dinsdag 24 april 2018

Nederland: Op bezoek

Middenbeemster (bij Kroppie), dinsdag 24 april 2018

We zijn pas twee nachten thuis en we gaan alweer op pad! Het zijn allemaal lopende projecten om de camper nog beter te maken. Dit lopende project heeft als doel om het voltage van de laadstroom uit de dynamo te verhogen zodat beide accu’s beter worden opgeladen. Tijdens mijn eerste bezoek aan Kroppie, enkele weken geleden, hebben we vastgesteld dat een van de vorige eigenaars, zonder voldoende kennis van de materie, met de kabels onder de motorkap heeft gespeeld. Nu staat er een doosje in de leefruimte met de nieuwe onderdelen.
Het weer zit ons helaas niet mee! Na de mooie dagen van vorige week zijn de regen en de koude oceaan winden weer terug. Een koude westerwind drukt de temperaturen onder de vijftien graden overdag. Gekleed in een warme joggingbroek en fleece t-shirt vertrekken op deze middag richting Middenbeemster, een mooi dorp in Noord-Holland onder de rook van Alkmaar.
Het wolkendek wordt steeds dunner tijdens onze rit en net voor Amsterdam moet ik zelfs mijn zonnebril opzetten. De camper spint als een dikke kater, de oude diesel laat niet met zich sollen zolang we niet boven de 100 Km/u hoeven te gaan. Het laatste stukje gaat binnendoor en met moeten zelfs door het centrum van Purmerend. Voor een moment denk ik aan Alie waar ik zolang niets van heb gehoord. Gezien haar hoge leeftijd is het erg waarschijnlijk dat ik ook nooit meer iets van haar zal horen. Het leven is vergankelijk, daar denk je niet aan wanneer je jong bent maar nu ik zelf richting de zestig jaar ga denk ik er steeds meer aan. Een reden temeer om van elke dag die we nog geschonken krijgen het beste te maken.
Twee oude dames
De ontvangst bij Jos is hartelijk en onder het genot van een kop koffie, met een koningsbol van de Jumbo, bespreken we luchtig de komende werkzaamheden. Zelf zal ik hoofdzakelijk figureren en gereedschap aangeven en aannemen. De plannen voor morgen liggen klaar en wij trekken ons terug in de camper die op de oprit geparkeerd staat. Dat is het mooie van een camper! Parkeren, gordijnen dicht, radio aan en je hebt het campergevoel, het maakt helemaal niets uit waar je geparkeerd staat.
Het koken is nog een beetje onwennig voor me! Ik moet nu een complete keukeninrichting voor in de camper kopen zodat ik niet meer met de spullen tussen de camper en het huis heen en weer hoef te slepen. Ondanks de beperkte mogelijkheden krijg ik het weer voor elkaar om een lekkere, gezonde en voedzame maaltijd op tafel te zetten. Noedels met Koreaanse kip met broccoli. Het is geen grote maaltijd maar ik heb nog wat harde broodjes en olijven gekocht om vanavond bij de tv van te snacken.
Ik zoek op de laptop contact met het internet en tot mijn verbazing werkt KPN Fon nu wel. Het mag dan wel niet al te snel zijn maar het is tenslotte gratis. Ons doel is voetbal! De halve finales van de Champions League zijn aangebroken en de meest bekende voetbalploegen zijn al uitgeschakeld. Liverpool - AS Roma is het affiche voor vanavond. Het is een fantastische wedstrijd en onder het genot van de olijven en stukjes brood met Hollandse blauwschimmel kaas, weggespoeld met een glaasje witte wijn en een blikje Amstel bier, is het een heerlijke avond in de camper. Buiten tikken dikke regendruppels op het dak, dat maakt het alleen maar knusser en gezelliger.
Morgen gaan we aan het werk en ik ga ervan uit dat de elektriciteit problemen dan voorgoed zijn opgelost. Dat is niet zeker! Bij een acht en twintig jaar oude camper ben je nooit klaar met het (onderhouds)werk!

zondag 22 april 2018

Nederland: Slecht weer?

Zaltbommel, zondag 22 april 2018

Om iets voor half zeven is het alweer ochtend. De vogeltjes fluiten en in de camper ligt een frisse deken van verse Brabantse ochtendlucht. Het dakluik is de afgelopen nacht open geweest en dat heeft het woongedeelte van de camper heerlijk afgekoeld. Helaas zijn we de thermometer ook vergeten dus ik kan niet met zekerheid zeggen wat de temperatuur is wanneer ik langs de ladder uit de alkoof klim. Toch schat ik dat het rond de twaalf graden Celsius moet liggen. Fleecebroek en fleeceshirt gaan direct aan om gelijk warm te zijn! De eerste koffie voor vandaag gaat op het gas en de laptop gaat open. Met veel plezier leg ik de laatste hand aan het verhaal van gisteren. Laten we hopen dat ik nog veel verhalen dit jaar mag/kan schrijven. Toch nog even terug naar gisteren.
De weersverwachting is aardig verslechterd dus de geplande wandeling van gisteren gaat vandaag ook niet door. We gaan verder België in waar we in de middag misschien een stukje gaan wandelen. Een veel kortere wandeling, we willen het risico niet nemen met de voorspelde onweersbuien. Na de tweede koffie besluiten we eerst een stukje het dorp uit te rijden om met een weids uitzicht van het Brabantse land te ontbijten.
Het Brabantse land
En dat lukt ons! Alleen is het aan het einde van een doodlopende weg. Er zijn opvallend veel wegwerkzaamheden op de route die de Garmin voor ons heeft uitgestippeld. Na enkele witte bolletjes en krentenbollen met extra belegen “Stompetoren kaas” gaan we weer verder en ik zoek een omleiding naar het zuiden. Richting België door Baarle Hertog. Het is een vreemd stukje Nederland! Overal zijn kleine stukjes België geheel omsloten door Nederland. Nergens is de grens zo onduidelijk. En dan praten ze in Den Haag over belastingen en regels? Hier zijn de wetten en regels soms aan de overkant van de straat al anders.
Na een flink stuk te zijn omgereden gaan we eindelijk richting Geel waar we “Dicar”, een heel grote camper dealer, willen bezoeken. We zijn nog niet aan een andere camper toe maar we willen ons wel graag eens oriënteren om te zien wat er zo allemaal te koop is. Terwijl we de grens met België passeren zien we vanuit het westen donkere donderwolken naderen. Dat voorspeld maar weinig goeds voor de rest van de dag! We hebben op het weerbericht gehoord dat er slecht weer, met name onweer, aan het einde van de middag zou kunnen voorkomen. Het is nog geen elf uur en het ziet er nu al slecht uit!
Bij de grote camperdealer kijken we onze ogen ogen uit. Ongekende luxe in enorme campers voor mensen met een dikke portemonnee en omgebouwde busjes met prijzen waarvoor je een klein huis zou kunnen kopen. We hebben ook al eens eerder naar zo’n busje gekeken. Nou, dat is het dus voor ons echt niet! Leuk voor een weekend weg maar zeker niet voor een trektocht van enkele maanden. In zo’n busje zit je letterlijk als sardientjes in een blik.
Op weg naar de geplande wandeling in Hulsen vallen de eerste dikke druppels op de voorruit. We kijken elkaar aan en zonder een woord te wisselen begrijpen we elkaar. De eerste proefrit van het seizoen zit er op! Op een verlaten industrieterrein eten we wat brood met hartig beleg terwijl we door het grote zijraam naar de vallende druppels kijken. De lijst van vergeten zaken is erg lang. Werk aan de winkel om de camper weer opnieuw in te richten en klaar te maken voor de volgende rit. Zo komen we steeds dichter bij ons doel om de camper altijd klaar te hebben wanneer we trek hebben om op pad te gaan.
Terwijl we noordwaarts rijden wordt de lucht steeds lichter en bij Hilvarenbeek breekt de zon alweer door. Een vreemde situatie, dat wel. Voorbij Tilburg schijnt de zon en bij aankomst in Zaltbommel is het schitterend weer, alsof er niets is gebeurt. Toch hebben we geen spijt dat we naar huis zijn gegaan. Het was leuk, we hebben er weer van geproefd en hebben ook al afgesproken dat we snel weer op pad gaan, weer òf geen weer.

zaterdag 21 april 2018

Nederland: De eerste trip van 2018

Alphen - NB (bij het Pieck Huis), zaterdag 21 april 2018

Daar gaan we dan! Achter ons is de leefruimte van “de Oude Dame” schoon en klaar voor de eerste test van het seizoen. Ik heb heel wat werk verricht in de afgelopen twee weken. Als eerste ging ik aan de slag met de gaslucht in de leefruimte. Alles voor de zoveelste keer gecontroleerd, nog eens nagelopen of het wel vast zat en uiteindelijk besloten om alles maar weer los te maken. Waarom? Ik heb geprobeerd de lek te vinden met een brandende lucifer en het is nog gelukt ook!
Ik zie jullie al denken: “Een gaslek opsporen met een lucifer? Dat is toch vragen om problemen?” Ja èn nee, de kneep zit hem in de aanwezigheid van zuurstof. Wanneer je er absoluut 100% zeker van bent dat het uitstromende gas, de lek, puur gas is dan is het niet zo gevaarlijk mits je blusmaterialen onder handbereik hebt. Hetzelfde gebeurt namelijk wanneer je het gasfornuis in de camper aansteekt om te gaan koken.
Achter een leiding kwam een mooi dun blauw vlammetje tussen de moer en de koppeling uit. Echt een heel klein vlammetje! De conclusie was dus snel getrokken. Losmaken en opnieuw bevestigen.
Nadat ik eerst in de bak met resten de laatste stukjes 8mm koperen buis had opgediept rijdt ik in een bijzonder goed humeur richting “De Wit” in Schijndel. De winkel is niet naast de deur maar het is ook niet het einde van de wereld. In mijn hoofd zit de lijst van benodigdheden voor de vernieuwde, en hopelijk, gasdichte aansluitingen. Het is zo stil in de winkel dat het vreemd aanvoelt. In het weekend krioelt het hier van de kampeerders, al dan niet met een camper of een caravan. Veel wat er wordt verkocht is overbodig en onhandig, dat vinden ze vanzelf wel uit, wij hebben dat traject ook afgelegd! Veel gekocht en later tot de conclusie gekomen dat je een hoop rotzooi meesleept dat helemaal niet handig is.
Eenmaal thuis stal ik alles schematisch uit op de kokosmat achter de ingang naar de woonruimte van de camper, èn wat blijkt? Ben ik na alle controles, dubbele controles en al het nadenken in de winkel enkele doosjes verstevigingsbusjes 8mm vergeten. Zo heeft het geen nut om aan de klus te beginnen! Na een kop koffie start ik de camper opnieuw en rijdt binnen twee uur voor de tweede keer richting Schijndel. Onderweg moet ik zachtjes lachen om mijn domme fout! Het meisje achter de kassa kijkt me vreemd aan! Ik zie haar denken: ‘Was hij hier zo even ook niet hier?’ Buiten bij de Wit neem ik alles uit elkaar en leg alles schematisch weer op de kokosmat. Deze keer is alles compleet en ik kan met een gerust hart weer richting Zaltbommel gaan.
Het in elkaar zetten is maar een kwartiertje werk. Daarna gaat de gaskraan open en gebruik ik de gasdetector in het centrum van mijn gezicht voor een eerste controle. Dat valt tegen wegens een verstopte neus en ik kan niet tot een besluit komen of ik nu wel òf niet gas ruik. De deur blijft open en terwijl ik geniet van de lunch kan de camper luchtten, er hangt misschien nog wat gaslucht in de vloerbedekking. Ik zit op hete kolen en sneller dan ik had verwacht sta ik weer aan de gerepareerde gasleidingen te ruiken. Het lijkt me dat nu alles dicht is, en dat na anderhalf jaar zoeken en tobben.
Ik neem een dag de tijd om bij te komen van de geslaagde reparatie en terwijl ik wacht tot de regen is verdwenen bestel ik het extra zonnepaneel met toebehoren. En ook hier ben ik weer wat vergeten! Gelukkig is het bestellen op het internet snel, gemakkelijk en redelijk goedkoop. De bestelde verlengkabels arriveren de volgende dag en met de weersverwachting dat het morgen droog is met zonnige perioden slaap ik als een roosje.
Gelukkig heeft de weerman het deze keer bij het rechte eind! Helaas moet ik wel wachten tot het buiten wat warmer is geworden voordat ik aan de slag kan. De speciale lijmkit moet binnen een bepaalde bandbreedte van de omgevingstemperatuur worden verwerkt om het beste resultaat te halen. Eerst maar schoonmaken, aftekenen, drogen, ontvetten en schuren van het dak waar het paneel geplaatst moet worden. De minder leuke werkzaamheden nemen al snel een half uur in beslag en met een protesterende schouder begin ik aan het klaarleggen van de benodigde materialen. Ook hier geldt: een goede voorbereiding is het halve werk.
Nadat alles in de juiste volgorde is geplaatst  drink ik eerst nog een kop koffie voordat ik aan de slag ga. Het gaat als op rolletjes. Binnen een half uur is het paneel geplaatst èn aangesloten. Het doet me goed te zien dat het gezichtje op mijn laadregelaar monitor lacht en dat er nog al, onder bewolkte omstandigheden, meer dan vijf Ampère naar de huishoudaccu stroomt. Als laatste ruim ik de verlengkabel op die de camper ’s nachts van elektriciteit voorzag. Vanaf vandaag zal de huishoudaccu helemaal van de zonnepanelen afhankelijk zijn!
Het plan was oorspronkelijk dat we vrijdagochtend zouden vertrekken maar daar is iets tussen gekomen. Een gezellige borrel met mijn broer, schoonzuster en hun oude buren. Dat zal wel goed bij de Stadsbrouwerij! Het was super gezellig met voldoende pinten Guinness om goed te kunnen slapen!
Met zware hoofden komen we op deze zaterdag uit bed. Van het vroeg vertrekken komt helemaal niets terecht. Van een ontbijt komst zelfs niet terecht. De crèmige donkere Ierse nectar heeft iets teveel calorieën aan mijn lichaam toegevoegd. Mijn lichaam wil helemaal geen calorieën meer dus heb ik helemaal geen trek. Dat komt later op de dag nog wel! Tenminste, dat hoop ik.
Onze koelkast wordt leeg geplukt en de etenswaren overgeheveld naar de koelkast in de camper. Dat is snel gebeurd Vroeg in de middag vertrekken we dan eindelijk voor onze eerste reis van 2018. De eerste test om alles weer op zijn plaats te krijgen en om te zien wat we allemaal zijn vergeten. We zijn op weg naar Hilvarenbeek om een goede vriend, Pieter, te bezoeken. We hebben elkaar al zo’n lange tijd niet gezien dat het hoogtijd is geworden.
Net voordat we bij Tilburg aankomen nemen we even de tijd om op een parkeerplaats bij een wegrestaurant wat te eten. Nu vragen onze lichamen om voedsel. De “Ceasar Salade” van de Lidl, met enkele stukken varkensvlees en verse broodjes, smaakt goed. We knappen zienderogen op en ook wordt ons humeur met elke hap beter. We krijgen er steeds meer zin in om met de camper op pad te gaan. Pieters adres is met behulp van de GPS snel gevonden en tijdens een gezellig gesprek geniet ik van een kopje koffie. Het doet ons goed om Pieter weer te zien! We worden allemaal ouder en leven met de dag, elke dag die ons nog gegeven word.
Dan gaan we verder naar Alphen in Brabant tegen de Belgische grens. Ons doel voor vandaag was: “Route.nl wandelroute 585896 - Struinen door de bossen van Alphen en Chaam”, maar in verband met de late vertrektijd gaan we de wandeling waarschijnlijk morgen doen. De eerste belangrijke zaken die we zijn vergeten òf we nog moeten aanschaffen worden gekocht bij de “Action” in Goirle.
De eerste halte
Op het plein in Alphen bezoeken we ook nog snel de “Plus Supermarkt” voor een middag snack en een flesje azijn voor op de salade. Zwarte, groene olijven met blokjes feta kaas vergezeld van het laatste broodje vinden gretig hun aftrek bij de twee hongerige reizigers. Gelukkig hebben we alweer snel het camper gevoel te pakken! Wat smaken die olijven een stuk beter in ons huisje op wielen. Het is wel jammer dat ik mijn Kobo ereader ben vergeten. Ik weet zeker dat dat me niet meer zal overkomen.
Na ruim twee uur op de parkeerplaats in het centrum van Alphen te hebben gestaan maken we ons klaar om te vertrekken op zoek naar een staanplaats voor de nacht. Ik heb er twee op het oog en het zal me tegenvallen wanneer een van die twee niet in de smaak valt.
Untitled
Uiteindelijk komen we bij een stukje verder gelegen, slechts om de hoek, parkeerplaats uit voor de deur van een bijzonder huis. Het “Pieck Huis” is een schitterend gebouw dat een eerbetoon is aan de gewone bouwvakker. Het ligt aan een rustige straat waar we uiteindelijk maar blijven staan. De ervaring leert ons dat de handhaving na acht uur niet meer verschijnt in een rustige woonwijk.
Tortilla’s met shoarma en sla voor het avondeten. We hebben zo’n trek dat we de foto zijn vergeten! Na het eten gaan de gordijnen dicht en de tv aan. De accu houdt zich nog prima en er komt zelfs nog elektriciteit naar binnen. Ik heb er alle vertrouwen in dat na het gas ook het elektriciteit probleem is opgelost! Iets voor elven zoeken we voor het eerst weer ons bed op. Het is even wennen! Vreemde geluiden, vreemde wiebelende bewegingen en een opkomende hoest. Uiteindelijk zweef ik weg in dromen over verre veilige reizen met onze “Oude Dame”.Untitled

zaterdag 7 april 2018

Nederland: Hulp uit een onbekende hoek

Zaltbommel, zaterdag 7 april 2018

Twee dagen na terugkeer in het koude Nederland stond de “oude Dame” alweer achter ons huis. Een genot om eerlijk te zijn. Onderweg naar Nederland hebben verschillende, waarvan enkele griezelige, scenario’s door mijn hoofd gespeeld. Gelukkig is alles goed wanneer ik de “oude Dame” bij de winterstalling ga ophalen. Volgens de beheerder start de motor gemakkelijk bij de eerste keer. Dat is natuurlijk goed nieuws wanneer de motor meer dan vijf maanden heeft stil gestaan!
Meer dan een beetje onwennig rij ik van Nieuwaal naar Zaltbommel. De rem, koppeling en gaspedaal zitten allemaal nog op dezelfde plaats maar het besturen van zo’n groot voertuig voelt toch vreemd aan. Alle handels links en rechts van stuur zijn meer dan onwennig, ik moet weer even zoeken naar de richtingaanwijzer, ruitensproeier en de instellingen van de verlichting. Via de binnenwegen van de Bommelerwaard kom ik uiteindelijk op de parkeerplaats achter ons huis terecht. Mijn eerste test is ook geslaagd!
Toen ik de camper naar de stalling bracht was er al een hele waslijst met onderhoudstaken bekend die ik na de terugkomst, en voor het nieuwe seizoen, aan de camper moest uitvoeren. De twee belangrijkste gaan over de gaslucht die ik maar niet kan verdrijven en het nakijken en plaatsen van zekeringen rond de huishoudaccu en het elektrische systeem in het leefgedeelte van de camper. En er moet ook nog een tweede zonnepaneel worden geplaatst.
Je moet nu eenmaal ergens beginnen en omdat ik geen kaas heb gegeten van 12V gelijkstroom installaties heb ik enkele maanden geleden al de hulp ingeroepen van een gewaardeerd lid van het “Camperforum”. Na een kort, maar zeer vriendelijk, schriftelijk contact stap ik op deze mooie zaterdagochtend in de camper om Jos te bezoeken in Noord-Holland. Een stevige rit die de oude dame goed zal doen. De hogere temperaturen in de motor zal veel pakkingen weer flexibel maken en andere pakkingen zullen de zaak weer afdichten. Een scheut motor reiniger in de brandstof zal ook de leidingen, verstuivers en verbrandingskamers een grote beurt geven.
Jos is mijn tweede halte op deze mooie zaterdagochtend. Eerst moet ik naar Venhuizen, onder de rook van Huizen in West-Friesland. Tot aan Amsterdam verbaas ik me over de mooie brede asfaltwegen die zijn aangelegd sinds ik hier voor het eerst reed. De tijd gaat door en de verbeteringen veranderen langzaam in ergernis totdat nieuwe plannen en verbeteringen weer oplossingen brengen. Vierbaans! Dat herinner ik me nog het beste uit het begin van de jaren tachtig, vierbaans met elke avond files voor de bruggen bij Vianen en Zaltbommel.
De Beemster
In Noord-Holland wordt ik aangenaam verrast door het polderlandschap. Veel Nederlanders zijn vergeten hoe mooi ons land wel niet is. De Beemster polder, die in 1612 droogviel, is nog steeds een sprekend voorbeeld van het gevecht van “den ‘Ollanders” tegen de zee en het water. Het is en blijft een schitterend gezicht, groene weiden met grazende koeien omringt door dijken die het water afvoeren en die duidelijk een stuk hoger liggen dan de omringende sloten. Als eerste moet ik nog een kunststof gasfles ophalen waar ik even mee wil testen of het wat is voor wat ik ermee wil.
Mijn dag kan al niet meer kapot wanneer ik ook nog een kleine kunststof gasfles gratis en voor niks cadeau krijg! Die flessen lijken me dus echt wel wat! Wat ik er mee wil gaan doen mag eigenlijk niet maar bij het gebruik van gezond verstand zijn ze net zo veilig als een gekochte dampgasfles. Geladen, afscheid genomen, en dan op weg naar Jos, “Kroppie" op het camperforum, een bekende onbekende. Ik vindt het altijd bijzonder wanneer ik na een lange tijd een gezicht bij een naam kan plaatsen. Zodra ik zijn huis voorbij rijdt komt Jos naar buiten, mijn GPS heeft me voor een moment in de steek gelaten! Dat komt niet vaak voor!
Twee oude dames
Even later staan de twee “Oude Dames” naast elkaar op de oprit naast het huis van Jos. Voordat we aan de slag gaan drinken we eerst koffie die vergezelt word door een overheerlijke gevulde koek. Daar ben ik wel aan toe want het is alweer meer dan vier uur geleden dat ik aan het ontbijt zat. Onder de koffie voeren we oriënterende gesprekken om te zien wat voor vlees we in de kuip hebben. Zoals al eerder gemeld vindt ik het altijd bijzonder om een mens te ontmoeten waarmee ik al vaker via het internet heb gecommuniceerd. Een gezicht bij een naam is voor mij altijd leuker dan alleen maar een naam en een email adres.
Dan gaan we samen maar eens kijken wat er aan de hand is. “Meten is weten!”, is een veel gevoerde spreuk in de camperwereld. Het duurt dan ook niet zo heel erg lang totdat Jos, met de multimeter in de hand, het probleem voor mijn lage dynamo voltage heeft gevonden. Er zitten namelijk een scheidingsrelais en scheidingsdiode achter elkaar gemonteerd. Beiden zorgen voor een verlaging van het voltage. M.a.w., beiden er uit en een nieuwe er in!
Het afzekeren van de rest van het huishoudsysteem en de 230Ah accu blijkt veel gemakkelijker dan ik had verwacht. Slechts twee zekeringen, inclusief een nieuw zekeringshuis, maken de installatie veilig en hoeven we niet meer bang te zijn dat de hele elektrische installatie doorbrand.
Bij een derde kop koffie gaat Jos op het internet op zoek naar de onderdelen die ik nodig heb. Gewoon bestellen in Veghel. Na een hartelijk afscheid, een ruime afspraak voor de montage, en een boodschappenlijst met de benodigde onderdelen, inclusief de bestelnummers, stap ik in de camper en ga op weg naar huis. Onderweg denk ik na over de reizen die komen gaan. Het werk aan de camper voor de komende weken. Als eerste moet ik een zonnepaneel, compleet met bevestigingen bestellen, en dan aan het werk met het gas. Dat onvindbare lek moet boven komen. Ik heb geen zin om de eerste camper op de maan te zijn!
En daar is Zaltbommel, mijn dag zit er op, ik heb veel geleerd en veel nagedacht. Nu aan het werk en dan op reis, wandelen en genieten, het is te hopen dat het weer ook de komende weken een beetje meezit!

woensdag 21 maart 2018

Nederland: Op weg naar huis 2

In het vliegtuig, woensdag 21 maart 2018

Onderweg
Dan kunnen we eindelijk naar de gate en is deze reis nu werkelijk op haar einde! We hoeven niet lang te wachten voordat we aan boort van de Boeing 777-200 van Turkish Airlines mogen. En hoe krijg ik het in hemelsnaam voor elkaar? Van de twee stoelen die ik tijdens het online inchecken heb gekozen werkt mijn beeldscherm niet! Niet dat ik niet zonder kan maar ik vind het wel leuk om af en toe te kijken waar we ons bevinden. Lang duurt dit probleem niet! Nog voordat de deuren van het vliegtuig dicht zijn ben ik al twee rijen naar achteren opgeschoven en heb me op de middelste stoel gevestigd.
Van links en rechts kijken andere passagiers jaloers en soms een beetje kwaad naar me. Ik kan in hun ogen lezen dat ze dezelfde gedachten hebben gekoesterd maar dat ik ze voor ben geweest.
‘To all passengers, the doors have been closed!’, spreekt de kapitein door de luidsprekers van het vliegtuig.
Dat is voor Lyka het teken dat ze zich bij mij op de rij moet voegen. En daar gaan we! De wielen verlaten de grond van de Filippijnen en wij zitten beiden aan het gangpad met een lege stoel tussen ons in. Twaalf uur en vijf en twintig minuten moeten we zitten totdat we in Istanbul landen.
Voor diegene die nog nooit zo’n lange vlucht hebben meegemaakt is het haast niet voor te stellen hoe dit voelt. Ik kan proberen dit uit te leggen maar dat is haast onmogelijk. Laat ik het maar zo zeggen: Je probeert alles om de tijd te vergeten en zoveel mogelijk te slapen!
Voor mezelf betekend dat rode wijn en een boek op mijn ereader. Voor Lyka betekend dat een paar films en voor weer een ander een slaaptablet. Dat laatste heb ik vroeger ook gedaan maar dat was me slecht bevallen dus kies ik tegenwoordig voor een paar rode wijntjes. Bier is al sinds een ver verleden op de bon!
Rijst met kip in citroensaus - Turkish Airlines
Wat nog het meest breekt zijn de maaltijden! De eerste, kip in citroensaus, uit de keuken in de Filippijnen is goed te pruimen en met een volle maag zoekt Lyka haar plaats op de twee stoelen. Het duurt niet lang en ze ligt als een roosje met haar hoofd in mijn schoot te slapen. Zelf neem ik nog maar een wijntje en sla een virtuele pagina van mijn eboek om.
En dan schrik je plotseling wakker van de turbulentie! Een snelle blik op het beeldscherm in de stoel voor me en ik zie dat we al boven India zijn aangekomen. Hier rammelen de vliegtuigen bijna altijd! De atmosfeer boven de grenzen tussen water en landmassa’s zijn heel vaak de plaatsen waar turbulentie ontstaat. We hebben nog een flink eind te gaan dus gaan de ogen weer dicht en probeer ik weer wat te slapen.
Op dit moment tijdens de vlucht heb je met drie verschillende tijdzone’s te maken en ik kies de meest onschuldige om nog maar een wijntje te bestellen. Mijn horloge staat al op Amsterdam tijd dus dat hou ik dan maar aan! Lyka kijkt voor een moment op en is verbaasd dat ik weer aan de rode wijn zit.
‘Kan nog net!’, fluister ik, ‘het is in Nederland pas half vier ’s nachts!’, terwijl de rest van het vliegtuig, op een uitzondering na, in diepe slaap is.
Omelet gevuld met kaas - Turkish Airlines
De lichten in de cabine gaan aan in een simulatie van de zonsopkomst. De kleur van het licht veranderd langzaam van een dieprood naar het daglicht. Dat schijnt goed voor het humeur van veel passagiers te zijn? Mij maakt het weinig uit, snel naar het toilet en aan tafel voor het ontbijt. Omelet met kaas en bijbehorende etenswaren! Het smaakt mij in ieder geval prima en ik zie hoe de passagier aan de andere zijde van het gangpad het onaangebroken kuipje roomboter in haar handtas laat verdwijnen. En dan is daar eindelijk Istanbul!
Vermoeid, verdoofd en uitgeblust slenteren we door de terminal van het “Istanbul Atatürk” naar de volgende gate. De dertien uur zitten hebben hun tol geëist en we zijn er nog niet! Buiten komt de regen met bakken uit de hemel, dikke Turkse druppels slaan tegen de glazen wanden van de terminal. De andere passagiers van vlucht TK1523 naar Düsseldorf zijn gehuld in dikke winterkleding. Ik moet wel zijn opgevallen in mijn iconische korte broek en rode fleece!
De drukte is enorm en ik heb voor het eerst geen zin om in de rij te gaan staan voor een beker koffie. En dat terwijl mijn lichaam nu ook om een vloeistof zeurt. Een vriendelijke man herkend mijn lijdensweg en bied me een flesje water aan. Na enkele slokken voel ik me al een stuk beter.
Het vliegtuig is tot de rand toe gevuld en dat komt het comfort van de laatste drie en half uur in de lucht niet ten goede! Maar hèt moet en je hebt geen andere optie, klagen heeft geen zin en dus moet je jezelf er maar overheen zetten! Nu vallen de ogen automatisch dicht, we vallen ten prooi aan de èchte vermoeidheid van een hele dag op reis te zijn geweest.
Roerei - Turkish Airlines
Een vriendelijk klopje op de schouder van een Vlaams-Turkse stewardess en daar is het tweede ontbijt van deze reis. Het vliegtuig schokt en schud zo erg dat een scherpe foto niet eens mogelijk is! Het eten smaakt nog wel en wordt met een automatisme naar binnen gewerkt. Mijn lichaam vraagt om brandstof! De Egyptenaar naast me raakt zijn ontbijt niet aan, misschien is hij bang dat het niet Halal is? Of hij is bang?
Bevoren landschap van Hongarije
Boven de balkan wordt ik nog eens er aan herinnerd dat de lente in Europa nog niet is gearriveerd. Misschien hadden we beter twee weken later moeten terugkomen? Daar is het nu te laat voor. De met sneeuw en ijs bedekte vlaktes van Servië maken me ook een beetje warm van binnen. Ik moet eerlijk zijn dat ik voorlopig wel weer genoeg heb van die tropische temperaturen. Laten we hopen dat de lente snel in Nederland arriveert?
‘Goedemorgen Düsseldorf!’
We zijn er! Alleen is onze chauffeur nog onderweg. Niet dat het wat uitmaakt want we hebben de hele dag de tijd. In verband met de aanvallende slaperigheid kies ik ervoor om naar buiten te gaan. Een ijzige wind snijd tussen de grijze gebouwen van de luchthaven door. Ik heb het niet koud maar het is ook niet aangenaam en het wachten duurt langer dan we hebben gehoopt.
En daar is eindelijk de verlossende Peugeot van Jantje! In een flitsende actie, terwijl we worden gepasseerd door toeterende auto’s, gaan de koffers en rugzakken naar binnen en zijn we onderweg in de warmte van de kleine auto. Nog een uurtje rijden en dan zit deze reis er ook weer op!

De volgende avonturen zijn hopelijk weer met onze oude camper!

Nederland: Op weg naar huis

In het vliegtuig, woensdag 21 maart 2018

En dan zit je zo maar op je laatste dag aan het zwembad in Balibago. Hoe lang je op reis gaat maakt eigenlijk heel weinig uit, je komt altijd op de laatste dag uit. De laatste dag die een einde maakt aan je laatste avontuur. Je kan alleen maar hopen dat er weer een volgende reis komt! Dat is niet meer vanzelfsprekend wanneer je tegen de zestig jaar loopt. Zo’n laatste dag is voor mij ook altijd een heel moeilijke dag. Ik heb nu eenmaal een hekel aan wachten en hoe je het ook wend of keert we zitten de hele dag te wachten op ons vertrek. Er gieren veel gedachten door mijn hoofd en het inpakken gaat altijd moeilijker dan verwacht.
Aussie Breakfast
We hebben tot half vijf in de middag wanneer de taxi is geboekt dus we kunnen, of in ieder geval proberen, te genieten van de laatste momenten van onze reis. Het Australian ontbijt smaakt in ieder geval prima. Een van die ongeschreven regels voor de dag van vertrek is dat je niet meer gaat experimenteren met je voedsel. Het laatste dat je wil is met een lastige diarree dertien uur in een vliegtuig zitten.
Zwembad
Ook op deze laatste dag duik ik rond de klok van tien nog een keer in het zwembad. Ik zou me niet kunnen voorstellen hoe het hier zou zijn zonder een zwembad tot je beschikking. Het wordt hier in de Filippijnen nu wel heel erg warm, het is haast eind maart en dan wachten ze ook hier weer op het verkoelende regenseizoen. En ook hier weet niemand wanneer het zal komen.
Vier oudere heren van Japanse afkomst en wonende op Hawaii komen nog snel even afscheid nemen voordat ze vertrekken. Ik heb in de afgelopen tien dagen veel met ze gesproken en af en toe ook wel mee gelachen. Ze zijn in ieder geval nog sterk genoeg want het kwam regelmatig voor dat ze niet alleen naar hun kamer gingen.
Ik begin nog maar aan een boek en geniet van de zon en de rust aan het zwembad. Het is ’s morgens meestal heel rustig! Mijn drie en twintigste boek sinds we in de Filippijnen zijn gearriveerd, dat is voor mij een ongeëvenaard aantal. Misschien begin ik vannacht in het vliegtuig nog wel aan mijn vier en twintigste boek? Ik kan alleen maar blij zijn dat er veel van mijn stress is verdwenen en dat ik me heerlijk rustig voel. Ik hoop dat dat in het gehaaste Nederland niet veranderd.
De familie samenBaan Are Gong Riverside Homestay 10
Met mijn ogen dicht lig ik naast het zwembad en laat stukjes van de afgelopen periode in mijn herinneringen passeren. Zoals altijd is het een aaneengeregen ketting van hoogte en dieptepunten. Gelukkig slijten die dieptepunten geleidelijk weer weg en blijven er alleen maar mooie herinneringen en mooie verhalen over. Drie en zestig publicaties is best nog wel goed te noemen! Maar wanneer daar maar negentien verhalen bij zitten die over de Filippijnen gaan dan kun je ook begrijpen dat het hier voor mij niets is. Ik heb het al vaker gezegd en zal het aan een ieder die het wil horen herhalen: Ik vindt de Filippijnen helemaal niets! Voor hetzelfde geld kun naar veel mooiere en betere bestemmingen in Azië met zon, zand en heel veel lekker eten.
Thaipusam
Toch hebben we alweer plannen gemaakt om hier in 2020 weer een paar weken naar toe te gaan. Niet zo heel lang want onze harten liggen toch wel in Thailand en Maleisië. Zeker nu de infrastructuur en het vervoer zoveel beter is geworden. Er is misschien wat van de romantiek van het reizen in Thailand verloren gegaan maar er zijn veel goede zaken voor terug gekomen!
De extra uren die we voor de kamer hebben betaald geven je toch wel extra comfortabel afscheid. Nog even rustig douchen, op je gemak inpakken en nog een broodje van de gouden bogen. We wachten tot het laatste moment om onze koffers in het vershoudfolie te wikkelen. Ik moet er nog steeds om lachen wanneer we zelf staan te wikkelen! Op de luchthaven kost deze gein (bescherming) nu minimaal achttien euro. Wij zijn klaar voor vier en een halve euro! Van het verschil kan ik later op de luchthaven nog een lekker biertje drinken! Dan hebben we nog twee uur te doden voordat de taxi komt.
Precies op tijd verdwijnen onze koffers en rugzakken achter in de grote Japanse terreinwagen. Dit is de laatste jaren ook enorm veranderd! De oude, honderd keer opgelapte, kleine Japanners zijn vervangen door goede, en veilige, grote auto’s. De taxi branche is hier nog voor negentig procent illegaal maar daardoor niet minder goed dan in Europa. De veiligheid hier is dat je hotel voor betrouwbaar vervoer zorgt, de prijs is uiteindelijk hetzelfde.
In de taxi zit ik alweer voor te genieten van wat er hoogstwaarschijnlijk komen gaat. Onze camper, hoe zou het daarmee zijn? Zal hij meteen starten? Ik heb er nog wel wat werk aan maar dat komt wel goed. Een eerste korte reis hebben we al gepland. Een paar korte wandelingen bij Oosterbeek. Zodra het weer een beetje meezit gaan we een weekend op pad!
Buiten rollen de Filippijnen en later Manila aan ons voorbij. Een derde wereldland! Ik onderdruk mijn gevoelens over de asielzoekers in Nederland. Aan het einde van de NLEx (North Luzon Expressway) gaat de vierbaans autosnelweg in Manila over in een brede straat. Het plannen van de infrastructuur staat hier nog in de kinderschoenen. Over kinderschoenen gesproken, hier zie ik ook weer de eerste straatkinderen die zonder schoenen, op blote voeten, tussen het drukke verkeer laveren om wat geld te verdienen om elke dag weer te overleven. Van alles en nog wat wordt er aangeboden! Van flessen (onbetrouwbaar) drinkwater tot oplaadapparatuur voor mobiele telefoons. De afkomst van deze goederen laat zich raden.
Er wordt ook gebedeld. De chauffeur waarschuwt ons meteen om vooral de ramen niet te openen. Overvallen zijn niet vreemd hier dus het is veiliger om de ramen gesloten te houden. Stapvoets kruipen we door de smalle straten van Manila. Af en toe kiest de chauffeur voor een sluiproute door steegjes en straatjes waar ik overdag nog niet zou durven te lopen. Ik ontwijk oogcontact met de arme bewoners die op straat zitten. Het is niet dat ik me schaam dat wij het veel beter hebben. Het is meer het gevoel dat de rest van de wereld ontkent dat er meer plaatsen zijn dan het midden-oosten waar de mensen oorlog en ellende kennen.
En dan zijn we eindelijk op de NAIA (Ninoy Aquino International Airport) bij terminal 1. ‘KOFFIE? KOFFIE?’, schreeuwt mijn lichaam.
‘WINKELEN? WINKELEN?’, schreeuwt Lyka’s geest.
Met een dampende kop koffie voor mijn neus verdwijnt Lyka in de golvende mensenmassa van de luchthaven. Een mens moet altijd goed opletten met de prijzen op een luchthaven. Ze adverteren wel met “Tax-Free” maar het zal niet de eerste keer zijn dat het product in Nederland in de winkel veel goedkoper is. Ook wordt er gemanipuleerd met verschillende inhoudshoeveelheden! Dan kunnen de meesten reizigers er helemaal geen touw meer aan vastknopen. Het blijkt namelijk voor veel mensen moeilijk de prijs per liter te berekenen.
Op weg naar de luchthaven restaurants had ik al opgemerkt dat de prijs voor een liter Franse Cognac hier aan de hoge kant is. Dus ik weet haast zeker dat er niets word gekocht. En inderdaad, de prijzen liggen veel hoger dan in Nederland! We moeten wel zeker zijn dus worden alle prijzen door Lyka op het internet gecontroleerd.

maandag 12 maart 2018

Filippijnen: SM City Clark Mall

Angeles City (Walkabout Hotel (poolside 1), maandag 12 maart 2018

Het mag als een vreemde titel klinken maar voor de bezoekers van Angeles City, Balibago, is dit winkelcentrum een hoofd attractie waar de meesten haast dagelijks te vinden zijn. Voor mij begint een normale dag in Angeles City rond zeven uur ’s morgens. Nadat ik de wekker heb uitgezet, en naar het toilet ben geweest, kleed ik me aan om om de hoek bij de gouden bogen mijn eerste koffie, soms vergezeld met een broodje ei, van de dag te halen. Hoe vroeg het ook lijkt de tricycle chauffeurs en de bedelaars vallen meteen aan om het beste van de dag te maken.
In de McDo is het op dit vroege tijdstip al aardig druk en het valt me na enkele dagen ook op dat dezelfde buitenlanders altijd aan dezelfde tafel op dezelfde zitplaats het zelfde ontbijt zitten te nuttigen en dezelfde engelstalige krant zitten te lezen. Voordat je aan de counter kan bestellen zijn er al een half dozijn “Goodmorning’s” heen en weer gevlogen. Zelf doe ik daar net zo hard aan mee! Ik hou nu eenmaal van regelmaat in mijn leven en des te ouder ik wordt des te meer regelmaat ik nodig lijk te hebben.
De ene keer neem ik ook gelijk voor Lyka en mezelf het ontbijt mee maar meestal blijft het bij koffie de eerste keer dat ik de gouden bogen bezoek. De bedelaars zijn op de terugweg altijd lastiger dan op de heenweg! Nu gaan ze akelig in de weg staan en raken je met hun vieze handen aan of botsen tegen je op. Ik heb niets tegen bedelaars wanneer ze langs de kant van de weg zitten, maar ik geef nooit een cent. Niemand wordt als bedelaar geboren, bedelaars worden gemaakt door mensen die geld geven om hun eigen slechte geweten te sussen! Tijdens mijn reizen door de armste landen van zuidoost-Azië heb ik heel wat bedelaars gezien maar ook veel hardwerkende hele arme mensen. Die laatste groep kan wel op mijn sympathie rekenen. Maar deze groep, is vaak te trots om een aalmoes te accepteren! Zij zijn geen bedelaars, zij werken voor hun geld.
SM City Mall (Clark)SM City Mall (Clark)SM City Mall (Clark)SM City Mall (Clark)
Nadat we de ochtend aan het zwembad hebben doorgebracht gaan we zo net na het middaguur richting het grote winkelcentrum. In de weekenden, maar vooral op de zondag, slaan we het bezoek meestal over. Het is er dan gewoon veel te druk. Er zijn bij de populaire, goedkopere, fast-food restaurants geen zitplaatsen te bemachtigen.
Maar op de andere dagen slenteren we net als de anderen door de enorme gekoelde galerijen. Altijd met een lange omweg omdat het gewoonweg plezierig is om een beetje in de etalages en naar de passerende mensen te kijken. Alle soorten en maten lopen aan je voorbij. Bij de ene haal je je wenkbrauw op en de ander tovert een glimlach op je gezicht. Mensen kijken is nu eenmaal een leuke en boeiende bezigheid, ook in de Filippijnen
Bibimbap voor het mixen
Nadat we onze lunch bij een van onze favoriete restaurants hebben genuttigd, we hebben er meer dan een handvol dus we hebben keuze genoeg en het gaat nooit vervelen, zoeken we een plaatsje bij de McDo waar Lyle en zijn vrouw haast elke dag al een tafeltje gereserveerd hebben.
Daar genieten we van de koelte van het winkelcentrum en de goede vers gezette koffie van McDonald’s. Tweede grote beker koffie is gratis voor ouden van dagen! Ze rekenen mij ook tot de oude van dagen omdat ik een mooie witte kop met haar heb! Soms genieten we ook nog van een ijsje maar dat komt niet al te vaak voor omdat ik toch wel een beetje op mijn gewicht en diabetes wil letten. Vrienden komen en vrienden gaan. De gesprekken gaan over van alles en nog wat maar meestal wordt ik toch wel gevraagd om iets over Europa en met name over Nederland te vertellen. Wat moesten ze lachen over de honderd dollar boete wanneer je de eendjes gaat voeren met je kleinkind in Amsterdam! Ze denken dat we gek zijn geworden in Nederland.
Zo tegen een uur of drie verlaten we dan weer de koelte en slenteren door de zware warme middaglucht terug naar ons hotel. “Fields Avenue” ook wel “Walking Street” genaamd maakt zich klaar voor de avond. De laatste bestellingen kratten bier, net als grote plastic zakken gevuld met ijs, worden nog snel afgeleverd om het de klanten naar de zin te maken.
Butterfly Rock
Een “Mama San” (hoerenbazin) geeft als een voetbaltrainer de laatste instructies aan het team danseressen dat zich om haar heen heeft verzameld. De danseressen zijn, op een heel enkele uitzondering na, altijd lid van een team. De “Mama San” houd de meisjes goed in de gaten! Ze beheert de identiteit bewijzen en de gezondheidsverklaringen van de dokter na de, door de regering verplichte, controles op geslachtsziektes en geelzucht. Hier wordt niets aan het toeval overgelaten! De show moet doorgaan omdat er veel arme families in de provincie op vertrouwen dat er ook deze week weer geld om te eten komt.
Elke bar heeft twee maar meestal drie teams aan het werk die elkaar afwisselen om te dansen en te animeren. Ik vraag me af of ze niet alleen lief en leed delen, waarschijnlijk zullen ze ook de inkomsten wel op een bepaalde manier verdelen. Een team van tien danseressen moet tenslotte ook zeer gevarieerd zijn. Dikke en dunne, lelijke en mooie danseressen door elkaar. Wanneer niemand met een buitenlander vertrekt is het niet goed voor de zaken. Wanneer ze allemaal met een buitenlander vertrekken is het podium leeg en dan blijft er niemand drinken. Hier moet er dus echt op de gulden middenweg worden gereden!
Twee danseressen delen een vuurrode lippenstift voordat ze naar binnen gaan om op het podium te gaan dansen. Het is al gezellig druk met een gemêleerd gezelschap op straat. Opvallend veel ladyboys zijn er al vroeg bij, normaal gesproken zijn juist zij de schepselen van de nacht. Ik moet er om lachen. Hoeveel bier moet je gedronken hebben om hier een vrouw in te zien?
Onze kamer
Aan het zwembad wacht ik het vallen van de duisternis af. Het is heerlijk weer en het koude bier smaakt me goed. Dat we een tafeltje hebben gekregen van de onderhoudsman Willy maakt ons verblijf nog beter. Na enkele biertjes wordt het tijd voor het avondeten en ver hoeven we niet te gaan. We eten vanavond gewoon in het hotel.
Nu wil ik niet zover gaan dat het een geweldig restaurant is maar de meeste gerechten zijn van een accepteerbare kwaliteit. Mijn anderhalve lunch van vandaag, ik heb Lyka’s bord vanmiddag ook leeg gegeten en daardoor zit ik nog steeds vol. Lyka neemt haar kans en besteld een Filippijns gerecht waarvan ik gelijk de naam alweer ben vergeten. Iets met kip in een soep en veel groenten die niet wordt gegeten maar wel de smaak heeft afgegeven. De geur is vreemd en niet aantrekkelijk, maar dat heb je in Azië wel vaker.
Het is vandaag maandag dus er wordt niet teveel gedronken en we gaan vroeg nog bed! Een beetje regelmaat kan geen kwaad.

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?