En zo ontdek ik een foto in mijn spam folder. Een Chinees meisje dat graag met mij op de foto wilde in Kaoshiung. Weinig woorden maar wel de foto.
 |
| Van Taiwan 2010 |
Jielus als Chinese Moviestar! Ze houd me trouwens wel stevig vast! ;)
Posts tonen met het label Taiwan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Taiwan. Alle posts tonen
vrijdag 25 juni 2010
Thailand: Een foto van een vreemde
Pattaya
En zo ontdek ik een foto in mijn spam folder. Een Chinees meisje dat graag met mij op de foto wilde in Kaoshiung. Weinig woorden maar wel de foto.
Jielus als Chinese Moviestar! Ze houd me trouwens wel stevig vast! ;)
En zo ontdek ik een foto in mijn spam folder. Een Chinees meisje dat graag met mij op de foto wilde in Kaoshiung. Weinig woorden maar wel de foto.
Jielus als Chinese Moviestar! Ze houd me trouwens wel stevig vast! ;)
woensdag 9 juni 2010
Taiwan, de zon is onder gegaan
Pattaya, 9 juni 2010
Toen we vandaag om half negen opstonden was de reis voorbij. En hoe vreemd het ook klinkt.
‘Wij houden wel van rusten, maar niet van wachten!’
Dus na het gebruikelijke krentenbroodje met roomboter en een kop koffie liepen we tegen onze zin voor de laatste keer de catacomben van het “Taipei Shopping Mall” in. Ik telde de metalen Taiwan Dollars die we over hadden en we zochten naar een bestemming voor ons laatste geld. Een broodje en een cola, meer konden we niet verzinnen.
‘Laten we onze rugzakken maar ophalen’, opperde Tett.
‘En naar de luchthaven gaan!’, ging hij verder.
En dat was inderdaad het beste idee. In het hostel namen we uitgebreid afscheid van Eva en bedankten haar voor het fantastische verblijf. “Camel Oasis” is een goed hostel maar het “Taipei Backpackers Hostel” is de plaats om te zijn als je naar Taipei gaat.
Na de lange busrit die we beiden in stilte over ons heen lieten komen liepen we langzaam de Terminal met nummer 2 in. Je kon zien dat we onder het genot van een laatste “Taiwan Beer” gedeelten van deze reis in onze gedachten lieten herleven.
Een snack in de vorm van Sushi en we gingen op weg naar de gate. Onderweg zagen we nog iets dat erg zeldzaam is! Een “1967 Harley Davidson M-65”. Bij de naam Harley Davidson denken we meteen aan zware tweecilinder V-twin motoren maar dit is gewoon een brommertje dat nog het meest op een Berini lijkt.
Na een goede vlucht landden we veilig in Bangkok. De taxi stond netjes op ons te wachten en om iets over half elf stapten we de Boxing Roo binnen. Nog een biertje en snel naar bed. Mooie dromen over de afgelopen vier weken.
Het land als bestemming:
Taiwan is een fantastisch land! Je kan er alles vinden wat je vakantie aangenaam maakt. Van bergen tot stranden en bossen en meren. Cultureel is het een oud en sterk land, er is heel veel te zien en overal zijn musea, tempels en andere toeristische attracties. Het is zeker geen China! Taiwan is een land met een heel eigen karakter en bevolking.
Het openbaar vervoer:
Het openbaar vervoer is goed en goedkoop. Je kunt bijna overal komen met de bus of de trein. Maar als je het platteland op gaat gaan er vaak maar enkele bussen per dag. In de twee grote steden, Taipei en Kaohsiung, is het aan te raden om een OV-kaart te kopen. Zeker als je van plan bent om een paar dagen langer te blijven. Je kan met deze kaarten ook betalen in kleine supermarkten.
Het eten:
Het eten is heel gevarieerd, goed en goedkoop. In de kleinere plaatsen gaan veel restaurants wel vroeg dicht! Om acht uur sluiten is geen uitzondering. De menukaarten zijn vrijwel altijd in het chinees dus het is wel avontuurlijk. Foto’s en voorbeelden van de gerechten zijn vaak een goede hulp.
Het drinken van een biertje:
Een biertje drinken is in Taiwan niet moeilijk maar een Café of een bar zoals wij die kennen zijn moeilijk te vinden. Ik hou er ook niet meer van om tot midden in de nacht op stap te gaan dus verder dan een biertje bij het eten ben ik eigenlijk niet gekomen. Het leukste is nog een biertje in de plaatselijke 7-11!
Het overnachten:
Deze reis hebben we overnacht in een mix van hostels en hotels. De grens tussen die twee is vaag. De prijzen liggen ook ongeveer gelijk. Achteraf gezien is het niet moeilijk om hotels te vinden. In de afgelopen drie jaar, sinds de laatste uitgave van de Lonely Planet, zijn er voor mijn gevoel duizenden hotels bijgekomen. Vooral in de steden is het aantal “Love Hotels” enorm. Goedkoop en schoon, soms inclusief een Chinees ontbijt. Reserveren bij aankomst in Taipei is aan te bevelen, later kan je gemakkelijk een slaapplaats zoeken. Vooral in de weekenden kan het erg druk zijn. Zonder reclame te maken kan ik alle plaatsen waar we hebben geslapen aanbevelen. Ik zou er de volgende keer zo weer gaan slapen. Natuurlijk steekt er eentje met kop en schouders boven alles uit en dat is het “Taipei Backpackers Hostel”. Eva is vriendelijk en behulpzaam, een schat van een meid en het hostel is een parel midden in Taipei.
Internet
Internet is overal gratis, maar vaak gaat het nog met de kabel. Leuk als je samen maar één laptop bij je hebt maar als er twee meegaan is een splitter aan te bevelen. Koop er één voordat je vertrekt want in Taiwan zijn ze moeilijk te vinden.
Wat kost het allemaal?
Taiwan is absoluut niet duur. Op basis van twee personen en gedeelde kamers kwamen we op ongeveer € 1100,-- uit voor vier weken. Het heeft ons aan niets ontbroken en we hebben alles gedaan wat we wilden doen en altijd lekker gegeten en gedronken.
Kom ik hier nog wel eens terug?
100% zeker, het is zo eenvoudig om naar Taiwan te gaan en de steden hebben ook veel te bieden. Zelfs voor een korte strandvakantie kan het een mooie bestemming zijn.
Taiwan, touch your Heart
Toen we vandaag om half negen opstonden was de reis voorbij. En hoe vreemd het ook klinkt.
‘Wij houden wel van rusten, maar niet van wachten!’
Dus na het gebruikelijke krentenbroodje met roomboter en een kop koffie liepen we tegen onze zin voor de laatste keer de catacomben van het “Taipei Shopping Mall” in. Ik telde de metalen Taiwan Dollars die we over hadden en we zochten naar een bestemming voor ons laatste geld. Een broodje en een cola, meer konden we niet verzinnen.
‘Laten we onze rugzakken maar ophalen’, opperde Tett.
‘En naar de luchthaven gaan!’, ging hij verder.
En dat was inderdaad het beste idee. In het hostel namen we uitgebreid afscheid van Eva en bedankten haar voor het fantastische verblijf. “Camel Oasis” is een goed hostel maar het “Taipei Backpackers Hostel” is de plaats om te zijn als je naar Taipei gaat.
Na de lange busrit die we beiden in stilte over ons heen lieten komen liepen we langzaam de Terminal met nummer 2 in. Je kon zien dat we onder het genot van een laatste “Taiwan Beer” gedeelten van deze reis in onze gedachten lieten herleven.
Een snack in de vorm van Sushi en we gingen op weg naar de gate. Onderweg zagen we nog iets dat erg zeldzaam is! Een “1967 Harley Davidson M-65”. Bij de naam Harley Davidson denken we meteen aan zware tweecilinder V-twin motoren maar dit is gewoon een brommertje dat nog het meest op een Berini lijkt.
Na een goede vlucht landden we veilig in Bangkok. De taxi stond netjes op ons te wachten en om iets over half elf stapten we de Boxing Roo binnen. Nog een biertje en snel naar bed. Mooie dromen over de afgelopen vier weken.
conclusie:
Het land als bestemming:
Taiwan is een fantastisch land! Je kan er alles vinden wat je vakantie aangenaam maakt. Van bergen tot stranden en bossen en meren. Cultureel is het een oud en sterk land, er is heel veel te zien en overal zijn musea, tempels en andere toeristische attracties. Het is zeker geen China! Taiwan is een land met een heel eigen karakter en bevolking.
Het openbaar vervoer:
Het openbaar vervoer is goed en goedkoop. Je kunt bijna overal komen met de bus of de trein. Maar als je het platteland op gaat gaan er vaak maar enkele bussen per dag. In de twee grote steden, Taipei en Kaohsiung, is het aan te raden om een OV-kaart te kopen. Zeker als je van plan bent om een paar dagen langer te blijven. Je kan met deze kaarten ook betalen in kleine supermarkten.
Het eten:
Het eten is heel gevarieerd, goed en goedkoop. In de kleinere plaatsen gaan veel restaurants wel vroeg dicht! Om acht uur sluiten is geen uitzondering. De menukaarten zijn vrijwel altijd in het chinees dus het is wel avontuurlijk. Foto’s en voorbeelden van de gerechten zijn vaak een goede hulp.
Het drinken van een biertje:
Een biertje drinken is in Taiwan niet moeilijk maar een Café of een bar zoals wij die kennen zijn moeilijk te vinden. Ik hou er ook niet meer van om tot midden in de nacht op stap te gaan dus verder dan een biertje bij het eten ben ik eigenlijk niet gekomen. Het leukste is nog een biertje in de plaatselijke 7-11!
Het overnachten:
Deze reis hebben we overnacht in een mix van hostels en hotels. De grens tussen die twee is vaag. De prijzen liggen ook ongeveer gelijk. Achteraf gezien is het niet moeilijk om hotels te vinden. In de afgelopen drie jaar, sinds de laatste uitgave van de Lonely Planet, zijn er voor mijn gevoel duizenden hotels bijgekomen. Vooral in de steden is het aantal “Love Hotels” enorm. Goedkoop en schoon, soms inclusief een Chinees ontbijt. Reserveren bij aankomst in Taipei is aan te bevelen, later kan je gemakkelijk een slaapplaats zoeken. Vooral in de weekenden kan het erg druk zijn. Zonder reclame te maken kan ik alle plaatsen waar we hebben geslapen aanbevelen. Ik zou er de volgende keer zo weer gaan slapen. Natuurlijk steekt er eentje met kop en schouders boven alles uit en dat is het “Taipei Backpackers Hostel”. Eva is vriendelijk en behulpzaam, een schat van een meid en het hostel is een parel midden in Taipei.
Internet
Internet is overal gratis, maar vaak gaat het nog met de kabel. Leuk als je samen maar één laptop bij je hebt maar als er twee meegaan is een splitter aan te bevelen. Koop er één voordat je vertrekt want in Taiwan zijn ze moeilijk te vinden.
Wat kost het allemaal?
Taiwan is absoluut niet duur. Op basis van twee personen en gedeelde kamers kwamen we op ongeveer € 1100,-- uit voor vier weken. Het heeft ons aan niets ontbroken en we hebben alles gedaan wat we wilden doen en altijd lekker gegeten en gedronken.
Kom ik hier nog wel eens terug?
100% zeker, het is zo eenvoudig om naar Taiwan te gaan en de steden hebben ook veel te bieden. Zelfs voor een korte strandvakantie kan het een mooie bestemming zijn.
Taiwan, touch your Heart
dinsdag 8 juni 2010
Taiwan, de dag vullen
Taipei (Taipei Backpackers Hostel), 08 juni 2010
Vandaag was het dus echt de laatste dag en die was sneller gekomen dan we hadden gewenst. We konden nu al terugkijken op een geslaagde reis naar dit onbekende land. Onze snelheid was ook weg en we deden het vandaag met het ontbijt weer rustig aan. Mijn vertrouwde krentenbroodje met boter en een beker koffie. Meer kon ik niet wensen.
Vandaag gingen we met de trein naar Keelung. Een havenstad niet ver van Taipei met een verraderlijk klimaat. Dood de ligging van de stad en de omringende bergen krijgt Keelung de meeste neerslag van alle steden in Taiwan.
Op het station was een tafel ingericht
van de hartstichting waar je je bloeddruk kon laten meten. Het was tijd dat Tettje zich even liet controleren! Zekerheid boven alles! De dames moesten er wel om lachen maar waren ook op hetzelfde moment erg serieus. Tettje zijn bloeddruk was iets te hoog maar dat kwam waarschijnlijk door de spanning van het weer verder vliegen naar Thailand.
Ik had al zo’n voorgevoel dat we vandaag weinig zouden doen en de tempels en het park op een heuvel naast de haven lieten we maar links liggen.
‘Voor de volgende keer!’, grapten we tegen elkaar.
‘En die volgende keer komt er zeker, misschien ga ik wel alleen!’
Nadat we het treinstation hadden verlaten liepen we een korte ronde langs de haven. Het zat er niet echt meer in vandaag! Het YM Oceanic Culture & Art Museum lonkte naar ons en wij dan maar naar binnen. We waren een beetje baldadig en opstandig. We maakten grapjes met het personeel en bekeken de saaie tentoonstelling. De simulator van een groot containerschip was nog het mooist! Natuurlijk voer ik de haven van Keelung in en uit en met uitzondering van een paar flinke krassen op de bakboordzijde van het schip ging het prima.
Eten! Simpele noedels en van die
gebakken lange hapjes die ik nog niet had geprobeerd. Het smaakte me prima en na de korte lunchpauze gingen we weer verder. Een korte wandeling door een saaie havenstad. Het enige vreemde dat we konden vinden was een tempel waar een demon verschrikkelijk veel op een blanke man leek. Misschien hadden de blanke zeevaarders er vroeger wel heel angstaanjagend uitgezien?
Het is nog geen twee uur en we gaan al op de terugweg naar Taipei. Om drie uur vallen we de koelte van een McDonald’s binnen. Een koffie en lekker naar het werken van een ander, en mooie meisjes, kijken. Het is een mooi volk die Taiwanezen, het zijn zeker geen Chinezen! Ik voel er nog weinig voor om alweer terug te gaan naar het hostel. Tettje stemt met mijn idee in om nog maar weer op de stoep in het Ximending Shopping District te gaan zitten. Lekker een koud biertje drinken, net als gisteren.
Als afsluiting van de achtentwintig avondmaaltijden kiezen we opnieuw voor de biefstuk bij de Japanner! Heerlijk! Het zit er op en morgen gaan we op pad naar Thailand. We hebben een fantastische reis achter de rug met bijna alleen hoogtepunten.
Vandaag was het dus echt de laatste dag en die was sneller gekomen dan we hadden gewenst. We konden nu al terugkijken op een geslaagde reis naar dit onbekende land. Onze snelheid was ook weg en we deden het vandaag met het ontbijt weer rustig aan. Mijn vertrouwde krentenbroodje met boter en een beker koffie. Meer kon ik niet wensen.
Vandaag gingen we met de trein naar Keelung. Een havenstad niet ver van Taipei met een verraderlijk klimaat. Dood de ligging van de stad en de omringende bergen krijgt Keelung de meeste neerslag van alle steden in Taiwan.
Op het station was een tafel ingericht
van de hartstichting waar je je bloeddruk kon laten meten. Het was tijd dat Tettje zich even liet controleren! Zekerheid boven alles! De dames moesten er wel om lachen maar waren ook op hetzelfde moment erg serieus. Tettje zijn bloeddruk was iets te hoog maar dat kwam waarschijnlijk door de spanning van het weer verder vliegen naar Thailand.Ik had al zo’n voorgevoel dat we vandaag weinig zouden doen en de tempels en het park op een heuvel naast de haven lieten we maar links liggen.
‘Voor de volgende keer!’, grapten we tegen elkaar.
‘En die volgende keer komt er zeker, misschien ga ik wel alleen!’
Nadat we het treinstation hadden verlaten liepen we een korte ronde langs de haven. Het zat er niet echt meer in vandaag! Het YM Oceanic Culture & Art Museum lonkte naar ons en wij dan maar naar binnen. We waren een beetje baldadig en opstandig. We maakten grapjes met het personeel en bekeken de saaie tentoonstelling. De simulator van een groot containerschip was nog het mooist! Natuurlijk voer ik de haven van Keelung in en uit en met uitzondering van een paar flinke krassen op de bakboordzijde van het schip ging het prima.
Eten! Simpele noedels en van die
gebakken lange hapjes die ik nog niet had geprobeerd. Het smaakte me prima en na de korte lunchpauze gingen we weer verder. Een korte wandeling door een saaie havenstad. Het enige vreemde dat we konden vinden was een tempel waar een demon verschrikkelijk veel op een blanke man leek. Misschien hadden de blanke zeevaarders er vroeger wel heel angstaanjagend uitgezien?Het is nog geen twee uur en we gaan al op de terugweg naar Taipei. Om drie uur vallen we de koelte van een McDonald’s binnen. Een koffie en lekker naar het werken van een ander, en mooie meisjes, kijken. Het is een mooi volk die Taiwanezen, het zijn zeker geen Chinezen! Ik voel er nog weinig voor om alweer terug te gaan naar het hostel. Tettje stemt met mijn idee in om nog maar weer op de stoep in het Ximending Shopping District te gaan zitten. Lekker een koud biertje drinken, net als gisteren.
Als afsluiting van de achtentwintig avondmaaltijden kiezen we opnieuw voor de biefstuk bij de Japanner! Heerlijk! Het zit er op en morgen gaan we op pad naar Thailand. We hebben een fantastische reis achter de rug met bijna alleen hoogtepunten.
 |
| Van Taiwan 2010 |
maandag 7 juni 2010
Taiwan, Ben op de fiets
Taipei (Taipei Backpackers Hostel)
Vandaag gingen we dus wel een kop koffie op de “Taipei 101” drinken. Met nog maar twee dagen te gaan was er nu rust in de groep. Je kon aan Tettje ook merken dat hij niet meer gespannen was. Hij bloeide op en werd steeds avontuurlijker. Hij ging ‘s morgens om de hoek koffie voor ons halen en ‘s middags liep hij er vaak even alleen uit. Onze volgende reis zal weer beter gaan.
Bij aankomst aan de kassa van het observatiedeck zagen we meteen het verschil. Er stonden nu maar een man of tien te wachten op de lift. Wij dus meteen mee naar boven en nadat ik me op een kunstleren poef had laten neervallen ging Tettje op de koffie uit. Het was heerlijk rustig en we genoten van de rust en het uitzicht. We hadden geen enkele haast meer en we namen de tijd. Mijn oog viel op een flink uit de kluiten gewassen gebouw met een rood dak. Gezien de afmetingen moest de persoon voor wie dit gebouw hier midden in dit park was neergezet wel heel bijzonder zijn. We waren het er meteen over eens dat we daar op de terugweg een kijkje zouden gaan nemen.
Maar eerst gingen we nog een broodje eten bij de McDonalds! Het kon wel weer want we waren er een paar dagen niet geweest. Tettje had de “McChicken Burger” ontdekt en deze ging nu steevast helemaal naar binnen! Net zoals veel van het eten. Vroeger kon ik nog wel eens genieten van wat er op Tettje zijn bord bleef liggen. Maar nu ging zijn bord meestal helemaal leeg.
Het gebouw kenden we alleen van de metrohalte, “SYS Memorial Hall”. Nu we ervoor stonden werden we overgoten met de geschiedenis van China. Dit gebouw is gewijd aan Dr. Sun Yat-sen, de man die wordt gezien als de geestelijke vader van de Chinese Republiek. En daar wordt hier niet mee gespot! Het nationalisme en patriottisme is hier op zijn hoogtepunt. Je hebt het hier heel snel gezien dat ze geen hoge pet op hebben van die grote broer aan de andere kant van het water. Een gedwongen hereniging zal heel moeilijk worden want de bevolking van Taiwan is duidelijk anders dan die op het vasteland. Wat zouden de Verenigde Naties doen bij een plotseling inval?
De laatste uurtjes van de middag brachten we door op de rand van een stoep in het Ximending Shopping District, lekker mensen kijken met een koud blik bier in de hand. En opnieuw zagen we monturen zonder glazen! Het blijft een vreemd gezicht.
Maandagavond bij terugkomst in het hostel had ik nog een vreemde ontmoeting. Er was een jonge jongen bezig met tassen te slepen en druk heen en weer te lopen naar de ruimte achter de woonkamer. Hij moest vandaag vliegen naar Canada waar hij zijn tocht zou voortzetten. Zijn naam is Ben en hij is op de fiets onderweg. Bijna een jaar gelden is hij uit Engeland vertrokken en hij hoopt nog een jaar onderweg te zijn en dan weer in Engeland te arriveren. Knap! Erg knap! Maar niets voor mij! Ik herinner me de gesprekken met Kris die zo’n verhaal had gelezen over een Engelse huismoeder die in het wilde weg op pad was gegaan. Kris had er altijd wel zin in om te gaan fietsen, maar nooit alleen. Bij mij vond hij “niemand thuis”, ik zie een korte tocht in de toekomst misschien nog wel eens zitten. Een paar duizend kilometer is te overzien.
Het avondeten was problematischer dan ik me kon indenken. Tettje had restaurants gezien tijdens zijn wandeling maar hij kon ze niet meer vinden. Misschien gingen ze wel heel vroeg dicht? De eerste de beste moest dus voldoen en het was nog een goed restaurant ook. En zo kwam onze voorlaatste dag tot een culinair einde.
Vandaag gingen we dus wel een kop koffie op de “Taipei 101” drinken. Met nog maar twee dagen te gaan was er nu rust in de groep. Je kon aan Tettje ook merken dat hij niet meer gespannen was. Hij bloeide op en werd steeds avontuurlijker. Hij ging ‘s morgens om de hoek koffie voor ons halen en ‘s middags liep hij er vaak even alleen uit. Onze volgende reis zal weer beter gaan.
Bij aankomst aan de kassa van het observatiedeck zagen we meteen het verschil. Er stonden nu maar een man of tien te wachten op de lift. Wij dus meteen mee naar boven en nadat ik me op een kunstleren poef had laten neervallen ging Tettje op de koffie uit. Het was heerlijk rustig en we genoten van de rust en het uitzicht. We hadden geen enkele haast meer en we namen de tijd. Mijn oog viel op een flink uit de kluiten gewassen gebouw met een rood dak. Gezien de afmetingen moest de persoon voor wie dit gebouw hier midden in dit park was neergezet wel heel bijzonder zijn. We waren het er meteen over eens dat we daar op de terugweg een kijkje zouden gaan nemen.
Maar eerst gingen we nog een broodje eten bij de McDonalds! Het kon wel weer want we waren er een paar dagen niet geweest. Tettje had de “McChicken Burger” ontdekt en deze ging nu steevast helemaal naar binnen! Net zoals veel van het eten. Vroeger kon ik nog wel eens genieten van wat er op Tettje zijn bord bleef liggen. Maar nu ging zijn bord meestal helemaal leeg.
Het gebouw kenden we alleen van de metrohalte, “SYS Memorial Hall”. Nu we ervoor stonden werden we overgoten met de geschiedenis van China. Dit gebouw is gewijd aan Dr. Sun Yat-sen, de man die wordt gezien als de geestelijke vader van de Chinese Republiek. En daar wordt hier niet mee gespot! Het nationalisme en patriottisme is hier op zijn hoogtepunt. Je hebt het hier heel snel gezien dat ze geen hoge pet op hebben van die grote broer aan de andere kant van het water. Een gedwongen hereniging zal heel moeilijk worden want de bevolking van Taiwan is duidelijk anders dan die op het vasteland. Wat zouden de Verenigde Naties doen bij een plotseling inval?
De laatste uurtjes van de middag brachten we door op de rand van een stoep in het Ximending Shopping District, lekker mensen kijken met een koud blik bier in de hand. En opnieuw zagen we monturen zonder glazen! Het blijft een vreemd gezicht.
Maandagavond bij terugkomst in het hostel had ik nog een vreemde ontmoeting. Er was een jonge jongen bezig met tassen te slepen en druk heen en weer te lopen naar de ruimte achter de woonkamer. Hij moest vandaag vliegen naar Canada waar hij zijn tocht zou voortzetten. Zijn naam is Ben en hij is op de fiets onderweg. Bijna een jaar gelden is hij uit Engeland vertrokken en hij hoopt nog een jaar onderweg te zijn en dan weer in Engeland te arriveren. Knap! Erg knap! Maar niets voor mij! Ik herinner me de gesprekken met Kris die zo’n verhaal had gelezen over een Engelse huismoeder die in het wilde weg op pad was gegaan. Kris had er altijd wel zin in om te gaan fietsen, maar nooit alleen. Bij mij vond hij “niemand thuis”, ik zie een korte tocht in de toekomst misschien nog wel eens zitten. Een paar duizend kilometer is te overzien.
Het avondeten was problematischer dan ik me kon indenken. Tettje had restaurants gezien tijdens zijn wandeling maar hij kon ze niet meer vinden. Misschien gingen ze wel heel vroeg dicht? De eerste de beste moest dus voldoen en het was nog een goed restaurant ook. En zo kwam onze voorlaatste dag tot een culinair einde.
 |
| Van Taiwan 2010 |
Abonneren op:
Reacties (Atom)
