Maleisië: De verplaatsing

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna), vrijdag 24 november 2006

Om 06:30 gaat het Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz, Bbzzzz door de kamer. Mijn kleine Chinese reiswekker roept me dat het tijd is om op te staan. Ik heb vandaag een busreis van een kleine 360 Km voor de boeg. Wat in Europa een uurtje of vijf zou duren neemt in Zuid-oost Azië minstens acht uur in beslag, inclusief het overstappen en enkele toilet/lunch pauze’s.
Ik heb in ieder geval beter geslapen dan gisteren maar ik voel me nog steeds niet helemaal lekker. Met de gordijnen open en een kopje Nescafé oploskoffie in de hand zie ik de zon boven de hoogbouw van Singapore opkomen. Omdat mijn lakens toch weer wat vochtig zijn neem ik snel een douche en pak mijn nieuwe kleinere rugzak in. Dat is een stuk gemakkelijker dan voorheen nu ik echt met het minimum op weg ben.
Om tien voor half acht stap ik het hotel uit de koele ochtend in. Wandelend zoek ik mijn weg naar de Queenstreet busterminal. Ook dit is nieuw voor me omdat ik erg licht reis. Het lopen met een lichte kleine rugzak bespaart taxikosten! Het is een hele verbetering, dat zeker. Onderweg naar het busstation moet ik eerst twee broodjes ei, met een plat varkensworstje, scoren bij de McDonalds in Bugis Village. Er moet tenslotte wel wat gegeten worden tijdens de lange reis naar Kuala Lumpur.
De eerste twee grote bussen rijden weg van de Queenstreet Terminal zonder mij aan boord. Er staan lange rijen bij de twee vervoerders die de passagiers naar de grens bij Woodlands Checkpoint, Johor Bharu Checkpoint of de Larkin Bus Terminal brengen. Het is vrijdag, veel Maleisiërs die in Singapore werken gaan terug naar hun familie in Maleisië.
Wanneer ik eindelijk aan de beurt ben krijg ik achter in de bus een slechte stoel toegewezen door een besnorde Indiër. De stalen veren steken zowel uit de zitting als de rug van de stoel! Het Bordeaux rode kunstleer is opgevreten door de UV-straling van de sterke zon in de tropen. Hoeveel duizenden passagiers zouden al op deze stoel hebben gezeten?
Gelukkig is het niet zo ver naar de Larkin Bus Terminal aan de andere kant van de Causeway. Een dam die jarenlang de navelstreng van de afgescheiden staat Singapore was. Verkeer, de treinverbinding en drinkwater gaan over de belangrijkste verbinding tussen Maleisië en Singapore.
De immigratiedienst van Singapore is voor vertrekkende toeristen heel vriendelijk. Ze hopen je snel weer te verwelkomen, zonder belastingvrije tabak en alcohol welteverstaan. In Singapore moet je daar altijd belasting over betalen. Aan de Maleisische kant van de Causeway duurt het wat langer. Ze weten dat je onmogelijk drugs bij je hebt want in Singapore, net als in Maleisië, staat de doodstraf op het vervoeren/smokkelen van drugs! Ze zoeken naar pornografie en andere lectuur, en literatuur, die de pure en vrome islamitische gedachten kunnen besmeuren.
Ze stellen me vragen waar ik naartoe ga en hoelang ik in Maleisië wil blijven. Ik vertel mijn verhaal en dat lijkt ze zeer aannemelijk. De enkele woorden Bahasa Melayu die ik tussendoor gebruik doen ook hun werk. Uiteindelijk zijn ze tevreden met mijn verhaal en intenties. Ook het Terima Kasih trekt wel een wenkbrauw van de immigratie officieren omhoog.
Het is heel belangrijk dat je in de juiste bus stapt wanneer je de immigratie bent gepasseerd. Het busnummer en het gezicht van de chauffeur moeten in je geheugen staan gegrift! We moeten bijna twintig minuten wachten op twee passagiers die hun documenten niet op orde lijken hebben. Wij krijgen niet te horen wat het probleem was maar de twee Europeanen zien er erg geschrokken uit!
In het Larkin busstation is het nooit een probleem om een bus naar Kuala Lumpur te vinden. Er vertrekken meer dan twaalf bussen per uur. De kunst is om de eerste, de meest luxueuze, of de goedkoopste bus te vinden! Er zijn smaken voor iedereen!
Singapore en Kuala Lumpur liggen te dicht bij elkaar voor een rendabele luchtverbinding. Daarnaast zou vliegen tussen de twee landen langer duren dan een busreis door de voorgeschreven beveiligingsmaatregelen. De spoorweg verbinding is onbetrouwbaar en het rollend materieel erg oud. Dus blijven er alleen de grote bussen over in verschillende uitvoeringen.
Ook vandaag neem ik de goedkoopste versie met twee keer twee stoelen met een gangpad in het midden. Wel achterin en twee stoelen naast elkaar. Voor de kosten voor de extra zitplaats hoef ik het niet te laten. Het comfort om zes uur zonder een passagier naast je te reizen is de prijs voor een extra kaartje zeker waard!
Twee uur na mijn vertrek uit Singapore zit ik in de bus van het Larkin busstation in Johor Bahru naar de Puduraya Terminal in het centrum van Kuala Lumpur. Ik heb twee mooie plaatsen en vanachter het raam glijd het tropisch regenwoud, en ontelbare palmolie plantages, aan mij voorbij.
Dit is het lange zitten waar ik soms een hekel aan heb, het lange nietsdoen. Het ontbreken van muziek en het oneindig uit het raam kijken afgewisseld door een hazenslaapje. Ik haal mijn Lonely Planet van Maleisië nog maar eens tevoorschijn om te zien of iets nieuws kan ontdekken. Een nieuwe cassette in mijn Sony Walkman. Helaas zijn de batterijen bijna leeg en ik heb geen AA-batterijen meer in mijn rugzak. Ik probeer opnieuw wat te slapen maar het volume van de Bollywood films op de grote TV voorin de bus staat zo hoog dat ik de bassen in mijn maag kan voelen. Toch zijn er Aziaten die door dit kabaal heen kunnen slapen. Het is een werkelijk wonder!
Ergens in het niets, langs de tolweg, wordt er gestopt bij een wegrestaurant voor een bezoek aan het toilet of wat te eten. Mijn twee broodjes ei van de MacDonald’s zijn allang verteerd. In het Maleisische restaurant zijn de meeste tafels bezet en er zitten mannen met zwarte hoedjes, en vrouwen met hoofddoeken, met hun handen grote bergen rijst naar binnen te werken. Ik zoek naar een snack en een koel blikje frisdrank. Een curry puff ajam moet het voor mij tijdens deze pauze maar doen.
Nog even naar het toilet en daar wordt ik met mijn neus letterlijk op het feit gedrukt dat ik de ontwikkelde wereld vanochtend achter mij heb gelaten. De geur van urine in het toilet is sterk genoeg om een boxer uit zijn knock out te halen. WC brillen zijn jaren geleden al verwijderd en de sproeiers zijn van het einde van de waterslang verdwenen. Ik moet aan Jamie denken! Zij stopte in Cambodja met eten zodat ze niet meer naar het toilet hoefde.
Zodra iedereen aan boord is komt het kleurige monster in beweging en beginnen we aan het laatste traject naar Kuala Lumpur. Het lijkt nog langzamer te gaan dan de eerste twee trajecten. Tijd is elastisch als een elastiek. Het rekt zich uit en trekt zich weer samen. Een vreemde gewaarwording. Om iets na twee uur verschijnen de KL Tower en Petronas Towers aan de horizon. Ooit twee van de hoogste gebouwen in Azië of de wereld. Het is en blijft een indrukwekkend gezicht.
Bij het laatste tolstation van de autosnelweg verlaten de eerste passagiers de bus. Ik vindt het na al die jaren nog steeds vreemd dat er mensen naast de snelweg uitstappen en met hun bagage achterblijven.
Kuala Lumpur is in enkele decennia volledig uit haar voegen gegroeid en het verkeer is meer dan dramatisch. De dertig kilometer van het laatste tolstation naar de Puduraya Bus Terminal kunnen zo maar nog ruim anderhalf uur in beslag nemen! Straks begint de file, veroorzaakt door slechte planning en tientallen verkeerslichten, naar het centrum van de stad. De Puduraya Bus Terminal is nog steeds in het hart van de binnenstad!
Gelukkig wordt het uitzicht interessanter en gaat de tijd ook wat sneller. De file duurde gelukkig maar iets meer dan een uur. Volgens mij heeft de buschauffeur een nieuwe sluiproute ontdekt.
De wandeling via de Jalan Alor, Foodstreet, naar het Hotel Fortuna is een makkie! De busreis was zeer comfortabel en mijn kamer in het Hotel Fortuna is gereed. In de hal wordt ik al begroet door de piccolo en mister Selva krijgt een berichtje van de man achter de receptie dat zijn Nederlandse vriend is gearriveerd. Mister Selva en ik hebben een goede band. Ik mag van hem via de email reserveren omdat hij mij vertrouwd en omdat hij weet dat ik zal verschijnen aan de receptie. Maar er is nog een ding!
Mister Selva zorgt er persoonlijk voor dat ik mijn vaste kamer krijg aan de achterzijde van het hotel met het uitzicht op de steeg die naar Bukit Bintang leid. Waarom? Er is sinds een jaar gratis internet op en rond Bukit Bintang. En laat mijn laptop die internet bij het raam perfect oppikken. Dat is mooi meegenomen in een hotel dat nog geen wifi in haar gebouw heeft geïnstalleerd.
Mijn kostbaarheden gaan de kluis in, ook dat is in Maleisië jammer genoeg anders dan in Singapore, en ik maak me op voor de wandeling naar het Suria KLCC winkelcentrum. De foodcourt op de tweede verdieping is een van de beste in Kuala Lumpur! Waarom? Dat is niet zo moeilijk! In de twee torens op het winkelcentrum is de Petroliam Nasional Berhad, beter bekend als Petronas gevestigd. En de duizenden werknemers uit alle windstreken moeten nu eenmaal goed kunnen eten om goed te kunnen werken.
Ik heb er in de bus lang genoeg over kunnen nadenken en ik weet het al een tijdje zeker. Ik neem een plaatsje in de rij voor een broodje Kebab. Een plat pita broodje wordt gevuld, en daarna opgerold, met reepjes gegrild lamsgehakt, ijsbergsla, stukjes tomaat en ringen ui. Saus naar wens. Vanzelfsprekend is dat knoflooksaus. Een Coke Light om het weg te spoelen. Cola drinken in het verre oosten is een must. Het zorgt dat je spijsvertering goed blijft werken!
Het water loopt mij weer in de mond wanneer ik dit verhaal enkele dagen later zit te schrijven. Na het eten, een ijsje op de trappen achter het Suria KLCC en een korte wandeling door het naastgelegen park ga ik via de Jalan Sultan Ismail weer terug naar het hotel. Het is nog geen half acht en dat is wel heel erg vroeg om naar bed te gaan.
Het is onmogelijk om de Finnegan's Irish Pub & Restaurant aan de Jalan Sultan Ismail aan je voorbij te laten gaan. Een pint Lager of Guinness kan toch geen kwaad. Mijn darmen voelen na het eten weer prima aan na de reisdag en mijn eerste maaltijd in Maleisië. Na een pint Lager volgt er een tweede, ook nog een nummer drie en een nummer vier in de vorm van een mooie Guinness. Wat voelt het goed om weer terug te zijn in Kuala Lumpur!
Nog een rondje over het altijd drukke Bukit Bintang en deze verplaatsing zit er op. Helaas heb ik vandaag weinig foto’s gemaakt. Dat worden er morgen zeker meer.

Welterusten!

Maleisië: Wachten

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), donderdag 2 maart 2023

Over vandaag kan ik heel kort zijn! Een druilerige dag met zonnige momenten. Een ontbijt van het laatste stuk Banana Cake met twee bekers sterke zwarte koffie. Luisteren naar muziek en wat lezen. “King Rat” van James Clavell als voorbereiding op ons bezoek aan de “Changi Chapel and Museum” in Singapore. Een berucht gevangenenkamp waar voor de krijgsgevangenen overleven de belangrijkste dagelijkse bezigheid was.
Maar vooral wachten op ons vertrek voor morgen. Na zeven weken onderweg te zijn begin ik er eerlijk gezegd ook wel een beetje genoeg van te krijgen. Over minder dan een week zitten we weer in een bekende en vertrouwde omgeving. Niet meer zoeken naar bezienswaardigheden en restaurants maar gewoon de dagen door zien te komen aan het zwembad.
We weten beiden dat het zinloos is om ergens naar op zoek te gaan dat er niet is. We slenteren langs de aantrekkelijke “Jalan Wong Ah Fook”. Mechanische straatkunst en stromend water bevolkt door kleurrijke vissen. Je vraagt je af voor wie? Het is hier ondanks het mooie weer toch altijd doodstil op straat.
We zijn het er samen voor honderd procent over eens. Mochten we komende winter weer aan de kou en de extreem hoge energie rekeningen willen ontsnappen dan is er een ander programma voor die reis. We hebben het samen al meerdere keren uitgebreid besproken, de plannen zijn gemaakt, nu moeten we het de komende zomer nog financieel rondbreien. We hebben verschillende ideeën en ook verkoop van ons huis behoort tot een van de mogelijkheden. Wij zien in ieder geval geen toekomst meer in Nederland en Europa! In Azië is er nog ruimte genoeg voor ons tweeën, rondreizende nomaden.

We rekenen als boekhouders hoeveel we per maand/jaar nodig zouden hebben om een aangenaam verblijf te hebben in Zuidoost-Azië. Dat ligt natuurlijk voor iedereen anders maar ik durf te zeggen dat wij dat toch wel heel goed kunnen inschatten. Voor de meeste landen zou een budget van dertig euro per dag al voldoende kunnen zijn!

Ik grap altijd dat 30 x € 40 = € 1.500 per maand, dus € 18.000 per jaar.

Natuurlijk wordt het in Zuidoost-Azië ook elk jaar duurder maar wanneer je ouder wordt heb je ook steeds minder nodig! Minder dan vier jaar tot mijn AOW? € 920,- per maand extra te besteden, dan wordt het alleen nog maar zoeter.

Het enige serieuze probleem dat je tegenkomt in Zuidoost-Azië is je verblijfsstatus en je visum. Er is maar een “Ter Apel” en dat ligt in Nederland. Alle landen die ik heb bezocht zijn uiterst streng in hun toelatingsbeleid. Met geld kom je ver maar dan krijg je wel met corruptie te maken en dat wil je natuurlijk niet. Meedoen aan corruptie maakt je kwetsbaar en afpersing is vaak de volgende stap.
De visumkosten zijn ook moeilijk te plannen omdat de visumregels aan deze kant van de aardbol sneller kunnen veranderen dan ik van onderbroek wissel. Reizen over land en zee is ook bijna overal in de ban gedaan. Je bent dus bijna altijd verplicht om te gaan vliegen om een fatsoenlijk visum te bemachtigen, en dat kan dan weer veel (extra) kosten met zich meebrengen. Gelukkig kun je tegenwoordig wel voor veel landen een (elektronische) visa op het internet aanvragen en betalen met je kredietkaart. Het voordeel hiervan voor de aanvrager is dat je betaling indirect het bewijs is dat jij de persoon bent die je zegt te zijn.
Dagelijks zit ik op het internet en zoek op verschillende websites naar goedkope hotelkamers met bijpassende vluchten naar de bestemming. Gelukkig zijn er nog heel veel hotels beschikbaar onder de € 450,- per maand. Locatie wordt minder belangrijk wanneer je langer dan een paar weken op reis bent! Zolang je maar redelijk dicht in de buurt bent van enkele restaurants en winkels. Wifi is geen uitzondering meer.

We slenteren door de ons bekende winkelcentra en eten samen een broodje “Kip Terriyaki” van de “Subway”. Zo’n broodje is voldoende voor ons samen. Voor RM 18 (€ 3,85) hebben we weer genoeg binnen totdat we vanavond in het ons bekende Chinese koffiehuis gaan eten.
De middag is langzaam voorbij gekabbeld en ik ben al begonnen met het inpakken van mijn rugzak. Zoals verwacht moet ik enkele kledingstukken van Lyka in mijn rugzak plaatsen. We genieten van het uitzicht en een overgebleven koud blikje stout bier. We mogen dat niet meenemen naar Singapore! We zijn blij dat we morgen weer verder gaan. Singapore na elf jaar, wat zullen we daar gaan aantreffen. De wereld is zoveel veranderd, zeker na de Covid-19 samenzwering!
Wanneer het eindelijk tijd is om te gaan eten lopen we naar het ons bekende Chinese koffiehuis. We krijgen meteen een tegenslag te verwerken. Het restaurant waar we gisteren zo lekker eten hadden besteld is op donderdag gesloten. Gelukkig is lekker eten nooit ver weg in Zuidoost-Azië. Lyka gaat voor de “Crispy Pork” op rijst en ik kies voor de “Curried Noodles”, een gerecht dat ik al heel lang niet meer heb gegeten.
Ik heb nog voldoende Ringgit in mijn broekzak dus drinken we ook nog maar een extra fles bier als een symbolisch afscheid van Maleisië. Dat we in Maleisië terugkomen is honderd procent zeker maar dat we niet meer naar Malacca en Johor Bahru gaan is ook bijna honderd procent zeker.
Morgen naar Singapore!

Maleisië: Regen

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), woensdag 1 maart 2023

Om acht uur gaan de gordijnen op deze eerste ochtend in Johor Bahru open het het beeld is exact hetzelfde als toen ik gisterenavond de gordijnen sloot. Het regent, een niet zo’n klein beetje ook. Vandaag heb ik nog het een en ander te regelen en te onderzoeken op mijn MacBook. We zullen het grootste gedeelte van de tijd wel gaan doorbrengen op onze kamer met het uitzicht op een natte wereld en in het winkelcentrum van “JB Sentral”. Mijn telefoon laat het laatste weerbericht op haar scherm zien en de komende tien dagen is 70% kans op regen de beste dag die ons te wachten staat!
Het blijft een betoverend en intrigerend uitzicht op het begin, en einde, van de “Causeway”. De vaste verbinding tussen Maleisië en Singapore. Een eindeloze rij mensen met paraplu’s marcheert als een leger werkmieren over het smalle pad naast de vierbaans verbindingsweg.
De “Causeway” is zonder enige twijfel een van de strengste grensovergangen ter wereld. Hier komt er niets en niemand langs dat de regering van Singapore niet in haar land wil hebben. Dat heeft zo’n sterk afschrikkingseffect dat zelfs ik ook slecht slaap zolang ik nog niet de bevestiging heb dat wij vrijdag het land binnen mogen!
Dus laat ik er maar aan beginnen, het kan maar gebeurd zijn! Via een web-portaal komen we op een website van de Singaporese overheid. Ik begin met het invullen van de relevante gegevens en ondanks dat Singapore alle regels aangaande vaccinaties voor het Covid-19 virus heeft opgeheven moet het toch allemaal worden ingevuld. Wanneer en welk vaccin is nog steeds belangrijk. Alles, en echt alles, moet worden ingevuld en verklaard dat het naar waarheid is ingevuld.
Ik loop alle ingevulde gegevens nog een keer helemaal na op het beeldscherm en druk op de knop “Send”. Na een slok verse koffie en een hap van onze “Banana Cake”, die vanaf vandaag ons ontbijt is, begin ik aan de gegevens van Lyka. Dezelfde handelingen, dezelfde vragen en dezelfde antwoorden. Opnieuw druk ik op de knop “Send” en dan is het afwachten.
Binnen tien minuten heb ik de twee goedkeuringen om Singapore te mogen betreden, inclusief een streepjescode, in mijn email kastje op mijn MacBook. Las ik niet ergens dat “De overheid en ICT een slecht huwelijk zijn”? Nou, niet in Singapore, wel in menige westerse bananenrepubliek!
Lyka is ondertussen ook wakker en begint met mijn koffie en een stevig stuk bananencake. Het beschikbare ontbijt in Johor Bahru, rond ons hotel, bestaat hoofdzakelijk uit (rijst)noedels en “Nasi Lemak”, rijst met eenvoudige bijgerechten. Na de ochtenden met de heerlijke broodjes in Malacca is het moeilijk om weer terug te gaan naar het Aziatische ontbijt. De winkelcentra openen pas om 10:00 dus moeten we wachten op ons ontbijt van vers brood.
Ik maak ook nog even van de tijd gebruik om twee treinkaartjes op het internet te boeken voor de vijf minuten durende treinreis van "Johor Bahru Sentral” naar “the Woodlands” in Singapore. En dat allemaal voor RM 10 (€ 2,15). Er gaan geruchten dat er een goede, snelle vaste treinverbinding gaat komen omdat de enorme hoeveelheid bussen met de dagelijkse forensen het verkeer ophoud. De onderhandelingen tussen Maleisië en Singapore gaan nu eenmaal altijd moeizaam. Jaloerse Zwarte hoedjes en slimme Chinezen staan altijd recht tegenover elkaar. Het gaat ook altijd over geld, veel geld! Johor drijft op de economie van Singapore maar niemand in Maleisië zal dat hardop verklaren.
In het “City Square” winkelcentrum is het zaken doen zoals op elke doordeweekse dag. Het is een winkelcentrum gebouwd op een kruispunt van voetgangerswegen op weg naar, en van, Singapore. Langs de platgelopen paden zijn er hoofdzakelijk restaurants, afhaalrestaurants en afhaalwinkels. Bestellen op het internet en zelf afhalen is hier heel populair. Er zijn ook andere winkels voor de dagelijkse gebruiksvoorwerpen.
De exclusieve en dure winkels van de wereldberoemde ontwerpers zijn elders ondergebracht. Johor Bahru is eigenlijk een veredelde voorstad van Singapore geworden. Het leven was hier vroeger een stuk goedkoper dan in Singapore maar vandaag de dag zijn ook de prijzen hier stevig opgelopen. In enkele winkels gaan ze nu zo ver dat de prijskaartjes in Maleisische Ringgit en Singaporese Dollar zijn. Met andere woorden, het is aan beide zijden van de Causeway even duur!
Voordat we bij de Subway aanbelanden voor een broodje kip Terriyaki als vroege lunch maak ik nog een foto van deze mooie Volkswagen Transporter T2. Ik blijf een zwak voor deze mooie busjes houden en in deze babygeel met wit combinatie is het een schatje.
We sjokken nog wat rond en stuiten op deze vreemde rij kunststof beertjes in verschillende motieven. Ik heb geen idee waar ik naar sta te kijken totdat Lyka mij verteld dat dit een nieuwe modegril is. Ik hou van veel verschillende soorten kunst, maar dit kan ik niet bevatten. Een plastic beertje in vreemde kleuren vanaf € 1.000,-??? Je moet het er maar voor over hebben.
De regen daalt nog steeds oneindig neer uit een donkergrijze lucht. Ik vraag me af wat we hier eigenlijk komen doen en of we hier ooit nog zullen verblijven. Mijn goede vriend die hier woonde is ondertussen vertrokken dus samen een biertje drinken en kletsen over de goede oude tijd zal niet gebeuren. We moeten hier onze tijd, net als in Malacca, gewoon volmaken en uitzitten. Dit is de andere kant van het reizen, het reizen is niet altijd avontuurlijk!
Plotseling valt er een onverwachte zonnestraal in de kamer en ik zie stukken van een blauwe lucht tussen het donkergrijs door. Zonder een moment na te denken kleed is me snel aan ga voor een wandeling de deur uit. Eindelijk naar buiten zonder dat er regen op mijn hoed valt!
Ook hier in Johor Bahru zijn muurschilderingen populair. Ik hou van deze foto, die ik bewust heb gemaakt, met twee “levende” figuranten voor de muurschildering!
Ook hier aan het einde van Zuidoost-Azië staan er nog veel Chinese Straits Shophouses. Het is en blijft een indrukwekkend gezicht deze ruim honderd jaar oude huisjes allemaal gebouwd volgens hetzelfde concept en bouwtekening.
Het monument van de meest zuidelijke punt van Zuidoost-Azië is natuurlijk een prestige project van de Sultan van Johor om de inwoners van Singapore de ogen uit te steken. Natuurlijk is Singapore van oorsprong een eiland maar de ruim dertig meter brede dam die het met Maleisië verbind zou het zo maar een schiereiland kunnen maken. Maar dat gunnen de jaloerse zwarte hoedjes de verloren broeder Singapore niet. Vanaf hier is het 1.805 Km naar Bangkok! Dat is een serieuze afstand en het geeft duidelijk aan welke afstanden er in Zuidoost-Azië moeten worden afgelegd per bus.
Onderweg passeer ik nog veel meer moois terwijl ik me door smalle straten wring op zoek naar plaatsen waar geen tot weinig toeristen komen.
En zo stuit ik in een smalle zijstraat op enkele Chinese koffiehuizen waar er bier wordt verkocht en het eten er wel heel erg goed uit ziet. Tussen de buien door gaan we voor het avondeten op pad naar een van die koffiehuizen waar Lyka zichtbaar blij mee is dat we daar kunnen eten en een koud biertje drinken.
De Mee Goreng en Nasi Goreng zijn van een kwaliteit zoals we in Maleisië gewend zijn. De ”Sweet en Sour Pork” is hemels. Het openen van de hemel heeft mij de weg gewezen naar fantastisch eten en we besluiten dat we morgen hier ook gaan eten.
‘Weer of geen weer!’, roepen we in koor!

Maleisië: Dubbele prijzen voor toeristen

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), dinsdag 28 februari 2023

Ik heb het gevoel dat ik goed heb geslapen maar mijn hele lichaam doet pijn. Spierpijn, ik heb geen pijn in mijn gewrichten meer maar het zijn echt mijn spieren, van mijn kuiten tot en met mijn nek een zeurende pijn in mijn spieren. Ik hoop dat het de laatste restjes zijn van mijn voedselvergiftiging en dat we onze laatste week in Maleisië en Singapore tot een succes kunnen maken. Zoals we gewend zijn is het internet op deze laatste ochtend ook een drama. Uiteindelijk zoek ik mijn plaatsje op de gang maar weer op. We komen in dit hotel, “Bayview Melaka”, nooit meer terug! Honderd procent zeker!
We passeren onze tijdsgrens en moeten ons nu richten op de tweede. Om 09:15 wil ik nu aan de weg zitten om de bus 17 naar het “Melaka Sentral Busterminal” te nemen. We hebben tijd genoeg! Zolang we maar voor het donker in ons nieuwe hotel binnen zijn.
Het inpakken van onze rugzakken gaat steeds sneller en is eenvoudiger dan ik mij had voorgesteld. Toch houdt ik mijn hart vast wanneer we met het Singaporese “Scoot” moeten vliegen naar Clark en onze rugzakken worden gewogen. We zitten beiden ruim boven de toegestane 7 kilo. Ik kan werkelijk van niets afscheid nemen. Nou ja, mijn souvenirs dan. Maar de in de afgelopen zeven weken toegevoegde kleding van Lyka is aanzienlijk.
‘Maak je geen zorgen!’, hou ik mezelf voor en zodra we klaar zijn met het inpakken verlaten we dit onaangename hotel.
Op de rand van een muur zitten we even later op de stadsbus te wachten. Ik verwacht dat die bus rond 09:40 zal verschijnen. En ja hoor, we juichen allebei tegelijk wanneer de bus op tijd om de hoek verschijnt. Voor RM 6,40 (€ 1,35) worden we samen in de koelte van de airconditioning naar het busstation “Meleka Sentral” gereden. De route van de busdienst is grondig aangepast sinds we die voor de laatste keer gebruikten en veertig minuten later stappen we uit voor onze volgende etappe.
Buskaartjes zijn snel en probleemloos gekocht aan de computerterminal en dan begint het wachten. Wij hebben kaartjes van een busmaatschappij die niet op de zijkant van de bus wordt vermeld. We moeten dus extra opletten. Om zeker te zijn vraag ik een medewerker van het busstation om ons te attenderen wanneer onze bus gereed staat. Hij bestudeert onze kaartjes en knikt instemmend ‘Ja’.
Hij zwaait een tiental minuten later en wijst ons naar een bus die gereed staat aan het vertrekplatform. Wij zoeken onze genummerde plaats op en zijn in afwachting van ons vertrek naar Johor Bahru.
Dan ontstaan er problemen. Er zijn meerdere passagiers met dezelfde stoelnummers als wij hebben. Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat we in de juiste bus zitten. Totdat de chauffeur erbij komt en ons verteld dat we in de verkeerde bus zitten en dat onze bus net is vertrokken. Ik kan mijn oren niet geloven! We verlaten de bus en ik ga op zoek naar de medewerker van het busstation.
Lang hoef ik niet te zoeken. Ik zie hem meteen staan achter de dikke ruiten van de busterminal met een brede gemene grijns op zijn gezicht! Ik stuif recht op hem af en zie enige twijfel in zijn ogen maar hij blijft rustig en onvermoeibaar. Hij schuift alle schuld en blaam van hem af met als gevolg dat we opnieuw buskaartjes moeten kopen. En dat is een bedrag waar we twee keer lekker van hadden kunnen lunchen!
Ik krijg die smerige grijns op zijn fattige dikke gezicht omlijst door dat zwarte hoedje maar niet van mijn netvlies. Mijn boosheid neemt direct af wanneer ik me plotseling realiseer waarom hij zo heeft gehandeld! Wij westerlingen zijn minder en lager dan de ongelovige honden! Wij kafirs mogen en moeten worden gestraft omdat wij de lessen van Mohammed en Allah niet omarmen. Tel daarbij op dat het vanuit de regering wordt opgedrongen om buitenlandse toeristen dubbel te laten betalen ook zijn handelswijze rechtvaardigt.
Ik koop twee nieuwe kaartjes voor een bus van 12:00 en wij zoeken onze plaatsen in de wachtruimte weer op. Ik zin op wraak en heb voor hem de ultieme vernedering in gedachte. Ik weet waar die dikke domme moslims met hun zwarte hoedjes een hekel aan hebben! Ik zie hem met zijn varkensoogjes vanuit zijn ooghoeken steeds naar ons loeren. Zodra er zich een grote groep collega’s om hem heeft verzameld sta ik op en loop heel opvallend naar de verbaasde groep toe.
Ik steek hem met veel flair een blauw plastic bankbiljet van RM 1 toe. Hij probeert het af te wijzen en te weigeren. Ik geef niet op en dus blijft het plastic biljet tussen zijn worstenvingers geklemd. Iedereen staat me met grote ogen aan te kijken! Ik bedank hem uitgebreid, in het Maleis en het Engels, voor zijn uitstekende service en dat moeder Maleisië blij met hem moet zijn dat ze zulke trouwe vrome burgers heeft die haar met veel toewijding dienen!
Tientallen ogen rollen van mij, naar de dikke moslim en dan weer naar het blauwe bankbiljet van RM 1 tussen zijn worstenvingers! Ik sluit af met het “Allah Akbar” en lach hem heel vriendelijk uit! Ik wacht nog even de reactie van de omstanders af en ga dan weer terug naar mijn zitplaats.
Tot aan het moment dat wij de wachtruimte verlaten is de groep in een verhitte discussie verwikkeld! Waarom? De opzichtige fooi van RM 1 (€ 0,22) is natuurlijk een enorme belediging! Die dikke wist zich geen houding te geven en ook wanneer onze bus het vertrekplatform verlaat is de groep nog steeds in een heftige discussie verwikkeld. Maar wij hebben het dubbele bedrag betaald voor een busreis! Twee buskaartjes is een dagsalaris voor die dikke en zijn collega’s! En wij westerlingen kunnen dat met een glimlach accepteren. Ook dat is Maleisië! Armoedezaaiers.
Na een uur eindeloze rijen oliepalmen begint de door de weerman beloofde regen uit de hemel neer te dalen. We hebben deze reis weinig regen gehad maar vanaf vandaag staan de komende zeven dagen op 100 en 90% kans op regen. Het kan dus zo maar een einde in mineur worden. Omdat we er weinig tegen kunnen doen moeten we er maar het beste van hopen en het beste van maken.
De regen geselt de de bus, de snelweg en de bossen onophoudelijk. Het stemt me treurig, ik heb geen zin om te lezen of muziek te luisteren. Ik kijk alleen naar de eindeloze regen die op mijn treurige omgeving neerdaalt.
Na een busrit van vier uur arriveren we eindelijk in de “JB Larkin Bustreminal”. Ook deze busterminal is helemaal vernieuwd en nog maar een schaduw van het oude gebouw dat we herinneren. We moeten opnieuw wachten op stadsbus T13 die ons naar het enorme transportcentrum aan het einde van de “Causeway” naar Singapore zal brengen.
Roltrappen op en af, zigzaggend tussen winkelende en schuilende mensen in het “City Square” winkelcentrum door zoeken we een uitgang die op “Jalan Wong Ah Fook” zal brengen. Gelukkig is het niet al te ingewikkeld want de vermoeidheid begint ons op te spelen. In een lichte regen lopen we voorzichtig, om niet uit te glijden op gladde tegels of stenen, richting ons hotel voor de komende drie nachten.
Om kwart voor vijf staan we als verzopen katten in de ijskoude lobby van het “Z Hotel”, missie geslaagd. Kamer 1604 is fantastisch, veel beter als we hadden durven hopen. We voelen ons meteen thuis en hopen dat het vannacht in ieder geval rustig is. De wifi is in orde en de koelkast staat al te brommen om onze biertjes voor vanavond te koelen. Nu even rusten en de zaken van de afgelopen dag, en voor morgen, doornemen.
De regen dendert onverminderd uit de staalgrijze hemel wanneer we op pad gaan om snel, en vooral dichtbij, wat te eten. Het regenwater vormt stromen op de weg en in de goot die tot onze enkels komen. Kunststof sandalen zijn op een avond als deze beter dan schoenen.
Naast de KK-minimarkt is een Chinees die ons wel kan bedienen met noedels en varkensvlees. Het smaakt goed en het kan zo maar zijn dat we hier nog vaker gaan eten, afhankelijk van de regen. Wij zitten vol en blikken terug op een goede verplaatsing.
Onze reisdag zit er op en na een blikje bier, en een honderd pagina’s uit James Clavell’s “King Rat”, zoeken we het bed op. Een heerlijk bed in een heerlijk rustig hotel. Welterusten!

Maleisië: Niets doen in het buitenland is leuker!

Malacca (Bayview Hotel Melaka) 1123), maandag 27 februari 2023

Ik spring maar een paar dagen verder want de afgelopen dagen zijn niet de slechtste maar zeker ook niet de meest interessante van deze reis geweest. Ik ben alweer aardig opgeknapt hoewel ik nog niet helemaal de oude ben. Morgen trekken we weer verder en ik heb niet het gevoel dat we hier in Malacca iets hebben gedaan. We hebben voor mijn gevoel helemaal niets gedaan zoals we dat ook thuis in Nederland doen. Niets doen, alleen de dagelijkse beslommeringen aan je voorbij laten glijden.
We wandelen ’s morgen met z’n tweeën zoals gewoonlijk naar de bakker om ons tegoed te doen aan twee verse broodjes per persoon. Op onze vaste zitplaats van het stationnetje van de elektrische kindertrein die bij een gebrek aan klanten aan maanden niet meer van zijn plaats is gekomen. Elke ochtend dezelfde jaren zestig deuntjes op de achtergrond!
Na de weg terug, via een andere oninteressante route, neem ik meestal plaats op de gang om even mijn dagelijkse zaken op het internet te controleren en bij te werken. Dan gelijk weer naar binnen om wat te lezen, wat te schrijven en vooral lekker uit te rusten. Totdat we op pad gaan voor de lunch.
Vaak eten we een eenvoudige Chinese lunch. Het eten is erg lekker en ook nog eens goedkoop. Na de lunch gaan mijn gedachten vaak terug naar het koude Nederland. Stel je toch eens voor dat we zo zouden kunnen eten in Nederland. Voor minder dan twee euro per bordje! Dan zou toch niemand meer boodschappen doen en zelf koken?
In de middag ga ik vaak alleen voor een wandeling om Lyka wat tijd voor zich zelf te gunnen. Ik maak flinke wandelingen! Een van die wandelingen is naar het “Melaka Sentral” busstation, een kleine vijf kilometer, om te onderzoeken wanneer de bussen naar Johor Bahru, onze volgende bestemming, vertrekken. Er vertrekt elke dertig minuten minimaal een bus, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken.
En dan loop ik onverwacht weer een bekende tegen het lijf! Peck is al meer dan twintig jaar een gewaardeerde vriendin uit Melaka. We hebben elkaar ontmoet in het “Discovery Café” dat ondertussen ook alweer van eigenaar is gewisseld. Ze heeft altijd wel wat nieuws en deze keer helaas slecht nieuws.
Alles wijst er op dat het niet zo goed gaat met mijn oude vriend Patrick. Dat is dan ook meteen de reden waarom ik hem niet te pakken kan krijgen? Hij reageert niet meer op mijn berichten en niemand heeft hem de laatste tijd op zijn oude brommer zien rijden. Patrick is al in de zeventig en dan is gezondheid niet meer vanzelfsprekend. Ik laat het maar voor wat het is. Ik herinner hem liever zoals we velen jaren geleden een biertje dronken bij “Ringo Music Bar”.
Het avondeten is elke avond feest in Maleisië, wanneer je niet ziek bent! voor rond de tien euro zit je met zijn tweeën tot aan de nek vol. Zoals deze Chinese maaltijd op de avondmarkt in de stad. Mee Goreng, gebakken groenten en Honey Glazed Pork, winnaars! Natuurlijk wel met een koud biertje er naast!
Vanzelfsprekend mag ik het Tandoori Restaurant “Pak Putra” niet overslaan. Je gaat hier niet elke avond eten maar twee keer per week is geen enkel probleem! Het is echt hemels en de sappige kip Tandoori is ongetwijfeld de beste in Maleisië. We hopen hier zeker nog een keer terug te komen, al is het maar voor een dag!
Op de terugweg schiet ik nog een plaatje van “Harley Davidson” uit de jaren dertig. Wat een schoonheid in alle eenvoud.
Op reis zijn kent ook de alledaagse beslommeringen die je thuis hebt! Zoals de was doen! We draaien een laatste wasje om de hoek van het hotel in een onvervalste “Laundrette”. RM 13 (€ 2,80) voor wassen en drogen, inclusief wasmiddel.
Morgen gaan we weer verder en over een week zijn we alweer in de Filipijnen. Nog een keer de was draaien zou voldoende moeten zijn om schoon in de Filipijnen te arriveren! Morgen gaan we weer op pad, naar onze laatste bestemming in Maleisië. Ik verwacht een voortzetting van onze rustige dagen in Malacca! Daarnaast zijn de weervooruitzichten niet al te best de komende week, elke dag tot aan ons vertrek uit Singapore 90% kans op regen!
Niets doen is leuk! Maar niets doen in het buitenland is leuker! De temperatuur maakt al veel verschil.