Foto's verhuizen en herschrijven

Enkele jaren geleden heeft Google de stekker uit Picasa getrokken en tot nu toe ondervind mijn blog daar nog steeds problemen van. Omdat ik voorlopig toch niet meer op reis ga ben ik de verhalen uit 1999 aan het herschrijven en de foto's aan het verhuizen naar Flickr. Veel leesplezier met mijn avonturen van alweer ruim 18 jaar geleden!

vrijdag 13 januari 2017

Portugal: Terug naar Portugal

Elvas (naast het aquaduct)

Boven mijn hoofd hoor ik zachtjes snurken, buiten is het nog donker en de koffie pruttelt in de mokkamaker. Het beeldscherm van mijn MacBook komt tot leven en toont de datum. Vrijdag de dertiende januari tweeduizend en zeventien! Vrijdag de dertiende? Ik dacht dat we die gisteren al hadden gehad!
Hoewel er na de problemen van gisteren maar weinig uit mijn hoofd op het beeldscherm komt voel ik me toch goed. De koffie smaakt me prima en zodra de kleine wakker is zal ik een ontbijt maken. NPO radio2 op de achtergrond en filosofische gedachten in mijn hoofd. De oorzaak van de problemen zijn duidelijk maar worden, zoals een doorsnee mens altijd probeert, aan de kant geschoven.
We beginnen vandaag weer met een schone lei na het ontbijt gaan we weer op pad. Terug richting Portugal, terug richting “Elvas” Presley, zoals Lyka het nog steeds noemt. In Cáceres doen we eerst een Lidl aan, veel boodschappen, vooral bier en wijn, die zijn namelijk een stuk goedkoper in Spanje. Ook de dieselolie scheelt twintig cent per liter dus wordt de tank ook nog een keer tot aan de rand gevuld.
Met een muziekje op de achtergrond en een glimlach op ons gezichten rijden we over precies dezelfde weg terug naar Portugal. Het is een leeg, verlaten, eentonig, maar ook mooi landschap met onwillekeurig verspreide grote ronde rotsblokken als een knikkerspel van de reuzen. Toch gaat het me toch snel genoeg vervelen en ga ik op zoek naar een andere route. Ik weet dat het niet mag, maar onder het rijden op de verlaten weg tussen Cáceres en Badajoz kies ik voor een onlogische route die ons sneller naar Portugal brengt. De wegen worden smaller en wij zijn nog steeds in vrede. De rust werkt ook op ons in!
Untitled
Bij “Alburquerque” kijken we elkaar aan en zijn het gelijk met elkaar eens. Het kasteel op de top van een heuvel is uitnodigend, maar de problematische ritten door smalle straatjes en de overdosis kastelen die we in de afgelopen weken hebben gezien laat ons besluiten om maar verder te rijden.
Untitled
Deze beslissing staat haaks op wat we besluiten wanneer we het “Ermita De Carrión” zien. Het is weer tijd voor een pauze en dan is een korte wandeling op een verlaten plaats altijd welkom om even de benen te strekken.
Twee boeren zijn bezig om een hek rond een weide te repareren. Een tiental schapen staan schaapachtig te kijken naar de werkzaamheden. Meteen begrijp ik de uitdrukking en moet voor een moment aan de vaderlandse politiek denken. Schapen die volgen.
De oudste van de twee mannen stapt op onze camper af en begint in een voor mij onbekend dialect te ratelen. Ik kan niets anders doen dan vriendelijk knikken en mijn schouders ophalen terwijl ik nog achter het stuur zit. Met een vriendelijke glimlach, er komen enkele vergeelde tanden tevoorschijn, wijst hij met knokige kromme, met dik eelt bedekte, vinger richting een vlak stuk terrein voor de trappen naar het witte gebouw. Pas wanneer hij een grote oude roestige sleutel tevoorschijn tovert begrijp ik wat hij bedoeld. Hij heeft de sleutel en kan ons binnen laten om het “Ermita De Carrión” te bezichtigen.
UntitledUntitled
In het begin van deze reis had ik twijfels om zomaar overal naar binnen te stappen. Je moet tenslotte, uit beleefdheid, een bijdrage doen aan alle culturele schoonheden die je bezoekt. Dat kan ik een land als Spanje of Portugal elke dag flink in de papieren lopen.
We worden binnen in het gebouw, waar het erg donker is tot de oude man de lichtschakelaars omzet, ontvangen door een overweldigende glans van goud. In dit “Ermita De Carrión” huist de beschermheilige van het ommuurde stadje waar we net langs zijn gereden. De oude boer volgt ons als een schaduw!
Het doel van een “Ermita” (een woning van een heremiet of kluizenaar) ontgaat me nog steeds terwijl het doel van een kerk natuurlijk wel duidelijk is.
UntitledUntitled
Schitterende religieuze kunstwerken bevolken het sobere witte gebouw.
UntitledUntitled Untitled UntitledUntitled Untitled
Na dit meer dan welkome bezoek gaan we weer rustig verder. Het wordt alweer laat ondanks we een uur in de tijd zijn terug gegaan! De rustige wegen spiegelen zich in de cabine van de “oude Dame”. Na de hectische dag van gisteren zijn wij ook weer geheel rustig.
Untitled
Hoewel we steeds uit hebben gekeken naar een leuk plekje om te lunchen duurt het tot half twee voordat we een plekje hebben gevonden. Een mooie plaats aan een stuwmeer! De lunch van vers brood met diverse gedroogde worst en sardines in tomatensaus smaakt uitstekend.
Het was ons oorspronkelijke idee om hier, het is ècht een schitterende plaats, de nacht door te brengen. Tijdens het eten schud de camper stevig heen en weer in de harde wind. We staan geheel onbeschut en de wind heeft vrij spel over het water van het stuwmeer. Het lijkt ons ook dat de kracht van de wind langzaam toeneemt. Een korte blik op het internet bevestigd dat. De wind zal de komende dagen kouder en krachtiger worden! Een noordwester storm is op komst met zelfs kans op sneeuw. Na het eten gaan we dus weer verder, op zoek naar een plaatsje voor de nacht.
Untitled
Voor de tweede keer lijkt het dat we een fantastische plek hebben gevonden. Eerst een bakkie koffie en dan een korte verkenning van de omgeving. En die verkenning valt tegen en geeft een duidelijk signaal dat dit op het eerste gezicht zo mooie plekje! Op en rond de mooie natuurlijke parkeerplaats langs deze stille landweg is het een bende. Zwerfvuil, lege blikjes van sport- en energiedrankjes liggen naast gebruikte tissue’s en dichtgeknoopte condooms. Het is me al snel duidelijk wat zich hier na zonsondergang afspeelt en daar wil ik niet bij aanwezig zijn. Lyka vindt het vreemd dat ik opnieuw wil verkassen! Een korte uitleg van wat ik buiten heb aangetroffen en ze stemt in met ons aanstaande vertrek.
Untitled
Veel mogelijke overnachtingsplaatsen zijn er niet langs de weg naar “Elvas”. Er is een bouwwerk op een top van een heuvel maar daar zal de wind nog harder waaien! Dus het wordt “Elvas”. Zodra we over de heuvelrug zijn gereden en “Elvas” in de verte zien liggen valt het enorme aquaduct op.
Ver hoeven we niet te rijden. Naast het aquaduct is een enorme parkeerplaats aangelegd voor het verkeer dat bezoekers van heinde en ver naar deze oude stad brengt. Het is een schitterende rustige plaats. We nemen een plaatsje in aan de verre grens en hebben alle privacy voor zover we die zoeken.
Untitled
Voor het eten maak ik nog een korte wandeling langs het aquaduct en het valt me op dat er nog steeds campers arriveren. Ik tel zeven verschillende nationaliteiten! Het is een heel mooi plekje.
De ovenfriet, bij gebrek aan de uitverkochte potato wedges, gaat niet zo goed in onze oven. Maar bij gebrek aan wat anders eten we het toch maar, wat er over is gaat meteen, nog diepgevroren, in de vuilniszak. Gelukkig zijn de steaks wel mals en zij redden de avondmaaltijd.
Het is in de camper weer net als twee dagen geleden. Pais en vree! Onbegrijpelijk dat een kort moment van onbegrip tussen twee mensen zo uit de hand kan lopen. Onze reis gaat weer verder!
Untitled

donderdag 12 januari 2017

Spanje: Een dag om snel te vergeten!

Cáceres (Camping Caceres)

Wanneer ik ruim drie weken later dan de bovenstaande datum dit verhaal zit te schrijven, naast de warme kachel, in Zaltbommel lijkt het wel of er al maanden voorbij zijn gegaan. We zijn al lang thuis maar ik schrijf nog steeds over onze mooie reis naar het zuiden. Ik roer in mijn herinneringen en kijk naar de foto’s. Een foto plaatst me vaak weer op de plaats en de tijd wanneer die foto werd genomen, de herinneringen komen zo weer in me boven.

Na het meningsverschil van gisterenavond heb ik niet zo goed geslapen. Buiten was het ook nog onrustig op deze ogenschijnlijk rustige overnachtingsplaats. In het veld naast ons, onder de olijfbomen, grazen schapen waarvan enkele bellen om de nek hebben. En die bellen speelden de hele nacht als een vals carillon. Een volle maan hangt onheilspellend boven het Portugese platteland.
In stilte bekijk ik de foto’s van gisteren en schrijf korte passages in de verhalen van enkele dagen geleden. Na al die dagen, weken, maanden onderweg, komt de slijtage. Je weet uit ervaring dat die komt en elke ochtend moet je jezelf weer opladen om met hetzelfde enthousiasme de nieuwe wereld tegemoet te treden. Ook bij Lyka zijn de donkere wolken opgetrokken en met een opgewekt humeur beginnen we aan het ontbijt. Het is opmerkelijk hoe gemakkelijk het leven onderweg weer wordt. Vandaag gaan we weer verder landinwaarts en ons doel voor vandaag is Elvas. Een oude vestingstad met een UNESCO status.
Untitled
Maar voordat we richting Elvas gaan moeten we eerst een stukje de andere kant op om een achttienhonderd jaar oude Romeinse brug te bekijken. De brug ligt in een rustig vergeten dal ver van de bekende wegen. Het is een van de best bewaard gebleven Romeinse bruggen in deze omgeving. Het dorpje dat op weg naar de brug ligt kan maar met moeite worden doorkruist. Smalle straatjes en uitstekende balkons maken het een avontuurlijke tocht. Ik ben doodsbang om met de alkoof een balkon te raken en we hebben ècht vier ogen nodig om ons veilig door het dorp te loodsen. Gelukkig is het verkeer hier op het platteland niet zo druk.
Untitled
De brug wordt nog steeds gebruikt! Hoewel het maximale gewicht nu op 5 ton (5000 Kg) is gesteld. Mijn gedachten dwalen af en ik vraag me af of de “Martinus Nijhoff Brug” voor de bewoners van Zaltbommel “de Bommelse Brug” in het jaar 3800 ook nog dagelijks door voortuigen zal worden overgestoken. Lyka blijft achter in de camper want ze heeft de Romeinse bruggen nu wel gehad.
‘Allemaal hetzelfde!’, mompelt ze, en misschien heeft ze ook wel een beetje gelijk.
Voor mij, als oude romanticus, zijn ze nog steeds bijzonder. De Romeinen, het volk dat Europa verenigde en beschaving bracht. Wegen aanlegde en bruggen bouwde. Volkeren onderwierp en tegelijk verenigde. Ik heb een zwak voor die Romeinen!
En dan gaan we op weg naar Elvas!
Untitled
Hoe het kwam, òf wat de aanleiding was weet ik niet maar als een vonk in een vat met gas in de juiste mengverhouding met zuurstof ontploft de sfeer in de cabine van de camper. Ik ben meteen verdoofd en verward. In de stilte na de uitbarsting van emoties besluit ik impulsief en eenzijdig om richting huis te gaan. Het zit er op! Het was een mooie reis en laten we dat dan in onze herinneringen ook zo houden? De smaak van de kauwgom is verdwenen en laten we de smakeloze gom dan maar uitspuwen.
De radiozenders komen en gaan, iedere stad heeft in Portugal zijn eigen FM radiostation. Ook zo’n antiek monument, FM-radio! We moeten van onze bestuurders allemaal aan de DAB+, een haperende slecht functionerende uitzendstandaard die de radio misschien wel voorgoed zal vermoorden.
We rijden en rijden door het droge dorre Spaanse landschap, alleen onderbroken door het volgooien van de brandstoftank en een bliksembezoek aan een Spaanse Lidl. We passeren enkele schitterende, veelal op heuveltoppen gelegen, kastelen en burchten die ik graag had willen bezoeken. Maar de sfeer is weg en de stilte, met een voelbaar spanningsveld, ligt als een donkere deken over ons heen.
Met topsnelheden tot 85 Km/u gaat het natuurlijk niet zo heel snel en voordat ik het weet is het al voorbij drie uur en vindt ik het tijd om een camping voor een douche en de nacht op te zoeken. Zonder overleg! De stilte overheerst nog steeds in ons kleine verblijf op wielen. Het is als de stress bij ratten die leven in een overbevolkt terrarium. We bijten van ons af en proberen zoveel mogelijk eigen ruimte op te eisen doormiddel van agressie.
Untitled
Met een kleine omweg belanden we op “Camping Cáceres” in Cáceres. De camping is met € 23,00 tot nu toe de duurste camping van deze reis maar daar krijg je wel wat voor terug! Terwijl Lyka in stilte haar spullen bij elkaar zoekt om te gaan douchen laat ik de tv naar de beschikbare kanalen zoeken. Tot mijn grote, een tevens aangename, verbazing kom ik op het Nederlandstalige kanaal van BVN uit. En ook een hele rits van engelstalige BBC kanalen kunnen me wel bekoren.
‘Waar zijn de douches?’, verbreekt ze de stilte.
Zonder een woord te zeggen wijs ik naar het kleine gebouw naast de camper. Lyka kijkt me verbaast aan, alsof ik een flauwe grap maak. Nee, serieus, dat is ònze douche en wc! Op deze camping heeft elke staanplaats een privé badkamer! Met een spoor van een glimlach verlaat ze de camper.
Acht foto’s voor vandaag! Daar ben ik dus ook zo klaar mee. Met een muziekje op de achtergrond probeer ik wat te schrijven maar ook dat is moeilijker dan ik had gehoopt. Ik zit emotioneel op slot en begrijp er eigenlijk geen bal van wat er vandaag is gebeurd. Dus dat schrijven laat ik ook maar voor wat het is. Ik trek een blikje bier open, ik weet dat alcohol niets oplost maar het maakt de stilte wel dragelijker, en ga rustig op de bank liggen. Mijn gedachten proberen zich te ordenen als data in een computer. Er komt uit de chaos maar een conclusie: “We zijn op weg naar huis!”
Lyka betreed zingend en neuriënd, met de natte handdoek als een tulband op haar hoofd, de camper. Ik ben verbaasd, het douchewater heeft het slechte humeur van haar afgespoeld? Voorzichtig probeer ik haar te benaderen, ik weet dat een overhaastte òf onverwachte benadering tot een catastrofe kan leiden.
‘Wat eten we vanavond?’, vraagt ze opgewekt.
Mijn klomp is gebroken! Ik ben verbaasd en blij!
‘Ehhh, dat weet ik nog niet!’
Ze kijkt me verbaasd aan met een blik van: Je weet toch altijd een goede maaltijd op tafel te toveren!
In het gesprek dat volgt wordt de lucht geklaard en we moeten hard lachen om de misverstanden en communicatie stoornissen die hebben geleid tot ons gedrag van vandaag. Naar huis? Ben je nu helemaal gek geworden? Wat moeten we met dit weer in januari in Nederland doen? Nee, we gaar morgen terug naar Portugal en vervolgen onze ontdekkingsreis van het Iberisch schiereiland!
Untitled
Ik ben geestelijk afgepeigerd en Lyka besluit om me maar eens wat werk uit handen te nemen. Ze maakt vanavond een Filippijnse specialiteit! Omelet met haring in tomatensaus op witte rijst. Het mag dan een beetje karig lijken, en de verse groente ontbreekt, maar voor mij is het een heerlijke afwisseling. Ik sip van mijn ijskoude biertje en geniet van de simpele Filippijnse arbeidersmaaltijd.
We kijken samen een film en besluiten de strijdbijl te begraven. Morgen gaan we terug, morgen gaan we naar “Elvas Presley” zoals Lyka het schertsend noemt. Dit is een dag om snel te vergeten!

woensdag 11 januari 2017

Portugal: Slimme jongens die Romeinen

Núcleo Museológico de S. Cucufate (op de parkeerplaats)

Er broeit iets in de camper. De tijd tussen de momenten dat we elkaar in de haren willen vliegen word steeds korter en vandaag is zo’n dag dat Lyka met haar op haar tanden de trap af komt. De iPad en Samsung Tab komen meteen tevoorschijn en de spelletjes beginnen. De grote stilte is aangebroken. Hèt moment voor mij om maar eens boodschappen te gaan doen bij de Aldi supermarkt die we gisteren hebben gezien.
Zonder een woord te wisselen kleed ik me aan en vertrek met de HEMA rookworst boodschappentas naar de winkel. Een boodschappenlijstje is vandaag niet nodig, improviseren en overleven is vandaag de kunst. Wanneer ik een klein uurtje later weer terug in de camper kom zit ze met de iPad in haar handen met haar hoofd te schudden alsof ze Parkinson heeft. Mijn boosheid en teleurstelling is tijdens de wandeling en het boodschappen doen van me afgegleden. Laat ook maar, ieder zijn ding.
Lang heb ik niet de tijd om de boodschappen op te ruimen want mevrouw moet, tussen de spelletjes door, worden gevoerd. Het verse brood voor het ontbijt komt op tafel en in stilte eten we wat van de heerlijkheden die Portugal te bieden heeft. Lang duurt het niet want nog voordat ik klaar ben begint een volgende sessie van het weldadig verdelgen van fantasiefiguren op het internet. Het wordt, ondanks mijn beste voornemens, me al snel teveel! Ik grijp mijn camera en ga nog maar een stukje in de frisse buitenlucht wandelen. Er zijn wat leuke authentieke dingen die ik misschien kan fotograferen voordat ze voor de eeuwigheid verloren zijn gegaan.
Untitled UntitledUntitled
De gemeenschappelijke wasruimte uit 1868 in haar wit en azuurblauw is een plaatje. Hier kwamen al honderd en vijftig jaar geleden de vrouwen uit het dorp bij elkaar om gezamenlijk de was te doen en de laatste roddels uit te wisselen. Ik zie het al voor me! Kinderen rennen rond de rokken en de grauwe katoenen kledingstukken kletsen op het nieuwe graniet. Geen elektriciteit dus alleen het daglicht als tijd om de huiselijke verplichtingen te vervullen. Het daglicht werd in die tijd nog optimaal gebruikt!
Wanneer ik voor de tweede keer bij de camper terugkeer is de stemming al een stuk beter. Misschien wordt ik tussen de spelletjes door wel gemist? We maken alles gereed om te vertrekken naar “Ferreira Do Alentejo” waar een speciale kapel is die je niet mag missen wanneer je hier in de buurt bent. De route voor vandaag gaat verder heb binnenland in. We hebben voor nu genoeg van de kust. Het is er heel erg mooi maar er zijn ook opvallend veel campers. Vanaf gisteren zijn ze zeldzaam geworden en dat bevalt me prima. Hoe ouder ik wordt des te meer stel ik de eenzaamheid op prijs. Grote drukten wil ik het liefst vermijden en een direct gevolg is dat we maar weinig steden bezoeken. Dat komt misschien wel een volgende keer.
Untitled Untitled
De kapel is op zijn minst opmerkelijk, maar wat nog opmerkelijker is zijn de mensen in het binnenland. De lokale bevolking, de klederdracht, de gezichten, de grote gouden Creolen, de gouden tanden en donkere gezichten. Als ik niet beter wist dan zou ik denken dat ik tussen zigeuners in de Balkan terecht was gekomen. Het is indrukwekkend maar tegelijk ook intimiderend. Etnisch profileren geeft me een gevoel dat ik elk moment aangevallen of beroofd kan worden! Vanzelfsprekend is dat flauwekul want die mensen zijn net zo verbaasd om mij te zien als ik hun. Zo zie je maar dat etnisch profileren een gevaarlijk wapen kan zijn.
Snel terug naar de camper en weer op pad. We gaan verder het binnenland in op weg naar een stuwdam met een mooie picknickplaats en misschien wel een plaats om te overnachten. Het blijkt een schitterende plaats en de lunch smaakt uitstekend. Voor een moment heb ik zelfs de hoop dat de tablets onder de tafel blijven maar nee. Voordat we kunnen vertrekken dienen er eerst nog enkele vijanden te worden vermoord en bevriende stammen te worden geholpen in een oorlog tegen andere spelverslaafden over de hele wereld. Het ergste is dat de spelers ook nog met elkaar kunnen communiceren en zo smeden ze een hechte band tussen de spelers. Ik laat het maar voor wat het is en wacht buiten in warme winterzon totdat we eindelijk kunnen vertrekken.
“Pisões Roman Villa” is de volgende halte. Overblijfselen van een oude Romeinse villa met enkele van de mooiste behouden mozaïekvloeren in Portugal. Ik hoop dat ik Lyka’s interesse opnieuw kan wekken zodat we eindelijk van die rotspelletjes af zijn. In alle stress mis ik de afslag naar de villa en in het reisboekje lees ik dat er een paar kilometer verderop ook een alternatieve weg is. Zonder een woord te spreken verlaat ik de asfaltweg en rij de bewegwijzerde zandweg op. De weg had beter kunnen maar ik heb ze de afgelopen tijd ook wel slechter gehad.
Totdat we voor een strook modderwater van een meter of twee breed komen te staan die onpeilbaar diep is. Er zijn maar weinig donkere wielsporen zichtbaar zodat ik weet dat er maar weinig voertuigen de doorsteek wagen. Er zit dus niets anders op dan te draaien op de smalle zandweg. Dat blijkt dan ook nog eens moeilijker dan ik had gedacht. De rekensom van de draaicirkel van de camper en de breedte van de zandweg is erg ingewikkeld en maar moeilijk op te lossen. De uitlaat neemt een hap aarde uit de dijk langs de weg en ik ben allang blij dat er niets is afgebroken. Mijn zin om de villa te bezoeken is over! Terugrijden is voor vandaag geen optie dus gaan we maar verder naar de volgende Romeinse overblijfselen die bewaard zijn gebleven.
Untitled
“Núcleo Museológico de S. Cucufate (op de parkeerplaats)” is een hele mond vol maar wel de moeite waard. Het zijn de overblijfselen van een enorme Romeinse boerderij die na het vertrek van de Romeinen verschillende verbouwingen hebben ondergaan en enkele keren hun bestemming hebben gewijzigd.
Er zitten twee verveelde twintigers achter de kassa met elkaar te praten. Ik weet haast zeker dat we vandaag de eerste bezoekers zijn. Het toerisme in het winterseizoen staat op een heel laag pitje en waarschijnlijk zijn het ook nog eens banen geschapen met subsidiegeld van de Europese Unie.
Ze weten me over te halen om de ruïnes nog vanmiddag te bezoeken. We hebben tenslotte nog voldoende daglicht over! Ze hebben gelijk, we bezoeken nu nog de ruïnes en gaan morgen weer verder.
Mijn vrouw zit alweer in “cyberspace” en jaagt op fantasievijanden terwijl ik terug in de tijd wil gaan om te zien hoe de Romeinen achttienhonderd jaar geleden dit deel van Portugal bewerkten en bewoonden.
‘Effe wachten!’, totdat ze klaar is met spelen, is aangekleed en opgemaakt.
Untitled Untitled Untitled Untitled
Ik betaal slechts zes euro kunnen we naar binnen, we krijgen geen toegangsbewijs en dat trek een wenkbrauw bij me omhoog, de ruïnes zijn indrukwekkend. Wat me altijd het meeste van de Romeinen intrigeert zijn de baden. De Romeinen hadden in elke respectabele villa een serie van koude en warme baden. Inclusief aquaducten om vers water aan te voeren en rioleringen om het gebruikte water weer af te voeren. Zelfs loden waterleiding werd tweeduizend jaar geleden al gebruikt!
Untitled UntitledUntitled Untitled Untitled Untitled Untitled
Een gedeelte van de verlaten boerderij is later door de Christenen gebruikt als kapel. Nadat de islamitische Moren dit gedeelte van Europa in bezit namen. Mooie oude fresco’s zijn de stille getuigen van deze periode. We kunnen alleen maar blij zijn dat de moslims uit die tijd niet zo vernielzuchtig waren als de moderne jihadisten.
Untitled
Bij terugkomst in de camper is het al kwart over vijf en we staan niet eens op zo’n slechte plaats. Zonder Lyka te raadplegen beslis ik om de nacht maar hier te blijven. De zon gaat onder en de enkele verdwaalde lantaarnpalen langs de weg gaan aan. Voor mijn gevoel staan we goed hier vannacht.
Untitled
Toch eindigt deze avond in mineur! Mijn experiment met de romige noedels met garnalen en mosselen valt niet goed uit en, terwijl niet eens zo slecht is, het Lyka in zijn geheel haar niet bevalt vervallen wij in een eindeloze haast kosmische stilte. Het zaad dat vanochtend werd gezaaid is vanavond gekiemd. Mijn bloed kookt maar ik blijf rustig en kijk een film. Het zijn de kleine problemen die een relatie spannend maken.

dinsdag 10 januari 2017

Portugal: Rondjes rijden in een oude binnenstad

Santiago do Cacém (op de camperplaats)

Met elektriciteit van het vaste net nodigt het uit om wat langer en meer tv te kijken dan normaal. Het was dan ook erg laat toen ik mijn gisteren mijn slaapplaats opzocht. Dat wordt op deze grijze ochtend vertaald naar een uur later opstaan dan normaal. Voor het eerst sinds weken heb ik geen verhaal meer om te publiceren. Met een mok koffie binnen handbereik begin ik mijn geheugen te pijnigen. Het is slèchts acht dagen geleden maar het lijkt voor mijn gevoel wel een maand of nog langer. Er gebeurt veel maar soms ook tegelijk niets vermeldenswaardig. Nog voordat Lyka opstaat heb ik de ruime lijnen van het verhaal over twee januari klaar.
Untitled
Dan wordt het tijd om te ontbijten en mijn fantasie heeft me gebakken Smac met een gebakken ei en witte bonen in tomatensaus ingegeven. Een Filippijnse lekkernij, maar dan met witte rijst en bananenketchup. Voor het brood moeten we improviseren omdat al het brood aan boord al minstens twee dagen oud is. Vooral het stokbrood dat ik achter de voorbank heb gevonden is zo hard dat het onder de wapenwet valt en zeker niet meer eetbaar is.
Voordat we vertrekken van de camping praat ik nog even met Luuc, de bestuurder van de camper die gisteren bij duisternis arriveerde. Vanochtend viel het me op dat hij hetzelfde onderstel heeft als wij. Een Ford Transit MK3, en dat schept meteen een band. We wisselen wat ervaringen uit en ik hoop dat we beiden wat van hebben opgestoken. Het meest vreemde was wel dat hij gisterenavond door de politie weg was gestuurd. Gelukkig hebben wij dat nog niet meegemaakt. We nemen afscheid met het voornemen om contact met elkaar te houden. Misschien kunnen we elkaar helpen en ervaringen uitwisselen over onze Fordjes.
Untitled
Ik kies voor een weg die dicht langs de kust loopt. Door natuurgebieden, van de ruige kust krijgen we maar weinig te zien, je moet namelijk een uitzichtpunt hebben en die zijn vaak bebouwd met eeuwenoude dorpjes waar de wegen zo smal zijn dat je er alleen maar te voet kan komen. Tel daar het ontbreken van parkeerplaatsen bij op dan heb je algauw de som “doorrijden”!
Gelukkig kunnen we lunchen op een mooie parkeerplaats met enig uitzicht op de Atlantische Oceaan. We hebben een keer zacht brood gekocht bij een “Intermarche” supermarkt, de stokbroden beginnen nu een beetje te vervelen. Voor mij de laatste twee frikadellen uit Nederland en voor Lyka een gemengd beleg van kazen en droge worsten. Dit is zo bijzonder dat ik het wel moet vermelden. Het leven kan niet mooier zijn! Tijdens de lunch hebben we besloten om de kust voor een tijdje te laten wat het is. We gaan landinwaarts en weg van de door de vele campers plat gereden wegen.
Ons doel voor vandaag is “Santiago do Cacém”, een stadje met een tweeduizendjaar oude geschiedenis. Niet alleen de Romeinen waren hier maar ook al voor de Romeinen arriveerden zwierven hier stammen rond die hun stempel op het landschap hebben gedrukt.
We vinden een plekje op een parkeerplaats waar duidelijk staat aangegeven dat die verboden is voor campers. Voor nu heb ik daar even geen boodschap aan. Eerst ga ik de lager gelegen grote parkeerplaats bekijken waar geen verbod geld voor ons soort! Deze is in zijn geheel zo steil dat er geen fatsoenlijke staanplaats voor een camper voorhanden is.
Untitled
Na een korte cameraloze wandeling door de oude binnenstad kom ik bij de tweehonderd jaar oude kerk en het vestingwerk dat al van verre zichtbaar is. Het kasteel is niet te bezichtigen omdat de binnenplaats door de gelovigen is gebruikt als de plaatselijke begraafplaats. M.a.w., is is hier heel weinig te zien en zeker nog minder om te bezichtigen! Voordat we de verboden parkeerplaats verlaten neem ik nog een foto van een ruïne en de vesting op de heuvel.
We gaan verder naar “Ferreira do Alentejo” en wanneer we onderweg een plaats zien om te overnachten dan slapen we daar. Nog voordat we onder aan de heuvel zijn zie ik het logo van de NKC op mijn Garmin verschijnen als teken dat er een camperplaats of camping is. Snel als ik ben druk ik, onder het langzaam in zijn eerste versnelling naar beneden rollen van “de Oude Dame”, op het aanraakscherm.
Het is inderdaad een gemeentelijke camperplaats! De route die de GPD geeft is zeker niet de goede want die gaat dwars door de oude stad en daar zijn de straatjes veel te smal. De roodbruine wegen op de GPS zijn altijd een goede keuze en die worden dus gevolgd totdat we tegen een “verboden in te rijden” verkeersbord aanrijden. Dus linksaf en de gele borden van de wegomleiding volgen. Helaas nemen ze het daar in Portugal niet zo nauw mee als wij in de beschaafde wereld. We rijden zeker een half uur rondjes door smallere en brede straten, soms ook steil maar nooit een probleem. Een paar doodlopende wegen waar we met moeite kunnen keren en we zitten weer op hetzelfde rondje waar we zijn begonnen.
Het is als een 3D puzzel, maar dan in het echt! Van paniek is er nooit sprake geweest maar wel van frustratie, we zitten in een vicieuze cirkel waar we niet uit kunnen breken! Totdat ik wat extra rekenkracht van mijn hersenen aanspreek en de gereden routes projecteer op mijn GPS samen met wat de mogelijkheden zijn. De enige oplossing is vijftig meter tegen het eenrichtingsverkeer in! Zwaaiende en met de grote lichten knipperende tegenliggers worden begroet met een glimlach en ik gooi mijn beide handen in de lucht als teken dat ik er ook niets aan kan doen. Vijftig meter verder is ons probleem opgelost. We rijden in de richting van de camperplaats en kunnen ons geluk niet op!
Untitled
Het is geen bijzondere camperplaats maar goed genoeg voor een nachtje slapen. Schoon, niet te steil, verlicht en aan de rand van de woonwijk. Maar wat het aller belangrijkste is: De camperplaats ligt uit de wind. Op de top van de heuvel staat een ijzige wind die zeker onaangenaam is, dat scheelt een schep kolen om de camper te verwarmen vannacht.
We staan en nu gaan we verder testen met het verbruik van de apparaten die we allemaal aan boord hebben. Het scheelt al iets dat ik de 230V lader van mijn MacBook niet meer gebruik en ben overgestapt op de 12V lader.
Het voelt een beetje als een verplichting maar ik ga meteen aan de slag met het verhaal van vandaag. Dat kan maar klaar zijn nu de herinneringen nog fris zijn. Een lekker koud Spaans biertje erbij en de kachel aan. Het verhaal van twee januari komt op mijn beeldscherm en wordt gecontroleerd en gecorrigeerd. Morgen zijn drie, vier en elf januari aan de beurt. De eerste twee zijn maar korte verhalen omdat ik in “Adobe Lightroom 5” in totaal maar tien foto’s zie. Trek van die tien foto’s twee maaltijden en twee staanplaatsen af dan schiet er maar weinig over om over te vertellen.
Untitled
De voorraad moet worden weggewerkt dus vanavond staat er Chili con Carne uit een blik met witte rijst op het menu. Ik heb wel wat verse paprika en ui toegevoegd om het toch nog enigszins gezond te maken! Het smaakt beter dan verwacht ondanks dat we de afgelopen weken zijn verwend. Na het eten zijn alweer de laatste twee afleveringen van Blindspot aan de beurt. Het wordt weer een paar weken wachten voordat we met die serie verder kunnen. We liggen vroeg onder de wol. We zijn een paar dagen zuinig met de elektriciteit!

maandag 9 januari 2017

Portugal: Op weg naar huis

Aljezur (Camping Herdade do Serrão)

Mijn negatieve gevoelens zijn achtergebleven in dromenland! Toch gaan we op weg naar huis, naar ons geliefde Zaltbommel. Geen paniek! De reis is nog niet op haar einde maar elke minuut, elke kilometer die we vanaf vandaag naar het noorden en het oosten rijden komen we dichter bij huis. We hebben nog geen haast en hopen op veel culturele ontmoetingen.
De stranden, de bejaarden, de criminelen en de Spaanse en Portugese wegpiraten, wij zullen ze niet missen nu we de zonnige warme zuidelijke streken van het Iberisch schiereiland achter ons laten. We hebben hèt gezien en weten nu dat we hier hoogstwaarschijnlijk nooit meer zullen komen, met uitzondering van Gibraltar, dit is nu eenmaal niet ons ding.
Na het ontbijt rijden we naar “Sagres” om als echte toeristen het einde van Portugal te bekijken. Onderweg wordt de omgeving mooier en het aantal campers minder. Dat is in ieder geval positief! We proberen vandaag wat mooie plekjes langs de kust te bezoeken. Er is hier in Portugal in het verleden beter omgegaan met de beschikbare ruimte dan in Spanje. We rijden door kleine gemeenschappen van laagbouw vakantiehuisjes met mooie brede en schone straten.
Untitled
Onze eerste halte, voor een koffiepauze, is op een grote parkeerplaats waar enkele campers staan. Helaas is een landgenoot de asociale camperbezitter om precies tussen verboden te parkeren en een invalide parkeerplaats te gaan staan. Die invalide kan wel een stukje extra lopen! Het kenteken heb ik gewist maar ik denk dat de eigenaar nog wel te weten komt dat ik dit heb geplaatst!
UntitledUntitled
De koffie is letterlijk kokend heet en in plaats van te wachten totdat de koffie is afgekoeld gaan we eerst maar even uitwaaien aan de Atlantische kust. Het is hier duidelijk frisser dan waar we enkele dagen geleden waren. Misschien is dat wel de oorzaak dat het eindelijk rustig is geworden en wij weer meer plezier hebben in onze reis.
Het is een schitterende plaats om de nacht door te brengen maar voor ons is het vandaag onze eerste Portugese campingdag. Dus na de koffie gaan we verder naar “Sagres”, het puntje van Portugal.
Untitled
De afstanden zijn niet erg groot vandaag! Al na een uurtje, en een flinke omweg, staan we aan de muren van een enorm fort. Of het ooit van enige militaire betekenis is geweest weet ik niet maar ik denk persoonlijk niet dat het ook maar enige bijdrage heeft geleverd aan de bescherming van het oude “Koninkrijk van de Algarve” zoals het verhaal op een informatiezuil verteld.
Untitled Untitled
De omgeving en het landschap zijn in ieder geval wel schitterend en opnieuw is er een mooie vrijwel lege parkeerplaats waar we graag de nacht zouden hebben doorgebracht.
Untitled Untitled UntitledUntitled
Toch rijden we verder naar “Praia do Bordeira” waar we heerlijk rustig op de toppen van de Portugese klippen kunnen lunchen. Het is een adembenemend uitzicht! De tomatensoep met brood gaat er goed in! De verandering in temperatuur maakt ook hongerig. Het oude brood wordt zacht in de dampende soep.
Terwijl Lyka nog even bezig is in de camper maak ik een wandeling om het eten te laten zakken en om even wat afstand te nemen. Ik heb het al eerder vermeld, na zo’n lange tijd met zijn tweeën in een kleine ruimte moet je af en toe wat afstand van elkaar nemen. Dit probleem wordt door veel camperaars onderschat!
Untitled
Het verhaal wordt eentonig want òòk hier hadden we wel de nacht willen doorbrengen! Nog zeven en twintig kilometer en we zijn op de camping! De N268 is een zeer mooie weg langs een nationaal park met heel veel potentieel mooie plaatsen om te overnachten. Ik denk dat we hier nooit meer zullen komen maar mijn geknakte vertrouwen in Portugal wordt wel een stuk gerepareerd! Zou het dan toch mooi worden nu we van de bejaarden toeristengebieden afscheid hebben genomen? De camping is snel gevonden en een plaatsje in de zon valt ons ten deel. Het is nog geen drie uur en de dag zit er voor de chauffeur al weer op. Een voor een gaan we lekker douchen en met de snorrende kachel zien we de zon vanuit de camper ondergaan.
Untitled
Met een lekker muziekje op de achtergrond gaan we beiden het internet op. De tijd vliegt om en zodra het tijd is om te gaan eten komt de zalm met carbonara groenten en aardappelpuree op tafel. Het mag een simpele maaltijd lijken maar het smaakt ons uitstekend. We zijn wel gewend om wat sober te eten. We gaan vanaf vanavond eerst het vriesvak, of beter gezegd, de hele koelkast leeg eten zodat we die weer met verse boodschappen kunnen vullen.
Twee afleveringen van Blindspot ronden de avond af. We liggen vroeg op bed want morgen gaan we waarschijnlijk weer de bergen in.
Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?