Chiang Khan (Wilaiwan resort), zaterdag 25 december 2010
Er is nu sprake van een duidelijke botsing van ego’s tussen Jack en mijn persoon. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het vertrouwen in het vinden van een slaapplaats gisteren aan het einde van de dag al had opgegeven. Het heen en weer geschuif van de verantwoordelijkheid en de besluiteloosheid binnen de groep vielen mij in ieder geval heel erg moeilijk. Ik hou er nu eenmaal van wanneer alles goed georganiseerd is en er snel beslissingen worden genomen. Ook wanneer achteraf blijkt dat we het beter anders hadden kunnen doen. Dan is het voor mij een leermoment!
Bij het krieken van de dag zit ik al op de veranda voor onze hut. Het is koud, niet fris, maar ècht koud in het noorden van Thailand. Probeer dat maar eens uit te leggen in het koude Europa en de hordes toeristen op de Thaise stranden! Ondanks de kleine organisatorische problemen heb ik er toch weer alle vertrouwen in dat we deze reis met de motor tot een goed einde gaan brengen. Het is nu wachten op Jack en Kevin tot we weer in het zadel kunnen klimmen.
Het was gisterenavond na het avondeten al duidelijk dat we hier geen ontbijt konden verwachten. Er zit dus niets anders voor ons op dan Thais te denken en een beker instant noedels in te kopen voor het ontbijt van morgenvroeg. Kokend water, voor onder andere de Nescafé oploskoffie, zou er wel klaarstaan. Met een instant noedels als ontbijt verlaten we weer om acht uur het resort.
De jongens hebben er ook weer zin en alleen de dichte mist en de koude ochtendlucht verhinderd dat ze er samen als een haas vandoor gaan. De rustpauzes zijn op dit moment van onze rondreis ook minder geworden.
Zodra de zon eenmaal de mist heeft opgelost rijden Lyka en ik het meeste van de tijd alleen. Ik ben er nog niet helemaal zeker van maar ik denk dat ik volgend jaar gewoon samen met Lyka in december op de motor een rondreis ga maken!
Met elke meter die onder onze wielen rolt stijgt de temperatuur. De zon is onverbiddelijk en wij kunnen niet wachten totdat de temperatuur nog aangenamer wordt. De snelheid van onze reisgenoten loopt op en steeds minder zien we hun achterlichten. Ik laat mij niet opjagen want ik heb geen haast!
Bij de Phu Soi Dao Waterfall houden Lyka en ik een korte pauze om de billen wat rust te geven en de benen te strekken. We zeggen weinig tegen elkaar maar we voelen aan dat we beiden weten dat er een “
haar in de boter” zit.
Er is wat mis tussen ons en de andere twee. Na deze korte pauze zijn we de andere twee motoren kwijt geraakt. Het is geen probleem want Jack heeft het ontmoetingspunt voor het einde van de middag, bij onze geplande slaapplaats, op zijn eigen Garmin Oregon staan. Laat ze samen maar genieten van de snelheid en de bochten van de Thaise bergwegen.
Anderhalf uur later stoppen we bij, een op het eerste oog, een zeer interessante tempel. De Wat Si Pho Chai is anders dan ik tot nu toe in Thailand heb gezien. Het lijkt een vreemd, maar mooi, mengsel van Birmese en Laotiaanse invloeden op de architectuur. Wat deze tempel nog meer bijzonder maakt is het ontbreken van een enkele levende ziel. Laat staan andere toeristen. We zijn in een blinde vlek van Noord-Thailand beland.
Het “Star-Trek” gevoel overvalt mij en in alle stilte sluip ik als een roofdier over het tempelterrein om de perfecte foto te maken. Dat is nu het doel in mijn leven! De perfecte foto maken.
De prooi ruikt het roofdier zoals het roofdier zijn prooi ruikt. Het is hier op het tempelterrein zo stil dat je stof kan horen vallen! De twee oude monniken staan toe dat ik deze foto maak. Een eenvoudige geruisloze knik geldt als de goedkeuring. Ik voel dat als een compliment, vertrouwen en respect. Is dit een mooie manier om rustig naar het einde van je aardse leven te kabbelen?
De jongens zijn gewoon doorgereden. Ik wilde deze tempel in ieder geval niet missen en neem rustig de tijd om foto’s te maken.
Een tiental kilometer verderop staan de twee op een brug, in de schaduw, op ons te wachten. Er worden niet veel woorden gewisseld en dat voelt vreemd aan. We volgen nu de Hueang River die hier de grens vormt met Laos en die later overgaat in de machtige Mae Kong rivier.
Een vreemd herkenningspunt, dat me geheel onbekend is, leidt ons naar een grensovergang op een nieuwe, en geheel onbekende, Nam Hueang Thai-Lao Friendship Bridge tussen Laos en Thailand. En dat blijkt een geluk bij een ongeluk! Nadat we hebben uitgevonden dat we hier onze paspoorten kunnen laten stempelen hoeven we eigenlijk niet meer naar Nong Khai. Onze paspoorten moeten worden gestempeld om een nieuw visum voor dertig dagen in Thailand te bemachtigen.
Zelf race ik zonder na te denken, en zonder problemen, de brug over. Jack wordt gestopt door de grensbewakers en moet met een betaalde Trishaw, waarschijnlijk een familielid van een van de bewakers, naar de andere kant van de brug. Aan de Laotiaanse kant zien we elkaar weer.
De sterke verhalen van Jack over grensbewakers met geladen machinegeweren boezemt me geen angst in. Op de terugweg zwaai ik gewoon met een brede glimlach terug naar de Laotiaanse, of Thaise, grenswachten en rij met de snelheid van een kogel weer Thailand binnen.
Opnieuw is het gassen en te weinig stoppen voor een pauze. Ik laat me niet intimideren, wij stoppen wanneer het ons uitkomt en ik maak foto’s van de nog maagdelijke groene Thaise heuvels. Er is een geaccepteerde rust en tegelijkertijd ook een wrijving tussen de persoonlijkheden van Jack en mij. Het blijft beschaafd tussen ons totdat we in Chiang Khan aankomen.
Het is mijn persoonlijke taak om weer voor een slaapplaats te zorgen. Jack trekt meteen zijn handen terug van deze verantwoordelijkheid zodat hij nooit verantwoordelijk kan worden gesteld door Kevin.
Aan het water van de Mae Kong rivier zijn alle kamers vol dus moeten we verder het binnenland in. Natuurlijk weet ik door ervaring waar te zoeken en zo vinden we een beetje schimmelig maar voor de prijs toch redelijk resort aan de grens van de stad.
De groep valt uiteen en de andere helft van ons gaat slapen terwijl Lyka en ik de was nog even gaan doen. Dat zijn van die kleine dingen die je onderweg ook moet doen zodra de mogelijkheid zich voordoet. Je weet namelijk nooit wanneer de volgende mogelijkheid zich aanbied!
Ook de restaurants langs de rivier hebben door de kerstdrukte volle tafels en we kunnen geen tafel aan het water vinden. Dus ook hier moeten we weer terug naar de grens van stad. Het is gelukkig niet al te ver en het ziet er voor Thaise begrippen prima uit.
Het eten in het Duang Heng Restaurant is goed maar het smaakte me niet zoals voorheen. Het meest vreemde van vandaag is echter dat we van drie dagen achterstand, door de kapotte motoren, nu plotseling op drie dagen voorsprong, door het racen en het stempelen van onze paspoorten, staan. Ik probeer onder het eten in de stilte met onze reisgenoten nog wat te bedenken om de komende zes dagen te vullen.
Morgen weer een dag in het zadel en ik vraag mij af wanneer de confrontatie tussen Jack en mij zal gaan plaatsvinden.
