld een gekkenhuis zijn geweest. Vandaag lijkt het verlaten
Nadat we hebben ingepakt gaan we om kwart over zeven al ontbijten en dat ontbijt valt een klein beetje tegen. Ze doen wel hun best en daarmee verkrijgen ze een extra ster voor ons verblijf. Er staat een openlijk flirtende liefhebber van zijn eigen geslacht eieren te bakken die maar niet gaar willen worden. De lopende dooier is mooi maar een dikke laag eiwit dat niet is gestold zal veel westerlingen afschrikken. Salmonella?
Geroosterd witbrood kan je weinig aan kapotmaken maar de gebruikelijke knakworstjes komen in een variatie die ik nog nooit voor heb ontbijt heb gezien. De “Pad Krapow Knakworst” is wel lekker maar ook vreemd op de vroege ochtend. Ze hebben nu ook de smerige zoete Oosterse margarine in kleine kuipjes. Snel aan de kant schuiven!
Tijdens het bepakken glijd de motor van de zijsteun af en de poging om de kanteling op te vangen is te vergeefs. Ik kan met mijn slechte schouder onmogelijk die 200 kilo vallend staal tegenhouden! Op het eerste oog is er geen schade want de val wordt opgevangen door de valbeugel onder de tank aan de voorkant. Met enige moeite krijg ik het stalen ros weer op de wielen en wij gaan verder met het bepakken.
En dan zie ik een mogelijk probleem in het grind! Er ligt een afgebroken bout met een platte ring. Die moet wel van mijn motor zijn! Na een grondige inspectie zie ik waar de bout heeft gezeten. Het is een van de twee bouten waarmee het zijpedaal aan het frame is vast gemaakt. Een bout die elke keer los moet wanneer er olie moet worden ververst. Na een grondige inspectie kom ik tot de conclusie dat er geen direct gevaar is ontstaan voor de veiligheid van mijn motor maar dat het in de toekomst wel een puntje is om naar te laten kijken.
Foto’s van de natuur onderweg zijn het moeilijkste onderwerp in de fotografie. Het vastleggen van je gevoelens in woorden wanneer je over slingerende wegen door, en langs, bosranden rijdt ook. Af en toe passeren we een groot geel verkeersbord met de mededeling dat je een olifanten oversteekplaats nadert. De dikhuiden, vooral de wilde, lopen altijd over dezelfde paden door het bos. Het heet niet voor niets een olifantenpad wanneer het gras van een gazon is kapot gelopen/gefietst voor een kortere weg.
Schaduw was ook moeilijk te vinden en wanneer we dan eindelijk een plekje hebben gevonden nemen we het ervan.
Bij een benzinestation zonder enige faciliteiten kunnen we schuilen voor de brandende zon. We eten en drinken wat en ik maak me op voor een stuk weg dat door al het verkeer wordt gebruikt voor de noord-zuid verbinding. De volgende verbindingsweg ligt bijna honderd kilometer verder naar het westen! Hier is het zo druk dat ik hyper geconcentreerd moet zijn. Dan is er ook nog een gevaarlijke afdaling die bekend staat om de vele ongelukken.
Zodra we de hoofdweg 348 hebben verlaten voegen zich twee andere motoren bij ons. Nou ja, motoren? Een van de twee is een kleine Honda Fino scooter met twee mensen en hun bepakking erop. Op een stuk zeer slechte weg neem ik een ingrijpend besluit. Ik zet de motor langs de weg en stippel een nieuwe route op de Garmin GPS uit over een zeer rustige weg, tenminste dat hoop ik.
Terwijl we rijden heb ik het gevoel dat ik hier al eens eerder ben geweest. En ja hoor, ik zie herkenningspunten langs de weg die me bekend voorkomen. En de intensiteit van het verkeer is minimaal gehalveerd en de weg is ook een stuk beter. Ik mis een afslag en besluit gewoon maar verder te rijden want de Garmin GPS berekent gewoon automatisch een nieuwe kortste weg naar onze bestemming.
Wat we dan aan de horizon zien is nog moeilijker te beschrijven dan mijn gevoelens wanneer ik door het exotische Thaise landschap zoef. Met de Boeddha’s van gisteren nog op het netvlies staan we nu aan de poort van een Boeddha Park dat misschien wel tien of twintig keer zo groot is!
De twee enorme poortwachters laten er geen misverstand over bestaan dat boze en slechte geesten hier niet welkom zijn. Dansend op een visuele voorstelling van de hel mag het ook meteen duidelijk zijn wat je lot is wanneer je hier met slechte bedoelingen binnen komt.
De helm gaat af, de jas gaat uit en een stevige slok water verdwijnt in mijn droge keel. We kijken onze ogen uit! Wat kan een kleine navigatiefout tot grote onverwachte verrassingen leiden!
Dit is ongetwijfeld de grootste verzameling Boeddha’s in de openlucht die ik ooit in Thailand, zelfs in Zuid-Oost Azië, bij elkaar heb gezien. Dat ze uit het hoge gras opdoemen is misschien nog het meest indrukwekkend. Het heeft wat mysterieus. Het is natuurlijk ook ongelofelijk veel werk om zo’n grote oppervlakte te onderhouden.
We zijn in de “A Thousand Monks Temple”. Een vreemde naam voor een plaats met honderden Boeddha beelden en zonder een levende ziel in een oranje gewaad.
Links van ons is een opstelling van beelden die uit het oude Khmer tijdperk zijn. De torens met de vierzijdige gezichten zijn bekend uit de “Bayon Temple” in “Siem Reap (Cambodja)”. Ook het reliëf van de danseressen doet heel Khmer aan.
Dit is zo’n plaats en zo’n moment dat Lyka en ik samen gemakkelijk een 100 tot 150 foto’s maken. Dan hebben jullie ook een beetje een idee hoeveel werk ik heb met alleen de foto’s. Kijken, nakijken, beoordelen, belichting aanpassen, een titel geven en daarna nog een tweede schifting. Naar de servers van “Flickr” sturen en een laatste controle of alles goed is verlopen.
We rijden tussen de twee rijen lopende Boeddha’s door naar de andere beelden verder op het tempel terrein.
De drie Chinese Boeddha’s zorgen vaak voor enige verwarring. Dat komt omdat het Chinese, en ook het Japanse, Boeddhisme zijn gebaseerd op anders geïnterpreteerde filosofieën dan het oorspronkelijke Boeddhisme uit het huidige Sri Lanka.
Om een zijstap te maken naar de huidige uit Amerika overgewaaide gender gezeur. De Boeddha was een prins, in de geschriften is de Boeddha onzijdig en ik heb Boeddha beelden gezien die zo erotisch vrouwelijk zijn dat ze zonder probleem een westers bordeel zouden kunnen opvrolijken. De middelste heeft een “sauwastika” op zijn borst. Dat heeft helemaal niets met die man met die snor uit Oostenrijk te maken.
De olifanten god “Ganesh”, dit is iets van de laatste jaren. In de begin periode van mijn frequente bezoeken aan Thailand heb ik er nooit een gezien. De olifant als het Thaise nationale symbool heeft er ongetwijfeld aan bijgedragen dat Ganesh tegenwoordig wordt aanbeden als de godheid van fortuin en succes, en de verwijderaar van obstakels.
Ook de dikke Chinese Boeddha gezeten op een berg goudstaven wordt om die zelfde reden aanbeden. In het verre Oosten geld in het algemeen dat dikke mensen rijk en succesvol zijn. Over een gezond lichaam en een lang en gezond leven denken ze geen moment na: ‘Up to Boeddha!’, is steevast hun antwoord.
Wanneer we naar de uitgang rijden kijk ik nog een keer naar de “Bayon” groep beelden.
De bergen komen weer in zicht en het loopt al tegen een uur. Dat betekend dat we bij de eerste de beste mogelijk gaan eten.
Het duurt niet al te lang voordat we zitten te genieten van een bordje gebakken rijst met varkensvlees. Ik weet dat er bij jullie vragen opkomen hoeveel onze reis wel allemaal niet kost. Het is eenvoudig: We spenderen, tot nu toe, per dag rond de € 35,- per persoon, inclusief hotel en de vliegtickets!
Met het “Sakaeogarden Hotel” heb ik weer een pareltje in de Thaise zee van hotels gevonden. Het ligt een eind buiten de stad maar het heeft als voordeel dat ze hier alles binnen hun deuren hebben en daardoor hun gasten het hotel niet meer hoeven te verlaten.

Ik geniet van een eerlijk geprijsde koude fles bier en weet nu ook dat de roomservice tot negen uur beschikbaar is. Ik lees wat op mijn e-boek tot mijn gedachten wegdrijven naar komende zaterdag. Dan komt een zeer goede vriend van ons voor het eerst naar Thailand. Het is altijd moeilijk om een programma te bedenken maar het is nog moeilijker om alles maar op zijn beloop te laten. Het loslaten van de georganiseerde wereld zit diep in de geest van de westerlingen. We gaan het zien!
Uiteindelijk besluiten we om toch maar in het restaurant te gaan eten. De menukaart bestaat uit zeven Thaise gerechten waaruit we dan toch maar weer kiezen voor de klassieke "Pad Krapow Moo”.

Nog twee koude flessen bier voor op de kamer en deze mooie dag met een interessante verrassing zit er ook weer op. Nog twee ritten te gaan en we zijn weer terug bij af!