Het zijn weer de luie dagen hier in Malacca! Ik had me nog zo voorgenomen om deze keer wat te gaan ondernemen maar het is alweer vrijdag en ik ben nog steeds nergens aan toe gekomen. Het is natuurlijk wel een opwindende week geweest, een nieuwe camera en een opdracht voor een magazine. Maar het is alweer vrijdag en het is dus weekend. Ik kijk er echt naar uit om vanavond gezellig een biertje bij Ringo op de “Jonkerwalk” markt te gaan drinken. Het kleine onbekende stadje Muar schiet er deze keer weer bij in. Het avondeten van vandaag zou gebeuren bij “Capitol Saté Chelup”. Dat is een uniek restaurant met een formule die ik alleen maar in Malacca heb gezien. Eenvoudig gezegd is het een soort fondu alleen in een saté saus. Niet zo’n zware dikke crèmige saus als we in Nederland gewend zijn maar een dikke meer op vocht gebouwde saus. Er gaat van alles in! Van groenten tot grote garnalen en reepjes varkensvlees tot schepdieren. Maleisië mag dan officieel wel een Islamitisch land zijn maar bij de Chinees is alles te krijgen. Het was heerlijk en met een ijskoud Tiger biertje in de hand was het er prettig vertoeven. De klanten stonden soms wel meer dan dertig minuten te wachten op een tafel in het restaurant. Na het eten slenterde ik voldaan naar het Discovery Café om even te rusten en me voor te bereiden op de vrijdagavond in Malacca. En toen kwam de regen! De hemelsluizen werden om half negen geopend en sloten zich niet meer. Toen het een beetje minder werd trok ik mijn wegwerp regencape aan en ging richting Ringo Classic. De markt was al bijna helemaal opgeruimd en bij aankomst bleek dat de barren ook leeg waren. Dan maar terug naar het hotel. Om elf uur lag ik al op bed. Het was heel jammer dat deze avond in het water was gevallen.
Ik heb ook twee leuke films gevonden over Malacca.
Kees en zijn meisje waren vanochtend dus al vroeg gearriveerd. Kees had mijn SMS wel ontvangen maar zijn antwoord was niet bij mij aangekomen. Dat was dus allemaal goed gegaan en dat was voor mij ook een flinke opluchting. Ze gingen samen al vroeg op pad naar de Thaise ambassade om het paspoort met het nieuwe visum voor zijn meisje op te halen. Terwijl ik tijdens het wachten op die twee in de Swagman van het internet en een kopje genoot keek ik naar de mogelijkheden voor het komende weekend. Er was een groot luchtballonnen festival of de Clark Airforce Base. Mooie plaatjes van felgekleurde luchtballonnen in vreemde vormen kwamen in mijn gedachten op. Lekker over het grote grasveld slenteren en mooi plaatjes schieten. Het werd dus een compleet ander weekend dan ik had verwacht! Na veel onderzoek bleek dat de show ’s morgens om half zes begon. Dat is wel een beetje heel erg vroeg, zelfs voor mij. Tussendoor was de luchthaven dan gewoon geopend voor al het normale vliegverkeer. ‘s Avonds was er dan nog een korte sessie net voor zonsondergang. Laat dat nu net het moment zijn dat ik geniet van een koud biertje. M.a.w., in plaats van hete luchtballonnen werd het een weekend met veel ijskoude biertjes in de Go-Go’s van Angeles. Kees en Roxanne sliepen bij een vriendin en de communicatie onderling was erg moeilijk. Meestal zagen we elkaar net na de middag in het Shopping Mall Clark. Het was goed vertoeven in de koele lucht. Een bakkie koffie en een beetje winkelen. Later terug naar de kamer om wat te rusten en om een uur of vijf naar het kleine winkeltje van de vriendin, Donna. Koude biertjes voor € 0,35 per stuk. Ja, dat is goed uit te houden! Na een paar biertjes ging ik dan op stap en Kees gingmet zijn meisje eten. Later op de avond vonden we elkaar dan weer bij een lokale 7-11 of in het nachtleven van Angeles City. Fields Avenue om precies te zijn is een lange straat waar het allemaal gebeurd. Er zijn teveel bars en Go-Go’s om ze allemaal op te noemen. Mijn favoriete waren in ieder geval de Champagne en Butterfly Rock. Die laatste wordt gerund door een paar Nederlanders en de traktatie van echte UNOX rookworst was erg welkom.
Natuurlijk wordt Angeles City na een lang weekend vergeleken met Pattaya. Mijn persoonlijke mening is deze:
Voor een korte vakantie zijn de Filippijnen zeker goed als Thailand. Er is voldoende te doen en te zien om je een week of twee bezig te houden. Een mix van Manila en Angeles City is zeker aan te raden. Vanuit Angeles kun je uitstapjes maken naar enkele plaatsen die op een paar uur rijden van het stadje liggen. In Manila is er heel veel te zien, kijk maar naar de andere verhalen over de Filippijnen. Thailand - Filippijnen 1:1
Natuurlijk is het grootste voordeel van de Filippijnen dat de meesten mensen er goed Engels spreken. Voor een ander, inclusief mijzelf, kan het juist ook leuker zijn als er een taal barrière is. Daarom moet ik ook voor deze zaak een onbeslist geven. Thailand - Filippijnen 2:2
De hotels die ik tijdens mijn bezoek heb bezocht in Angeles en Manila waren niet van de kwaliteit zoals ik die in Thailand over het algemeen aantref. Daartegen liggen de prijzen ook veel hoger dan in Thailand. De prijs/kwaliteit verhouding is dan ook slecht te noemen. Thailand - Filippijnen 3:2
Het eten in de Filippijnen is smakeloos en geheel gebaseerd op de Amerikaanse en Australische fastfood restaurants. Ik heb nog nooit van mijn leven zoveel pizzeria's en spaghetti restaurants bij elkaar gezien. Volgens mij zijn er zelfs meer dan in Italië. Zware, vette en grote ontbijten bij de hotels. Wel erg lekker na een avond stevig stappen maar niet erg gezond en na een paar dagen wil je wel een keer iets anders. Thailand - Filippijnen 4:2
Het op stap gaan en het bieren. Nu eisen de Filippijnen met afstand de eerste overwinning op. Het bier is er erg goedkoop, ook in de bars en Go-Go’s. Het is wel San Miguel gebrouwen voor de Amerikanen met een alcoholpercentage van 3,5-4%. Het is goed te drinken mits het maar ijs en ijskoud is. Thailand - Filippijnen 4:3
De Go-Go’s en bars winnen ook met gemak van die in Pattaya. Goede westerse, niet te luide, muziek en erg vriendelijke bediening maken het tot een plezierige ervaring om avond na avond uit te gaan. Op de derde avond wordt je bij je voornaam aangesproken en de mensen nemen de tijd om een praatje met je te maken. Vier op een rij en dat spelletje met die houten blokjes zijn hier nog niet doorgebroken. Thailand - Filippijnen 4:4
Nu de meisjes! “Aan de overkant is het gras altijd groener” ,is niet voor niets het gezegde. Mijn persoonlijke mening is dat de meisjes vriendelijker en zachter zijn dan de Thaise. Ze zitten er natuurlijk ook om geld te verdienen maar het is nooit het gespreksonderwerp. Ze kosten ook de helft van hun collega’s in Pattaya en staan niet om vijf uur ‘s ochtends aangekleed met hun hand opgehouden naast je bed. Ze zijn beter opgeleid en weten heel veel meer van de wereld. Thailand - Filippijnen 4:5
De einduitslag is in het voordeel van de Filippijnen maar dan ook met een kleine marge. Tegen iedereen die langer dan vier weken naar Thailand komt zou ik zeggen: “Gebruik het geld voor je toeristenvisum voor een korte vakantie in de Filippijnen”.
Mijn korte reis naar deze nieuwe bestemming in Azië zit er bijna op. De Fillippijnen is een land dat ik zeker in de toekomst voor een langere tijd ga bezoeken. Een tour van vier weken in noord Luzon zal zeker een mooie en aangename reis zijn.
Een goede vriendin van mij werkt hard aan een carrière als zangeres. Hier alle twaalf nummers van haar laatste DVD.
Nummer 1
Nummer 2
Nummer 3
Nummer 4
Nummer 5
Nummer 6
Nummer 7
Nummer 8 Is verloren gegaan!!! Er wordt aan gewerkt!
Nummer 9
Nummer 10
Nummer 11
Nummer 12
Ik zal eens navragen of de DVD eventueel te bestellen is vanuit Nederland. Hier in Thailand is hij wel te koop en kost 200 baht, mocht je interesse hebben dan zal ik eens navragen wat het telefoonnummer is.
Fris, wel heel erg fris stond ik om iets over half zes naast mijn bed. En dat was wel eens anders geweest in het verleden. Het eerste daglicht kroop door de vitrages van mijn kamer terwijl het water begon te borrelen in de waterkoker op mijn kamer. Vele malen heb ik er over nagedacht om op zoek te gaan naar een iets goedkoper hotel in Kuala Lumpur maar de ligging van het “Fortuna Hotel” is toch wel ideaal. Tien minuten lopen van de Petronas Twin Towers, een kwartiertje naar Chinatown en direct achter Bukit Bintang. Mijn eerste kopje koffie van de dag smaakte me uitstekend en terwijl ik me stond af te drogen probeerde ik te tellen hoe vaak ik al in Kuala Lumpur was geweest. Uiteindelijk gaf ik het maar op en boekte het onder de noemer “ontelbaar”. Heel vaak hebben de mensen mij gevraagd wat ik toch moet in die vreselijke stad. Vreselijke stad? Het antwoord is niet eenvoudig maar ik zal het toch proberen. Denk eens goed na of je het naar je zin hebt in de grote steden van Azië. Bangkok, Hong Kong, Seoul, Jakarta, Singapore, Kuala Lumpur enz. Enz. De meeste mensen houden niet van de Aziatische steden, de vervuiling, het lawaai, het verkeer en de miljoenen inwoners van de steden boezemt veel bewoners angst in. Deze mensen houden dan meer van kleinere steden, het platte land en de stranden. Dat laatste is nu net weer waar ik niet gek op ben, ik vindt het zonde van de tijd om zo bewegingsloos op het zand te liggen. Ik hou van steden omdat die leven en er altijd wat te ontdekken valt. Met de krant in de hand liep ik door de koele straten naar de McDonald’s om de hoek van het hotel. Twee broodjes ei met een koffie, bijvullen gratis tot elf uur. De vriendelijke meisjes met hoofddoekjes herinnerde mij voor de tweede keer vandaag aan de kortzichtigheid van de Europeanen ten opzichte van Maleisië en de bijbehorende Moslims. Het is niet de Islam of de Koran die de problemen veroorzaken in Nederland en de rest van de wereld! Nee, het zijn de mensen die het, ten onrechte, als wapen gebruiken voor hun ideologie. Hoofddoekjes zijn echt niet storend, vergeet niet dat in de jaren zestig bijna elke Nederlandse vrouw niet zonder een hoofddoekje de straat op ging. Wegens het vroege uur was het natuurlijk nog niet zo druk onderweg. Snel overgestapt van de monorail naar de bus en weer verder op weg naar het “Sepang F1 Circuit”. Ze hebben het hier de loop van de jaren wel geleerd hoe ze het vervoer van en naar het circuit moeten regelen. De bussen zijn een uitkomst en natuurlijk geen partij voor de snelle en erg dure “KLIA Airport Express”. Én, we werden nu precies voor de ingang van de hoofdtribune afgezet. Nadat ik de juiste informatie had gekregen over de terugreis naar KL Sentral liep ik de gezellige markt voor de hoofdingang op. Het moet ongeveer vijfentwintig jaar geleden zijn geweest dat ik een motorrace heb bezocht. Natuurlijk racete er niemand meer mee die toen actief was en ook de motoren en hun techniek zijn enorm veranderd. Daar zat ik dus fout! De 125 cc klinkt en ruikt nog precies als vijfentwintig jaar geleden. Ook de 250 cc heeft op het eerste weinig uiterlijke vooruitgang geboekt. Maar de hoofdklasse, de MotoGP, is wel enorm veranderd. Ik vond het een mix van superbikes met de oude 500 cc klasse, en wat zijn die machines snel. Het donkerbruine geluid van de viertakt galmde onder het afdak van de hoofdtribune en mijn oordoppen waren niet overbodig. Het lawaai en het zien van de racemachines was enorm opwindend en ik kreeg er kippenvel van. Om over de race te schrijven is een beetje moeilijk, de spanning van de hoofdrace was niet echt te voelen omdat de wereldkampioen al bekend was. Wat me wel opluchtte was een gesprek met een Canadees die met zijn vrouw en drie kinderen voor me zat. Het ging over racen en koetjes en kalfjes totdat hij zijn bloedsuikermeter te voorschijn haalde en meting verrichtte. Hij keek me verbaasd aan en ik stelde hem op de hoogte dat ik ook een diabetespatiënt ben. Hij toverde zijn twee insulinepennen te voorschijn en prikte links en rechts van zijn navel. Als het zo gemakkelijk kan dan hoeft het toch echt geen beperking te zijn? Laat ik eerst maar weer proberen om alles op een normaal pijl te krijgen met medicijnen en als ik moet gaan spuiten dan is het niet anders. Ik ben er niet bang voor en ik zal er zeker niet depressief van worden. Voldaan liet ik op de terugweg in de bus de mooie dag de revue nog eens passeren. Volgend jaar weer, dat weet ik zeker. Ik had zin in een koud biertje in China Town en in een heerlijk bord rijst met groenten. Die laatste was heerlijk maar aan de eerste ben ik niet meer aan toe gekomen. Moe van de hele dag zitten zocht ik om half negen mijn bed op. Deze keer vlieg ik namelijk ook op maandag naar Bangkok zodat het geen slechte zaak was dat ik fit op de luchthaven zou verschijnen. Nog één nachtje slapen en ik ben weer in mijn geliefde Thailand.
Na een rustige nacht slaap werd ik wakker in een wereld die niet meer de mijne was, m.a.w. De wereld waar ik nu in terecht was gekomen was niet de wereld zoals ik mij herinnerde uit 2001. Mijn hut was nu een zeer comfortabele bungalow van twee verdiepingen. Tijdens mijn langzame gang naar het restaurant analyseerde ik de beelden op mijn netvlies met mijn linker hersenhelft en projecteerde de beelden van 2001 in mijn gedachten met de rechter hersenhelft. Hier was dus heel veel veranderd en het was een wereld van verschil. Na het ontbijt verliet ik het Coral Bungalows resort om eens te gaan kijken hoe de rest van bungalows langs het strand er nu uit zagen. Gelukkig was Pi Chai, voorlopig, de laatste in de rij langs Had Rin Nai die zijn oude gezellige bungalow complex had omgewisseld voor een betonnen geldfabriek. Er was ook goed nieuws! Jaren geleden toen Pi Chai aan zijn levenswerk was begonnen had Yao, zijn trouwe medewerker, de meester verlaten. Hij werkte nu een paar honderd meter verderop bij een bungalowcomplex oude stijl. Bij aankomst werd ik warm onthaald door zijn vrouw en hoewel Yao nog op bed lag moest ik mee om hallo te zeggen. Tegenstribbelen hielp niet, het kon niet wachten tot vanmiddag! “Yao”, gevolgd door een woordenvloed in het Burmees. Ik hoorde wat gebrabbel en niet veel later stak de nog slaperige Yao zijn hoofd om de hoek van de deur. Dat was dat, het contact was gelegd en ik zou later op de dag terug komen. Tijdens de aankomst bij de pier en mijn avondwandeling gisteren had ik al gezien hoe het dorp was veranderd. Daar waar vroeger een enkel gebouw van twee verdiepingen stond waren nu de oude bungalows zeldzaam. Een 7-11 op elke hoek en eigenlijk het enige wat onveranderd was gebleven waren de aanvangstijden van de illegaal gekopieerde films op DVD. “Dark Knight” om 10.00, The Mummy III – Tomb of the Dragon Emperor om 12.30, etc. etc. Nog steeds lagen de uitgeputte feestbeesten als zombies op een bedje naar films te kijken. De meeste tuinen waren nu vol gelegd met zwembaden en er was een heuse poging ondernomen voor een hotel met een shoppingcomplex. Dat laatste was om de één of andere reden mislukt, een betonnen/stalen casco lag nu verlaten langs de weg. Na deze ochtendwandeling had ik het wel gezien. Ik zal wel een oude romanticus zijn geworden maar ik herinner me het eiland liever zoals het zeven jaar gelden erbij lag. Bij gebrek aan wat anders zocht ik mijn heil in een flinke wandeling. De hoofdstad van Koh Phangan is Thong Sala maar die is feitelijk kleiner dan Haad Rin waar de beroemde/beruchte Full Moon Parties worden gehouden. Een paar flinke heuvels maakten de twintig kilometer lange wandeling uitdagend en de mooie vergezichten over zee aangenaam. Na een kleine vier uur wandelen stapte ik om half zes bij “Sea Side Bungalows” de bar binnen. Dit was de wereld zoals ik me herinnerde! Yao was druk bezig met de voorbereidingen voor de avond en het strand en de zee lagen er vredig bij. Dit was Koh Phangan op zijn best! Het werd een hele mooie en fijne avond. We dronken bieren en haalden herinneringen op over de oude tijden. De meeste oude vrienden en bekenden passeerden de revue. Ik had er één teveel op toen mijn hoofd om ongeveer tien uur het hoofdkussen raakte. Met gedachten over de fijne avond viel ik in slaap. Morgen om zes uur op en een heel lange reis naar Hua Hin voor de boeg.
Nog een heerlijke extra dag voordat we verder zouden gaan. Van een vriend had ik gehoord dat het Penang War Museum de moeite waard was en voor mij was het ook leuk om eens ergens naar toe te gaan waar ik nog niet was geweest. We stonden rustig op en het eerste wat Henk zei was, “Goedemorgen”. Onmiddellijk gevolgd door, “wat kan jij snurken zeg, ik heb bijna geen oog dicht gedaan”. Daar stond ik dan zelf een beetje schaapachtig te lachen, ik slaap nu eenmaal gemakkelijk en ik vindt dat zelf wel positief. Aan de overkant werd nu voor de derde keer ontbeten en ik bestelde het bekende recept. Henk zat niet lekker in zijn vel en bestelde een tosti. “Die gebakken eieren komen mijn neus uit”, gromde hij nors. We hadden tijd genoeg vandaag en Henk wilde eerst nog een poging wagen om de was te laten doen. Helaas kon hij weer geen wasserij vinden en om eerlijk te zijn vond ik het ook vreemd dat er geen enkele open was. De verjaardag van de gouverneur lag nu al een paar dagen achter ons dus dat was zeker niet de reden. Op weg naar de Komtar probeerde ik met Henk te overleggen waar we hierna naar toe zouden gaan. Henk was de man met een tijdplan en mij maakte het allemaal weinig uit. De mogelijke bestemming passeerden de revue, Kota Bharu, Alor Star, Hat Yai en Langkawi. In de bus vervolgde wij ons gesprek zonder ook maar een stap dichter bij een bestemming te komen. Onderaan de heuvel, die het eigenlijke fort herbergt, stapten we uit en liepen langzaam naar boven. Ik had ook geen idee wat me te wachten stond maar een wit geverfde Pillbox begroette ons met de letters “War Museum”. RM 30 entree en het eerste wat Henk deed was dit omrekenen naar de Thaise Baht. “300 Baht entree?”, vroeg hij me met een vreemde gelaatsuitdrukking op zijn gezicht. “Ja Henk, 30 RM entree”, beantwoorde ik zijn vraag. We kregen een korte uitleg en volgden de rode pijlen zoals de dame achter het loket ons had verteld. Ik merkte dat Henk vanaf de eerste stap eigenlijk weinig interesse had voor wat er hier in dit museum was. Het is natuurlijk best mogelijk dat je minder geïnteresseerd bent in de geschiedenis maar dan kan je volgens mij toch wel een beetje openstaan voor wat er is gebeurd, zeker als het over de tweede wereldoorlog gaat. We slenterden over het terrein en liepen van gebouw naar gebouw waar steeds een kleine expositie was ingericht met een afwisselend onderwerp. Ik vond het al met al een heel interessante ervaring maar Henk had nog geen minuut gefilmd tijdens ons bezoek aan het museum. Op weg naar beneden zagen we twee apen in de berm zitten en Henk greep meteen in zijn zak om de videocamera te pakken. Helaas waren de twee apen al in de bosjes verdwenen toen alles in gereedheid was gebracht om te gaan filmen. Henk stond daar met een teleurgestelde blik op zijn gelaat. Op de heenweg hadden we een enorm winkelcentrum gezien en daar zouden we wat eten. We hadden voldoende tijd en kozen ervoor om maar te gaan wandelen. We wisten niet precies waar dit winkelcentrum was maar volgens ons kon dit niet ver zijn. Na twee uur en bijna tien kilometer vielen we in de kuipstoeltjes bij de McDonalds. We waren onderweg in de bus zo diep in ons gesprek geweest dat we beiden geen idee hadden gehad van plaats en tijd. Maar nu waren we er en we lieten ons de broodjes met twee grote cola goed smaken. In de bus terug op weg naar de Komtar bracht ik opnieuw het onderwerp van de volgende bestemming onder de aandacht. Besluiteloos als Henk kan zijn kwamen we er niet uit. Het werd nu toch wel tijd om wat te beslissen want we moesten gaan onderzoeken over vertrektijden en vertrekplaatsen. Plotseling uit het niets klonk het, “kan ik ook hiervandaan naar Bangkok vliegen?” Nietsvermoedend antwoordde ik, “ja natuurlijk, maar ook naar Koh Samui als we dat willen”. “Wat zou dat kosten?”, vervolgde Henk. “Tussen de zestig en tachtig Euro schat ik”. “Dan denk ik dat ik morgen naar Bangkok vlieg als er nog plaats is, ga je dan mee?”, vroeg hij. “Nee Henk, als jij naar Pattaya wil dan moet je dat doen maar ik blijf nog wat langer onderweg”, antwoordde ik teleurgesteld. “Waar moet ik dan boeken?”. “Er is een Air Asia winkel in de straat van ons Hotel”, gaf ik hem als aanwijzing. “OK, laten we maar gaan kijken”, zei Henk duidelijk opgelucht. Het was één van de weinige keren dat ik hem had zien lachen buiten de kroeg in Maleisië. In het kleine boekingskantoor was er zo orde op zaken gesteld. Één enkele reis Penang-Bangkok voor RM 316, ongeveer 63 Euro. Wel moesten we nog even terug naar het hotel om Henk zijn paspoort op te halen. Onderweg speelde ik nog met de gedachte om maar met hem mee te gaan en dan een paar dagen later af te reizen naar Vietnam. Maar verder kwam het niet, er liggen nog teveel leuke en onbekende bestemmingen in het zuiden van Thailand. Met het geprinte stuk papier in de hand kon je duidelijk zien dat er een last van Henk zijn schouders was gevallen. Hij was weer blij dat hij morgenavond onder de lichtjes van Pattaya was. Om eerlijk te zijn was het ook ongeveer twee weken dat we op pad waren, en dat was Henk zijn oorspronkelijke plan geweest. Op onze laatste avond dronken we nog wat bieren samen maar we waren stiller dan de avonden ervoor. Ik had een ticket voor de boot naar Langkawi in mijn zak en zou nog één dag langer in Penang blijven. Natuurlijk werd het later dan gepland en mijn laatste bier kon ik niet eens meer opdrinken, ik zat vol. Stil liepen we samen naar het Swiss Hotel. “Half zeven?”, vroeg Henk. “Ja, half zeven”, antwoordde ik bevestigend. Ik zou morgen vroeg opstaan om Henk nog op de bus naar de luchthaven te zetten.
Net zo fris als een diepvrieskip werd ik om half acht door de wekker gewekt. Mijn tweede slechte nacht op rij en deze keer waren vreemde dromen de oorzaak. Ik had de hele nacht gedroomd over overstromingen en aardbevingen, ik hoop niet dat het een voorspellende droom was want dan staat me nog heel wat te wachten. Ondanks dat ik niet zo fit was stapte ik uit bed en een warme douche bracht me terug naar de bewoonde wereld. Een heerlijk kopje koffie op de kamer met CNN op de achtergrond. Het ontbijt was natuurlijk bij McDonalds met de lokale krant onder mijn neus. Er stonden heel wat vreemde verhalen in. Vandaag zou ik mij bezig gaan houden met oude koek. Een kaartje voor de torens was al snel opgehaald en op weg naar “Little India” viel mijn oog op een reclamebord van “Macau Tourism”, en dat is een bestemming dit jaar. Dus snel naar binnen en een stapel informatie opgehaald. Natuurlijk moest de documentatie eerst naar het hotel worden gebracht. De tweede verrassing van de dag was een zuil met daarop “Air Mauritius”, een waarschijnlijke bestemming voor 2009. Ook hier weer naar binnen en een stuk wijzer stapte ik dertig minuten later weer naar buiten. Er was nu nog net genoeg tijd over om de papierwinkel in de kamer te gooien en snel naar de torens te gaan om de brug te bezichtigen. Het bezichtigen is gratis maar je moet je wel aan de tijd op je kaartje houden. Te laat is te laat en dan is je beurt voorbij! Volgens mijn berekeningen ben ik nu ongeveer 27 keer op de brug geweest in al die jaren. Het blijft mooi en onbeschrijfelijk, je moet het gewoon gezien hebben. Ook vanaf de brug kan je goed zien hoe snel Kuala Lumpur aan het veranderen is. Overal zie je bouwkranen en als ik hier over twee maanden weer ben zullen er ongetwijfeld weer nieuwe projecten zijn gestart en andere projecten opgeleverd. Wat ik zou nemen voor de lunch na de bezichtiging hoefde ik niet lang na te denken. Heerlijke lamsgehakt omgevormd tot een “Kebab in Libanees brood” met een handvol patat erbij. Ik weet het, het is geen traditioneel Aziatisch gerecht maar wel uniek. Ik zou niet weten waar ik dit zou kunnen eten in heel Azië. Ondertussen was het al twee uur en ik had niet veel zin om naar de Batu Caves te gaan. In plaats van de Batu Caves ging ik op ontdekkingstocht in het nieuwe “Pavilion” Shopping Center. En dat was erg overweldigend. Zelfs in Singapore had ik nog nooit zoiets gezien. Een koffie met stroopwafels bij de Starbucks en kijken naar de elegante sensuele meisjes die langzaam voorbij lopen. Ik krijg daar nooit genoeg van ;). Tijdens de koffie liep ik nog eens door mijn mogelijkheden. Er waren er niet veel over! Een vogelpark met een vlinderkooi en een planetarium, geen van beiden konden ook maar enige aantrekkingskracht op mij uitoefenen en zo kwam ik met een andere oplossing. De dagen en bestemmingen tellend in mijn gedachten kwam ik op het idee om morgen naar “Melaka” te vertrekken. De gewonnen dag zou ik misschien beter in “Tanah Rata” of “Ipoh” kunnen gebruiken? Dat waren plaatsen die ik niet zo goed kende en daar was nog wat te ontdekken. Over ruim twee maanden was ik weer voor vier dagen in Kuala Lumpur. Dat was een goed idee! Tijdens een lange avondwandeling nam ik afscheid van mijn geliefde KL en kwam om half tien weer terug in het hotel waar ik meteen een reservering maakte voor mijn volgende verblijf. Bevestigd, dus daar hoef ik mij geen zorgen meer over te maken.
Morgen weer om half acht opstaan en ontbijten. Als alles volgens schema verloopt stap ik morgen rond twee uur bij mr. Aw de “Heeren Inn” binnen.
Het was al heel lang geleden dat ik het echte "Thaise boksen" oftewel "Muay-Thai" in het echt had gezien. Natuurlijk had ik het nog wel een keer op de TV gezien als op een zaterdag of zondag een groepje Thaise mannen bij elkaar zaten en oe en aah geluiden produceerde. Maar dit werd het echte werk! Tijdens één van mijn wandelingen zag ik grote spandoeken hangen over de op handen zijnde gevechten. Twee wereldkampioenschap gevechten met een middelmatig voorprogramma. Bij Rini van de “Pinocchio” kwam het ter sprake en door het enthousiasme was het zo beklonken. We zouden met een flinke groep de wedstrijden gaan bezoeken. Nestor regelde de kaartjes en niets stond een mooie avond “Thai Boxing” in de weg. Om zeven uur zouden we verzamelen bij de “Pinocchio” en gelukkig was iedereen net op tijd. Bernie en Peet, Nestor met zijn vriendin, Arjen en een Belgische vriend van Nestor gingen samen met mij op zoek naar een taxi die ons bij het “Fairtex Boxing Stadium” zou afzetten. Na onderhanden in het Thai had Arjen het geregeld en we waren onderweg. Helaas is Arjen zijn Thai niet zo goed als hij zelf denkt en zo kwamen door een foutje in de communicatie terecht bij een sportschool met dezelfde naam aan de andere kant van de stad. Na tussenkomst van Nestor’s Thaise vriendin reden we even later weer naar dé andere kant van de stad. Deze kleine vertraging kon de pret niet drukken en we allemaal klaar voor de avond. Het zou een opwindende avond worden met in totaal acht gevechten waarvan twee titel gevechten. Bij aankomst in het “Fairtex Boxing Stadium” viel de drukte mij enigszins mee. Later bleek dat er elke week wel twee van die boksavonden worden georganiseerd en zo zie je dan meteen dat er niet al teveel van de toeristen in deze sport zijn geïnteresseerd. Wel veel Russen in de zaal met de gebruikelijk overmaatse elektronica. “Je kan je het veroorloven dus koop je het grootste dat op voorraad is”, lijkt hier de slagzin te zijn. Nog voordat de eerste partij was begonnen zaten we met een koud biertje in de hand aan de ring. De omroeper was druk bezig in het Thai en via de vriendin van Nestor kregen we te horen dat de eerste partij wat later zou beginnen omdat één van de boksers nog zat eten. “Een paar frikadellen speciaal?”, flitste er door mijn hooft. Een trompettist van een kwaliteit die bij de fanfare alleen maar mocht playbacken opende de avond met een deuntje waarvan ik verdenk dat het het volkslied van Thailand was. Iedereen stond netjes op en applaudisseerde enthousiast aan het einde van het treurig slechte optreden van de trompettist. De arme man kreeg zo waarschijnlijk de indruk dat hij weer een goede solo op de trompet achter de rug had. De meeste partijen waren tussen een blanke en Thai. Zo waren de organisatoren er in ieder geval zeker van dat er ook in de zaal twee partijen ontstonden en dat zou de sfeer zeker verhogen. Ongemerkt werd je langzaam supporter van je eigen soort. Met uitzondering van een neger uit Amerika die was ingevallen voor een geblesseerde Rus. Natuurlijk kon je ook een illegaal gokje wagen bij een onbetrouwbare Thaise man. Alhoewel gokken ten strengste verboden is bij de wet en zodoende altijd onbetrouwbaar is. Één van de jongens ondervond dit aan den lijve. Hij won zijn weddenschap maar de Thaise man zei dat hij had verloren. Ik zat er zelf naast toen de weddenschap werd afgesloten. Na een beetje aandringen werd de inleg teruggegeven en was het probleem voor de jongens opgelost. Een staatsloterij oplossing met een “eigen geldje”. De Thaise man had niets verloren en mijn vriend had zijn geld terug. Allebei blij dus! Alleen Arjen was niet al te blij en bleef doorzeuren over deze oplossing. Heel vreemd want hij had er weinig mee van doen. Adrenaline werd langzaam toegevoegd aan je bloed en elk gevecht werd spannender en feller totdat je bij het titelgevecht onbewust zelf zat mee te schoppen. Het laatste gevecht was een klapper. De Nederlander “Ricardo van den Bos” versus de Pool “Tomaz Wozack”. Na het klinken van het eerste belsignaal stormde Ricardo op de Pool af en het was duidelijk dat de Nederlander niet in de stemming was om vijf ronden te vechten. Binnen een minuut vloeide er uit een gescheurde wenkbrauw voldoende bloed om het hoofd van de Pool in een rood witte Poolse vlag te veranderen. De verlossende bel kon voor de grote man uit Polen niet snel genoeg komen. Grote kerels van ruim honderd kilo die op elkaar klapten met de kracht als van kleine personen auto’s. Ik had geen gulden meer overgehad voor de kansen van de Pool na het zien van de eerste ronde. Maar de tweede ronde had een verrassende wending en volgens Peet en mijzelf was die zelfs gewonnen door de Pool. Vanaf de derde ronde ging het allemaal gelijk op en de tijd leek sneller te gaan. Vijf ronden lang vlogen deze kemphanen op elkaar af en uiteindelijk was het voor ons niet duidelijk wie de uiteindelijke winnaar zou zijn. De meningen waren verdeeld en gespannen luisterden we naar de uitslagen van de drie scheidsrechters langs de ring. 48-46, 48-47 en 48-46. Het titelgevecht was beslist in het voordeel van “Ricardo van de Bos”! Duidelijk teleurgesteld verliet “Tomaz Wozack” de ring met de kleine zilveren medaille in zijn hand de ring. Maar dit zal zeker niet het laatste zijn wat we van hem zullen horen.
Het was een leuke en opwindende avond geweest die ik iedereen te volste kan aanbevelen als je ooit in Thailand bent.
Ik ben een zwervende jongen van halverwege de zestig jaar jong. Ik probeer er zoveel mogelijk met mijn iPhone 17 Pro Max er op uit te trekken en veel van Azië te zien. Mijn verhalen kunnen misschien een inspiratiebron zijn voor anderen. Ik hou vooral van eten en drinken, dit zul je dan ook vaak aantreffen in mijn verhalen.
