dinsdag 16 januari 2018

Thailand: Immigratie

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), dinsdag 16 januari 2018

De geplande pizza voor ontbijt wordt geannuleerd. Gisterenavond leek het een goed idee maar wanneer ik op deze ochtend om een paar minuten over acht de doos open gaat hij snel weer dicht. De Nederlandse radio aan en een kopje oploskoffie maken. Het plan voor vandaag is om een grote stap richting de verlenging van mijn Thaise rijbewijzen te zetten.
Op het internet kan niet echt veel vinden waar ik wijzer van wordt dus vandaag stort ik me maar in de wereld van de onverwachte Thaise verrassingen. Op weg naar de supermarkt bedenk ik of het wel een goed idee is om vroeg in de middag naar de immigratie te gaan. Volgens mijn informatie is het dan een stuk rustiger, we gaan het zien.
Twee broodjes, een pakje kaas, een pakje ham en een pakje salami in een plastic tasje. Terwijl ik terug naar de Boxing Roo loop vraag ik me af hoe ik aan een gezondheidsverklaring kan komen. Ik heb namelijk geen vervoer en dat maakt het toch wel wat moeilijker. Zodra ik een ziekenhuis passeer bedenk ik me dat ik het straks maar eens daar moet gaan proberen. Volgens de ingewijden zou het nooit meer dan 200 baht moeten kosten dus dan nemen we dat maar als een leidraad.
De broodjes smaken me heerlijk en af en toe kijk ik naar de doos met daar in de onaangeroerde pizza. Die gaat straks waarschijnlijk de vuilnisbak in. Een les geleerd en de schade geaccepteerd. Zo rond een uur heb ik alles bij elkaar en beslis om maar een motortaxi naar de immigratiedienst te nemen. De vriend die me beloofd had om me te helpen heeft het af laten weten dus ben ik op mezelf aangewezen. Ik begrijp ook niet waarom ik zo naïef ben geweest om de hulp van een ander te zoeken. Op jezelf vertrouwen is èn blijft de beste weg!
Aangekomen bij de immigratie vraagt de motortaxichauffeur of ze op me moet wachten. Voor een moment denk ik na en kom tot de conclusie dat dat misschien niet eens zo’n slecht idee is. Ik ga ermee akkoord maar we moeten het eerst over de prijs eens worden. Enkele reis is 100 baht, retour is 200 baht en voor het wachten vraagt ze slechts 20 baht. Het totaal komt tot 220 baht en daar schudden we samen de hand op.
Het is veel drukker dan ik had verwacht bij de immigratie in Jomtien. Er staan honderden brommertjes geparkeerd en de parkeerplaats staat ook vol met auto’s. Binnen, er is gelukkig airconditioning, is het een mierennest van mensen. Ze krioelen door elkaar op zoek naar de juiste balie en/of de juiste informatie. Gelukkig ben ik zo slim om direct een nummertje te vragen, de rest komt dan wel vanzelf.
988, op het scherm staat 978 dus er zijn nog tien wachtenden voor me. Ik zoek meteen een stoel tegenover de balie op en hou de teller goed in de gaten. Twee Engelsen naast me spreken me aan en ik zie op de documenten van een van de mannen: “Bua Khao Clinic”. Daar laat ik geen gras over groeien en ik informeer gelijk over de gezondheidsverklaring. Er wordt me prima uitgelegd waar ik moet zijn en wat het gaat kosten. Dat probleem lijkt dan ook alweer in een vroeg stadium opgelost.
987, een grote Rus met een zware stem is aan de beurt. Deze mensen spreken geen woord geen woord over de grens, laat staan engels, en ze verwachtten dat iedereen Russisch spreekt. Ik zie de bui al hangen wanneer het vriendelijke meisje hem naar het kopieerapparaat wijst. Hij heeft zijn documenten niet laten kopiëren en dan moet je even terug. Straks wordt hij er weer gewoon tussen geschoven.
De rus is er niet blij mee en begint stennis te maken. Met elk woord dat hij zegt verhefd hij zijn stem een beetje meer. Waarschijnlijk omdat hij denkt dat hij straks weer achteraan moet aansluiten. Als er een ding is dat je in Thailand niet moet doen dan is het stennis maken, èn zeker niet je stem verheffen, in het kantoor van officiële instellingen. De uitdrukking op het gezicht van het, eerst zo heel vriendelijke, meisje veranderd en ik wordt bang dat de rus er vandaag niet meer uit gaat komen. Ze stuurt hem als een schooljuffrouw met een strenge blik, en zonder een woord te zeggen, opnieuw naar het kopieerapparaat. Hij heeft het nu in ieder geval begrepen en zonder een woord te zeggen of ook maar een beetje tegen te stribbelen loopt hij verslagen weg.
988, ze kijkt op over de rand van haar bril en ziet mij vriendelijk lachen. Ik ben voor een moment bang dat haar woede jegens de rus nog niet helemaal bekoeld is. Nadat ik haar vriendelijk met een zachte stem in het Thais heb begroet begint ze weer vriendelijk te lachen. Ze controleert alle documenten en zodra een document in orde is bevonden zet ze er met een potlood een grote cirkel op.
‘Zeshonderd baht alstublieft?’, vraagt ze lachend.
Ik betaal haar en krijg te horen dat het tot veertig minuten kan duren. Ik glimlach naar de andere twee meisjes die aan de andere kant van de balie de binnengekomen documenten zitten te verwerken. Baad het niet dan schaad het niet! Buiten breng ik de taxichauffeur op de hoogte en zij stuurt me snel weer naar binnen waar ik aan de zijkant van de balie ga staan waar ik met een oog op de verwerking van de documenten kan kijken. Ik ben benieuwd wanneer ik aan de beurt ben.
Elke keer wanneer de teller boven de balie op het volgende nummer springt staat de rus op om aanstalten te maken om naar de balie te gaan. Direct gebaard het meisje dat hij nog even moet blijven zitten. Het is een spelletje van kat en muis waarbij de buitenlander het altijd verliest.
Tot mijn grote verbazing zie ik mijn formulieren in mijn ooghoek verschijnen. De administratieve medewerkster merkt dit op en ze flirt een beetje met me. Ik flirt net niet, ik weet hoe ik me in deze situatie op een Thais kantoor moet gedragen. Enkele minuten later wordt het nummer 55 omgeroepen en mijn papieren zijn klaar. Het heeft ongeveer tien minuten geduurd. Op weg naar de uitgang kijk ik nog een keer over mijn schouder naar de onfortuinlijke rus die hier nog wel een tijdje zal zitten!
Zodra we terug zijn bij de “Boxing Roo” betaal ik de taxi en ga meteen te voet naar Soi Bua Khao. De kliniek is snel gevonden en er zit maar een persoon in de wachtkamer. Het lijkt dus een gemakkelijke middag voor me te worden. Nog voordat mijn kont het kussen van de bank heeft geraakt wordt ik aangesproken.
‘Certificate of health’, vraagt ze.
Ik knik en overhandig de “Residentieverklaring”.
‘Een of twee stuks?
‘Eh, twee’, antwoord ik, een voor elk rijbewijs.
Het kussen van de bank is nog niet warm wanneer ik 200 baht afreken en snel naar buiten stap. Een “Certificate of health” gekregen zonder dat ze me ook maar hebben aangeraakt of bekeken? Ik kijk op mijn horloge en concludeer dat ik binnen anderhalf uur alle benodigde documenten heb verzameld om mijn rijbewijzen te gaan verlengen. Dat is me dan weer honderd procent meegevallen en ik ben opgelucht dat het allemaal goed is gegaan.
Dan is het ook tijd om naar de markt te gaan om gezellig een biertje te drinken. Gezelligheid kent geen tijd dus wordt het toch weer later dan ik had gedacht. De koude pizza staat nog steeds op me wachten. Ik bekijk de rijkelijk met verschillende vleeswaren en worsten belegde schijf. Weggooien is zonde dus de pizza wordt mijn avondeten. Samen met een flinke dosis tomaten ketchup en een halve liter Coke Zero smaakt het zelfs beter dan ik had verwacht.

maandag 15 januari 2018

Thailand: Voorbereidingen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), maandag 15 januari 2018

Na meer dan honderd handen te hebben geschud, tientallen bieren te hebben gedronken met oude en nieuwe vrienden moet ik nu toch echt aan de slag. Vandaag staat in het teken van de voorbereidingen voor het verlengen van mijn Thaise rijbewijzen. Wanneer je langer dan dertig dagen in Thailand verblijft is je Nederlandse, of internationale, rijbewijs niet meer geldig en dan ben je dus ook niet meer verzekerd. Ik wil in de toekomst nog wel een paar keer naar Thailand dus de rijbewijzen zijn erg belangrijk voor me.
Bruce Sprinsteen klinkt uit de “JBL-Go” wanneer ik de kamer verlaat om verse broodjes te halen. Buiten komt Pattaya weer tot leven onder een waterig zonnetje. De geur van wierook vermengt met geroosterd vlees en benzinedampen bereikt mijn neus op weg naar de supermarkt. Dit is de geur van Thailand, in Bangkok komt daar ook nog een vleugje riool bij maar dat is voor volgende week.
Het valt me op hoe snel ik weer gewend ben aan Thailand na die drie en een halve maand in de Filippijnen. De supermarkten puilen hier uit en je treft haast nooit een lege plank of vitrine aan. Er is hier zoveel keuze in het eten dat ik soms moeite heb om een keuze te maken. Mijn spijsverteringskanaal is weer helemaal gevuld en mijn ontlasting regelmatig. Zodra ik ’s morgens mijn ogen open denk ik aan het ontbijt en de lunch.
Een verhaal vloeit uit mijn pen en na een klein uur ben ik klaar. Het vuile wasgoed heb ik al klaar gelegd dus ga ik op deze mooie maandagochtend eerst even de was verzorgen en een kop koffie drinken bij mijn maat Jan. Altijd lachen! Mijn wasje draait zachtjes in het rond terwijl ik geniet van de koffie en de altijd mooie verhalen van Jan.
Biryani met kip
Na een korte rustpauze op het comfortabele bed in mijn hotelkamer zet ik me weer in beweging voor de lunch bij de “Big C”. De keuze valt deze keer op een oude bekende, Biryani met kip. Het smaakt net zo goed als het er uit ziet en met een blikje Coke Zero erbij heb ik weer twee euro uitgegeven. Het houd niet op! Hahahahaha, wanneer je niet drinkt kun je hier echt nog met een tientje per dag rond komen!
Big C foodcourt
Tijdens het eten droom ik weg en denk terug aan hoe het hier vroeger was. Ik heb hier met heel vrienden gegeten en koffie gedronken. Het foodcourt heeft weer eens een renovatie ondervonden en ziet er spic en span uit. Nieuw meubilair, nieuwe kleuren verf en nieuwe verlichting. Hier is het altijd druk en goed vertoeven, daarom is de kwaliteit van het eten hoog en de prijs laag.
Voordat ik de rijbewijzen kan verlengen moet ik de documenten voor een “Residentie verklaring” bij elkaar harken. Nu heb ik die allemaal op een na! Nu wordt het een beetje lastig om dit zo publiekelijk op te schrijven maar het laatste document wordt in een smoezelig kantoortje opgesteld door een oude vrouw met uitgegroeid zwart geverfd haar en een pukkel op haar wang zo groot en bruin als een krent. Ze neemt nauwkeurig de gegevens over van mijn huidige rijbewijzen.
Ze kijkt op en glimlacht vals naar me wanneer ze klaar is en mij het document, geheel in het Thaise schrift, overhandigt om te ondertekenen. Met enige twijfel zet ik mijn handtekening en reken 500 baht af voor de bewezen diensten. Ik bekijk het document nog een keer voordat ik het in de “gratis” envelop schuif. Ik kan alleen mijn naam, mijn geboortedatum en mijn paspoortnummer herkennen. Ik moet even lachen in mezelf, misschien heb ik net een pannenset voor € 2.000,- gekocht.
Met gepaste vriendelijkheid wordt ik naar buiten gewerkt want de volgende klant zit alweer te wachten. Een dikke ongeschoren Duitser met sokken in zijn sandalen en een met vlekken verkleurd overhemd van 99 baht. Typisch Pattaya! Zo zie je er honderden lopen op elke willekeurige dag van de week.
Op mijn hotelkamer gaat de rest ook in de grote bruine envelop. Paspoort, TM6-kaart en het zakje pasfoto’s dat ik speciaal voor deze gelegenheden bij me draag. Een blik op mijn horloge zegt dat het tijd wordt om de was op te halen bij Jan. Mijn dag zit er alweer op en dat is het laatste wat me nog te doen staat.
Untitled
Na enkele biertjes bij Jan en een afzakkertje bij de Chinees arriveer ik in de Boxing Roo waar ik plotseling wordt overvallen door het verlangen naar een Pizza. Via het internet besteld en voor 420 baht zit ik drie kwartier later achter de kartonnen doos op mijn kamer. Mijn trek is zo groot dat ik in de haast vergeet om een foto te maken!

zondag 14 januari 2018

Thailand: Kuieren op een Zondag

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zondag 14 januari 2018

Na het gebruikelijk ontbijt van twee verse broodjes op mijn kamer ga ik deze keer maar eens richting noord-Pattaya. Te voet, ze noemen me tenslotte niet voor niets “Johnnie Walker”! Bij elke stap hou ik mijn ogen goed open. De trottoirs zijn nog steeds een drama en zitten vol valkuilen en andere obstakels. De slagzin “Pattaya, Thailands Wheelchair Friendliest City” is al heel lang niet meer van toepassing. Maar ik kijk ook naar nieuwe restaurants die misschien interessant zouden kunnen zijn om in de komende dagen wat te gaan eten.
Op Second road aangekomen zie ik dat het “Diana Inn”, een heel oud hotel, en de “Green Bottle”, een café/restaurant rondom zijn afgesloten met stalen platen. Wat er boven de omheining uitsteekt voorspeld niet veel goeds! Mijn herinneringen drijven terug naar “Larry” en “Dr. Don”, hoeveel biertjes zouden we hier z’n drieën gedronken hebben? De claxon van een haastige taxi ontwaakt mij uit de beelden van een ver verleden.
Omdat er enkele straten zijn afgesloten wordt ik min of meer gedwongen een andere weg te nemen en alsof een hogere macht dit bestuurd loop ik zo maar een oude vriend tegen het lijf. Scottish Andy, hij is hier voor een dag op doorreis naar het midden-oosten om weer aan de slag te gaan in de olie industrie. Wij gaan zeker vijftien jaar terug en hebben elkaar regelmatig gezien in “Sin-City”. Helaas heeft hij geen tijd voor me wegens al eerder gemaakte afspraken. We wisselen de beste beste wensen uit en nemen afscheid, we weten zeker dat we elkaar in de toekomst wel weer ergens op de wereld zullen treffen.
Pattaya Beach
Aan het water krijg je dan het echte vakantie gevoel. Duizenden mensen liggen te bakken in de zon terwijl tourbussen vol met Chinezen aan en af rijden. De kleine kudde’s Chinezen worden door reisleiders met gekleurde vlaggetjes aan lange stokjes naar gereed liggende speedboten geleid om het kleine eiland voor de kust bij Pattaya te bezoeken. Dat is een van de plaatsen die ik nog nooit heb bezocht! En om eerlijk te zijn zou ik ook niet weten wat ik daar zou moeten doen. Er schijnen apen in een baai te bivakkeren die elke dag door toeristen dronken worden gevoerd. Misschien een tip voor een nieuwe stichting in Nederland? Kun je slapend rijk worden!
Langs het water ga ik richting het noorden. Voor hoe ver? Tot “Soi Six” natuurlijk. Soi Six betekend letterlijk: Zijstraat Zes. Nu zijn er waarschijnlijk meer dan duizend zijstraten in Pattaya die het nummer Zes dragen, maar wanneer je over “Soi Six” begint dan weet iedereen waar je het over hebt. “Soi Six" is waarschijnlijk de meest beruchte straat van Pattaya en misschien wel van Thailand. Alles wat elders onmogelijk is kun je hier waarschijnlijk wel vinden.
Hoewel het bij de wet verboden is zijn de sekstenten en barren hier 24/7 open. Er wordt al jaren over gespeculeerd hoe dat mogelijk zou kunnen zijn maar een passend antwoord, onderbouwd met enig bewijs, is er nooit geleverd. Het is nog maar vroeg in de middag maar honderden meisjes in strakke kleding en korte rokjes zitten voor de barren en sekstenten toilet te maken.
‘Hello Sexy man’, en ‘Where you go?’, komt je van alle kanten tegemoet.
Een vroege en bevredigde klant neemt uitgebreid afscheid van het meisje terwijl hij haar waarschijnlijk gouden bergen beloofd. Ik kan jullie verzekeren dan er maar zeer weinig meisjes voor de gek worden gehouden, het is in 99% van de gevallen dat de “Falang”, de buitenlander, voorzichtig met zijden handschoenen wordt uitgekleed. Ik ken persoonlijk iemand die zijn zogenaamde vriendin uit Bangkok liet overkomen. Zij was elke keer ongesteld of ziek! Hij overhandigde haar vijfhonderd euro, in Thais geld, en de volgende dag was ze weer vertrokken. Zelfs toen ze nog later opbiechtte dat je een Italiaanse vriend had bleef hij geld geven, zei het wel wat minder. Liefde maakt nu eenmaal blind!
Laat ik meteen van de mogelijkheid gebruik maken om een ander broodje Aap verhaal te ontrafelen. Er worden maar heel weinig, minder dan 1%, van de meisjes gedwongen tot de prostitutie. Ze worden gedreven door plichtsbesef jegens haar kinderen en familie. Het lichaam is voor de Boeddhist slechts een verpakking voor de geest. Dus de roofbouw van een eindeloze rij klanten doet niets af aan de reinheid van de geest. Daarnaast is de prostitutie voor buitenlanders geschat op slechts 10 à 15% van het geheel. De rest komt voor rekening van de Thai zelf. Omzet? 261 Miljard baht per jaar! (€ 6.525.000.000,-)
In de binnenlanden van Noord-Pattaya tref ik alleen maar nieuwe hoogbouw aan. het verbaasd me dat de hotels zo dicht tegen elkaar aan worden gebouwd dat je haast van het ene balkon naar het andere kan overstappen. Vroeger reed je hier door het hoge gras naar de supermarkt, nu is het helemaal volgebouwd. In Thailand worden er geen trottoirs aangelegd dus het blijft goed opletten tijdens de wandeling. Vooral motortaxi’s high op amfetamine zijn een verschrikkelijk probleem. Zij voelen zich onoverwinnelijk in het verkeer en door dit gevoel van hoogmoed verongelukken er elke dag wel een handvol dodelijk in het drukke verkeer.
Pad Thai
Na ruim twee uur wandelen zoek ik een plaatsje in de “Foodcourt van de Big C” met een bord “Pad Thai”en een blikje Coke Zero voor mijn neus. Voor minder dan twee euro zit ik als een koning te eten. Toch kan ik de Big C nog niet verlaten want mijn leesbril heeft een schroefje verloren en moet ik op zoek naar een leesbril. Dat is even lachen! Op het rek bij de leesbrillen heeft elke bril een nummertje over de sterkte, en daar zit het probleem. Ik moet zeker tien brillen op mijn neus hebben gehad zonder dat ik ook maar enig verschil kon zien. Dat zijn helemaal geen leesbrillen! En dan heb ik er plotseling een die wel werkt! Voor 99 baht ben ik weer een paar weken gered!
Spaghetti krapow met kip
Voor mij zit de dag er al vroeg op en ik besluit om het rustig aan te doen. Wanneer mijn maag aan het einde van de avond begint te knorren besluit ik om snel even een “Spaghetti Krapow” te halen. Dus hier is dan eindelijk een foto van mijn favoriete 7-11 magnetron gerecht.

zaterdag 13 januari 2018

Thailand: Een rustige dag

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zaterdag 13 januari 2018

Ik heb geslapen als een os, maar dat kon ook niet anders na die gezellige vochtige avond. De wekker wekt me om acht uur iPhone tijd. Toch nog redelijk fris maak ik mijn eerste kop Nescafé en inspecteer de schade van gisterenavond in mijn portemonnee. Om eerlijk te zijn valt dat best wel mee. Na vier avonden in Pattaya heb ik nog geen girly bar van binnen gezien en dat ik toch de plaats waar je de meeste schade oploopt.
Net over negen zet ik mijn, ik denk sinds gisteren, gebruikelijke wandeling in naar de “Friendship Supermarket” in om twee verse broodjes te halen. Ham, kaas en boter ligt er nog voldoende in de koelkast. Onderweg geniet ik van de koelte van de ochtend. Het weer is in Pattaya aan de kust heerlijk in januari.
Zodra ik met de twee stevige Italiaanse bollen weer terug op de kamer ben gaat de ketel aan om een tweede kop koffie te maken en wordt een van de bollen gesmeerd en met kaas belegd. Vanaf mijn balkon bekijk ik het voorbij trekkende verkeer met het broodje in de hand en de koffie binnen handbereik.
Ik maak me rustig op voor een rustige dag. Voor deze zaterdagochtend heb ik sowieso niets gepland behalve een paar verhalen schrijven om niet meteen teveel achterop te geraken. Het schrijven gaat me weer goed af, een beetje onderhoud aan mijn “Plex-server” en de ochtend is ook weer geschiedenis.
Massaman kerrie
Voor de lunch ga ik naar mijn vaste restaurant aan Pattaya Klang voor de Massaman kerrie. Kip gesudderd in een zachte kerriesaus op basis van kokosmelk met aardappel en pinda’s. Werelds! Dat is ècht genieten van dit zuid-Thaise gerecht. Voor drie euro, inclusief een blikje frisdrank, ik mijn buikje helemaal gevuld.
Voor de middag staan wat inkopen en een beetje bier drinken op het programma. Via de Pattaya Klang loop ik naar Beach road en het valt me meteen op hoeveel Pattaya in de afgelopen twee jaar weer veranderd is. Pattaya blijft maar veranderen en het gaat steeds sneller en steeds hoger. Het zal nog maar een paar jaren duren voordat Pattaya een echte skyline heeft.
Als eerste staan mijn nieuwe overhemden op de lijst. Ik heb al moeite om de verkoper te vinden in “Mike’s Shopping Mall” dus maak ik me op voor een teleurstelling. En terecht, de overhemden zoals ik ze al zeker tien jaar draag zijn niet meer op voorraad. Het wordt nog erger, volgens een verkoopster worden ze ook niet meer gemaakt! Ik smeek of ze goed hun best willen doen om te vragen of ze misschien nog ergens op voorraad zijn. Dat ik er vijf nodig heb helpt natuurlijk wel! Nog voordat ik vertrek verhoog ik de hoeveelheid tot tien stuks XL in zandbeige. Ze zijn onder de indruk en of ik volgende week nog maar eens wil komen informeren.
Als tweede komen de koelers voor mijn blikken bier aan de beurt. Ook hier grijp ik bij mijn vaste leverancier mis. Navraag bij de administratie van de winkel leert me dat de fabriek gestopt is met de productie en dat ze ook niet meer terugkomen. Teleurgesteld verlaat ik ook deze winkel.
De verandering heeft ook mij dus ingehaald, tenminste, zo lijkt het. Als een fossiel loop ik richting “Tuk-Com”, een enorm elektronica warenhuis waar voor 75% nep en kopieën worden verkocht! Toch is Pattaya nog steeds een plaats om goed te vertoeven. Er wordt hard gewerkt om er een familie bestemming van te maken maar het is en blijft de grootste hoerenbuurt van de wereld. In het hoogseizoen lopen hier, volgens de diverse schattingen, meer dan dertig duizend hoeren rond! En die trekken weer tienduizenden kale vrijgezelle of gescheiden oude mannen aan. Hoewel die zelf steevast verklaren dat ze voor de lieve mensen, de live muziek en de tempels komen. Wie houdt wie voor de gek?
Gele Mango
Ik heb nog tijd voor een koffie voordat ik bij de Chinees bier ga drinken. Langs “South Pattaya road” geniet ik van het uitgestalde fruit. Een uitgebreid assortiment in alle kleuren en smaken die zuid-oost Azië heeft te bieden. De goudgele zoete mango’s worden gegeten met een kleefrijst die met kokosmelk is gekookt. Allemaal te zoet voor een man met diabetes maar het blijft een mooi gezicht.
Koffie bij de MacDonald’s op herhaling. En dan zie ik ook meteen waarom de koffie hier niet meer te drinken is! Ik hou de bediening goed in de gaten en zie een dunne donkere straal in het bekertje verdwijnen gevolgd door een dikkere straal water. Het is me nu wel duidelijk. Een geconcentreerde koffiesiroop gevolgd door een straal heet water met als gevolg een bekertje oploskoffie dat niet te drinken is, en dan ook nog voor de hoofdprijs. Dat is meteen het einde van de gouden bogen voor mij in Thailand. Het is te duur en in de loop der jaren alleen maar slechter geworden.
Bij de Chinees is het een gezellig samenzijn van Jan, Tio en zijn vrouw en mezelf. Altijd leuk om een beetje bij te kletsen met de Zweedse man en zijn Thai/Zweedse vrouw. De tijd vliegt om en de zon zakt langzaam achter de horizon. Tijd om op te stappen! Een rustige avond sluit ik af op de kamer met een biertje uit mijn eigen koelkast. Het kan tenslotte niet elke avond feest zijn!

vrijdag 12 januari 2018

Thailand: On-line

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), vrijdag 12 januari 2018

De eerste ochtend was het wegens de regen een tegenvallend broodje bij MacDonald’s. Gisteren waren het twee heerlijke tosti’s en vandaag ga ik mijn belofte inlossen om lekkere verse broodjes te halen bij de supermarkt. Ik weet de weg en omdat er veel is veranderd in twee jaar vraag ik me af of die lekkere broodjes nog wel te verkrijgen zijn.
Lang hoef ik niet op het antwoord te wachten. De broodjes, kaas, ham en roomboter liggen nog steeds op dezelfde plaats in de schappen van de supermarkt als twee jaar geleden. Dan kunnen we het over prijzen hebben maar daar heb ik een simpel antwoord op!
Ik ben op vakantie!
Ik heb net drie maanden afgezien!
Wanneer er ik trek in heb koop ik het gewoon!
Broodje ham/kaas
Terug op de kamer besmeer en beleg ik het broodje rijkelijk. Voordat ik mijn tanden er in zet kijk ik nog even naar deze delicatesse. Het beeld wordt lichtelijk vervormt door een traan die in mijn oog welt. Voor velen zal het gewoon een broodje zijn maar voor mij is het een delicatesse waar ik zeer zeker erg van zal genieten.
Het is alweer vrijdag en vandaag wil ik een tweede poging wagen om het internet op mijn telefoon aan de gang te krijgen. Deze keer kom ik wat beter beslagen te ijs. Met mijn telefoon heb ik een foto gemaakt van het scherm van mijn MacBook. Daar staat het duidelijk zwart op wit: “NON-STOP 123” voor 123 baht per week, dan kunnen ze het vandaag moeilijk ontkennen dat deze promotie niet bestaat.
Bij de AIS winkel in Big C staan twee buitenlanders voor me die ook een maand internet voor 999 baht krijgen aangesmeerd. Even afrekenen, controleren of het internet werkt, en morgen tot de ontdekking komen dat je niet kan bellen of een SMS versturen of ontvangen. Met als resultaat dat je een nieuwe simkaart moet kopen en opnieuw die vijf en twintig euro moet betalen!
Tevreden verlaten de buitenlanders de toonbank en dan ben ik aan de beurt. De oorworm van woensdag is in geen velden of wegen te bekennen. Het is een aardige jongen die in ieder geval de moeite neemt om de foto van de promotie te bekijken. Maar hij komt er ook niet uit en presenteert na enkele minuten de geplastificeerde kaart met de internet bundels. Deze keer pak ik het anders aan! Ik blijf rustig en vriendelijk lachend tegen hem praten. Om geen gezichtsverlies te lijden bekijkt hij nog een keer de foto op mijn telefoon.
Ik voel aan mijn water dat hij me toch wil helpen en wanneer ik hem vraag of ik even op zijn telefoon de website van AIS mag opzoeken dan geeft hij zonder een moment van twijfel zijn eigen telefoon aan mij. Dat is in ieder geval een stevige stap in de goede richten. Ik haal de webpagina van AIS tevoorschijn en nu kan hij er niet meer omheen. Daar staat de promotie op zijn telefoon. “NON-STOP 123” voor 123 baht per week.
IJverig  zoekt hij naar de code die nodig is om het pakket op te starten. Maar hij kan de code ook niet vinden. Gelukkig voor mij weet hij niet van opgeven en gaat hij nog dieper op de website op zoek. Dan in een opwelling schakelt hij terug naar het Thais en daar staat de code! De code staat dus alleen op de Thaise website. Het ruikt een beetje naar de misdaad maar dat ben ik in Thailand wel gewend.
NON-STOP 123
Met de zoete smaak van de overwinning toetst hij de code in en even later ontvang ik een SMS dat “NON-STOP 123” op mijn telefoon is geactiveerd. Ondertussen is de oorworm ook gearriveerd en ze kijkt me aan alsof van top tot teen onder de poep zit. Dat is het andere Thailand. Dat is het Thailand van het gezichtsverlies. Wanneer ik de jongen uitgebreid en overdreven bedank voor zijn uitstekende kennis van zaken trekt ze een gezicht alsof ze een slok azijn heeft genomen. Mijn wraak is in ieder geval zoet.
Na een klein hapje, mijn spijsvertering is nog niet helemaal de oude, en een korte rustpauze begeef ik me naar de markt. De plaats om oude vrienden en bekenden te ontmoeten. Het is beren gezellig met Jan, Peter en Huib. De grote groep is uit elkaar gevallen en de helft is verkast. Wij houden het op de markt, dat is goed genoeg voor ons.
Helaas maak ik op de terugweg de bekende cruciale fout! Ik laat me toch weer verleiden om ergens naar binnen te gaan om met een oude vriend een biertje te drinken. Het gevolg? Om half elf strompel ik met een volle tas 7-11 magnetron eten de trap op naar mijn kamer. Het smaakt me goed en ik sta voor een moment op het punt om weer naar beneden te gaan. Toch maar niet! Ik heb nog voldoende (feest)dagen te gaan.

donderdag 11 januari 2018

Thailand: Oordoppen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), donderdag 11 januari 2018

Het slapen is me toch een beetje tegen gevallen. Een combinatie van om tien uur naar bed en het drukke verkeer aan de “3rd road” ’s nacht maakten dat ik om vier uur al klaar wakker was. Dat gaan we vanavond dus anders doen! Na een uurtje internet waag ik om vijf uur nog een tweede poging om wat te slapen. En dat lukt nog ook! Drie uurtjes later  wordt ik fris wakker. Ik ben niet de enige die fris is. Zodra de schuifdeuren naar het balkon open gaan voel ik de frisse ochtendwind op mijn huid. Het is een schitterende dag in Pattaya.
Nog voordat ik mijn eerste bakkie koffie naar binnen werk leg ik mijn oordoppen, die ik altijd bij me heb, klaar. Die gaan vanavond in de oren en dan weet ik zeker dat ik prima zal slapen. Goed internet is onbetaalbaar! Ik schrijf wat, werk het een en ander op de NAS bij en surf over de digitale snelweg. Nog een koffie en voordat ik het me realiseer is het alweer bijna tien uur.
Ik zoek de spullen voor Jan bij elkaar en ga op weg naar zijn huis. Vanzelfsprekend weet ik hier goed de weg dus bij de eerste 7-11 koop ik twee tosti’s als ontbijt. Kosten samen ruim een euro en ik heb er al genoeg aan als ontbijt. Het weerzien met mijn oude vriend is hartverwarmend en onder het genot van een bakkie koffie keuvelen we wat over koetjes en kalfjes.
Rode curry met omelette
Na een paar uurtjes neem ik weer afscheid van Jan en ga terug naar het hotel om even wat te rusten. Bij dezelfde 7-11 koop ik een magnetronmaaltijd van vijf en zeventig eurocent. Thaise rode kerrie met rijst en een omelet. Deze magnetron maaltijd is vele malen beter dan enige maaltijd in de Filippijnen. Hoe simpel en mooi kan het leven zijn? Het smaakt me uitstekend met een koude Coke zero. Op de achtergrond speelt de Nederlandse radio, NPO2, en dat is toch wel een dankbare vrucht van de elektronische vooruitgang.
En dan is het tijd om lekker een biertje drinken met mijn maat Jan. De “Apotheek” is verleden tijd, wegens een geschil over een glas van tien baht, en we hebben een ander Chinees winkeltje in Soi Bonkot. Het bier is er ook koud en ook niet te duur. De grote flessen Leo bier smaken uitstekend! Weer een schoolvoorbeeld van de Thaise mentaliteit! Ruzie maken over tien baht en wekelijks twee duizend baht omzet mislopen.
Ik vraag me na drie dagen steeds meer af wat ik in de Filippijnen nog heb te zoeken! Het is een martelgang en eigenlijk doe ik het alleen maar voor mijn vrouw. Ik had al sterke gevoelens dat ik de Filippijnen voorlopig niet meer zal bezoeken en die gevoelens worden hier in Thailand met de minuut sterker. Over twee jaar gaan we dus hoogstwaarschijnlijk weer naar Thailand.
Pad krapow moo kai dao
Na een gezellige middag koop ik op de terugweg bij de 7-11 twee magnetronmaaltijden. Ik kan gaan zoeken naar verse maaltijden maar dit is een stuk gemakkelijker en zeker zo lekker. De rijst met een pittige krapow saus (Thaise basilicum saus) en een gebakken ei is precies zoals ik me kan herinneren. De twee schaaltjes zijn dan ook in een mum van een tijd leeg.
Er is niet veel nodig om me over te halen om naar buiten te gaan en een biertje te gaan drinken. Bij een oude Hollandse vriend in zijn hotel/bar tref ik precies hetzelfde aan wat ik daar achttien jaar gelden aantrof. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan. De gesprekken gaan nog steeds over dezelfde onderwerpen. De muziek is ook weinig veranderd en het bier smaakt nog steeds uitstekend. De avond vliegt om en in gepaste dronkenschap arriveer ik in mijn kamer. Contactlenzen uit en oordoppen in, welterusten.

woensdag 10 januari 2018

Thailand: Regen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), woensdag 10 januari 2018

Om zeven uur ben ik al klaarwakker! De bas is net begonnen met dreunen en het andere lawaai komt me bekend voor uit de Filippijnen. Grote regendruppels vallen op stalen daken. Ik schuif nog een beetje versuft de gordijnen open en ik kan mijn ogen haast niet geloven. Een gesloten grijs wolkendek waar ik het hemelse blauw had verwacht.
De regen komt in golven en tussen twee buien door loop ik snel naar gouden bogen voor een broodje en een koffie. Beide vallen me tegen! Ten eerste is er de prijs, € 4,35, dat is niet bepaald goedkoop meer te noemen! Ten tweede smaakt de koffie van geen kant en ik heb het vermoeden dat er iets niet in orde is met de machine of het is oploskoffie. Uit ervaring weet ik dat klagen niet helpt in Thailand dus laat ik het maar voor wat het is. Morgen gaan we eens een engels ontbijtje pakken voor € 2,75, dat is hier nu de gangbare prijs heb ik al gezien. Bij terugkomst in het hotel vraag ik aan de receptie of ik misschien van kamer kan wisselen.
‘We kunnen er naar kijken maar we kunnen geen garantie geven!’ is het antwoord dat ruikt naar de Thaise mentaliteit dat het ze niets kan schelen, het is gewoon teveel werk.
Het is namelijk nogal een populair hotel. De regen komt ondertussen opnieuw met bakken uit de hemel en eenmaal naakt op bed met de airconditioning op 27 graden denk ik na over het begin van de deze reis. Met de laptop in de aanslag begin ik het verhaal van gisteren te schrijven.
Ik kom tijdens het schrijven tot de conclusie dat de dreun van de bas overal in het gebouw te horen zal zijn. Ik zal er eerst mee proberen te leven. Mocht het te erg gaan storen kan ik altijd nog verkassen, Pattaya is weer leeggestroomd na de drukke feestdagen. Dat is overal goed te merken.
Het internet is en blijft een probleem. Het valt steeds weg en om de haverklap moet ik opnieuw inloggen. Een tiental keer zwaai ik mijn benen over de rand van het bed om weer in te loggen. Ik ben ingelogd op router van de begane grond omdat ik geen verbinding kan krijgen met de tweede verdieping. Het begint toch wel een beetje irritant te worden!
Ik trek alweer krom van de honger wanneer de regen eindelijk stopt en de zon voorzichtig door een dun wolkendek probeert te prikken. De zon wint gelukkig en om iets over half twee loop ik over 3rd road richting de “Big C”, een enorme winkelcentrum met winkels, restaurants en een supermarkt. Ik moet even inkopen doen, enkele zaken waren niet meer de moeite om mee te nemen, dus moet ik nieuwe kopen.
Bij de eerste 7-11 die ik passeer koop ik een flesje Coke Zero en verbaas me over de prijs, 17 baht voor een halve liter cola. In het winkelcentrum moet ik eerst een nieuwe simkaart kopen en daar heb je tegenwoordig een paspoort voor nodig. Big Brother in Thailand. Een foto van de paspoortpagina met je foto wordt naar de provider gestuurd.
Dan heb ik de eerste èchte Thaise ervaring! Op het internet heb ik gezien dat AIS een promotie heeft genaamd “NON-STOP 123”, voor 123 baht per week heb ik 1 Gb aan snel internet en gratis bellen tussen 05:00 en 17:00, en SMS en nog veel meer.
De verkoopster is niet geïnteresseerd in mijn praatjes en antwoord met het voor Thailand zo bekende: ‘No have!’
En dan kan je lullen wat je wil maar na deze opmerking zal haar antwoord nooit meer worden veranderd. Ze blijft maar wijzen naar de geplastificeerde kaart die voor haar op de toonbank ligt. Voor mij raad ze een pakket aan van 999 baht! Alleen internet voor een maand en geen bel minuten of SMS. Dat wil ik helemaal niet! Tot overmaat van ramp begint ze ook nog eens een andere klant te helpen. Op deze manier wil ze me duidelijk maken dat ze geen trek meer heeft om mij te helpen of met me te praten.
Wanneer ze dan ook nog eens een andere klant gaat helpen en mij helemaal negeert zit ons gesprek er op. Ik laat de AIS maar voor wat het is en ga terug naar mijn hotel. Nog voordat ik de straat oversteek loop ik toch maar even bij de “Boxing Roo” om te informeren of er nog kamers vrij zijn. En dan heb ik nog geluk ook! In mijn ogen de mooiste kamer is wegens een annulering plotseling vrijgekomen, en dan ook precies voor de periode die ik in Pattaya verblijf. Zonder een moment te twijfelen neem ik die kamer! Bij het “Retox Hotel” staan ze wel vreemd te kijken wanneer ik met al mijn bagage aan de receptie/bar sta! Zonder een woord reken ik twee nachten af en laat een verslagen en verbaasde receptioniste achter.
Boxing Roo Hotel 8
Met een gevoel van euforie leg ik de honderd vijftig meter naar de Boxing Roo af. Het is een stevige klim met volle bepakking naar de derde verdieping maar het is de moeite dubbel en dwars waard. Op het zachte bed lig ik naar het plafond te staren. Ik ben intens blij dat ik verlost ben van het gedreun van de bas!
Lang lig ik niet op bed! Ik ga nog even naar beneden om de verhuizing te vieren. Vanzelfsprekend is het beneden in de bar goed vol en gezellig. Na een gezellige avond werk ik nog twee spaghetti krapow met kip naar binnen. Voor twee euro is het buikje helemaal gevuld en val ik voldaan in slaap.
Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?