zondag 8 januari 2017

Portugal: Zijn we eigenlijk wel welkom?

Torralta (achter een hotel)

Ik heb prima geslapen! Op de voor mij gebruikelijke tijd klim ik de ladder af en schuif voorzichtig de gordijnen open. Het is een dag als alle dagen met als grootste uitzondering dat het om acht uur buiten al licht is. Dat ene uur tijdsverschil is ’s ochtends mooi meegenomen maar ’s avonds breekt het je ook weer op.
De enorme parkeerplaats is alweer leeg. Veel campers zijn gisterenavond laat, onder de bescherming van de duisternis, al vertrokken. Ik vraag me af waarheen. Waar moet je nu in de duisternis nog naar toe? Het is hier een schitterende plaats om de nacht door te brengen.
Ik heb steeds meer moeite om te schrijven want er gebeurt te weinig en we bezichtigen ook niets. Sinds we aan de kust bij Marbella zijn aangekomen is het haast alleen maar rijden en rijden. Ervaringen vanachter de voorruit die voor lief worden genomen maar niet worden geregistreerd. Door landschappen die we al lang hebben gezien en door camperland! Vandaag is het weer tijd om de motorolie en andere vloeistoffen van levensbelang na te kijken. Het lijkt dat het lekken van de motor weer wat erger is geworden want er moet voor de tweede keer een liter motorolie bij. Een liter motorolie op 3500 Km valt toch nog wel mee voor de bijna zeven en twintig jaar “Oude Dame”?
Zodra we de parkeerplaats hebben verlaten komt de eerste optocht campers ons alweer tegemoet. Ze zwaaien niet allemaal, maar de meesten hebben wel een gelukkige glimlach op hun gezicht, die zwaaien wel, af en toe zwaait de bijrijder ook. Ik heb mijn twijfels over Zuid-Portugal en Zuid-Spanje die steeds sterker worden. Ik onthoud Lyka van mijn gevoelens om het niet tè ingewikkeld te maken.
Warm weer en strand vind ik persoonlijk niet erg maar ook niet heilig. Zeker niet wanneer het lijkt dat alle gepensioneerden uit noordelijk Europa hier aan de Spaanse en Portugese zuigkust met hun campers zijn neergestreken. Na een bezoek aan een Portugese Lidl gaan we landinwaarts.
Untitled
Het stadje “Silves” is bekend om haar burcht op de top van een heuvel. We komen over een mooie weg het stadje binnen. Vanzelfsprekend stoppen we op de parkeerplaats met het wonderschone uitzicht op het kasteel.
Eenmaal in het stadje aan de voet van de heuvel ben ik het al snel zat! Het meest gebruikte verkeersbord in deze kleine stad is een wit langwerpig bord met de tekst: “Caravans e Autovaravans”. Allemaal als toevoeging onder de borden verboden te parkeren aan deze zijde van de weg en verboden voor alle voertuigen.
Het is tijd om te lunchen dus rijdt ik een lege parkeerplaats op die voor ons eigenlijk verboden gebied is. Op dit moment kan me dat ook helemaal niets schelen. Het is zondag, we hebben trek en kijken uit naar de broodjes hotdog, en wanneer de politie komt dan zien we wel verder. We parkeren om te eten en vertrekken weer na de lunch.
Vanaf mijn zitplaats in de zon zie ik verderop tientallen satellietschotels boven een heg uitsteken. Dat zal wel een camperplaats zijn die door de gemeente is aangewezen en wordt beheerd? Voor een handvol euros sta je hier als haringen in een ton. Waarschijnlijk zijn er wel toiletten maar dat is het dan ook. Wij hebben in ieder geval geen interesse om de hele middag op een klapstoel voor de camper in de zon te zitten! Tijdens het eten besluit ik om maar weer terug te gaan naar de kust. Het lijkt wel dat campers hier in Zuid-Portugal helemaal niet welkom zijn! Zijn we eigenlijk wel welkom?
Ik kan het niet laten om nog voor we terug naar de kust gaan even naar de camperplaats te gaan kijken die de NKC op mijn GPS aangeeft. Op deze camperplaats blijkt het nog veel erger dan ik had gedacht! Een stukje verderop is nog zo’n plaats! Hier staan een kleine vijftig campers allemaal met de neus in dezelfde richting! Wanneer je de deur opent moet je goed oppassen dat je de buurman niet raakt! Dan betalen wij liever tien euro meer en gaan op een echte camping staan!
Terug naar de kust dus en Lyka is het helemaal met me eens. De slechte wegen, de agressieve rijstijl van de Portugezen en de verboden op de verkeersborden maken me sjacherijnig. Wat zoeken we hier nog eigenlijk? Binnen enkele kilometers ben ik er uit! We gaan zo snel als mogelijk naar het noorden en wanneer het niet beter wordt in Portugal bezoeken we Toledo en Madrid! Knopen zijn er om te worden doorgehakt!
Untitled Untitled Untitled
Net buiten Portimão komen we in “Torralta” achter een hotel op een kleine parkeerplaats terecht. Op het eerste gezicht een mooie plaats zonder een verbodsbord aan de verhoogde houten wandelweg langs het strand. Hier zal er wel niemand klagen. Het hotel is voor de winter gesloten dus daar kan het niet aan liggen!
Tijdens mijn wandeling over het strand praat ik met wat andere camper bewoners en die zeggen allemaal dat een paar nachten geen kwaad kan. Een paar nachten? Wij willen gewoon één nachtje hier slapen! De frustraties glijden van me af en met het WOMO-boekje Portugal ga ik lekker op de bank liggen. Mijn dag zit er haast op, alleen nog wat lezen en eten koken vanavond.
Untitled
Het laatste restje rundvlees van Chris met gemengde groenten op mihoen. We hebben veel sauzen aan boord en ook de honing/knoflook saus van Lee Kum Kee is een winnaar. Een Cornetto als toetje en dan weer twee afleveringen van “Blindspot”. Het tweede seizoen zit beter in elkaar omdat de schrijvers nu echt aan het hele verhaal hebben kunnen werken. De tatoeages van de hoofdrolspeelster lijken minder belangrijk geworden.

zaterdag 7 januari 2017

Portugal: Food for thought

Tavira (parkeerplaats busstation)

Een engelse titel voor een Nederlands verhaal? Ja het klopt, maar dit schoot me als eerste  titel voor het verhaal voor vandaag te binnen! Door alle drukte met de was en filosoferen over het extra zonnepaneel ben ik helemaal vergeten om een foto van ons plekje voor de afgelopen nacht te maken. Sterker nog, ik ben helemaal vergeten dat we Chris zijn vlees in de koelbox hebben gelegd. De eenvoudige koelbox die we alweer twee jaar geleden van Tettje hebben gekregen. Het is een eenvoudige polystyreen koelbox maar het doet zijn werk uitstekend, dus wij zijn er nog steeds erg blij mee.
Untitled
Wanneer het tijd is om te lunchen komt het eerste vlees van Chris op tafel, gemengde salade met gebakken eendenborstfilet. Een stuk vers stokbrood om de maaltijd compleet te maken! De rode wijn onder de tafel roept maar ik moet nog rijden dus de fles blijft onder de tafel!
Untitled
Het uitzicht tijdens de lunch is niet wonderschoon maar toch wel bijzonder. We rijden al enige tijd door een landschap met oneindige tunnel kassen gevuld met groenten. Waarschijnlijk groenten voor de Noord-Europese markt. De omgeving waar het geld vandaan moet komen om de Spaanse economie gaande te houden. Een aanvulling voor alle miljarden die we toch al in de vorm van subsidie naar deze omgeving laten stromen. “Marktwerking” was in Nederland toch een toverwoord enkele kabinetten geleden? Oops, ik begin weer politiek getint te schrijven, ophouden dus!
We volgen ook vandaag zoveel mogelijk de kust en bij de laatste Lidl, althans dat denken we, voordat we Portugal binnen rijden sla ik nog een keer goed in. Vooral het bier en de wijn die me goed zijn bevallen en zeker niet te duur zijn, èn plastic tasjes van twee cent per stuk die de afgelopen dagen hun goede diensten hebben bewezen!
Bij het laatste benzinestation voor de grens met Portugal gaat de tank voorlopig voor de laatste keer vol met Spaanse diesel. Diesel is namelijk in Portugal minimaal dertig cent per liter duurder! Met dank aan de socialisten.
We passeren een brug waar in de rivier onder ons de grens tussen Spanje en Portugal ligt. Een ouderwetse eeuwenoude natuurlijke grens! Net over de brug worden we min of meer gedwongen een afrit te nemen om tol te betalen. Ik ben verbaasd en verward tegelijk. Waarom? We gaan meteen weer van deze snelweg af en er is geen andere mogelijkheid om Portugal binnen te komen! Nadat ik de aanwijzingen op het apparaat in het engels drie keer heb gelezen stop ik uiteindelijk mijn creditkaart maar in het apparaat. Ik ben verzekerd tegen misbruik van de kaart en mocht ik worden opgelicht dan zal ICS mij ongetwijfeld helpen en schadeloos stellen. Er komt een papierstrook van zeker dertig centimeter lang uit het apparaat en terwijl Lyka de papierstrook bestudeert stop ik mijn creditkaart terug in mijn roze portemonnee/agenda. Lyka kan niets ontdekken dus loop ik met mijn ogen ook maar een keer over de smalle strook thermisch papier. De papierstrook bevat veel informatie maar geen bedragen of andere aanwijzingen wat ik heb betaald òf moet gaan betalen. Ik laat het maar voor wat het is en we gaan verder.
Hallo Portugal! Weer een nieuw land bezocht, ik heb het nooit meegeteld toen Macau nog Portugees gebied was, de lijst wordt gelukkig met de jaren nog steeds langer maar nieuwe bestemmingen ook steeds moeilijker. Natuurlijk verandert er aan de omgeving weinig tot niets. Hoewel, de wegen zijn, zodra we van die vreemde tolweg af zijn, een stuk slechter dan in Spanje en zelfs slechter dan in België Kris.
Untitled
Hoewel het pas twee uur in de middag is gaan we op zoek naar een plaatsje voor de nacht. En dan doemt er een probleem op waar we op het internet al voor waren gewaarschuwd. Overal, werkelijk overal, staan verkeersborden dat het verboden is voor campers te parkeren òf zelfs te stoppen, laat staan om te overnachten. Geen man overboord, we gaan een stukje het binnenland in. Deze dwaling in mijn gedachten brengt ook geen oplossing! Zeer weinig toegankelijke parkeerplaatsen langs de weg en wanneer we ons compleet vastrijden in een piepklein dorpje besluiten we om toch maar weer terug te gaan naar de kust. Het enige mooie plaatsje dat we passeren heeft natuurlijk ook de ondertussen gehate verkeersborden en een stukje verder verhinderd een hoogtebalk de toegang tot een parkeerplaats. Dus rijden we maar door langs de kust totdat we vanaf de weg een verzameling campers op een enorme parkeerplaats zien staan. We kijken elkaar aan en knikken tegelijk dat we daar maar eens moeten gaan kijken. Met een flinke omweg komen we op een enorme parkeerplaats terecht waar het vandaag de markt is geweest. De omgeving is na de markt nog wel opvallend schoon en dat is een mooie meevaller. Ratten, en zeker muizen, hebben we weinig trek in.
Het is pas tien over drie en we hebben nog wat tijd in de middag voor ons. Totdat ik mijn MacBook aanzet en op het beeldscherm zie dat het volgens mijn laptop pas tien over twee is. Ik krab me voor een moment achter mijn oren en het kwartje valt onmiddellijk. Wij zijn nu in Portugal en daar is het een uur vroeger dan in Spanje! Portugal ligt in dezelfde tijdzone als Londen.
We gaan niet meer verplaatsen want dat heeft voor vandaag toch geen zin meer. We hebben geen haast en we hebben geen vast reisschema, we nemen het maar zoals het uitkomt. Terwijl Lyka wat opruimt in de camper ga ik een eindje lopen. Het enorme gebouw waar we achter staan blijkt een busstation te zijn uit een tijd dat verliesmakende gesubsidieerde busdiensten in Portugal nog aan de orde van de dag waren. De bussen zijn verdwenen, de winkels zijn verdwenen en de enkele café’s en cafétaria’s die nog open zijn in de verlaten terminal ogen te armoedig om naar binnen te gaan.
Mijn eerste indrukken van Portugal zijn niet om vrolijk van te worden. Hoe hebben ze in hemelsnaam een land als dit kunnen uitnodigen om mee te doen aan de euro? Het is hier na vijftien jaar nog “armoede troef”!
Untitled
Het vlees van Chris moet op en nu moet ook de biefstuk er aan geloven! Biefstuk met friet en gemengde bloemkool/broccoli. Heerlijk! En nogmaals onze dank Chris!
De avond vul ik met schrijven en bladeren in het nieuwe boekje. WOMO-serie deel Portugal. We gaan tegen de route in en dat is moeilijker gebleken dan ik had kunnen vermoeden.

vrijdag 6 januari 2017

Spanje: Te druk om wat te doen

El Rocio (Camping La Aldea)

De hele nacht heb ik liggen wikken en wegen, liggen nadenken of ik nu ga proberen om het capaciteit probleem van de elektrische installatie op te lossen of niet! Aan het ontbijt ben ik er nog niet uit! We rijden richting Portugal en komen langs de winkel waar Chris zijn nieuwe zonnepaneel heeft gekocht. Maar ik heb nog steeds geen beslissing genomen.
Zodra ik de coördinaten in mijn Garmin heb ingevoerd en de route is berekend kijk ik wel even vreemd op. We gaan namelijk rakelings langs Sevilla! Daar waren we drie dagen geleden ook maar vijf en dertig kilometer vandaan. Het was dus eigenlijk een omweg van drie dagen.
Er wordt weer gesproken in de camper onder het rijden en Lyka heeft beterschap belooft over het spelen van spelletjes op de tablets. Jà, tablets! Ze heeft er namelijk twee meegenomen op deze reis naast haar nieuwe mobiele telefoon. Ieder zijn ding zal ik maar zeggen!
Untitled
Zodra we de kust verlaten rijden we niet door het mooiste aantrekkelijkste landschap dat Spanje heeft te bieden. Lyka zit al met haar hoofd in Portugal en ik denk onafgebroken aan dat zonnepaneel. Nog voordat we de winkel passeren heb ik mijn besluit dan toch genomen. Het lukt zo ook wel. Volgens de kennis van “Kroppie” moet ik de huishoudaccu gewoon regelmatig reconditioneren met de acculader. De capaciteit zal dan weer gaan toenemen waarna ik weer meer elektriciteit kan gaan laden. Het is allemaal erg technisch en soms is het voor mij ook niet allemaal begrijpelijk! Accu’s zijn nu eenmaal ingewikkelder dan ze op het eerste oog lijken.
De eerste camping die we vinden ligt in het midden van niets. In een mooi bos naast een stukje, bij deze temperaturen onbruikbaar, zwemwater. De kaart van de camping is zo slecht dat ik niets eens onze mogelijke staanplaats kan bezichtigen, ik kan die staanplaats niet eens vinden! Terug bij de camper krijg ik van Lyka het verontrustende bericht dat er hier een heel slechte telefoonontvangst is en dat we door moeten rijden. Zonder internet is het tegenwoordig onmogelijk de avond door te komen.
Zonder mezelf te verontschuldigen bij de receptie van de camping rijden we de parkeerplaats af op weg naar de volgende camping. Die camping is wel naar ons zin! Zodra we een goede plaats hebben gevonden, de elektriciteit hebben aangesloten en de was bij elkaar gezocht gaat Lyka naar de douche. Ik moet nog even wachten!
Met wasmand nummer één en een handvol muntgeld ga ik als eerste naar het washok. Slechts één wasmachine en één droogtrommel zijn beschikbaar. Ik vul de wasmachine en laat het verlangde bedrag gepast in de gleuf vallen, er wordt geen teveel betaald geld terug gegeven. Het wasritueel is begonnen! Terug bij de camper steekt Lyka zich na het douchen in schone kleren en de vuile kleren gaan in wasmand nummer twee. Ook die tweede zit erg vol omdat het beddengoed er ook bij is gekomen samen met wat handdoeken en theedoeken. Mijn vuile kleren erbij en met een schone handdoek om mijn middel ga ik de wasmand voor de wasmachine zetten als teken dat ik als eerste aan de beurt ben. In de achttien minuten dat het wasprogramma nog loopt heb ik tijd om te douchen en te scheren.
Precies op tijd loop ik in schone kleding het washok binnen om het schone wasgoed van de wasmachine naar de droogtrommel te verhuizend. De wasmachine weer vol, het programma kiezen en de gepaste euro’s er in. Draaien maar!
Untitled
Nadat ik ook de tweede lading wasgoed naar de droogtrommel heb verhuisd en het drogen heb gestart, dat duurt volgens de timer vijf en vijftig minuten, kan ik eindelijk aan de avondmaaltijd gaan beginnen. Op een dag als deze heb ik gewoon ook weinig zin om te koken. De spaghetti met bacon, tomaat en broccoli is simpel en smaakt altijd goed. Wat brood en rode wijn maken de maaltijd compleet.
Helaas is de was na die vijf en vijftig minuten niet goed droog, ze moet nog een cyclus van vijf en vijftig minuten draaien. Een uur later staan we samen de was op te vouwen en de schone kleding verdwijnt in de te kleine kastjes. Lyka heeft nu ook mijn kast je in gebruik genomen. We zijn helemaal op en kruipen vroeg in bed. Het frisse schone bed. Het ruikt heerlijk fris en dat maakt samen met de vermoeidheid dat we snel zijn vertrokken naar dromenland.
Zo kan het zijn dat je een hele dag druk bent geweest en niets hebt gezien of gefotografeerd. Morgen wordt het hopelijk beter, morgen gaan we naar Portugal!

donderdag 5 januari 2017

Spanje: Geen Gibraltar!

Playa de Sahara (achter de duinen)

Van de twee Franse campers die gisterenavond na zonsondergang wel wel heel erg dicht bij ons kwamen staan hebben we gelukkig geen last gehad. Ik kan het echt niet begrijpen! Er is een parkeerplaats zeker zo groot als drie voetbalvelden en die twee campers komen vlak naast je staan, leg het mij maar uit?
Wij nemen de tijd vandaag. Lyka slaapt wat uit en met de deur open luister ik naar de op het grindstrand brekende golven van de Middellandse zee. Na het ontbijt verdiep ik me in de reisboekjes van Zuid-Spanje en Portugal. Dat zijn twee verschillende boekjes en ik moet die twee naadloos aan elkaar zien te koppelen.
Untitled
Bij het afscheid van Chris krijgen we nog wat lekkers van hem mee. Hij is namelijk bijna aan het einde van zijn reis en vertrekt over anderhalve week naar “Down Under". Er ligt nog biefstuk en ander vlees in zijn vriezer dat wij van hem meekrijgen voor later onderweg. Die Chris is een mannetje naar mijn hart. Al een eeuwigheid op reis en ondanks zijn vijfenzeventig jaar nog steeds niet van plan om te stoppen met reizen. We nemen afscheid met een stevige hand en de belofte om contact te houden. Ik weet dat het goed zit en dat we elkaar wel weer zullen ontmoeten.
Untitled
Net voordat we Gibraltar bereiken is er een uitkijkpunt langs de weg. Vanuit de hoogte kijken we neer op “La Línea” en de rots van “Gibraltar. Een schitterend plaatje onder de warme Spaanse mediterrane winterzon.
Helaas is de werkelijkheid anders. “La Línea” is precies als “Marbella” alleen met minder klasse! Engelse radiozenders met Britse muziek. Winkels die hun waar aanprijzen in de engelse taal en veel rechts rijdende auto’s met het stuur aan de verkeerde kant en Britse kentekenplaten. Nog voordat we de door Cris aanbevolen parkeerplaats hebben bereikt nemen we de beslissing om door te rijden. Dit is ons ding niet en we kunnen Gibraltar ook nog wel in de toekomst bezoeken!
Er is namelijk ook nog het probleem met Lyka. Zij moet een visum hebben voor Groot-Brittanië, en Gibraltar valt daar onder. Nu gaan de verhalen dat er nooit wordt gecontroleerd maar wij willen dat risico toch niet lopen. Er staat meer op het spel dat we niet in gevaar willen brengen. Dus in plaats van links gaan we rechtsaf en rijden richting “Taifa Algeciras” een lelijke havenplaats aan de “Atlantische Oceaan”.
Ja! De “Atlantische Oceaan”! Een stukje verder zien we ook de bergen van Marokko uit het blauwe water omhoog steken. Op de GPS zie ik dat we niet ver van het zuidelijkste puntje van het “Iberisch schiereiland” zijn en dat puntje moet dan vanzelfsprekend ook worden bezocht. Na eerst bij de Lidl te hebben geshopt en een lunch op de parkeerplaats te hebben gegeten gaan we op zoek naar het monument dat het meest zuidelijke puntje van Spanje wat glans moet geven.
Het blijkt toch niet zo’n goed idee! De straten van “Tarifa” zijn steiler dan verwacht, drukker dan verwacht en er is geen enkele parkeerplaats te vinden omdat er een veerdienst is tussen “Tarifa” en Marokko is. Haast alle parkeerplaatsen zijn ingenomen door voertuigen die wachten om aan boort van de veerboot te kunnen. We staan vast, muurvast! Een agent regelt het verkeer naar zijn beste kunnen op een rotonde. Zodra hij zich in de richting van een auto draait om hem het signaal te geven dat hij aan de beurt is om te rijden gaat de auto achter zijn rug ook rijden. Met als gevolg dat het muurvast staat en muurvast blijft staan. Gelukkig voegt zich, na een tiental minuten, een collega bij hem en samen gaan ze proberen wat de agent alleen niet lukte. De Gordiaanse knoop van het moderne verkeer te ontrafelen! En met succes, in plaats van auto voor auto gaat de nieuwe brigadier anders te werk. Eerst de ene poot naar de rotonde een auto of twintig, dan de volgende poot een auto of twintig enz. enz.. Het getoeter van ongeduldige automobilisten verstomd en een half uur later rijden we richting “Cadiz”
Het landschap wordt mooier en we gaan enkele keren van de hoofdweg af om te zien of we een plaatsje kunnen vinden. Er zijn wel plaatsen maar die kunnen ons steeds niet bekoren omdat die een te steile helling hebben. We hebben bewust de oprijblokken thuis gelaten dus wij kunnen de helling van de camper niet aanpassen. Oprijblokken zijn sowieso geen goed idee voor wild campeerders. Die blokken promoveren je tot ongewenste bezoekers! Veel van de mooiere plaatsen hebben ook de gevreesde borden: “Geen Campers en Caravans!” met daaronder “Verboden te overnachten!”.
Untitled
We rijden dus maar door totdat we in “Playa de Sahara” terecht komen. Direct achter de zandduinen is een parkeerplaats waar een tiental campers geparkeerd staan. De hoogtebalk is verwijdert om ruimte te maken voor campers die hopelijk inkopen gaan doen in het door de vakantievierders verlaten dorp. Het lijkt ons een geschikt plekje om de nacht door te brengen.
Lyka gaat meteen weer aan het spelen op de iPad en dat stemt me een beetje treurig en kriegelig. Ik ga op het strand uitwaaien. Ik kan het ècht niet begrijpen dat je ver van huis in een exotisch land in een mooie omgeving videospelletjes ga liggen spelen terwijl je heerlijk in de zon en wind kan wandelen. Dat je ’s avonds een spelletje speelt kan ik wel begrijpen, maar bij daglicht? Laat ook maar! Bij terugkomst barst de bom want ik had op haar moeten wachten! Wachten? Moet ik wachten totdat zij eindelijk klaar is om te gaan? Ècht niet! Ga maar alleen wandelen!
Untitled
In gepaste stilte maak ik het avondeten klaar. Lekker gemakkelijk, gehaktballetjes in satésaus met friet en sla. Daar heeft het in ieder geval niet aan gelegen. Ik voel dat de ergernis tussen ons aan het opbouwen is zoals de druk onder een vulkaan. Totdat een van ons de druk niet meer kan weerstaan en stoom zal moeten afblazen. Ik weet dat dit normaal is wanneer mensen te lang met elkaar in een te kleine ruimte doorbrengen, er zijn maar heel weinig uitzonderingen.

woensdag 4 januari 2017

Spanje: Terug naar de kust

Torreguadiaro (aan het strand)

Untitled Voor mezelf ben ik er in ieder geval al uit! Na een kort gesprek over het onderwerp tijdens het voedzame ontbijt stemt Lyka er mee in. We gaan terug naar de kust! Voor de simpele reden dat het daar druk is en haast alle campings op volle toeren draaien.
Een kilometer nadat we de camping hebben verlaten stuurt de GPS ons een smalle landweg op. Na twee kilometer begin ik toch ernstige twijfels te krijgen of dit een goed idee is. De toestand van de weg is belabberd en worden heen en weer geschud. Alles achter ons in de camper rammelt!
En dan plotseling, uit het niets, zien we een van de zo onderhand bekende witte borden van de Europese Unie met onderaan een groot bedrag in euros. Tien meter ervoor is de asfalt weg als nieuw! Mooi breed met nieuwe belijning. Het is nu alleen nog wachten op het verkeer! De eerste dertig kilometer zien we helemaal niemand! Pas bij een kruising waar de weg samenkomt met een andere driecijferige weg zien we wat verkeer.
In een stevig dorp wordt het weer krap! We worden door een stadje met zeer smalle straten geleid. Het is de enige, waarschijnlijk eeuwenoude, weg door de nederzetting. Ik heb de GPS goed bestudeert en omrijden is de enige andere mogelijkheid. Nu moet het wel heel erg worden willen we zenuwachtig worden maar in deze straat, die ècht wel tegenliggers heeft kan ik niets en ook ècht niets passeren! Aan het einde van de straat zit een smalle links/rechts knik die ook nog eens flink steil omhoog gaat. Ik kijk snel naar alle kanten, de eerste versnelling en met een flinke dot gas slalommen we door de hindernis omhoog. Net na de rechtse bocht stuiten we op een vrachtwagen gevuld met zand die ons ook niet had verwacht! Beiden gaan we van de schrik boven op de rem staan. Het is een ongeschreven wet dat stijgend verkeer voorrang heeft dus zal hij een meter of twee achteruit moeten. De twee politieagenten, die ik nu pas opmerk, staan geamuseerd voor een plaatselijk café met de koffie in de hand te kijken hoe wij dit gaan oplossen.
De enige angst die ik heb is dat ik met de alkoof tegen een van de lage balkons langs de weg zal rijden. Terwijl Lyka de balkons in de gaten houdt laveer ik me langzaam langs de stilstaande vrachtwagen. En dan is deze hindernis ook weer genomen, we halen opgelucht adem, en kunnen we verder de bergen in.
Untitled Untitled
We rijden langs de “Sierra de las Nieves” richting “Marbella”. Ik had zelf nooit gedacht hier ooit te komen maar nood breekt nu eenmaal wet. Landschappen kunnen mooi zijn maar een landschap fotograferen is een van de moeilijkste disciplines die er zijn! Ik doe mijn best en tijdens een koffiepauze maak ik een foto van de omgeving.
Zodra we de Middellandse Zee vanaf de bergen kunnen zien verandert er om ons heen heel veel. De berghelling zijn als een lappendeken bedekt met vakantieparken vol met appartementen in de meest exotische namen. Een golf resort in een dal en veel sportwagens uit de categorie “ik heb er niet ècht hard voor hoeven te werken”rijden met het dak open over de drukke wegen. Vooral om gezien te worden! Het verkeer wordt drukker èn asocialer. Met onze oude langzame camper kom ik haast ogen te kort om ons veilig door de chaos te laveren.
Net na één van de ontelbare rotondes in Marbella stuur ik de parkeerplaats op bij een MacDonald’s restaurant. Ik moet even bijkomen. Lyka is zo blij dat we meteen maar wat te eten halen. Het is alweer drie maanden geleden dat we de gouden bogen hebben bezocht, voor ons hebben ze veel van hun glans verloren. Lyka heeft geen zin om hier op die ongezellige parkeerplaats te eten dus gaan we met de hamburgers nog in de papieren zak op zoek naar een mooi plaatsje.
En dat blijkt veel moeilijker dan we ooit hadden kunnen vermoeden! Kilometer na kilometer zijn er vakantiehuizen, hotels en winkelcentra langs de kust. Én dan begint alles weer van voor af aan! Een kleine veertig kilometer van de MacDonald’s verwijdert rijden we een soort parkeerplaats, een droge zandplaat, op. Wat er vandaag ook nog verder gebeurt, hier blijven we overnachten!
Untitled
Een meter of tien voor ons staat een grote Engelse camper en voor de zekerheid ga ik even een praatje maken. Ik ben benieuwd of zij ook vandaag zijn aangekomen of dat ze misschien hier al een paar dagen staan. Een vriendelijk alleen reizend oud baasje past precies in mijn straatje. Zijn naam is Chris en hij staat hier al een paar dagen zonder problemen. Dat stelt me in ieder geval gerust! Maar wat nog interessanter is is zijn 100 Wp losse zonnepaneel dat flink meer stroom in de huishoudaccu perst dan mijn vaste, plat op het dak liggende, 150 Wp zonnepaneel.
Ik weet dat we een laadcapaciteit probleem hebben. Ik weet ook wanneer dat probleem is ontstaan. Ik weet ook hoe het is ontstaan. Mijn doel is nu om zo simpel mogelijk en met zo weinig kosten als mogelijk het probleem op te lossen. Op het “Camperforum” heb ik contact gehad met “Kroppie” en daar heb ik al veel van opgestoken.
Mijn interesse is in ieder geval gewekt en Christ geeft me de actuele laadgegevens van het losse paneel. Het wordt nòg beter wanneer Chris spreekt over een vriend die panelen en accessoires verkoopt niet ver van hier, wij komen er zelfs langs later deze week. Ik moet daar maar eens diep over nadenken. Wachten tot we terug zijn in Nederland is natuurlijk ook een oplossing!
Untitled
We genieten van de zon en het uitzicht over de zee. We kunnen goed begrijpen dat veel pensionado’s hier de winter willen doorbrengen. Nadat de zon is onder gegaan gaan we aan de spaghetti met gehaktballen en overgebleven groenten. Ik koop nog steeds teveel eten in. Morgen gaan we richting Gibraltar!

dinsdag 3 januari 2017

Spanje: Verplaatsing

Olvera (Camping Pueblo Blanco)

Iets voor zeven uur begint er een gemotoriseerde bladblazer te huilen. Ik ben meteen wakker en Lyka trekt het dekbed over haar hoofd. Nadat de jeugd gisterenavond was vertrokken kwam er elk uur een auto over de parkeerplaats. Die auto wekte me elke keer. Ik had geen zin om uit bed te klimmen om te gaan kijken of het misschien de politie was die kwam controleren, mijn voorkeur ging uit naar het warme bed onder het dekbed.
De route die ik voor vandaag heb geprogrammeerd rijden we verder nadat we weer de Lidl hebben bezocht. Ik kan het zelf ook niet geloven maar we kopen meer etenswaren dan thuis. Waarom weet ik niet maar het smaakt ons een stuk beter onderweg.
Untitled
Op weg naar “Carmona” is er nog niets aan de hand maar wanneer we samen koffie, met een overheerlijke appelflap, drinken op een parkeerplaats voor de wonderschone poort van de “Carmona” kom ik tot de conclusie, nadat ik mijn iPhone heb geraadpleegd, dat er geen enkele camping in de nabijheid open is. Er zit niets anders op dan in plaats van de route te rijden en een camping langs de route te zoeken naar een beschikbare camping te rijden. Sevilla ligt wel op de route maar ik heb voorlopig toch geen zin om grote steden te gaan bezoeken. We blijven graag weg van de drukte en zoeken rustige landwegen.
Untitled
Die camping die ik op het oog heb, èn volgens de NKC app open is, ligt zestig kilometer naar het zuidoosten! Dus dan gaan we die kant maar op. De route is niet heilig en overal langs de weg is er wel wat te zien. Hoewel het landschap eentonig is genieten we het laatste stuk weer van de bergen. Die vlakte bezaaid met kastelen en mooie steden kan ons wel bekoren maar bergen hebben toch wel de voorkeur!
De camping is snel gevonden en die mag dan wel op een mooie bergtop liggen maar de rest is wat karig. Een oude aftandse wasmachine zonder een droogtrommel in de buurt kan mij niet bekoren, zeker niet nu de wasmand aardig vol begint te raken en ik aan mijn laatste schone onderbroek ben begonnen. De was wordt voor de zoveelste keer geannuleerd en blijft in de wasmand tot het volgende camping bezoek.
Untitled
Na twee maanden heeft er ook een ander gevoel de kop op gestoken. Ik ken dit gevoel van vorige lange reizen. Het wordt namelijk steeds moeilijker om je ’s nachts weer op te laden om de volgende dag weer te kunnen genieten van de uitzichten, vergezichten en ervaringen. Het wordt tijd dat we even een pauze nemen om onze hoofden weer leeg te maken. Het 24/7 samenzijn in een kleine ruimte wordt ook steeds moeilijker! Je voelt bij elke beweging en elk gesprek dat het stroever gaat en over de kleinste dingen begint er zomaar een discussie die nergens op slaat.
Na de speklappen met snijbonen en aardappelpuree, een combinatie die ook geen schoonheidsprijs verdient, sla ik een paar biertjes achterover en we kijken naar “The accountant”. Een onderhoudende film die je met een korreltje zout moet nemen.
We zijn aardig vermoeid en liggen er al vroeg op. In bed denk ik na over wat we verder gaan doen. Lyka is al snel vertrokken en ik blijf alleen achter in de stilte van de duisternis met mijn gedachten. Er moeten beslissingen worden genomen! Ik denk dat ik er morgen wel uit ben!

maandag 2 januari 2017

Spanje: Een indrukwekkend monument

Écija (op een parkeerplaats)

Op deze tweede dag van het nieuwe jaar ben ik beter uitgerust dan de afgelopen dagen. Ik ben zelfs al voor zeven uur wakker! De gordijnen gaan meteen open en de buscamper staat nog steeds in het zicht en de verlichting van het kasteel is gedoofd. Bij de eerste slok koffie bedenk ik dat het nog bijna vier uur duurt voordat de poorten van het kasteel zich voor ons openen. Het wordt dus een luie ochtend met Lyka die weer een keer kan uitslapen.
De kachel heeft de afgelopen nacht gebrand en het woongedeelte aangenaam verwarmt. We gaan aan het schrijven met Radio3 op de achtergrond. Zo’n KPN simkaartje met onbeperkt internet heeft natuurlijk als grootste voordeel dat je heerlijk naar de Nederlandse radio kan luisteren.
De tijd vliegt en om half tien schuiven de gordijnen van onze “slaapkamer” in de alkoof open. Een verbaasde Lyka kijkt me enkele minuten in stilte aan. Ik schrijf gewoon rustig door. De toetsen klikken op het toetsenbord terwijl de letters op mijn beeldscherm woorden vormen.
Roerei met brood, oud brood, we hebben nog een broodje van gisteren over. We eten het niet uit zuinigheid maar we nu eenmaal een hekel hebben aan eten weggooien.
De buscamper opent de kraan van zijn afval watertank, start de motor en rijdt weg, een lange donkere streep achterlatend op het grijze asfalt van de lege parkeerplaats. Soms is het niet moeilijk om te begrijpen waarom campers op veel plaatsen niet meer welkom zijn.
Untitled
Om iets voor elf zijn we dik aangekleed en klaar om de heuvel voor de tweede keer in evenveel dagen te beklimmen. We staan moederziel alleen op de enorme parkeerplaats en kijken vol verbazing naar de Spaanse personenauto’s die de smalle steile weg beklimmen in de hoop op de top van de heuvel voor het kasteel te kunnen parkeren.
Het is verschrikkelijk koud! We hebben de afgelopen weken al wat frisse ochtenden meegemaakt maar de snijdende wind op deze tweede ochtend van 2017 is gelijk de koudste ochtend van het jaar! Mijn muts gaat op en Lyka klaagt over haar oren. De wind bijt als een hongerige wolf. Ze heeft zich helemaal opgetut en is in haar enthousiasme een muts vergeten.
Untitled
De enorme poorten van het kasteel staan al open en na het betalen van vijftien euro voor twee personen kunnen we naar binnen. Het eerste dat we opmerken is dat het kasteel in privaat bezit wordt beheerd. Het is een de best bewaard gebleven voorbeelden van een vroeg Moors kasteel met Christelijke aanpassingen!
Untitled UntitledUntitled Untitled Untitled
Op de enorme binnenplaats staan we voor het geplande woonhuis van een man met uitzonderlijke dromen. Alleen het trappenhuis met de leeuwen is toegankelijk. Hier leren we ook over de treurige geschiedenis van het kasteel en haar eigenaars. Aan het begin van de twintigste eeuw werd het geërfd door een romanticus die al zijn geld en energie in het project stortte. Zijn grootste wens om het vervallen kasteel in al haar glorie te herstellen en te gaan bewonen werd zijn levenswerk. De beste architecten en vaklieden werden van over heel Zuid-Spanje aangetrokken. Er waren geen tekeningen of andere documenten in de archieven. Er waren alleen de kennis van de architect, de fantasie van de eigenaar en het inzicht van de vaklieden. Helaas heeft de eigenaar nooit in zijn levenswerk kunnen wonen. Drie jaar voor de oplevering van het gerestaureerde  kasteel kwam hij in 1939 te overlijden.
UntitledUntitled Untitled UntitledUntitled Untitled Untitled UntitledUntitled Untitled Untitled
Het zal hier zomers ongetwijfeld ook verschrikkelijk druk zijn! Er is in ieder geval goed werk geleverd om de route door het kasteel voor iedere bezoeker, jong en oud interessant te houden.
Untitled UntitledUntitled Untitled Untitled
De in volledig islamitische architectuur gebouwde moskee is omgevormd tot kapel. In mijn fantasie zie ik de mannen op hun gebedskleden buigen naar Mekka om even later in een perfecte synchronie weer omhoog te komen. Allah en Mohammed hebben geen beeltenissen. De islam wijst beeltenissen in welke vorm dan ook af. Op de lege plaats is nu een altaar met de Maagd Maria met het kindje Jezus op haar arm.
Na de rondleiding gaan we op weg naar “Palma del Rio”. En daar is eigenlijk niet zoveel te zien! Na de geweldige intense ervaring van deze ochtend wordt het toch al moeilijk om je interesse weer opnieuw leven in te blazen! Tijdens een korte inkoop pauze bij de Lidl heb ik eindelijk zelfrijzend bakmeel, of iets wat er op lijkt, gevonden! En wàt wordt dan onze lunch voor vandaag?
Untitled Pannenkoeken met spek en stroop!

Mijn dag had niet beter kunnen zijn. Nu we na een koffiepauze op de camperplaats ook nog onze, zo goed als lege, drinkwatertank kunnen vullen kan ons bezoek aan “Palma del Rio” al niet meer kapot. De volgende halte is “Écija”, de stad van de torens! Met het oog op de tijd gaan we daar ook overnachten.
Het landschap word droger en de dorre droge grond snakt naar de voorjaarsregens. Wat ons meteen opvalt zijn de, door de Europese Unie gesubsidieerde, enorme zonne-energie installaties die links en rechts van de weg opduiken. Installaties om water te verwarmen en installaties met zonnepanelen die het zonlicht meteen omzetten in bruikbare elektriciteit. Wat nog het meest verblind zijn de bedragen op de borden die naast de ingang staan. Met dank aan “de Europese Unie” en de 478.000.000 € subsidie.
Ik rij haast van de weg af na het bedrag te hebben gelezen! Hier is een half miljard uitgedeeld, en daar zijn heel veel mensen beter van geworden, terwijl er nog zoveel ellende in het verenigde Europa is! Een ander verwerpelijk en van corruptie verzadigd verschijnsel zijn de midden in het niets aangelegde rotondes en parken met fitness toestellen. Gewoon een rotonde met slechts twee afslagen, je rijdt gewoon rechtdoor, in een weg die opvalt door het ontbreken van enig verkeer. Allemaal vergezeld van de bekende Europese Unie subsidie borden. Een tonnetje hier, een tonnetje daar en een paar ton om de burgemeester beter te laten lijken dan hij is.
Het vinden van een plaatsje voor de nacht is moeilijker dan ik had verwacht. We rijden een rondje over de rondweg van de stad om uiteindelijk op een verlaten parkeerplaats achter een school neer te strijken. Wat zijn die Spanjaarden toch viespeuken! Ze gooien al het afval zo maar op straat en op en langs het wandelpad naar het park liggen meer honden drollen dan goed is voor de bodem. Je ruikt het op het moment dat je een deur van de camper opent. Ik vergeet zelfs een foto van onze staanplaats te maken!
Untitled
We eten vanavond Japanse kerrie met broccoli op rijst. Buiten is het lawaaierig met de opgeschoten jeugd. Auto’s komen, met luide radio’s en vertrekken weer met piepende banden. Voor een moment denk ik er aan om maar te verkassen. Lyka weerhoud me om weer te gaan rijden. Het lawaai zal later wel afnemen. Gelukkig is het vanaf een uur of tien stil. Ik kijk nog een keer over de parkeerplaats. Hij is goed verlicht en haast verlaten. Ik denk dat we prima zullen slapen.
Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?