woensdag 14 februari 2018

Thailand: Terug naar het begin!

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), woensdag 14 februari 2018

Een hele dag in Ayuthaya was weer voldoende. Ik had nog wel wat langer kunnen blijven wanneer Lyka bij me was geweest maar na vijf weken alleen op pad te zijn geweest verlang ik ook weer naar Pattaya.
Lekker weer
Het is heerlijk weer deze ochtend. Niet te koud en niet te warm, prima weer om op reis te gaan. Het inpakken van de rugzak gaat supersnel wanneer je maar weinig uitpakt. Vandaag doe ik het allemaal een beetje andersom. Ik zorg eerst dat alles klaar is en daarna ga ik naar beneden om te ontbijten.
Ontbijt
Helaas is de watermeloen op dus moet ik het met een banaan doen deze ochtend. Niet dat dat een bezwaar is want een banaan lust ik ook graag.
Station AyuthayaAan het werk
Na uitgebreid afscheid te hebben genomen ga ik op weg naar het kleine station waar het zo vroeg op de ochtend wat rustiger dan gisteren is. Een kaartje voor 15 baht, een enkele reis naar Bangkok, is zo gekocht en ik hoef niet langer dan twintig minuten te wachten totdat mijn trein zal verschijnen. Het is een gewone trein, waarvan er hier vroeg in de ochtend een stuk of acht passeren, dus mogen we deze keer weer zelf kiezen waar we gaan zitten.
Ik heb al snel een plaatsje aan de zonzijde van de trein waar het raam natuurlijk weer open kan. Dat zal overigens niet lang meer kunnen want ook de Thaise spoorwegen zijn zich in een sneltreinvaart aan het moderniseren. Zowel de infrastructuur als het rollend materieel krijgt een grote update.
Ook wordt er nog steeds gesproken over Chinese of Japanse hogesnelheidstreinen die Chiang Mai en Nong Khai met Bangkok moeten gaan verbinden. In een later stadium wordt er zelfs gesproken over het verbinden met het Chinese hogesnelheidsnetwerk via Laos en Vietnam. Ik verheug me er al op om in een dagtrein vanaf Singapore naar Kunming of Nanning te kunnen reizen.
Onderweg kom ik er maar niet uit hoe ik vanuit Bangkok mijn laatste etappe naar Pattaya zal inrichten. Ik heb verschillende mogelijkheden die allemaal een of meer nadelen hebben. Gelukkig heb ik anderhalf uur in de trein tot mijn beslissing te komen.
Het nieuwe Bangkok Trein stationHet nieuwe Bangkok Trein station
Tijdens het reizen en nadenken bekijk ik de werkzaamheden aan de nieuwe spoorlijnen. Ze gaan van smalspoor ook naar een breder spoor. Een veel gebruikte maatregel om zo ook meteen te voorkomen dat langzamere (smalspoor) en snellere (breedspoor) treinen elkaar niet per ongelijk kunnen ontmoeten op de rails. Het nieuwe spoorwegstation, zeg maar “Bangkok Centraal” ziet er indrukwekkend uit! Hier moeten binnenkort alle treinen en heel veel bussen uit de hoofdstad van Thailand samenkomen. Uiteindelijk kies ik voor de meest voor de hand liggende route naar Pattaya dus blijf ik tot het einde van de rit, tot in het “Huamlamphong Station” zitten.
Bij de ingang van de Metro is er al langer de controle op handbagage om zo lang als mogelijk aanslagen te voorkomen. Zodra ik met mijn rugzak door het poortje loop gaat er een alarm af en een kleine oudere vrouw in een veel te groot uniform staart me aan. Wat nu? Ze is maar alleen bij de controlepoort dus kan ze geen anderen meer controleren wanneer ze mij mijn rugzak laat uitpakken. Ze zou het toch wel gewend moeten zijn want ik neem aan dat ik niet de enige ben die met een rugzak via de Metro van het treinstation naar Sukhomvit wil reizen. Ze bekijkt me nog een keer van top tot teen waarna haar ogen de steeds langer wordende rij wachtenden aflopen. Ze knikt zonder een woord te zeggen en ik kan verder.
Nu is het reizen met een relatief kleine rugzak geen makkelijke opdracht in de Metro en Skytrain. Toch komen we er wel. Twee zitplaatsen voor de bus van Ekkamai naar Pattaya en met nog een kleine drie uur voor de boeg zit mijn drieweekse rondreis er nu al bijna op.
Afgelegde reis
Het zijn ruim 2100 onvergetelijke kilometers geweest door de Isaan. Tijdens de busreis passeren veel momenten van de afgelopen drie weken in mijn gedachten. Volgende week op deze tijd zit ik alweer in het vliegtuig op weg naar de Filippijnen.
Bij aankomt in de “Boxing Roo” staat me nog een grote verrassing te wachten. Er zijn heel veel oude vrienden op bezoek. Na een avond van handen schudden, omhelzingen en veel koude biertjes zoek ik iets meer dronken dan ik van te voren had gedacht mijn bed op. Mijn missie is volbracht en geslaagd. Ik ben veilig terug voor de laatste week in Pattaya voordat ik weer naar mijn lieve vrouw in de Filippijnen ga.

dinsdag 13 februari 2018

Thailand: Ontmoeting met een kolossale oude bekende (drie)

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay) 10), dinsdag 13 februari 2018

Ik weet niet of het iemand is opgevallen maar februari is nog niet voorbij en ik heb nu al meer verhalen gepubliceerd dan in heel 2017. Dat voorspeldt dat we waarschijnlijk een mooi jaar voor de boeg hebben.
Wat Koh Kaew
Hoeveel keer ik al voorbij deze zijweg naar de tempel ben gekomen weet ik niet maar nu ik te voet ben kan ik de richtingaanwijzer “Wat Koh Kaew” niet weerstaan. Als eerste zie ik een bouwwerk opgetrokken uit bakstenen die verdomd veel op kloostermoppen lijken. En laat Nederland hier vroeger ook een handelspost te hebben gehad! Het zou zo maar kunnen dat de vroege Nederlanders de Thai hebben geleerd om bakstenen te maken, zoals ze dat ook heel lang geleden ook op Taiwan (Formosa) hebben gedaan.
Wat Koh KaewVeel oude monnikenMonnik met kraaltjeDe stichter van Thailand
Een stukje verder op weg naar het tempelterrein tref is een pagode aan zoals er dertien in een dozijn gaan. Wat meer opvalt zijn de beelden op en om de pagode. Een hele verzameling van monniken en Boeddha’s. Ik had nooit kunnen bevroeden dat het hier in deze onbekende tempel zo druk zou kunnen zijn. Het is een komen en gaan van aanbidders en zo sta ik oog in oog met een beeld wat ik ken maar waar ik de betekenis of afkomst niet van ken.
De stichter van ThailandDe stichter van Thailand
Het is het beeld van “Koning Naresuan", de oervader, de stichter van het huidige Thailand. Ik ken het beeld maar niemand heeft me ooit kunnen vertellen wie of wat hij was. Het directe bewijs van het slechte onderwijssysteem in Thailand. Ken je geschiedenis en je weet wie je bent. In Thailand zijn er veel belangrijke zaken zoals lichamelijke schoonheid en geld, veel geld.
Wat Koh KaewGeestenhuisje met jurkenDe heilige buffaloWat Koh Kaew
Af en toe kan ik een paar foto’s maken zonder dat er mensen in de weg lopen en dan maak ik daar graag gebruik van.
Het leven van de BoeddhaHet leven van de Boeddha
Overal het levensverhaal van de Boeddha en altaren voor “Koning Naresuan”. Ook hier staat alles strak van de tegenstellingen, Boeddha is liefde en vrede terwijl “Koning Naresuan” een barbaarse man was die Thailand met geweld heeft samengebracht.
Voor eeuwig in de muur
Deze dodenmuur wil ik jullie niet onthouden. Wat een mooie plaats om je as te achter te laten.
Hele goede koffie
En dan ga ik door naar het station om na te denken over wat ik zal gaan doen in mijn laatste week in Thailand allemaal nog wil doen. Op een mooi plaatsje in de wind en in de schaduw geniet ik van een kopje koffie en een glas koel water. De oude stad, het oude backpackers straatje, daar moet ik vanmiddag zeker nog maar eens even gaan kijken. Daar liggen veel mijn mijn herinneringen aan mijn eerste reis naar Thailand maar ook veel herinneringen van vele reizen daarna.
Warm rond de middag
De koffie is heerlijk maar het begint ook wel een beetje warm te worden.
Falang, falang
Ik verbaas me over de aantallen buitenlandse toeristen die per trein arriveren en vertrekken.
Wachten op de trein
Dat was negentien jaar geleden wel anders, toen zaten we hier met z’n tweeën, Marieke en ik, op de trein naar Sukhothai te wachten.
Yam Phun Sen Talay
Al dat wandelen heeft me hongerig gemaakt en wat is een betere plaats dan mijn eigen Homestay, met een uitzicht op de rivier, om de lunch te gebruiken? Ik moet tenslotte toch met de veerpont over. De dames staan al klaar om me te verwelkomen en ik blijk de enige klant in het restaurant te zijn. De “Yam Phun Sen”, een salade van glasvermicelli met zeevruchten is hemels. Alleen de kleefrijst staat niet op het menu en wanneer ik dat van te voren had geweten dan had ik een onderweg een pakje voor 10 baht gekocht.
Boten trekken langsBoten trekken langsHuizen aan de rivier
We moeten nog even wachten op enkele vrachtboten en dan stap ik op het veerbootje dat me voor 5 baht naar de overkant brengt. Vroeger was dat nooit nodig omdat de hele backpackers wereld zich op het eiland van Ayuthaya bevond.
ValentijnChinees nieuwjaar is onderweg
Ook hier in deze cultuur belangrijke stad zijn ze klaar voor de Valentijn hysterie en twee weken later voor het Chinese nieuwjaar! In het kleine straatje aangekomen kan ik alleen maar constateren dat het hier in de straat achteruit is gegaan, te duur is geworden en het rustiger is dan ik het ooit heb gezien.
Vergane glorie
Zelfs het oude bekende “Ayuthaya Guest House” heeft een andere naam gekregen! En die stond in 1999 al in de Lonely Planet! Voor de deur staart Chai me aan en ik zie een vleug van herkenning in zijn ogen. Hij stapt langzaam op me af en schud me de hand. Hij weet het nu zeker! We begroetten elkaar en hij kijkt verbaasd naar mijn verschijning. Het ontbreken van bagage of rugzak verteld hem dat ook ik zijn oude guesthouse niet meer trouw ben.
Hij is bezig met zijn zoveelste project om zijn slecht lopende guesthouse weer vlot te trekken. Ze zijn met z’n tweeën druk bezig om een paar oude tafels in elkaar te zetten. De verkoop van bier ’s avonds moet de kar gaan trekken? Het laatste principe van Chai, geen dronken gasten, is nu ook overboord? Een kat in het nauw maakt rare sprongen.
Hij is in de jaren negentig blijven steken! Wij wilden in die tijd geen luxe maar rust, alleen een schoon bed en als het enigszins mogelijk was een schone badkamer. Tegenwoordig trekken ze met hun grote rugzakken van drie sterren hotel naar drie sterren hotel en baden zich in luxe en als het even kan ook in een zwembad. Het backpacken is vandaag de dag ook populair wanneer je maar een paar weken gaat, en dan maakt de prijs van een overnachting, het eten of een biertje niet meer zoveel uit. Misschien ben ik ook wel in de jaren negentig blijven steken?
Vergane glorie
Chai ziet er vermoeid uit, hij ziet er oud uit, terwijl hij zeker tien jaar jonger is dan ik, net als het “Ayuthaya Guest House” dat nu tot “Brickhouse” is omgedoopt. Hij is waarschijnlijk bezig met de laatste loodjes voordat zijn guesthouse wordt opgeslokt door een keten, of misschien plaats maakt voor een nieuw hotel. Ik krijg nu het gevoel dat ik hier nooit meer zal slapen. Dat ik hier ben om voor de laatste keer afscheid te nemen. Niet voor Chai of voor zijn vrouw die altijd vriendelijk en gastvrij zijn geweest, maar ook door de sterk veranderde omgeving. Mijn ontdekking van het  “Baan Are Gong Riverside Homestay” zal daar zeker ook aan bijdragen. Na een nacht heb ik al het gevoel dat ik het daar aan de rivier gemakkelijk een week zou kunnen uithouden. Voor zolang het duurt het kan hier tenslotte ook zomaar in een nachtmerrie veranderen!
In gedachten en herinneringen verzonken loop ik terug naar de Homestay voor een maaltijd en een paar flessen koud bier. Beide zijn beduidend goedkoper dan in de oude backpackers straat!
Untitled
De Pad Thai is van de uitstekende kwaliteit die ik had verwacht en het bier smaakt me ook uitstekend. Helaas zijn er geen gelijkdenkende reizigers om dit moment mee te delen.
Tijd om te slapen
Een laatste sfeerfoto van de verdieping waarop mijn kamer zich bevind. Morgen zal ook deze dag een herinnering zijn en achter aansluiten bij de lange rij herinneringen van mijn reizen die ik al koester. Soms vraag ik me af wanneer er een einde aan die rij zal komen.
Wat Koh Kaew

Thailand: Ontmoeting met een kolossale oude bekende (twee)

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay) 10), dinsdag 13 februari 2018

Voor zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een dag moeten opsplitsen in twee, en in dit geval misschien wel drie, verhalen. Dat moet jullie toch wel een goede indruk geven hoe intens deze dag, met 60 gepubliceerde foto’s, is geweest!

Het “Wat Phanan Choeng” is een enorm groot tempelcomplex met een heel circus er om heen. Er moet namelijk veel geld worden opgehaald om het geheel te onderhouden en in stand te houden.
Onderhoud gewenst
Ondanks de vele giften, er gaan geruchten dat rijke chinezen soms wel een miljoen euro schenken, blijft het onderhoud op sommige, vooral de door de toeristen minder bezochte, plaatsen achter. Misschien is deze muur volgende week wel aan de beurt? Of mischien ook niet! Waarschijnlijk valt het me niet meer op de volgende keer wanneer ik hier weer loop.
Voor eeuwig in de schoot van de Boeddha
Voor een plaatsje in een van de velen stupa’s rond de tempel wordt veel geld neergeteld. Voor mij is het een beetje tegenstrijdig want naast het geloof in een volgend leven na de dood wordt er hier ook gedacht aan het bewaren en beschermen van je overgebleven as. Dat is iets dat je bij de moeder van het Boeddhisme, het Hindoeïsme en daarvoor het Brahmanisme, niet zal aantreffen. De stoffelijke overschotten worden in westerse ogen oneerbiedig verbrand en in de rivier geworpen.
Heilige doodskisten
En wat is er mooier dan gecremeerd worden in een gezegende doodskist uit “Wat Phanan Choeng”? Dit is een typisch stukje Thaise cultuur en optimisme. In Thailand en in het Boeddhisme wordt er niet moeilijk over de dood gedaan. De dood is hier letterlijk doodgewoon!
Ik wandel weer verder door de tempel op zoek naar een amulet. Ik vindt het op zijn zachts gezegd uitermate vreemd dat ik de amuletten verkopers niet meer kan vinden. Ook bij navraag kan een verkoopster naast de tempel mij niet helpen. Ik ga dus maar op onderzoek uit en kom uiteindelijk in een kleine onbemande winkel waar nog een paar vitrines staan waar medaillons en slechts enkele amuletten onder het glas van de toonbank liggen. Er ligt niets dat me kan bekoren dus wachten op een verkoper of verkoopster heeft geen enkele zin.
Chinese invloedenBoeddha in vele vormenChinese invloedenBoeddha in vele vormenIn de tempel
Aan de zijkant van het hoofdtempel, naast de rivier, kom je terecht in een heel andere wereld. Dat is de wereld van het Chinese Boeddhisme. Boeddha’s in vele verschillende vormen, waarvan die dikke een van de meest bekende is, maar allemaal met dezelfde onderliggende gedachte. Vrede, liefde en de hoop op voorspoed. Dat is ook een van tegenstellingen tussen het oorspronkelijke en moderne Boeddhisme. De oude vorm wijst alle aardse bezittingen af en de moderne vraagt juist om materiële voorspoed.
Er wonen heel veel Chinezen in Thailand die officieel Thai zijn maar in de cultuur van het oude land zijn opgegroeid. Overal in de provincie zie je enorme dodenakkers met Chinese graven en Chinese tempels en soms een poort naar een dorp of nederzetting geheel in Chinese stijl. Er wordt thuis ook nog steeds Chinees gesproken en kinderen gaan vaak ook naar speciale Chinese scholen. Het is een bijzonder gezicht om de twee culturen te zien die elkaar omarmen maar toch gescheiden blijven.
Boot van Jade
De boot uit een stuk jade gesneden blijft een bijzonder gezicht. De prijs van dit anonieme geschenk is onschatbaar. Toch ben ik er geen moment bang voor dat deze bijzondere kunstschat zal worden gestolen. Stelen brengt je ongeluk en je zal in je volgende leven voor de diefstal worden gestraft.
Vissen voeren
En daar zitten ze dan eindelijk de vissen te voeren. Honderden vissen met vette ruggen worden vanaf een ponton gevoerd. Ook worden er nieuwe jonge vissen losgelaten in de rivier omdat dit geluk zal brengen.
Er komt een reisgezelschap voorbij en ik zie op de map van de reisleider met grote letters “FOX Reizen” staan. Onopvallend posteer ik me in de groep Nederlanders om eens te zien en te horen wat ze zo van Thailand vinden. Ayuthaya is meestal de eerste halte van een rondreis door Thailand.
Ik moet meteen al lachen om de opmerking van de vooral oudere leden van de groep. De gemiddelde leeftijd ligt toch wel erg hoog en ik kan het moeilijk geloven dat de enkele jongeren in de groep hier geen enkel probleem mee hebben. Het is niet voor niets dat er rondreizen voor de meest uiteenlopende groepen worden aangeboden. Van tieners tot 65-plussers, en van homoseksuelen tot weduwen en weduwnaars.
‘Nou, ik het die tempels wel gezien! Ik trek mijn schoenen niet meer uit! Dat doen we thuis toch ook niet?’, bromt een oude man met een opvallende witte snor geheel in een licht katoenen tropenkostuum gestoken.
Zijn partner schud haar hoofd en gaat in haar grote tas op zoek naar haar omslagdoek. Bloot is namelijk zeer oneerbiedig in de tempel in het aangezicht van de Boeddha. Voor mannen is het wat gemakkelijker omdat een korte broek en een overhemd met korte mouwen nog wel kan. Een tanktop en een sportbroekje is ook voor een man een NO-GO. Het verbaasd me na al die jaren nog steeds dat de dames zich niet kleden voor een bezoek aan een tempel. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
Ik raak aan de praat met een ouder echtpaar die hun verhaal aan een vreemde kwijt moeten. Ze hebben een verschrikkelijk begin van hun drieweekse vakantie meegemaakt en ze hebben na een paar dagen al absoluut geen plezier meer. Het liefst zouden ze vandaag nog naar huis gaan!
Met tranen in haar ogen en een hoorbare teleurstelling in haar stem verteld ze het verhaal. Op Schiphol was alles nog in orde en ze hadden onderweg naar Dubai al kennis gemaakt met anderen van de drieweekse rondreis door Thailand. In Dubai moest er worden overgestapt en daar ging het fout. De tickets werden niet door “Emirates” geaccepteerd omdat ze volgens de maatschappij niet geldig waren. Nou ja, de tickets waren nog wel door “FOX reizen” zelf uitgegeven!
Daar stonden die twee oudjes op de enorme luchthaven in Dubai. Onvoldoende kennis van de engelse taal, niemand van FOX reizen in de buurt om ze te helpen, geen idee wat ze moesten doen terwijl ze de rest van de groep zagen verdwijnen met het vliegtuig naar Bangkok waar zij ook aan boord hadden willen zijn. Van Emirates zelf kregen ze ook niet al teveel hulp, alleen het advies om contact met Emirates Nederland of FOX reizen op te nemen. Dat was door het tijdsverschil niet mogelijk dus zat er niets anders voor ze op dan te wachten.
Zodra ze eindelijk contact hadden gehad met hun schoonzoon bleek het allemaal op een misverstand te berustten en mochten ze na tientallen uren stress en onzekerheid met het eerste de beste toestel mee naar Bangkok. Dat was natuurlijk een grote opluchting maar de vrouw was nog steeds zichtbaar ontdaan dat ze tijdens het wachten niet eens een flesje water of wat te eten hadden gekregen. Ze liet duidelijk merken dat Emirates hun nooit meer zou vervoeren.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij! Hun bagage bleek onvindbaar. Die bagage was namelijk uitgeladen toen ze geweigerd werden om aan boord van het vliegtuig naar Bangkok te gaan. Andere, tegenstrijdige, informatie van Emirates was dat hun bagage in Bangkok op hun wachtte. Het laatste leek een list om ze aan boord te krijgen en zo het bagage probleem naar een ander door te schuiven.
In Bangkok was er niets bekend van de bagage en een medewerker van Emirates zou op zoek gaan en zo snel als mogelijk hun bagage in het hotel afleveren. Er zat dus niets anders op voor deze zeer vermoeide bejaarden om met de reisleider van FOX op pad te gaan om een pakket eerste levensbehoeften te kopen. Op eigen kosten vanzelfsprekend!
Ze missen de eerste twee dagen van de reis, hebben niets tot weinig van Bangkok gezien en wanneer eindelijk na vier dagen de koffers arriveren moeten ze, met veel tegenzin, gelijk de bus in naar Ayuthaya. Twee hoopjes ongeluk die zich verheugd hadden op misschien wel de reis van hun leven moeten nu nog twee en een halve week met veel tegenzin door Thailand reizen. Ook hun reisverzekering geeft geen thuis omdat het overmacht claimt. Ik hoop dat FOX reizen deze twee mensen tegemoet zal komen maar ik heb daar weinig hoop op! Zo werkt dat namelijk niet in de reiswereld.

(Wordt vervolgd)

Thailand: Ontmoeting met een kolossale oude bekende (een)

Ayuthaya (Baan Are Gong Riverside Homestay) 10), dinsdag 13 februari 2018

Dit onverwachte einde aan mijn korte reis door de Isaan geeft me als afsluiting twee avonden en slechts een dag in het voor mij zeer bekende Ayuthaya. Na de gezellige avond met de twee Franse dames moet ik vandaag op pad om toch nog wat te zien van de oude hoofdstad van Thailand. Ik heb prima geslapen en ik voel me fris en fit. Dat van die brommer huren heb ik meteen uit mijn hoofd gezet en ik ga gewoon wandelen. De kleine zes kilometer lopen zullen me goed doen en zijn gemakkelijk te overzien.
Om zeven uur ben ik zoals gewoonlijk wakker en smacht naar een kop (oplos)koffie. Helaas doen ze in de Homestay niet aan het ontbijt dus blijf ik maar op het bed liggen en verwerk de foto’s van de afgelopen dagen. Wanneer het eindelijk tijd is om op stap te gaan, een koffie en twee tosti’s te kopen bij de 7-11, kleed ik me aan en hang de gereedschappen om mijn schouders. Beneden aangekomen ben ik meer dan verbaasd. Alle tafels zitten vol met gasten die zich tegoed doen aan verschillende ontbijt gerechten. Aangeslagen probeer ik in mijn geheugen op te duiken waar ik de fout heb gemaakt die mij de veronderstelling gaf dat ze hier geen ontbijt serveren. Veel tijd heb ik niet want er komt een tafel vrij en ik sterf van de honger.
Ontbijt
Het simpele westerse ontbijt wordt besteld vergezeld met een kop, veel te sterke, Nescafé. Gelukkig mag ik zelf extra heet water toevoegen zodat de koffie wat drinkbaarder word. Het smaakt me uitstekend en ik heb er eigenlijk spijt van dat ik de watermeloen heb afgeslagen. Die houden we dan maar voor morgen tegoed.
Hoewel ik de weg weet neem ik voor de zekerheid toch maar mijn Garmin GPS mee om te zien hoeveel kilometer ik vandaag in totaal zal wandelen. Na de eerste stap buiten de Homestay wordt ik meteen lastig gevallen door Tuk-tuk chauffeurs die me voor 900 baht Ayuthaya wel willen laten zien. Gelukkig voor hun ben ik na het onverwachte ontbijt in een goed humeur. Ik sla ze vriendelijk en beschaafd een voor een af en zet mijn reis te voet voort richting een van de mooiste Boeddha’s die ik ooit in Thailand heb gezien.
Ook hier in Ayuthaya heeft de vooruitgang veel economische voorspoed gebracht. In de drie kilometer die ik naar “Wat Phanan Choeng" moet afleggen zie ik veel nieuwe gebouwen en hotels langs de vroeger zo verlaten weg. Het is hier nu ook zeer druk te noemen, ik ben benieuwd of het ondertussen in Pattaya ook al wat drukker is geworden.
Visvoer
Langs de weg zie ik veel van de voor Thailand zo karakteristieke stalletjes met grote zakken gekleurde balletjes. Het lijken wel van die grote zakken Nibb-it die we vroeger bij Jack Machielsen thuis aten! Ik vraag me af wat het eigenlijk moet zijn, òf voor wie en wat het moet zijn. Met elke stap pijnig ik mijn hersenen en nog voordat ik bij de tempel ben denk ik het antwoord te hebben gevonden.
‘Kin kao plaa?’, (eten voor vis) vraag ik aan een verkoopster die met gedachten diep in haar Samsung S8 zit.
Ze kijkt voor een moment op, knikt met een zuur gezicht en gaat verder met het tv-programma of film waar ze mee bezig was. Ze heeft waarschijnlijk op dit moment geen interesse om wat te verkopen.
Wat Phanan Choeng
Zodra ik op het tempelterrein stap zie ik ook hier een grote verandering. Er moet tegenwoordig entreegeld worden betaald door de toeristen. Het is slechts 20 baht maar gezien de enorme aantallen touringcars die hier dagelijks arriveren zal dat best oplopen tot een flink bedrag. De dame in het tolhuisje roept me en ik stap er in alle rust op af terwijl ik mijn Thaise rijbewijs tevoorschijn haal. Het kleine plastic kaartje verteld haar dat ik in ieder geval niet meer als toerist wordt gekwalificeerd en dus ook geen entreegeld hoef te betalen.
Boeddha's entree
De sandalen gaan uit en tijdens de wandeling heb ik me voorgenomen om heel gericht foto’s te schieten. Zodra ik binnen ben begrijp ik de moeilijkheidsgraad van mijn voornemen. Als eerste zie je dus drie Boeddha’s die je begroeten en die elke dag met een dun laagje bladgoud wordt bedekt.
Boeddha's linker kamerBoeddha's rechter kamer
Dan zijn er twee kamers, aan elke zijde van de gang een, waar ook weer, hoe kan het anders, eeuwenoude Boeddha’s op een altaar zitten of staan. De bezoekers hebben de hoofdattractie nog niet gezien maar ze zijn nu al zeer onder de indruk van alle pracht en praal.
Bladgoud plakkenLege bladgoud papiertjes
Voordat je dan bij de hoofdzaal naar binnen stapt passeer je nog eenmaal een Boeddha waar zeer veel gebeden en geofferd word. Vanaf hier kun je al wel bij de hoofdzaal naar binnen kijken maar je kan niet ontdekken wat je te wachten staat. Je herkend alleen het geel gouden licht dat naar buiten schijnt.
Wat Phanan Choeng
En dan sta je plotseling in de grote hal voor de grote Boeddha. Het is er oorverdovend stil. Er wordt niet eens gefluisterd. Respect en eerbied heeft geen klank. Het klikken van een toeristen camera is het enige geluid dat de stilte in de grote hal doorbreekt.
Ik ga door mijn knieën en neem plaats op de vloer. Mijn gewrichten doen pijn. Ik zou het liefst een andere houding aannemen maar dat is niet mogelijk, het is namelijk zeer oneerbiedig om je voeten richting de Boeddha te leggen. Je voetzolen zijn namelijk het allerlaagste van je lichaam.
Ik zeg een gebed op mijn eigen manier en vraag de spirituele leider om, voor mij persoonlijke, belangrijke zaken. Ik hoop, ik weet dat de Boeddha het goed met me voorheeft. Dat is in het verleden al vaker gebleken.
Wat Phanan ChoengDe trap naar de schouder van de Boeddha
Eeuwenoude Boeddha's
Omringd door Boeddha'sWat Phanan Choeng
Een muur vol kleine Boeddha's
Familie op bezoek in het het heilige Wat Phanan Choeng
Zodra ik de pijn in mijn gewrichten niet meer kan verdragen sta ik op en loop een rondje rond het enorme beeld. Het was, het is en het zal altijd een schitterende belevenis zijn om deze enorme met goud beklede Boeddha hier in “Wat Phanan Choeng" te bewonderen.
Ook hier heilige monniken
Na het rondje verlaat ik de grote hal en loop in gedachten verzonken door gangen en bezoek achteraf kamertjes. En daar zit dan weer een heilige monnik voor de eeuwigheid. Deze keer gehuld in goud en omringt door Boeddhabeelden.

(Wordt vervolgd)
Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?