Nieuwjaar met een melkkoe (Deel 6)

Angeles City (Walkabout Inn Hotel (Poolside 01)

Bij het zien van het gezicht van zijn meisje werd Steef zo overmand door blijdschap dat hij zijn kwaadheid en vragen van gisterenavond spontaan vergat. Hij krabbelde op en omhelsde zijn lieveling die zich voorzichtig uit zijn stevige greep probeerde te bevrijden. Nu ging Steef eerst zijn gezicht wassen in grote plastic bak onder een druppelende kraan. Het aanzicht van die bak met de druppelende kraan bracht hem meteen bij zijn positieven en opnieuw bij het huis van Toto en Sa. Dat huis was wel heel anders dan het huis van zijn schoonfamilie hier! Wat zou het heerlijk zijn om een wasbak en een douche te hebben.
Aan de oude keukentafel, alleen want de rest zat op de grond aan de kleefrijst met een onbekende groente en een schaal verdacht vlees, genoot Steef van zijn uitsmijter ham/kaas. Met veel smaak werkte hij de drie eieren op het brood met beleg naar binnen. Hoeveel Steef ook van Thailand hield zijn Hollandse wortels kon hij niet verbergen. Een uitsmijter ham/kaas met een goede kop koffie was en bleef zijn ideale start van de dag. Er was geen spoor van een kater te bekennen. De uitsmijter was met liefde gebakken door zijn meisje, dat kon je zien en proeven! Mai had zich daarna meteen in een veel te groot t-shirt gehesen en lag nu op het bed te slapen. Door een smalle opening tussen het gordijn en de muur zag Steef haar borstkas zachtjes op en neer gaan.
De koffie liet alleen nog op zich wachten. Steef ging dus eerst maar eens op onderzoek uit waar zijn espresso koffiepotje was gebleven. De koffie liet namelijk wel heel erg lang op zich wachten. Alsof zijn schoonmoeder aanvoelde wat er aan de hand was greep ze Steef zijn hand en ging ze hem voor. Ze toonde een stenen pot gevuld met gloeiende houtskool waarop zijn kleine espresso maker stond. Een oud tandwiel van een brommer zorgde ervoor dat de koffiepot niet in het vuur viel.
Steef krabde zich op zijn hoofd en begreep dat wanneer hij ’s morgens een beker koffie wilde hij de avond van tevoren het koffiepotje al op het vuur moest zetten. De paar weken die Steef hier was wilde hij goede koffie drinken en het kon hem eigenlijk niet veel schelen wat dat ging kosten. Dus hij nam zich voor om straks, zodra zijn meisje wakker was, naar de stad gaan om een gaskookplaat met een gasfles te kopen. Dan zou dat probleem tenminste zijn opgelost en hij van een lekkere beker Nederlandse koffie genieten.
Weer gezeteld aan de tafel, Steef keek nog maar eens goed om zich heen, kreeg hij een beeld in zijn gedachten dat hem goed stemde. Wanneer hij elk jaar wat geld aan dit huisje zou besteden en het zou verbeteren dan zou het wanneer hij met pensioen ging geheel naar zijn wens zijn! Daar zou hij het ook met zijn meisje over hebben zodra ze wakker was!
De alcoholische broer schoof bij zijn familie aan op de vloer en begon met onsmakelijke bijgeluiden de rijst en stukjes verdacht vlees naar binnen te werken. Lang duurde het niet of hij zat alweer naast zijn moeder om een fles Lao Khao te bedelen. Een treurig beeld. De moeder kon de drang van haar zoon niet lang weerstaan en gaf uiteindelijk maar toe om van het gezeur af te zijn. Blij als een kind rende hij naar buiten met een nieuwe fles in de hand om op zijn eigen plek in de schaduw de fles sterke alcohol te legen. Steef schudde zijn hoofd en had medelijden met zijn zwager. Zo’n leven gunde je niemand, maar het was hier in Thailand vrij normaal.
Na het eten werden de matjes buiten uitgeklopt en opgerold. De vloer werd met een grote bos palmnerven geveegd en Steef volgde al die werkzaamheden met een geïnteresseerd  oog. Bij de controle van de koffiepot moest Steef teleurgesteld vaststellen dat het op die houtskool niet zou gaan werken. Steef nam de espresso maker van het vuur en plaatste het teleurgesteld op de kale betonnen vloer naast de pot met gloeiende houtskool. Na een uur proberen was er nog geen spoor van koffie te bekennen en er zat voor Steef dus niets anders op dan een van zijn Nescafé sticks te gebruiken die hij altijd als reserve bij zich droeg.
Met een dampende beker instant koffie in de hand overzag hij even later de situatie in het huis. Iedereen lag na de ochtendmaaltijd te slapen en Steef dreef langzaam in een droomwereld weg. In zijn gedachten zag hij het huisje aan de binnenkant veranderen. Er verschenen plavuizen op de vloer, de vlekken verdwenen van de muren en veranderden in roomkleurige smetteloze oppervlakten. De altijd openstaande houten luiken werden ramen en in de hoek stond een keukenblok met een gootsteen en een gaskookplaat. Dit zou het gaan worden!

In het huisje van Toto en Sa ging het er heel wat minder vredig aan toe. Een fikse ruzie was ontstaan toen Sa vanochtend thuis kwam.
‘Hoe kun nu je zo dom zijn om die sukkel hier uit te nodigen?’, slingerde ze Toto naar zijn hoofd, ‘straks komt hij er achter wat we hier met z’n allen aan het doen zijn en dan gaan we allemaal naar de gevangenis!’
‘Hij stond ineens voor de deur! Wie verwacht er dat die man anderhalf uur over een zandpad onder een brandende zon naar hier komt gelopen?’,verdedigde een aangeslagen Toto zich.
‘Je moet eens ophouden met dat gezwaai naar Jan en alleman die voorbij komen! We wonen hier niet voor niets op het verlaten platte land temidden van de rijstvelden! We willen niet worden gezien en zeker niet opvallen!’, verweet ze Toto met een sneer.
‘En die Mai van verderop? Hoe weet jij zo zeker dat die haar mond houdt? Was dat wel een goed idee dan om de buurvrouw hierbij te betrekken?’, beet Toto van zich af.
‘Die zwijgt wel! Maak je daar maar geen zorgen over! Ik weet hoe een Thaise vrouw denkt en zich gedraagt wanneer er geld in het spel is!’
Toto zat zit op de bank en liet de rest van de scheldkanonnade gelaten over zich heen komen. Ze had een beetje gelijk. Hij had Steef niet naar binnen moeten laten. Met zijn gedrag had hij hun hele project in gevaar gebracht. Maar het was toch ook een beetje haar schuld. Sinds ze samen twee jaar geleden aan dit project waren begonnen had Toto de meeste tijd alleen in het huisje doorgebracht. Opgesloten als een nachtegaal in een gouden kooi. Hij had zich het leven in Thailand met zijn vrouw toch wel anders voorgesteld.
Slecht een keer, en heel soms twee keer, in de week mocht hij met Sa mee naar de stad. Hij zag maar heel weinig andere mensen waar hij mee kon converseren en nu hij eindelijk een andere westerse man als tijdelijke buurman had gekregen was zijn vrouw heel kwaad geworden. Zijn eenzaamheid op het Thaise platteland temidden van de rijstvelden viel hem langzaamaan te zwaar. Het was zo’n enorme zware last geworden die hij zich op voorhand nooit had kunnen voorstellen. En dan ontbrak het hem aan helemaal niets! Hij had de beste Italiaanse kazen en wijnen, olijven en olijfolie, pasta’s en sauzen. Allemaal opgestuurd vanuit Italië naar Thailand, alles bij elkaar meer dan 180 kilo voor een half jaar. Het enige waar het hem aan ontbrak was wat menselijk contact.
‘Doe toch rustig aan?’, smeekte hij Sa, ‘ik heb alleen maar een paar biertjes met die simpele man gedronken! En jij was toch de persoon die hem uitnodigde om te blijven eten? En jij hebt hem ook nog thuis gebracht!’
Sa schudde haar hoofd om de naïviteit en domheid van haar man. Ze was alleen nog maar bij hem omdat hij nog een mooi groot huis in Italië had. Zodra dat huis verkocht was en het geld in Thailand op de bank stond zou Toto verleden tijd zijn. Er stonden tenslotte  duizenden mannen in Australië en Europa te trappelen van ongeduld om al hun spaargeld naar haar rekening in Thailand over te maken. Dat wist ze een miljoen procent zeker!
‘En die domme simpele Steve, of hoe die ook mag heten.’
‘Steef’, onderbrak Toto haar.
‘Die domme Steef gaat straks vragen stellen, veel vragen stellen, en dan weet je hoe het verder gaat? Een gek kan meer vragen stellen dan duizend wijze mannen kunnen beantwoorden!’, Sa liep de kamer uit en liet Toto in zijn diepe ellende achter.
Toto dacht diep na hoe hij de problemen kon oplossen die hij samen met zijn vrouw had veroorzaakt. Het project was een idee van zijn vrouw geweest. Hij was de financier en hij had de infrastructuur opgezet, en hoewel hij zeker wist dat het in principe niet strafbaar was wat ze deden zou de Thaise justitie toch niet mals voor ze zijn wanneer er een onderzoek zou komen. De Thaise justitie hield er van om voorbeelden te scheppen en buitenlandse zondebokken te straffen. De Thaise medeplichtigen kwamen vaak met een lichte straf, na natuurlijk smeergeld te hebben betaald, weg. De buitenlanders werden uitgezet met de mededeling om de komende tien jaar niet meer terug te komen. En dat advies kon je maar beter volgen want anders kwam je in de gevangenis terecht. Het vooruitzicht om in een Thaise gevangenis terecht te komen vulde hem met afgrijzen. Hij had op tv gezien hoe het er binnen de gevangenismuren aan toe ging. Toto slenterde naar de slaapkamer van zijn vrouw en opende zachtjes de deur. Voor een moment keek hij naar zijn slapende vrouw. Ze mocht dan wel een serpent zijn maar hij hield van haar, op zijn manier.

Om een uur of een verscheen Mai in de deuropening naar de slaapkamer op zoek naar Steef die op zijn beurt de hele ochtend had zitten rekenen. Hij had berekeningen gemaakt voor de verbouwing en renovatie van het huisje. De hoogte van de muren, de lengte en breedte van het huisje gaven de vierkante meters wanden en vloeren. De afmetingen van de ramen en de deuren. Steef had niet stil gezeten en voor de eerste keer de rekenmachine op zijn nieuwe slimme telefoon gebruikt. Het had de wachttijd versneld en het was een plezierige bezigheid. Hij had de indrukken die hij had opgedaan in het huisje van Toto en Sa vanzelfsprekend in zijn plannen betrokken en financieel leek het er op dat hij tijdens deze vakantie aan de eerste fase zou kunnen beginnen.
Een goede en precieze planning is de beste basis voor een geslaagd project! Dat had hij op de fabriek geleerd. Eerst een dag “wijs kijken”, dan een plan opzetten en dat plan nog een keer doorlichten om te bezien of er geen knelpunten of fouten in zaten. Dus zouden ze vandaag met behulp van Steef zijn berekeningen aan het eerste traject van de renovatie van het huisje van Mai en Steef beginnen.
‘Goedemorgen tilak!’, sprak Steef vriendelijk, ‘na het eten gaan we de stad in om eens in de bouwmarkt te gaan kijken? We gaan kijken wat we mooi vinden en wat het ongeveer gaat kosten!’
Bij het uitspreken van zijn woorden bedacht Steef dat ze dat gisteren ook al hadden gedaan. Hij wreef in zijn ogen en bedacht dat toeval een vreemd verschijnsel is. Een vreemd voorgevoel bekroop hem dat dat misschien met voorbedachte rade was gebeurd. Al snel werd die negatieve gedachte verdrongen door een positieve gedachte dat ze al heel wat voorbereidend werk hadden gedaan. Mai keek hem met slaperige ogen aan, knikte met haar hoofd en draaide zich zonder een woord te zeggen weer om en verdween in de donkere kamer achter de deuropening.
Ruim een uur later reden ze, deze keer met Steef in de cabine van de pick-up truck over de zandweg richting de stad. Steef tuurde vanaf het vertrek in de verte of hij het huisje van Toto al zag. Met blijdschap zag hij het met zonnepanelen vol gelegde dak snel dichterbij komen. Net voordat ze huisje passeerden ging Steef over zijn schoonmoeder heen hangen om naar Toto te kunnen zwaaien die ongetwijfeld in de tuin aan het werk zou zijn. Teleurgesteld moest Steef constateren dat Toto niet te zien was. Hij was waarschijnlijk binnen aan het werk!

Ik het huisje keek Toto vanachter de donkere ramen naar de passerende pick-up truck. Hij ving een glimp van Steef op en werd haast verleid om naar zijn nieuwe vriend te zwaaien. Juist op dat moment stapte Sa uit de slaapkamer en zoals elke ochtend begon ze de dag met een sneer naar Toto zodat hij weer meteen wist hoe de hiërarchie in dit huis was opgebouwd.
Hij moest eens gaan denken dat hij òòk wat te zeggen had in dit huis! Op het moment dat hij zijn handtekening zette onder de huwelijksakte verloor hij alles wat hij bezat aan Sa! Alles in Thailand stond op haar naam, alleen het huis in Italië moest ze nog binnen hengelen. Van liefde was er alleen eenzijdig sprake en van de hebzucht ook. De gedachte dat ze bijna alles van hem had afgenomen vulde haar met euforie. Ze was bijna klaar met deze kleine Italiaan! Nog enkele maanden en dan was ze met de eerste fase van haar levenswerk klaar.
Ze bekeek zichzelf in de spiegel en zag een jeugdige vrouw van middelbare leeftijd. Haar ogen fonkelden van zelfingenomenheid. Wanneer ze er zo goed uitzag en ook nog eens goed bemiddeld bleek zou er zeker een rijke Australiër of Europeaan voor haar avances bezwijken. Ze zou haar vermogen wel eens kunnen verdubbelen of zelfs verdrievoudigen! De gedachte aan zoveel rijkdom en aanzien maakte haar van binnen warm. Niets of niemand zou haar kunnen stoppen dit doel te bereiken! Toto wist het zelf nog niet maar hij was al verleden tijd op de dag dat ze apart gingen slapen. De smoes over de airconditioning werd nog steeds geloofd!
‘Hoe gaan we dat probleem met die Steve nou oplossen?’ vroeg ze zakelijk terwijl ze een broodje rijkelijk met boter besmeerde.
‘Steef’, verbeterde Toto haar, ‘nou om te beginnen moeten we eerst eens alle feiten op een rij zetten!’
‘Dat lijkt me een goed idee! Beging jij maar?’, hoewel Sa zichzelf zeer slim en sluw achtte was ze zich toch ook bewust dat ze op sommige terreinen wat te kort kwam. Ze was op haar veertiende gaan werken en daarna had ze alleen nog geleerd op de straten van Bangkok en Pattaya. Een harde maar zeer goede leerschool!
Ten eerste betwijfel ik ten zeerste dat Steef er nu al weet van heeft wat Mai ’s nacht voor werk doet. Het is tenslotte pas zijn tweede dag hier.
Ten tweede blijft Steef maar drie weken dus voordat we overhaaste besluiten gaan nemen moeten we er goed over nadenken om onze zaken niet te beschadigen.
Ten derde is Mai goed in haar werk, we willen haar ook niet kwijt raken.
Ten vierde denk ik dat die Mai wel ècht van die Steef houd, ik vermoed dat ze met hem gewoon een fijn en goed leven hier tussen de rijstvelden wil hebben. Daarom ben ik bang dat ze wellicht ons hele spel aan hem kan opbiechten!’

Sa had goed naar de argumenten van Toto zitten luisteren en smeedde in haar hoofd al aan een plan waarbij zij als enige winnaar voor de dag zal komen. Mai, Steef en Toto konden haar niets schelen. Die grijze briefjes met de heilige koning van Thailand er op, dat wàs haar doel! Zoveel mogelijk van die grijze briefjes in haar kluis in de vloer onder haar bed in de kleine gevangenis van Toto.
Ze nam nog een hap van het broodje en een slok van haar koffie. Ze deed alsof ze nadacht en oplossingen zocht voor hun problemen. Toto staarde haar verlieft aan, ze had er geen oog voor. Ze was te diep in gedachten verzonken en te druk met het beschermen van haar vermogen en het veilig stellen van haar inkomen. En er was geen enkele man, en al zeker niet die simpele Steve uit Nederland, die daar een einde aan kon maken.
‘Ik heb daar afgelopen nacht tijdens het werk allang over nagedacht en enkele heel simpele oplossingen voor gevonden!
Ten eerste moeten we koste wat het kost voorkomen dat Steve’, Steef, dacht Toto, ‘er achter komt wat Mai ’s nachts voor werk doet.
Ten tweede is Steve hier maar voor drie weken en moeten we al het contact tussen Steve en jouw vermijden. Dan kunnen we alles laten hoe het nu is en Steve zal zich niet gaan afvragen wat er hier aan de hand is.
Ten derde moet Mai misschien maar drie weken vrij nemen en neem ik haar werk over.
Ten vierde …’, Sa stopte met praten en keek Toto indringend aan. Ze was per ongeluk op dun ijs terecht gekomen en dat laatste onderwerp was voor elke Thaise vrouw te gevaarlijk om met een buitenlandse man over te praten. Het aller belangrijkste is dat de partner onvoorwaardelijk denkt dat zijn Thaise vrouw of vriendin anders is dan die vrouwen van hun barvrienden. Dat het bij hun wèl èchte liefde is!
‘Wat nu ten vierde?’ vroeg Toto geërgerd, ‘wat denk je, houdt Mai nu van Steef of is het haar alleen maar om het geld te doen?’
Een duivelse glimlach verscheen op haar mond en mierzoet fluisterde ze: ‘Natuurlijk houdt ze heel veel van Steve! Ze heeft ons toch eerlijk verteld dat het maar voor tijdelijk is wat ze doet! Ze verdient geld voor haar arme ouders en zodra Steve hier in Thailand komt wonen stopt ze met dat werk. Nee schatje, dat is echte liefde, net als bij ons!’
Zonder ook maar een moment aan de woorden van zijn vrouw te twijfelen begon Toto de tafel leeg te ruimen. Hij vond het wel heel jammer dat hij Steef niet meer kon zien.
Sa zette haar zonnebril op, raapte de autosleutels van de koffietafel en riep naar Toto in de keuken: ‘Je weet het! Geen contact meer met die Steve! Snel naar binnen wanneer je die oude rammelkar ik de verte hoort naderen, of wanneer hij te voet verschijnt! En mocht hij je toch te slim af zijn werk hem dan zo snel als mogelijk weer weg!’
Toto knikte in zichzelf, hoewel hij het er niet mee eens was.

Nieuwjaar met een melkkoe (Deel 5)

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

Het was toch een stuk verder lopen dan Steef had gedacht! Hij was al vijf kwartier onderweg en er was nog geen spoor van het witte huisje te bekennen. Hij begon dorst te krijgen. Het fijne rode stof stoof bij elke stap op en kwam in zijn mond en neus terecht. Hij had terracotta ringen rond zijn neusgaten en zijn mond. Op de bladeren van de bomen en planten langs de weg lag ook een dikke laag rood stof te wachten op de regens die in mei de start van het regenseizoen èn het rijstseizoen zouden aankondigen. Steef twijfelde of hij wel door moest lopen. Was hij al over de helft? Dan was doorgaan de beste beslissing! Hoe had hij zo dom kunnen zijn om zonder een flesje water op pad te gaan? Een simpel antwoord, op deze eerste dag in de Isaan had hij al teveel aan zijn hoofd gehad.
Steef stopte in de schaduw van een boom en keek eens goed om zich heen. Er was niets, werkelijk niets en niemand te zien. Deze leegte maakte hem op een speciale manier gelukkig en op een moment als dit wist hij 100% zeker dat hij hier, tussen de oneindige rijstvelden van de Isaan, de laatste jaren van zijn leven wilde doorbrengen. Door dat dagdromen had Steef niet in de gaten dat er in een wolk van rood stof een oude brommer naderde. Pas toen Steef de knetterende tweetaktmotor hoorde keek hij op.
Een jongen van een jaar of twaalf stopte naast Steef en begon in een plaatselijk dialect te ratelen. Steef beantwoordde het met zijn kolen engels en een nieuwe vriendschap was geboren zonder dat ze ook maar een woord van elkaar konden verstaan of uitwisselen. De jongen wees naar het zadel achter hem en even later raasden ze met z’n tweeën in een enorme rode wolk stof door de Isaan. Steef had er plezier in en genoot van elke achterop de brommer. Een beetje avontuur kon geen kwaad! Bij het zien van het witte huisje tikte hij de jongen op de schouder en wees naar het huisje als teken dat hij daar moest zijn. De jongen begreep Steef onmiddelijk en stopte precies voor de oprit van het huisje. Steef stapte af en twijfelde of hij de jongen wat geld wilde geven voor de lift.
Nog voordat Steef een beslissing had genomen klonk het achter hem, ‘Bon Giorno!’
Steef keek verbaasd om en achter hem stond de kleine grijze man. Piekfijn gekleed in een lichte katoenen broek en een wit katoenen shirt met half opgerolde lange mouwen. Een goudkleurig horloge glimde rond zijn pols. De man sprak tegen de jongen in het plaatselijke dialect en de jongen knikte naar Steef. Met een trap op de kickstarter sloeg de motor aan en verdween de jongen in een dikke wolk rood stof. De kleine grijze man gebaarde Steef galant dat hij hem voor moest gaan richting het kleine huisje.
Steef opende het hek en liep over het pad, met aan weerszijden een opvallend groen gazon, naar het kleine terras in de schaduw. Dat groene gazon was een opvallende kleur in het rood en grijs van het droge seizoen in de Isaan. Steef zag meteen dat er over dit huis was nagedacht en dat er kosten nog moeite waren gespaard.
In de verkoelende schaduw stelde de kleine grijze man zich aan Steef voor als Antonio, “Toto” voor vrienden. Hij kwam uit Milaan en was al drie en twintig jaar met een Thaise getrouwd. Toto sprak Italiaans, khmer en een beetje engels. Steefs sprak alleen maar Nederlands en een beetje engels dus dat beetje engels werd de gemeenschappelijke taal voor hun conversatie. Het gesprek was nog maar net op gang gekomen toen Toto Steef uitnodigde voor een korte rondleiding van het huisje.
Steef keek zijn ogen uit! In het huisje bromden twee airconditioners te brommen die het binnen aangenaam koel maakte. De twee badkamers en keuken waren uitgerust met propaangas geisers, en overal waren er mooie lichte tegels gebruikt op de vloeren en waar dat nodig was ook op de muren. Een 40” platte tv in de woonkamer en een 32” op de slaapkamer van Toto. Tenminste, zo leek het, op het eerste gezicht leek Toto niet bij zijn vrouw te slapen. De andere slaapkamer was namelijk veel vrouwelijker.
Hier was bij de bouw en afbouw niet op een paar centen gekeken en alleen de beste materialen waren gebruikt. De afwerking was haast on-Thai, daar zag je duidelijk de hand van een westerling in! Maar Steef was het meest onder de indruk van de elektrische installatie! Of beter gezegd, de vier individuele elektrische installaties! Twee losse systemen van zonnepanelen die de airconditioners van elektriciteit voorzagen. Een noodinstallatie op 12 Volt die alleen de noodverlichting bediende. En de hoofdinstallatie die het huis van 240 volt voorzag. Alles op zonnepanelen en een enorme kast vol grote oplaadbare accu’s. Het huisje bleek niet eens aangesloten op het openbare elektriciteitsnet! Misschien was dat niet eens zo’n slecht idee. Hoeveel dagen per jaar zaten ze hier zonder stroom? Teveel om blij van te worden in ieder geval!
Steef voelde zich wat ongemakkelijk bij het zien van deze luxe. Het was zeker minder romantisch dan het huisje van zijn schoonouders waar hij graag met zijn meisje wilde gaan wonen. Dat huisje mocht dan wel romantisch en authentiek voor de Isaan zijn maar in deze luxe zou hij toch ook wel zijn laatste jaren kunnen slijten.
De kleine grijze man kwam terug met twee flesje Singha Light en schonk voor zichzelf een klein glas in. Steef vroeg zich af of het onbeschoft en onbeschaafd was om uit de fles te drinken. In Nederland was dit de normaalste zaak van de wereld. Hij voelde zich nog niet op zijn gemak bij deze vreemde snuiter. Lang de tijd om erover na te denken had hij niet. Er toeterde ergens een auto en Toto stond meteen op en liep weg. Steef volgde hem automatisch. Een witte Toyota Landcruiser verscheen met een kleine Thaise vrouw achter het stuur. De hekken gingen elektrisch open en de auto parkeerde naast het huisje.
Steef volgde Toto terug naar het schaduwrijke terras en nam een slok van zijn bier. Het was even wennen! Hij had het Singha Light bier wel eens gezien maar hij had het nooit geprobeerd. Hij vond de extra bittere gewone versie altijd het lekkerste bier van Thailand. De vrouw had zich omgekleed en voegde zich bij Toto en Steef. Ze dronk een gekoeld glas witte wijn. Haar engels was beter dan dat van Toto zodat er een vreemd gesprek op gang kwam. Steef sprak tegen Toto die dan naar zijn vrouw keek die het in het italiaans voor Toto vertaalde. In omgekeerde richting kwam dan het antwoord van Toto op Steef zijn vraag. Maar het was gezellig en Steef dronk een tweede en een derde biertje.
De tijd vloog en toen de schemeringen over de Isaan vloeiden besefte Steef dat hij te lang was blijven zitten. Hij kon nooit meer voor het donker thuis zijn! Hij zat in een lastig parket dat onmiddellijk door de vrouw van Toto voor hem werd opgelost.
‘Wil je misschien blijven eten?’, vroeg ze vriendelijk, ‘we eten spaghetti vanavond, U houdt toch wel van spaghetti?
Nu was spaghetti niet bepaald Steef zijn favoriete eten, hij was een aardappels, groente en een stuk vlees man, maar nu op vakantie at hij ook rijst.
‘Waarom ook niet’, antwoordde Steef en hij hoopte dat zijn meisje hem straks met de pick-up truck kwam ophalen.
De vrouw verontschuldigde zich, stond op en verdween in het huis.
Steef en Toto konden het goed met elkaar vinden en dronken samen nog enkele biertjes totdat de vrouw ze kwam roepen dat het eten op tafel stond. Steef kreeg tranen in zijn ogen toen hij de netjes gedekte tafel zag. Hij slikte een brok in zijn keel weg en ging zitten. Waarom kon dit niet bij zijn meisje? Waarom was ze zo lui en zo lomp? LUI, met alleen hoofdletters! Voor een moment dacht hij aan zijn schoonfamilie die nu zonder twijfel op de grond met hun handen Papaja Pok Pok met grote brokken kleefrijst zaten te eten.
Dit was zeker geen Thaise spaghetti! Wat het wel was kon Steef niet een, twee, drie ontdekken maar dat het hem heerlijk smaakte ontging de gastvrouw en gastheer niet. Vers brood, een glaasje rode wijn, alles ging naar binnen alsof het een galgenmaal betrof. Steef kon alleen nog maar aan het heerlijke eten denken. De Isaan was nog nooit zo ver weg geweest terwijl hij er persoonlijk midden in zat.
Onder het eten vertelde de vrouw dat ze al twintig jaar in Italië woonde en dat ze twee keer per jaar naar Thailand kwamen. Ze hadden ook nog een huis aann de rand van Buriram. Maar Toto wilde daar niet meer wonen. Teveel lawaai en luchtvervuiling, en zo waren ze hier terecht gekomen, tussen de rijstvelden. Steef keek op zijn horloge en zag dat het al negen uur was! Hij moest nu ècht naar huis. Zijn meisje zou zich ongerust maken. Op zijn mobiele telefoon stonden geen gemiste gesprekken en er waren ook geen SMS berichten. Vreemd?, dacht Steef. Wordt ik dan niet meer gemist?
Toto’s vrouw, Sa, stond op en ruimde de tafel af. Ze kwam terug uit de keuken met een bord vol gesneden fruit en drie schaaltjes vanille ijs. Steef werd een beetje weemoedig bij dit beeld. Hij hield van zijn meisje, daar twijfelde hij niet aan, maar wanneer hij dit zag twijfelde hij wel of zijn meisje van hem hield. Zijn gedachten keerden weer terug naar het dessert. Hij had in tijden niet zo lekker gegeten en terug in Nederland zou hij ook eens proberen om minimaal een keer in de week spaghetti met stokbrood te eten.
Er verschenen kleine kopjes heel sterke koffie op tafel die Steef uit beleefdheid opdronk. Op de fabriek had hij de koffie weggegooid en de stekker van de koffieautomaat uit het stopcontact getrokken. Hij kende niemand die deze koffie voor zijn plezier zou drinken! Wisten Toto en Sa niet dat hun koffieapparaat kapot was?
Steef volgde Toto weer naar het terras waar het door de avondlucht ondertussen heerlijk koel was. Verschrikt voelde Steef aan zijn blote benen en armen. De muggen zouden hem weten te vinden en binnen de kortst mogelijke tijd zou hij onder de muggenbulten zitten zo groot als twee euro munten. Toto zag dat Steef niet op zijn gemak was en trok zijn aandacht. Hij wees onder de tafel en samen tegelijk keken ze onder de tafel waarop nog enkele lege flesjes bier stonden. Onder de tafel was een elektrische muggenvanger gemonteerd. Zo’n paarse lamp met elektriciteitsdraden er omheen gespannen. Bzzzt! Een korte flits en weer een mug minder. Steef volgde met zijn ogen de elektriciteitsdraad die via de tafelpoot in de grond verdween. Toto heeft ècht overal over nagedacht!
Maar Steef moest nu toch ècht gaan! Hij had er geen zin in maar hij moest zeker nog anderhalf uur in zijn eentje over die donkere langweg naar huis lopen. Het was geen prettig vooruitzicht! Het was gelukkig wel bijna volle maan dus hij kon in het maanlicht nog wat onderscheiden. Hij bedankte Toto en Sa voor de gezellige middag en avond, de overheerlijke maaltijd waarop ze tegelijk antwoorden dat hij altijd welkom was.
Sa en Toto liepen met hem mee naar de hekken en Sa starte de auto. Steef had het stilletjes gehoopt maar hij had het niet aangedurfd om het te vragen. Het was tenslotte hun eerste ontmoeting. De eerste ontmoeting? Het voelde nu al aan dat ze jaren goede vrienden waren! Hij vroeg zich ook af hoe zijn meisje zich zou gedragen wanneer ze in dit gezelschap verkeerde. Sa was na al die jaren een westerse vrouw geworden. Alleen haar uiterlijk deed zich nog aan haar herkomst herinneren.
Onderweg naar huis werd er geen woord gesproken. Steef was in diepe gedachten verzonken. Zijn wereld werd nu beheerst door grote tegenstellingen. Het kleine huisje van zijn meisje met haar achterlijke familie en het mooie witte huisje van Toto en Sa. Zijn droom om in Thailand te gaan wonen stond nog steeds overeind, maar de doelen leken gewijzigd!
Het huisje van zijn meisje lag onder een deken van duisternis. Steef hoorde de alcoholische broer van veraf naast het huis snurken. Hij lag nog steeds te slapen waar Steef hem die middag had verlaten. Als een waakhond op zijn eigen vuile deken. Daar kon hij in Nederland toch niet mee aankomen! De deur was open en er brandde een klein nachtlampje in huis. Links en rechts lagen er lichamen op matrassen op de grond. Steef schudde met zijn hoofd en in hem groeide een twijfel. Een twijfel of hij wel het juiste deed!
In zijn slaapkamer trof hij een leeg bed aan. Hij was op alles en nog wat voorbereid, maar niet op een leeg bed op zijn eerste avond in Thailand. Waar was zijn meisje? De twee krakend verse briefjes van duizend baht slopen als een giftige tropische klimplant zijn gedachten binnen. Die klimplanten zijn onuitroeibaar, ze groeien ’s nachts harder dan je ze overdag kan snoeien! Die gedachten, in combinatie met de alcohol en de fijne avond bij Toto en Sa, groeiden langzaam uit tot een last. Bedroefdheid en twijfel slopen naar binnen in zijn hoofd.
Steef ging op de rand van het bed zitten met zijn gezicht in zijn handen. Zelfmedelijden en twijfel hadden zich van hem meester gemaakt. De giftige klimplant had in zijn hoofd haar werk gedaan! Was deze vakantie een grote vergissing? Kon hij niet gewoon beter in Pattaya blijven? Zou hij over een paar dagen vertrekken? Hoe kwam zijn meisje aan dat geld? Voor het eerst kwam in Steef de gedachte op dat ze een ander had. Hij had de verhalen zo vaak gehoord! Onverwachts op vakantie komen en je vrouw met een ander aantreffen. De zomer- en wintervriend, twee verschillende mobiele telefoons met twee verschillende nummers.
Steef liet zich op het brede matras vallen en legde zijn hoofd op een kussen. Een oud kussen dat rook naar bosgrond in de herfst. De geur van schimmel, de dood en verval. Hij draaide zich op zijn rug en keek naar het onzichtbare plafond. Er zoemde een mug maar Steef had geen zin om zich in te smeren of de ventilator aan te zetten. Het was opvallend koud in het huisje, alsof zijn verkoelde hart het hele huis koelde. Hoe lang hij daar heeft gelegen wist hij niet maar hij kon niet slapen.
Met een koel biertje in de hand nam hij plaats op de kapotte plastic tuinstoel naast de deur voor het huis en luisterde naar de geluiden van de nacht in de Isaan. Er kwaakte een kikker en er huilde een hond, een haan kraaide te vroeg. Muggen zoemden om zijn hoofd. Het kon hem niets meer schelen. Malaria en Dengue zouden hem in het ziekenhuis doen belanden en hem bevrijden van deze ellende. Deze diepe ellende! Hij nam nog een flesje bier en de eerste jenevertraantjes verschenen op zijn gezicht. Overmand door zelfmedelijden zag Steef zijn Thaise droom in rook opgaan. Hij zou nooit meer een vaste relatie met een Thaise vrouw hebben! Erger nog, hij vond het nu zo’n verschrikkelijk rotland dat hij besliste om er nooit meer naar terug te keren. Het boek Thailand was voorgoed en voor altijd dichtgeslagen! Hij haalde nog een flesje bier en ordende zijn slechte gedachten. Voor Steef kwam er die nacht op die plastic stoel een einde aan zijn Thaise droom. En hoewel hij de oorzaak niet kon aanwijzen wist hij het zeker. Dit was de laatste keer dat hij in Thailand was!
‘Steef, Steef?’, hoorde hij ergens ver weg roepen.
Hij dacht dat hij droomde! Met een tong als een oude vaatdoek en dikke ogen keek hij op. Hij keek recht in het gezicht van zijn meisje. Het was al licht, om hem heen lagen lege bierflesjes voor het huis. Wat was er gebeurd?
‘Steef, Steef?, sprak zijn meisje opnieuw.
Ze keek hem met een brede glimlach recht in zijn ogen.

Nieuwjaar met een melkkoe (Deel 4)

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

De oude pick-up draaide de parkeerplaats op van een enorme Big C supermarkt en Steef werd nu toch wel wat achterdochtig. Het was zijn eerste dag in Buriram en gingen ze hem nu al uitmelken? Nog voordat de pick-up tot stilstand kwam had hij zijn PIN-pas uit zijn portefeuille gehaald en in een lichte paniek zocht hij tevergeefs naar zijn zak zware tabak. Hij was in zijn paniek vergeten dat hij zes maanden geleden gestopt was met roken. Hoofdschuddend stopte hij de PIN-pas weer terug in zijn portefeuille. Het was vanaf nu opletten geblazen!
Binnen nam zijn schoonmoeder de grootste winkelwagen die ze kon vinden en de rest, met zijn schoonvader voorop, volgde de winkelwagen. Steef en zijn meisje kwamen als laatste. Op Steef zijn lippen branden de engelse woorden die hij op de avondschool had geleerd maar zijn meisje was niet erg spraakzaam. Was ze nog kwaad dat Steef zo moeilijk had gedaan over de taxi? Of was er wat anders?
‘Alles Oké?’, vroeg Steef zachtjes aan zijn meisje zodat niemand van de familie het zou horen.
‘Mai sabai’, antwoordde ze met een zielig piepstemmetje.
‘Wat is er dan mis?’, vroeg Steef bezorgd.
‘Ik ben ongesteld en heb pijn hier’, ze draaide met een vlakke hand over haar onderbuik tot de cirkels steeds groter werden en uiteindelijk draaide haar hand over haar hele torso.
Nou, dacht Steef, dat “sanuk sanuk" voor vanavond kan ik ook op mijn buik schrijven. Hij moest lachen over zijn eigen gedachten en zag de vlakke hand van zijn meisje in zijn gedachten weer over haar buik draaien. Ze keek naar Steef met vuurspuwende ogen, ze dacht dat Steef haar uitlachte omdat ze ziek was.
Steef was zo druk met zijn meisje bezig geweest dat hij niet eens in de gaten hadden dat ze niet de supermarkt maar de bouwmarkt, die in hetzelfde gebouw gevestigd zijn, waren binnen gegaan. Steef haalde verbaasd zijn wenkbrauwen op en had geen idee wat ze hier deden. Een dik uur reden ze er met de lege winkelwagen rond. Steefs verbazing groeide met de minuut want de winkelwagen bleef leeg, ze spraken gèèn enkel woord met elkaar, ze raakten van alles en nog wat aan waarna ze het netjes, na goedkeurend naar elkaar geknikt te hebben, weer terug op de plaats waar ze het gepakt hadden. Heel erg on-Thai moest Steef opgelucht constateren.
De hele optocht ging eindelijk de supermarkt binnen en Steef werd door zijn meisje naar voren geloodst. Met zijn schoonmoeder aan zijn zijde liepen ze langs de uitgestalde gekoelde tafels gevuld met verse producten. Verder gebeurde er niets! Steef kon zijn ogen niet geloven en dacht voor een moment dat hij droomde. Met een Thaise familie in een supermarkt lopen en de winkelwagen blijft leeg is net zo onwezenlijk als dat de koning van Thailand bekend maakt dat ze een Thaise raket naar de maan gaan schieten. Wat zijn ze toch van plan?, dacht Steef. Lang hoefde hij niet naar een antwoord te zoeken.
‘Wat wil je eten?’, vroeg zijn meisje.
‘Ehhh, we kijken wel’, antwoordde hij nog steeds verbaasd.
‘We doen vandaag inkopen voor drie dagen. Denk even goed na?’, vroeg zijn meisje, ‘we kunnen niet elke dag naar de supermarkt rijden, dat is te duur!’
Steef liep met zijn familie in zijn kielzog door de enorme supermarkt. Hij hoefde maar te wijzen en er werd wat in de winkelwagen gelegd. Soms twee of drie. De winkelwagen was bijna halfvol en Steef had de familie nog steeds niets in de winkelwagen zien leggen. Zat er een addertje onder het gras? Steef voelde zich door het gedrag van zijn schoonfamilie opgelaten.
Hij kon het niet langer meer voor zich houden en vroeg aan zijn meisje: ‘Hebben jullie niets nodig?’
‘Nee!’, antwoordde ze resoluut, ‘alleen medicijn voor mijn ziekte! Wij hebben Isaan voedsel genoeg in huis. Koop voor jezelf wat je lekker vind en vergeet je Hollandse kaas niet!’
Steef viel bijna om van verbazing en kon zijn oren niet geloven. Waren ze dan zo veranderd in die korte tijd dat hij in Holland was weggeweest? En dat van die kaas was niet nodig! Hij had vijf bolletjes jong belegen Edammer gekocht bij de ALDI en die zaten nog in zijn koffer. Ondertussen had hij voldoende eten en drinken voor drie dagen ingeslagen, inclusief twee dozen Singha bier, en konden ze richting de kassa.
Op de afdeling huishoudelektronica gingen de familie steeds langzamer lopen en kwam als een trein langzaam tot stilstand voor een grote 50 inch Samsung LED-tv. Het beeld was scherp als een scheermes en de kleuren van de natuurfilm die werd afgespeeld sprongen in je gezicht.
‘You like?’, vroeg zijn meisje glimlachend terwijl ze aan zijn arm trok en de rest van de familie wachtte gespannen op zijn reactie en antwoord.
‘It’s OK’, speelde Steef het spelletje mee.
Ze dachten toch niet serieus dat Steef voor hun zo’n grote dure tv zou kopen? Steef had thuis niet eens zo’n groot apparaat! Thuis had hij een 40”. Als aanbieding gekocht op het internet! Steef had sinds zijn moeder was overleden namelijk het internet ontdekt. Hij had een goede laptop gekocht, was gaan internet bankieren en nog veel meer! Bellen met zijn meisje deed hij nu via Skype en teksten sturen via Whatsapp. Hij had de laptop in zijn bagage om de Nederlandse kranten te lezen en zijn geld in de gaten te houden. Steef was in ieder geval geen digibeet meer!
De tv’s die in de supermarkt naast elkaar stonden opgesteld werden steeds kleiner naarmate de rij vorderde, bij de 32” begon Steef te twijfelen. Ze mochten dan wel een antenne hebben met maar twee kanalen, maar in Steef zijn handbagage zat een memorystick met een flink aantal mooie films. Hij had die stick meegenomen om hem op een hotelkamer of andere plaats te kijken. Het idee om thuis een film te kijken wanneer de rest om negen uur al lag te slapen sprak hem toch ook wel aan!
‘Wat denk je van deze?’, vroeg hij aan zijn meisje.
‘Ja, ook mooi!’, antwoordde ze licht teleurgesteld, ‘die is mooier!’, terwijl ze achter zich naar de rij tv’s wees.
Ja dacht Steef, maar die grote kost ook bijna vier keer zoveel! Hij dacht diep na over de prijs en of hij dat er wel voor over had. Omgerekend was het toch bijna tweehonderd vijf en zeventig euro, en dat was niet niets voor een cadeau op de eerste dag van zijn vakantie. En daar kwam nog bij dat hijzelf maar maximaal twee weken bij zijn schoonfamilie was. Zijn hele schoonfamilie stond afwachtend naar Steef en zijn meisje te kijken. Steef keek nog eens naar de tv en toen weer naar zijn schoonfamilie die allemaal tegelijk goedkeurend naar Steef knikte.
Hij keek naar zijn meisje en zei, ‘laten we er eerst thuis nog eens over praten?’
Ze knikte, ze wist dat Steef aan het aas snuffelde en dat hij snel zou bijten. Ze draaide zich om en duwde de winkelwagen richting de kassa waar de rekening best wel mee viel. Die dozen bier telden flink aan maar de rest van de geïmporteerde etenswaren waren redelijk geprijsd, niet te duur maar wel duurder dan in Nederland.
Met een ontelbaar aantal groene plastic tasjes en twee dozen bier in de winkelwagen gingen ze naar de uitgang. De enige halte was nog een Farmacie. Zijn meisje ging naar binnen en ratelde tien minuten onafgebroken Thai tegen de jonge jongen achter de toonbank die een brilmontuur zonder glazen droeg om er wat intelligenter uit te zien. Steef wist wel beter! Een tegelzetter die genoeg geld bij elkaar had gespaard voor een witte doctorsjas was de volgende dag apotheker die advies gaf aan de zieke patiënten die aan de andere kant van de toonbank voor hem verschenen. Hij kende meer dan een verhaal over mensen die verkeerde medicijnen hadden geslikt voor hun kwaal. Daar waren ze pas in Nederland bij hun eigen doctor achter gekomen. Maar ja, de Thai was zo goedgelovig dat ze een aspirientje zouden slikken als medicijn tegen AIDS.
Bij elke knik van de apotheker werd er een doordrukstrip pillen of capsules op de toonbank gelegd. De stapel medicamenten groeide gestaag en toen ze met elkaar klaar waren was er een flinke witpapieren zak nodig om alles in te verpakken. Het enige dat ontbrak waren de bijsluiters en termijnen, en tijden, waarop de medicijnen moesten worden ingenomen. Zijn meisje haalde een krakend vers briefje van duizend baht tevoorschijn en betaalde voor de medicijnen. Nu brak Steef zijn klomp! Waar had zijn meisje in hemelsnaam duizend baht vandaan gehaald?
Achterop de pick-up truck, tussen zijn inkopen, zat Steef te pijnzen. Hij had geen oog voor zijn omgeving meer. Hij kreeg dat krakend verse briefje van duizend baht maar niet uit zijn hoofd. Waar was dat briefje vandaan gekomen? Steef zocht tevergeefs naar een antwoord. De antwoorden die hij wel vond, en die het meest voor de hand lagen, wilde hij niet accepteren! Wat was er gebeurd op de boerderij en waar kwam dat geld vandaan? Het mysterie werd alleen nog maar groter toen de pick-up werd volgetankt en er opnieuw een krakend briefje van duizend baht uit de portemonnee van zijn meisje tevoorschijn kwam. Steef zijn hersenen draaide nu op volle toeren. Hij kwam steeds bij dezelfde antwoorden op zijn vraag uit. Antwoorden die hij niet wilde accepteren! Zodra ze thuis waren moest hij maar eens goed met zijn meisje praten.
Hij zat nog diep in zijn gedachten te wroeten toen ze het nieuwe witte huisje passeerden. De kleine grijze man zat nu op een stoel aan een tafeltje in de schaduw te genieten van een biertje, tenminste, zo leek het. Steef keek snel op zijn horloge! Tien minuten later stopte de pick-up naast het huisje. Steef nam opnieuw de tijd en berekende snel dat 10 minuten bij een gemiddelde snelheid van 30 Km/u ongeveer 5 à 6 Km moest zijn.Het was dus te lopen. Hij wilde die nieuweling met zijn huisje wel eens bezoeken. Misschien wel vandaag, er was nog voldoende tijd voordat de duisternis over de Isaan zou invallen.
Veel langer kon Steef er niet over nadenken! Toen zijn ogen binnen langzaam aan de duisternis in het huisje begonnen te wennen ontwaarde hij zijn alcoholistische zwager gebogen over zijn geopende koffer. De zorgvuldig ingepakte koffer was één grote puinhoop. Steef kreeg bijna een hartstilstand toen hij zijn bolletjes kaas op de tafel zag liggen. Uit elk van de bolletjes was een stevig stuk gesneden. Steef vloekte inwendig en stierde op zijn zwager af. Hij greep hem aan zijn oude verschoten t-shirt en schudde hem flink door elkaar. De glazige blik in de ogen van zijn zwager gaf aan dat er niemand thuis was.
‘Inteelt! Jij bent verdomme het product van inteelt! Halve zool! Je moet met je vuile poten van mijn spullen afblijven!’, schreeuwde Steef zo luid dat zijn schoonfamilie, inclusief de honden die zich aan de afgesneden stukken kaas tegoed deden, er stil van werden.
De zwager grijnsde onverschillig als een waanzinnige naar Steef die zowaar medelijden met hem kreeg. Zijn moeder overhandigde de waanzinnige zwager een nieuwe fles Lao Khao waarna hij grinnikend naar buiten verdween. Steef wist niet goed wat hij met deze situatie aan moest. Het kwam hem voor dat zijn schoonfamilie zijn zwager met opzet dronken voerde. Dat dit de enige manier was om haar geestelijk gestoorde zoon in bedwang te houden.
Aan geestelijke gezondheidszorg werd er in Thailand niet gedaan! Daar kwam alles voort uit de Boeddha. Hier beredeneerde ze alledaagse zaken zeer eenvoudig! Die jongen was namelijk slecht geweest in zijn vorige leven en nu moest hij in dit leven boeten voor zijn daden. Zijn ouders en familie restte niets anders dan voor hem te zorgen en op een spoedige dood aan te sturen. Vergiftigen mocht niet van de Boeddha dus werd een overvloed aan blind makende Lao Khao toegediend. Des te sneller hij dood was des te sneller zou zijn geest worden herboren in een nieuw lichaam en was hij uit zijn lijden verlost.
Steef pakte zijn spullen weer in en sleepte zijn zware koffer naar de slaapkamer. Één van twee slaapkamertjes wel te verstaan! Steef en zijn meisje sliepen samen in een kamertje en de rest van de familie in het andere slaapkamertje en de woonkamer. Steef schudde onbegrijpelijk met zijn hoofd toen hij het gordijn aan de kant trok. Van deuren en privacy hadden ze hier nog nooit gehoord. Nog een beetje mopperend pakte hij enkele van zijn toiletspullen en zijn laptop uit zijn koffer.
Van zijn meisje en de rest van zijn schoonfamilie was geen spoor meer te bekennen toen Steef weer de woonkamer instapte. Hij greep nog maar een koud biertje, zette zijn zonnebril op en stapte weer naar buiten. Zijn zwager lag naast de lege fles Lao Khao op zijn vaste plaats aan de zijkant van het huis in de schaduw te slapen. Steef werd overmand door medelijden. Hij had spijt van zijn uitbarsting en staarde lang naar zijn slapende zwager. Er waren duidelijke overeenkomsten met de waakhond die een eind verder aan een boom geketend lag. Ook zijn zwager had een waar hondenleven!
Nu er niemand te zien was keek Steef op zijn horloge en berekende snel dat hij nog voldoende tijd had om naar dat nieuwe witte huisje te lopen, kennis te maken en op tijd voor het vallen van de duisternis weer terug te zijn. Hij beende naar binnen, trok zijn korte broek en sandalen aan, zette zijn hoedje tegen de brandende zon op en ging op pad. Het weer was aangenaam, niet te warm in december. Steef neuriede een liedje en dacht na over de komende twee weken in de Isaan.
Het duurde niet lang of hij kwam met zijn gedachte weer bij die twee krakend verse briefjes van duizend baht. Hoe was dat toch in hemelsnaam mogelijk? Dat was zijn prioriteit nu en vanavond moest dat mysterie maar eens worden ontrafeld!

Nieuwjaar met een melkkoe (Deel 3)

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

Steef zijn kwaadheid was alweer verdwenen toen de mini-bus met een schok op de zandweg voor het huisje van zijn meisje tot stilstand kwam. Steef was geen man die lang kwaad was want zijn moeder had hem geleerd dat hij met lang kwaad zijn zichzelf het meest schaadde. Die ander waar hij lang kwaad op bleef dacht er al lang niet meer aan! De schuifdeur gingen open en de hele optocht schoonfamilie verdween in het kleine vervallen huisje. Steef bleef met zijn bagage en de chauffeur achter.
‘Tip? Tip?’, fluisterde de chauffeur verwachtingsvol toen hij de twee koffers van Steef achter het busje op het zand had geplaatst.
‘Neem een andere kapper!’, fluisterde Steef de chauffeur lachend toe die hem onbegrijpend aankeek.
De chauffeur begreep snel dat er bij Steef niets meer te halen viel en maakte zich uit de voeten. Steef bleef alleen achter met zijn twee koffers in een enorme stofwolk op het platteland van de Isaan. Hij keek eens goed om zich heen. Er was niets te zien. Een oud vervallen huisje, rijstvelden doorsneden met rijen suikerpalmen en af en toe een klein bamboe hutje met een rieten dak voor de boeren om te schuilen voor de regen en de brandende middagzon. Hier op het platteland bestaat er maar een klok! De zon. Wanneer het licht wordt gaan de hanen kraaien en is het tijd om op te staan en aan het werk te gaan. Zodra de zon haast recht boven de rijstvelden staat is het tijd om te slapen om de hitte van de middagzon te ontwijken. Zodra de lucht oranje kleurt ga je naar huis om te eten en te slapen. Het ritme van het leven van een arme rijstboer in de Isaan.
Steef slenterde met zijn koffers naar het kleine huisje waar de meesten van zijn schoonfamilie alweer lagen te slapen. Thai en slapen? Wat bezielt die mensen toch om de meeste tijd van hun leven met hun ogen dicht door te brengen? Er was het een en ander in het huisje verandert. Het viel Steef meteen op. De roze koelkast stond nog op dezelfde vertrouwde plaats. Steef opende nieuwsgierig de deur en tot zijn grote verbazing lagen er twaalf kleine ijskoude flesjes Singha bier en een voorraadje van zijn geliefde ham en eieren op hem te wachten. Hij opende meteen een flesje met de vertrouwde opener die aan een stuk touw aan de deurhandel van de koelkast bungelde en nam een flinke slok. Zo, dacht Steef. Ik ben weer thuis en we gaan eens heerlijk vakantie vieren!
In een schuur achter het huis kwam een oude diesel kwam rochelend op gang en het geluid kwam langzaam dichterbij. Het leek wel of er een handvol lagerkogels door de motor heen werden geschoten. Het kon Steef niet van zijn idee afbrengen dat hij nu eerst een ijskoud biertje ging drinken op de veranda van het huisje. Verblind door het scherpe zonlicht buiten had Steef niet meteen in de gaten dat de oude donkerblauwe Isuzu pick-up truck voor het huisje op hem stond te wachten. Zijn meisje riep iets dat hij niet verstond. Toen hij eindelijk zijn zonnebril had gevonden zag hij door de donkere glazen van zijn zonnebril dat de cabine al vol zat en dat hij plaats moest nemen achter in de laadbak van de pick-up truck. Steef aanvaarde zijn zitplaats met een gevoel voor romantiek. De romantiek van het platteland van de Isaan, de romantiek van het tegenovergestelde van Nederlandse gebruiken. De romantiek van het reizen gegoten in afzien en diepe ellende. Niet veel mensen zouden dit zonder te vloeken hebben geaccepteerd! Maar niet Steef, de romantiek van Thailand had hem alweer helemaal in haar macht.
Steef zag de alcoholische broer van zijn meisje aan de zijkant van het huisje op een stoel in de schaduw zitten. Zijn hoofd schudde als van een mens met de zwaarste vorm van Parkinson. Alleen in dit geval was de zoveelste fles Lao Khao verantwoordelijk, deze man zou zich zonder enige twijfel op zeer jonge leeftijd dood drinken en het kon niemand wat schelen.
‘Up to Buddha!’, zeggen ze hier en daarmee zijn ieders en tegelijk alle problemen opgelost want de oorsprong en oplossing van alle problemen worden gestuurd door de Boeddha!
De oude pick-up kwam schokkend op gang en reed de zandweg op. Een weg met gaten en kuilen waar je een Thaise olifant in kan verbergen! De zuigende werking van de open laadbak omgaf Steef in een dikke wolk rood stof vermengt met de onverbrande zwarte koolstof uit de rook van de pick-up. Het deerde Steef niet, ook dit hoorde bij de romantiek van het Thaise platteland.
Een eindje verderop passeerden ze een mooi nieuw wit huisje dat Steef nog niet eerder had opgemerkt. Voor het huisje in de kleine groene tuin zwaaide een kleine grijze man naar de passerende pick-up truck. Steef zwaaide terug totdat de kleine man met het huisje door de enorme rode stofwolk was verzwolgen. Hij moest niet vergeten straks aan zijn meisje te vragen wat het verhaal achter die man is. Misschien was het wel een bondgenoot en kon Steef hem dagelijks bezoeken.
Daar was eindelijk het verlossende asfalt, zo vlak als een biljartlaken. Het stof bleef achter boven de zandweg en Steef kon eindelijk ongestoord om zich heen kijken. Niet dat het uitzicht zoveel anders was dan om het huisje van zijn meisje, maar toch. Een grote waterbuffel, een trekdier voor op de rijstvelden die nu snel werden verdrongen door rode Chinese tractoren, rolde zich rustig in een ondiepe modderpoel tussen de jonge rijst. Het enorme bruine beest was nu door de modder muisgrijs geworden. Een witte reiger pikte de insecten van zijn dikke huid. een romantisch beeld uit het verleden.
Nog een paar jaar, dan kon Steef met pensioen en zou hij hier ook een huisje op het land van zijn schoonouders bouwen. Steef zou de dagen vullen met bier drinken en ….? Ja, wat eigenlijk nog meer? Hobby’s had Steef nooit gehad. Ja, hij had voor zijn moeder gezorgd, er was de biljartclub in het plaatselijk café en de visclub maar daar kon hij hier niet veel mee. Hij moest maar eens diep gaan nadenken over een hobby om de tijd in Thailand mee door te brengen. Met alleen bier drinken zou hij snel achter zijn zwager aan in het crematorium van de tempel eindigen, en daar had hij ècht geen trek in.
Steef realiseerde zich op dat moment dat hij geen idee had waar ze naar toe gingen en wat zijn schoonfamilie van plan was. Er was hem niets gevraagd en er was hem niets verteld voordat hij achter op de pick-up truck plaats nam! Lang kon hij er niet over nadenken! De pick-up stopte langs de weg en de cabine stroomde leeg. Twee tafels werden aan elkaar geschoven en iedereen nam plaats op kleine blauwe lage plastic krukjes. Voor Steef was er een plaatsje naast zijn meisje vrij gehouden. Kleine restaurantjes als deze vindt je op de meeste plaatsen in Thailand. Een menukaart is er niet dus toeristen laten deze restaurantjes vaak voor wat ze zijn. Pas wanneer ze enkele gerechten uit hun hoofd kunnen opzeggen strijken ze hier neer. Maar Steef was met zijn schoonfamilie en die konden alle klassieke Thaise gerechten in hun slaap opnoemen.
Er werd eten besteld en toen Steef aan de beurt was zei hij trots: ‘Khao Pad Kung Kai Dao?’
De serveerster knikte goedkeurend naar Steef en ging naar de keuken.
‘Laat het nu voor iedereen duidelijk zijn dat ik geen toerist in Thailand meer ben! Thailand is mijn tweede thuisland!’, sprak Steef terwijl de rest van de mensen aan tafel hem aankeek alsof hij net zijn verstand had verloren.
Twee flessen koud water en een grote fles Beer Leo verschenen op tafel met een half dozijn glazen. Er werd ingeschonken en er werd gedronken. Zijn schoonfamilie besteedde geen enkele aandacht aan hem! Steef had toch op zijn minst wel enkele goedkeurende blikken verwacht nadat hij zelf in het Thais zijn eten had besteld. De serveerster verscheen met de eerste schalen en zijn schoonfamilie doken op het geserveerde voedsel als gieren op een vers karkas.
Steef moest nog even wachten totdat hij aan de beurt was. Zo gaat dat namelijk in Thailand. Het eten dat klaar is in de keuken wordt direct geserveerd en je kan meteen eten. Wachten totdat iedereen aan tafel zijn eten heeft gekregen is onmogelijk omdat dan drie kwart van de tafel met koud eten zit op een ander zit te wachten.


Steef lacht in zichzelf over een voorval dat hij lang geleden in Khorat had meegemaakt. In een restaurant had hij het voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht tegelijkertijd besteld. Met als direct gevolg dat als eerste het ijsje, dat vanzelfsprekend als nagerecht was bedoeld, als eerste werd geserveerd. Samen met de koffie! Toen Steef de serveerster daarop attent maakte dat dat niet kon had ze Steef met grote ogen en een vreemd gezicht aangekeken. Zonder een woord te zeggen was ze weer van de tafel weggelopen. Dus het ijsje werd het voorgerecht en het voorgerecht het nagerecht. Steef wist sindsdien dat je altijd gang voor gang moet bestellen in Thailand. Dat vinden ze hier in Thailand helemaal niet erg.

Steef liet zijn blikken over de borden van zijn schoonfamilie gaan. De witte rijst was duidelijk maar wat er nog meer op tafel stond zou zelfs de maag van een Hollandse geit overstuur maken! Er stond een grote schaal met Som Tam, een salade van groene papaja met knoflook, vissaus, suiker, groene tomaten, pinda’s, chilipepers en nog veel meer. Het smerigste vond Steef wel de gefermenteerde krab òf vis die er in ging. De aanblik van het doorzichtige emmertje met die verrotte zwarte krabben was voor Steef al voldoende om te kokhalzen. En de geur! Stel je voor? Het ruikt als het lekwater van een vuilniswagen die op een tropische zomerdag een hele middag in de brandende zon heeft gestaan. En als klap op de vuurpijl is het gerecht zo pittig dat de volgende ochtend de tranen je opnieuw in de ogen schieten waneer je op de pot zit! En toch zat zijn familie te genieten van dit voor veel Nederlanders vreemde gerecht.
Daarnaast stond nog zo’n voor Nederlanders onbegrijpelijk gerecht. Een schaal met rauwe reepjes varkenslever aangemaakt met chilipepers, knoflook, limoen, citroengras en nog wat meer. Het was zo pittig dat de chilipepers alle bacteriën in het gerecht doodden. Kun je je indenken wat dat spul in je maag doet! Steef had het één keer per ongelijk geprobeerd. Toen hij nog niet wist wat het was en ook een beetje teveel van het Singha bier had geproefd. Eens maar nooit meer!
En daar was de Thaise nasi goreng met garnalen voor Steef! Het zag er fantastisch appetijtelijk uit en Steef was al aan het eten toe hij besefte dat ze het bestelde gebakken ei op het gerecht waren vergeten. Precies op dat moment arriveerde de serveerster met een gebakken ei op een klein schoteltje. Steef moest om zichzelf lachen! Man, dìt was het èchte leven! Dìt was wàt hij wilde wanneer hij eindelijk gestopt was met werken!
Voor het eerst in zijn leven bekroop hem de gedachten dat hij ook ontslagen zou kunnen worden op de fabriek. Het vreemde was dat de gedachte hem niet beangstigde. Hij pelde met zijn onhandige dikke worstvingers nog een garnaal en liet die met een golf Beer Leo in een donker gat verdwijnen. Misschien zou hij de oude van Rijn kunnen vragen of ze hem in plaats van iemand met een gezin zouden kunnen ontslaan? Dan kon hij al eerder naar Thailand. Zijn pensioen zou dan wel wat minder zijn maar de ontslagvergoeding zou aan de andere kant misschien wel voldoende kunnen zijn voor een eenvoudig huisje op het Thaise platteland. Hij schudde met zijn hoofd om de foute gedachte kwijt te raken. Met opzet werkeloos raken en dan met een uitkering naar Thailand vertrekken? Zijn oude moeder zou zich in haar graf omdraaien! Zo was Steef niet opgevoed! Nee, hij zou werken totdat hij een receptie in de kantine van de fabriek kreeg en voor de laatste keer zijn met kleurige slingers versierde garderobekast leeg maakte!
De schalen, borden, kommen en flessen waren leeg en het was tijd om af te rekenen en dat was Steef het meest plezierige moment van de maaltijd. De rekening kwam en nadat alle zes personen van de familie de rekening hadden gecontroleerd, voor de flauwekul want ze kunnen geen van allen rekenen, kreeg Steef hem in handen. Het hele feestmaal inclusief het bier had omgerekend nog geen vijftien euro gekost. Wat hield Steef toch van Thailand! Haar heerlijke gerechten en haar eenvoudige bevolking.
De zitplaatsen werden weer ingenomen en vol en voldaan reed de oude pick-up naar de volgende bestemming. Steef kon zich wel voor zijn kop slaan! Door het genot van de overheerlijke maaltijd was hij helemaal vergeten aan zijn meisje te vragen waar de rit naartoe ging. Hij was meegevraagd omdat hij de enige in het gezin was met geld in zijn zak, zo dom was Steef nu ook weer niet. Maar Steef had zich tijdens de elf uur durende vliegreis van Amsterdam naar Bangkok wel voorgenomen om zich niet meer te laten leegzuigen, figuurlijk dan.
Buriram verscheen en het werd steeds drukker. Steef had de stad in de laatste jaren enorm zien veranderen! De stad was groter geworden en alle grote winkels en restaurantketens hadden nu een filiaal in Buriram. Aan de ene kant was Steef daar niet blij mee want hij hield van het eenvoudige provinciale karakter. Aan de andere kant kon hij ook enorm genieten van zijn uitsmijter ham/kaas voor het ontbijt. Hij hield van het Thaise eten maar zijn wortels waren toch in Nederland ontwikkeld. Een varkenskarbonade met gebakken aardappelen, boontjes en jus òf een bordje met blokjes kaas en harde worst aan het einde van een warme dag bij een ijskoud biertje op de veranda voor het huisje waren toch ook niet fout?
Nee, Steef had het in de loop der jaren alleen maar meer naar zijn zin gekregen in Thailand.

Nieuwjaar met een melkkoe (Deel 2)

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

Daar stond het hele ontvangstcomité in de aankomsthal al op hem te wachtten. Steef had wel een flink ontvangstcomité verwacht maar het hele gezin inclusief de altijd dronken broer van zijn meisje was achterop de pick-up meegekomen naar de Suvarnabhumi luchthaven van Bangkok. Zijn meisje stond te zwaaien met haar armen van blijdschap alsof ze net de staatsloterij show had gewonnen. Haar altijd dronken broer keek lodderig uit zijn ogen en schudde heftig van de ontwenningsverschijnselen van de alcohol. De rest van het gezin keek naar Steef als een groep toeristen die voor het eerst in hun leven sneeuw zagen.
Steef liet zijn oude koffer en nieuwe roltrolley voor wat ze waren en omarmde zijn meisje, die ondertussen naar hem toe was gerend, innig en kuste haar overal waar hij zijn lippen kon plaatsen. Ze was er duidelijk niet blij mee en ze veegde haar gezicht meteen met een tissue droog. Een voor een liep de rest van het gezin langs Steef en schudde hem een slappe hand alsof ze hem condoleerden met het verlies van een dierbare.
De twee jongste leden van het gezelschap namen ieder een koffer voor hun rekening en zo ging de optocht langzaam richting de enorme parkeergarage van de luchthaven. Steef hand in hand met zijn meisje voorop en de rest in een optocht er achter. Steef had nog een verrassing voor ze! Hij was afgelopen jaar zonder dat zijn meisje het wist naar engelse les geweest en hij had zijn taalvaardigheid flink uitgebreid. Hij kon nu eindelijk wat met zijn schoonfamilie praten!
Voordat ze de aankomsthal verlieten werd Steef door zijn meisje en schoonmoeder voorzichtig naar een appelgroene ATM van de Thai Farmers Bank geleid. Vier smekende ogen keken hem aan en keken dan naar het kleine kleurenscherm van de geldautomaat. Steef had nog enkele duizenden Thaise baht overgehouden van zijn vorige vakantie en dat zou zeker voldoende moeten zijn voor de eerste paar dagen. Hij zou volgens zijn eigen plannen morgen voor de eerste keer in Buriram geld pinnen. Ze bleven onverzettelijk ingearmd naast hem voor de ATM staan. Een vrouwelijke houdgreep waaruit geen ontsnapping mogelijk was.
‘Wat maakt het ook uit’, dacht Steef en haalde zijn portefeuille tevoorschijn.
Tweeëntwintig ogen keken met hem mee! Steef zocht naar zijn pin-pas terwijl de rest een schatting probeerde te maken van de waarde van het stapeltje bankbiljetten in zijn portefeuille. Steef wist van de verhalen uit de bar dat hij zijn PIN-code goed moest afschermen voor de familie van zijn vriendin. Hij had genoeg verhalen gehoord over geplunderde Nederlandse bankrekeningen door de familie van de Thaise vriendinnen. 10.000 baht verscheen uit de automaat en Steef telde de tien biljetten na, samen met de elf gezinsleden.
Steef stopte het geld en zijn pin-pas in zijn portefeuille en draaide zich om. Er gebeurde niets! Het door zijn schoonfamilie gevormde kordon bleef staan en wist van geen wijken. Zijn meisje klopte hem op zijn schouder en wees zonder een woord te zeggen naar de gifgroene ATM achter hem. Steef controleerde snel of zijn pin-pas in zijn portefeuille zat en keek verbaasd op naar zijn vriendin die nog steeds naar de gifgroene ATM wees.
‘One more!’, sprak ze zakelijk.
‘Wat maakt het ook uit’, dacht Steef voor de tweede keer binnen drie minuten en haalde opnieuw zijn portefeuille tevoorschijn.
Het ritueel was een perfecte kopie van de eerste keer met als enige wijziging dat het familie kordon zich voor Steef opende als de Rode zee voor Mozes. Steef zuchtte en verlangde nu naar een koud Singha biertje. Het was een lange reis geweest en hij kon nog steeds niet bevatten dat je van elf uur stil in een smalle vliegtuigstoel zitten zo moe kon worden.
Steef schrok zich het leplazerus toen hij de vooruit gerende kinderen met zijn koffers bij een splinternieuwe Ford pick-up truck zag staan. Dat was iets was zijn meisje hem niet verteld had en Steef verwachtte dat hij een flinke aanbetaling zou moeten doen omdat de oude donkerblauwe Isuzu pick-up truck van zijn schoonvader in zijn ogen geen stuiver meer waard was. Hij keek opzij en schuin naar beneden waar zijn ogen de ogen van zijn meisje ontmoeten. Verbaasd en vragend keken haar ogen Steef aan. De hele familie nam plaats achter de nieuwe pick-up truck en Steef zwaaide met een zucht zijn roltrolley in de lege laadbak. Hij wilde zijn koffer ook in de laadbak slingeren toen het hem opviel dat zijn gehele schoonfamilie hem aan stond te kijken alsof hij gek was geworden.
‘Darling, mini-bus, not pick-up!’, sprak zijn meisje vermanend.
Steef keek op en keek daarna naar de nieuwe mini-bus die naast de pick-up truck geparkeerd stond. Een slaperig verbaasd hoofd verscheen precies op dat moment achter het raam. Een duivelse glimlach op het hoofd van de man in de mini-bus werd beantwoord met vreugdekreten van zijn schoonfamilie.
Even later verdwenen Steef zijn koffers achterin de mini-bus en zocht zijn schoonfamilie een plaatsje in het busje voor de zes uur durende reis naar Buriram. Papa en de dronken broer voorin, Steef en zijn meisje op de bank achter de chauffeur en de rest van de familie verdeeld over de overgebleven twee banken achter Steef. Iedereen had zijn plekje gevonden en de mini-bus was klaar om te vertrekken.
Dat wil zeggen, Steef moest eerst even wat geld geven om voor het parkeren in de garage te betalen. Steef zocht opzichtig voor de kat zijn snor door zijn portefeuille terwijl hij voor 100% zeker wist dat hij alleen briefjes van duizend baht op zich had. En een briefje van duizend baht aan zijn meisje geven met de 100% zekerheid dat hij niets meer daarvan terug zou zien ging hem op dit moment te ver.
Steef stak zijn vuist op met de duim richting zijn mond als teken dat hij eerst wat te drinken wilde kopen. Er is namelijk een 7-11 op de begane grond van de parkeergarage. Steef kocht daar altijd zijn eerste Singha voor in de taxi op weg naar Pattaya. De mini-bus kwam schokkend in beweging en slingerde zich over de krappe kurkentrekker weg naar beneden. De passagiers werden door elkaar geslingerd en Steef hoopte dat er niemand ziek zou worden. Reisziekte is een plaag in Azië! Het kotsen in bussen van de Thai is net zo normaal als het zoute water van de zee. Zes uur in de zure lucht van de kots zitten was geen optie voor Steef.
In de 7-11 sloeg het hele gezin, inclusief de chauffeur, voldoende eten en drinken in om de eerste uren van de reis te kunnen doorkomen.
‘Ping!’, zei de kassa en 1.768 baht verscheen er in groene letters op het display. Steef probeerde zijn humeur in toom te houden maar kon niet voorkomen dat hij een beetje kwaad werd. Het was een lange reis geweest en het liefst was hij meteen met zijn meisje tussen de lakens gedoken.
‘De wolven! Die smerige wolven!’, vloekte hij zachtjes binnensmonds.
In de bus zat iedereen al te eten en te drinken toen Steef bij de mini-bus terug kwam en plaatsnam op de hem toegewezen stoel. De alcoholistische broer had een fles Lao Khao, een Thaise vorm van rijstwijn, te pakken en met een gezicht alsof hij terpentine dronk nam hij slok na slok om zijn verslaafde schokkende lichaam te verdoven. Steef keek achterom en achter hem laafden ze zich aan van alles en nog wat alsof ze maanden niets hadden gegeten. Dat zou zeker kotsen worden! Gelukkig had de cassière iedereen afzonderlijk een plastic tasje gegeven. Steef gaf als een stewardess in het vliegtuig een demonstratie wat er van ze verwacht werd wanneer ze onder het rijden misselijk zouden worden. Aan het kleine wachthuisje naast de slagboom werd het parkeergeld afgerekend en waren ze eindelijk op weg.
Binnen enkele minuten zoefden ze over de verbazingwekkend goede betonnen snelwegen van Thailand. Links en rechts van de snelweg lagen fabrieken waarvan de gevels de handelingen en fabricage die binnen werden verricht verborgen. Af en toe was er een engelse naam waarin verweven was wat er werd geproduceerd. Nog voordat de fabrieken plaats hadden gemaakt voor eindeloze rijstvelden lag de hele bus, de chauffeur en Steef uitgezonderd, te slapen. Steef had er spijt van dat hij maar een biertje had gekocht. Hij was namelijk bang dat hij om de tien minuten moest pissen.
Steef keek naar het voorbij glijdende landschap en dacht na over het begin van zijn vakantie. Hij had er zo naar uitgekeken maar nu hij in deze nieuwe mini-bus zat met de gehele schoonfamilie wolven om hem heen, en ongeveer 26.000 baht in zijn portefeuille, vroeg hij zich af of het wel een goed idee was geweest om naar Buriram te gaan. Had hij niet beter met zijn meisje in een mooi hotel in Pattaya kunnen blijven? Maar was het nu te laat om de plannen te veranderen? Moest de rit maar uitzitten en de komende dagen op de farm in de jungle doorbrengen? Het oorspronkelijke idee om door een verblijf op het Thaise platteland veel geld te kunnen besparen stond nog overeind maar het was wel in de eerste uren na zijn aankomst in Bangkok aan het wankelen gebracht. Misschien kon hij na een week samen met zijn meisje naar Pattaya gaan?
Steef werd wreed uit zijn gedachten gerukt door een onverwachte en levensgevaarlijke manoeuvre van de chauffeur. Die besloot namelijk op het laatste moment een afrit naar een benzinestation te nemen. De vrachtwagen die hij de pas afsneed toeterde als een bezetene om de chauffeur van de mini-bus kenbaar te maken dat hij reed als een gek.
‘Mai pen rai’ , mompelde de chauffeur in het Thais.
De bus kwam naast een pomp en tegenover een 7-11 tot stilstand en alsof er een schakelaar werd omgezet ontwaakte ieder lid van zijn schoonfamilie uit hun diepe slaap om naar het toilet te gaan. Steef bleef rustig zitten omdat hij nog geen druk had en om een moment van de rust om hem heen te genieten.
‘Thailand, het mooie Thailand en straks Buriram!’, sprak hij zachtjes in zichzelf.
Lang duurde de rust niet!
Zijn meisje was als eerste terug en vroeg: ‘Schatje, betaal je de taxi nu?’
Verbaasd als Steef was dacht hij automatisch, zo zat hij nu eenmaal in elkaar, waarom ook niet!
Toen zijn portefeuille tevoorschijn was gekomen klonk het uit de mond van zijn meisje: ‘Zes duizend!’
Steef zijn ogen gingen wijd open en er kwam haast stoom uit zijn oren!
‘Hoeveel?’, hakkelde Steef.
‘Zes duizend. Is een mooie mini-bus!’, sprak ze op een toon of dat veel verschil maakte.
Steef wilde het uitschreeuwen dat hij het daar niet mee eens was maar hield wijselijk zijn mond. Hij was nog geen twee uur in Thailand en was al acht duizend baht lichter! De pompbediende voegde zich bij het tweetal en bleef sprakeloos naast zijn meisje staan en keek Steef aan.
‘Wat wil hij nu weer?’, snauwde Steef tegen zijn meisje.
‘Geld voor de benzine!’, snauwde ze op haar beurt terug.
De sfeer was nu al verpest en Steef wilde het liefst weglopen. Een strelende zachte Thaise hand over zijn onderarm liet al zijn kwaadheid weer wegvloeien. Hij keek in haar ogen en zag dat het paradijs dat aan het einde van de busrit op hem wachtte. De pompbediende wees naar de display van zijn pomp en daar stond te lezen dat Steef 1.500 baht voor de brandstof moest afrekenen. Op dat moment nam Steef zich voor om niet meer bij te houden wat deze dag hem ging kosten. Die berekening zou alleen maar zijn bloeddruk verhogen en zijn vakantie plezier bederven.
De rest van de familie bleef onvindbaar totdat zijn meisje haar moeder achter de rood/groen/witte ruit van de 7-11 zag zwaaien als teken dat ze moesten komen.
‘Kom Steef?’, zei ze en trok hem mee aan zijn arm naar de kleine winkel.
Veel werd er niet besproken! Dat was ook niet nodig want de rest van de familie stond met kleine plastic tasjes in de hand op Steef te wachten die de inkopen voor het vervolg van de reis moest afrekenen. 1.489 baht stond er op de display en op dat moment brak er iets in Steef. Hij liep als een dolle stier op de koelkast af en greep zes ijskoude blikken Singha bier.
‘Dan kunnen die er ook nog wel bij!’, schreeuwde hij luid door de kleine kruidenierswinkel terwijl zijn gehele familie inclusief de cassière hem vreemd aankeken.
Met de pest in zijn lijf liep hij terug naar de mini-bus en ging in stilte naast zijn meisje zitten. Psssttt!!!!!! Daar ging het eerste blik open en Steef nam demonstratief een flinke slok. Niemand in de mini-bus schonk enige aandacht aan hem. Het leek wel of hij er niet was, of hij doorzichtig was! De bus kwam weer in beweging en een half uur later lag iedereen weer in diepe slaap. Uitgezonderd Steef en de chauffeur. Nog een paar uur en dan waren ze eindelijk in Buriram.
Waar ben ik aan begonnen?, was zijn laatste gedachte toen hij zelf na het legen van het laatste blikje bier zelf ook in slaap viel.

Nieuwjaar met een melkkoe (Deel 1)

San Antonio (Mamsi Homestay (Front Room)

Met trillende handen opende Steef de kleine bruine envelop die op zijn kledingkast in het omkleed lokaal van de fabriek was geplakt. Hij wilde zo graag naar Thailand maar hij durfde het niet te dromen dat het zou gaan gebeuren.

Er was de laatste jaren in de fabriek te veel veranderd. De oude directeur van Rijn, waar Steef heel goed mee kon opschieten, was met pensioen gegaan en de fabriek was aan een beleggers consortium verkocht. Het was er niet beter op geworden! De nieuwe directeur vond de kleur en de uitstraling van zijn lease auto belangrijker dan het welzijn van zijn personeel. De ploegbazen werden virtueel gedegradeerd tot gewone arbeiders, met behoud van salaris natuurlijk, en hun plaats werd ingenomen door productiemanagers van hetzelfde kaliber als de directeur, inclusief een wollen maatpak en schone gemanicuurde handen.
Elke ochtend wanneer Steef om kwart voor zeven over de parkeerplaats van de fabriek naar de fietsenstalling reed schudde hij onbegrijpelijk zijn hoofd naar de lege gereserveerde parkeerplaatsen voor de directie en de productiemanagers. Met die ouwe van Rijn dronk hij vroeger nog wel eens koffie voor half acht aan zijn machine. Die ouwe kwam altijd als eerste op de fabriek, opende de deuren, en ging als laatste nadat hij zeker wist dat alle machines waren uitgeschakeld en alle deuren waren afgesloten. Zijn personeelsleden waren als zijn bloedeigen kinderen en hij kwam zelf regelmatig op de werkvloer polshoogte nemen of iedereen tevreden en alles in orde was. Om iets over half vijf wanneer Steef in de andere richting naar huis fietste waren de parkeerplaatsen ook weer leeg. Er kwam tegenwoordig een bewakingsbedrijf afsluiten. De sfeer op de werkvloer èn op het kantoor was verpest en iedereen dacht met weemoed aan die goeie oude tijd. Dit kon niet lang goed gaan!
Achttien maanden na de overname kwamen de eerste slechte berichtten naar buiten. Er waren te weinig orders. Er werd geen winst meer gemaakt. De concurrentie uit het buitenland was te groot en bovendien veel goedkoper. Er werden meteen twee extra managers aangesteld om het productieproces door te lichten en in de productiekosten te snijden waar het mogelijk was.
Steef, met een paar jaar LTS elektro-opleiding, begreep donders goed waar het was misgegaan! Acht nieuwe managers in grote lease-auto’s van de zaak die de hele dag niets anders deden dan de gedegradeerde ploegbazen afsnauwen en achter hun vodden aanzitten. De sfeer was te snijden en er gingen nog maar weinig mensen plezier naar hun fabriek.
Ongeveer een jaar later kwam de eerste ontslagronde en er moest meer worden geproduceerd met minder werknemers. De twee managers zouden opnieuw een ronde kostenbesparing door het bedrijf doen. Steef begreep er nu helemaal niets meer van en ging voor het eerst ook met tegenzin naar zijn werk. Hij miste die ouwe van Rijn!
Toen gebeurde er iets waar iedereen op had gehoopt maar niemand had verwacht! Op een mooie zomerochtend stond de antieke donkergroene Jaguar van de oude directeur van Rijn weer op zijn vaste plaats op de parkeerplaats. Van schrik trapte Steef achteruit op zijn rem en sprong op de stang van zijn fiets. Hij wreef eens goed in zijn ogen en keek om zich heen of er niemand een grap met hem uithaalde. De zon scheen en hij kon het vers gemaaide gras ruiken. Het was een mooie ochtend. Hij droomde toch niet?
Hij stalde zijn fiets en ging in een versnelde tred naar binnen, Kleedde zich in een recordtijd om en spoedde zich als een snelwandelaar naar de loods waar zijn werkplaats was. Hij werd haast gek van blijdschap toen de ouwe van Rijn naast zijn machine met twee bekertjes koffie op zijn aankomst stond te wachten.
‘Goedemorgen Steef’, sprak de directeur statig.
‘Goedemorgen meneer de directeur’, antwoordde Steef automatisch met een verbaasd gezicht.
Hij wist niet wat hij zag en hij geloofde nog steeds dat hij droomde.
‘Ik ben sinds vandaag weer terug en we gaan de fabriek weer eens op de rails zetten! Ik heb jouw en veel van je collega’s gemist. Helaas mag ik niemand meer aannemen die al ontslagen is maar ik mag wel eigenhandig ontslaan dus zijn al die overbodige managers vrijdag voor het laatst. De ploegleiders krijgen hun verantwoording terug en ik heb de algehele leiding van de fabriek weer in handen.’
Steef was in zijn nopjes, misschien kreeg hij ook weer wat zijn privileges terug. Maar hij moest nog even wachtten om dat af te tasten.

Nu stond hij in het omkleed lokaal naar de bruine envelop, met het hanepotige handschrift van directeur van Rijn, te kijken waarin het antwoord zat op zijn aanvraag voor vakantiedagen eind december/begin januari. Hij wilde dolgraag een keer het nieuwjaar bij zijn meisje in Thailand vieren. Nu zijn moeder het heden voor de eeuwige had verruild waren de kerstdagen en het nieuwjaar hem slecht gevallen zo in zijn eentje. De kroeg was ook niet alles en veel van zijn Thaise vrienden gingen ook in de winter een paar weken naar de warmte. Het was zijn grootste droom.
Hij scheurde in een onhandige beweging met zijn vuile dikke wijsvinger de envelop open, ontvouwde het informele stukje papier en las hardop het antwoord op zijn verzoek.


Geachte Steef,

Ondanks dat mijn handen door de nieuwe eigenaren van de fabriek gebonden zijn en ik niet over de bevoegdheden beschik om een besluit te nemen over je aanvraag heb ik voornemens om je verzoek voor de vrije dagen te honoreren. Jouw afdeling draait weer op het niveau van voor mijn vertrek en met twee personen minder is dat een hele prestatie die een beloning verdient.

Ik keur je verzoek voor de vrije dagen met de kerst en jaarwisseling onder de volgende voorwaarden goed.

1. Deze vakantie is slechts eenmalig en in de toekomst zal ik je verzoeken afwijzen voor vakanties rond het jaareinde. Mede met het oog op de algehele inventarisatie van de fabriek en bijbehorende voorraad.
2. Uw gewoonlijke zomervakantie van vier weken wordt ingekort tot drie weken en wordt opgenomen buiten de schoolvakanties en de bouwvakvakantie.
3. U zal de goedkeuring van uw verzoek met niemand op de fabriek bespreken omdat het mij persoonlijk in een moeilijke positie zal kunnen brengen. Ik hoop dat u begrip heeft voor mijn verzoek?

Verder wens ik u een fijne vakantie en ik zal er zorg voor dragen dat uw kerstpakket hier in mijn kantoor zal worden bewaard tot na u terugkeer uit Thailand.

Hoogachtend, J.W. van Rijn (Algemeen Directeur)


Er verscheen een traantje van geluk in Steef zijn ooghoek. Voor een moment sloot hij zijn ogen en waande zich op de veranda van het huisje van zijn meisje tussen de rijstvelden met een koud Singha biertje in zijn hand.
‘Hé Steef, we gaan tussen de kerst en oud en nieuw een dagje naar Amsterdam plezier maken. Er wordt een busje gehuurd. Heb je zin om mee te gaan?’
Steef schrok van de vraag en was sneller terug in de werkelijkheid dan hij had gewild.
‘Ehh, ik weet het nog niet!’, was het eerste wat hij kon bedenken.
‘Zit toch niet te zeuren man! Ga toch mee? Wat moet je alleen thuis doen? Je zit toch alleen maar aan je dode moeder te denken! Kan je ook een keer met een èchte vrouw praten!’, zaagde Henk maar door.
Een èchte vrouw?, dacht Steef. Die Henk was altijd een huismus geweest totdat hij een keer per ongeluk op de Amsterdamse wallen half dronken een Thaise bar was binnengestapt. Gestrekt door de drank had hij met een meisje zitten praten en was later mee naar boven gegaan. Bleek dat meisje ook nog een Thaise uit Buriram te zijn! En nu had hij altijd het grootste woord over Thaise vrouwen! Hij wist het allemaal, maar Steef was allang blij dat hij niet moedig genoeg was om zelf met het vliegtuig naar Thailand te gaan. Hij had het wel eens tussen neus en lippen door aan Steef gevraagd. Hij wachtte ook nog steeds op zijn antwoord! Steef keek hem aan en zonder wat te zeggen trok hij zijn jasje aan en liep het omkleed lokaal uit.
Achter hem hoorde hij Henk nog zeggen: ‘Ouwe lul! Wat ben jij saai zeg! Ga toch mee man? Kun je ook een keer van bil!’
Steef schudde zijn hoofd en liep richting de fietsenstalling. Hij had het gevoel dat hij al richting Thailand liep.