Engeland: Op zoek naar een douche

Brompton (parkeerplaats The Green Tree Inn)

Het slapen gaat steeds beter hoewel ik weer om half zes onder aan de trap sta. Het maakt me weinig uit want ik geniet van de rust in de ochtend. Lyka slaapt nog en ik kan met een kop koffie binnen handbereik mijn stukjes schrijven. Het blijft bewolkt en het zonnepaneel druppelt elektriciteit in de huishoudaccu. Hoewel we gisteren de hele dag gebruik hebben gemaakt van diverse elektriciteit verbruikers zijn we niet in de problemen gekomen. Ik krijg dan ook steeds meer vertrouwen in de camper en haar systemen.
Na de heerlijke rustdag van gisteren gaan we vandaag weer verder naar het noorden. We gaan op zoek naar een camping zodat we weer eens heerlijk warm kunnen douchen. Vanochtend heb ik zitten nadenken hoe ik de consumpties is de pubs zal afhandelen. Voor mijn gevoel is het meer dan normaal dat ik als dank voor de gratis staanplaats een drankje in de pub nuttig. Dus het is eigenlijk een verkapt stageld? Om de kerk in het midden te laten deel ik het bedrag van de bar door twee en plaats een helft in “Overnachtingen” en de andere helft in “Uitgaan” om zo een goed en eerlijk overzicht te krijgen over onze uitgaven tijdens deze reis met de camper.
Ik had het nog niet vermeld maar bij uitzondering houd ik de kosten bij die we tijdens deze reis met de camper maken. Netjes gecatalogiseerd in vijf verschillende categorieën. Normaal ben ik niet zo’n boekhouder wanneer ik op reis ben hoewel ik wel een budget probeer bij te houden. Na al die jaren onderweg weet ik uit ervaring dat je niet moet proberen te besparen. De ene dag kost nu eenmaal meer dan de andere maar aan het einde van je reis moet je niet het gevoel hebben dat je wat hebt gemist maar je moet ook niet zonder geld komen te zitten.

Om negen uur begin ik aan het ontbijt. Lyka moet voor het ontbijt eerst nog afwassen en begrijpt nu meteen dat je dat niet moet uitstellen maar dat je dat direct na het eten moet doen. Er is dan nog niets aangekoekt en dat maakt het afwassen een stuk gemakkelijker. ’s Morgens rechtstreeks uit bed de afwas doen is geen goed begin van de dag. We gaan voor het eerst op de Engelse toer! Een Cumberland worstje met witte bonen in tomatensaus en een gebakken ei. Het ontbijt voor kampioenen!
Vandaag gaan we eindelijk douchen want het wordt hoogtijd. Ik heb een mooie camping in Yorkshire gekozen waar we naar toe gaan misschien door zijn ligging wel twee dagen blijven. De omgeving veranderd steeds en is mooi zonder bijzonder te zijn. Onze eerste halte zou een Aldi moeten zijn maar een Tesco bied zich aan en dan gaan we daar maar naar binnen!
Ik zie eindelijk een pin-automaat en voor de eerste keer in vijf dagen heb ik Engelse ponden in mijn portemonnee. De wisselkoers is niet om blij van te worden (€ 1,381) maar je hebt nu eenmaal wat contant geld nodig voor noodgevallen en kleine uitgaven. Zoals bijvoorbeeld één pint cider in de pub.
Boodschappen doen in een vreemde winkel blijft een worsteling. We kopen het hoognodige en aardappels om de vraag naar koolhydraten te bevredigen. Ook wordt een garde gekocht want woensdag is en blijft het pannenkoeken dag, ook in de camper!
Toch stoppen we voor de tweede keer binnen zeventien kilometer bij een andere grote supermarkt. ASDA staat bekent om de goedkope brandstof maar dat diesel tanken gaat toch niet zo gemakkelijk als ik had verwacht. Er zit een maximum op de VISA kaart van £ 40,-. Dat is niet voldoende om de tank vol te gooien! Geen probleem, dan doe ik het toch gewoon twee keer achter elkaar! Jammer dan, daar hebben zij ook aan gedacht en met de brandstofmeter op 3/4 rijdt ik verder naar ingang van de enorme winkel.
Ik moet namelijk ook nog naar binnen om te zien of er een fluitketel in het assortiment zit. Ik wordt netjes geholpen door een overvriendelijke supermarktmedewerkster en na twee andere medewerksters te hebben geraadpleegd wordt de ketel gevonden. het is een seizoenartikel want normaal gesproken zijn alle waterketels in Engeland elektrisch. Ik maak van deze gelegenheid gebruik om ook wat blikjes Coke Zero in te slaan en zo is ook deze opdracht volbracht.
Vol goede moed en met een goed humeur gaan we richting het warme gemalen water. De omgeving wordt steeds mooier en heuvelachtig. De weg slingert omhoog en omlaag door velden en bossen en de snelheid van de camper komt zelden nog boven de zestig kilometer per uur.
Bij een kleine rustige afslag rijdt ik de berm in voor de lunch. We hebben bij Tesco hotdog broodjes gekocht en we hebben ook nog een pot grote knakworsten van de Aldi in Zaltbommel ergens liggen! Lyka knijpt in de harde broodjes en achter haar ogen zie ik de gedachten heen en weer vliegen. Inderdaad, de broodjes zijn wat aan de harde kant en moeten worden opgewarmd om ze zacht te maken. Dit is het ceremoniële moment om voor het eerst de “Omnia oven” tevoorschijn te halen.
Voor diegene die niet bekend zijn met een Omnia oven: De Omnia oven is een ronde oven die je op het gas gebruikt. Je kan hem voor verschillende gerechten gebruiken maar wij zullen hem hoofdzakelijk gebruiken voor het afbakken en opwarmen van (worsten- en sauzijcen)broodjes.
De kleinverpakkingen mayonaise, mosterd, curry- en tomatenketchup hebben al hun meerwaarde  al bewezen. We gaan zeker nooit meer op pad zonder die handige kleine zakjes! De hotdogs en de Omnia oven zijn een succes! Twee voor de chauffeur en een voor de bijrijder. Een koude cola om ze weg te spoelen en een koffie in de thermosbeker voor op het dashboard. Ik heb de smaak van het reizen met een camper al te pakken. Lyka heeft volgens mij nog steeds haar twijfels?
Mijn hartslag versneld! Ik lees op het verkeersbord dat er een helling van 16% in aantocht is. Door de opwinding registreer ik niet eens of het stijgen of dalen is. De aantrekkingskracht van de warme douche is groter dan mijn angst en wanneer blijkt dat het om een afdaling gaat kan ik alleen maar lachen. De wegen worden smaller en slechter. Het is vreemd dat we geen enkele wegwijzers naar de beoogde camping langs de weg zien! De twijfel verdwijnt zodra we een hele rij caravans en campers in een mooi park langs de weg zien staan. Toch volgt er een teleurstelling!
‘Douche?’
‘Er is hier niet eens een toilet!’
Ik kijk verbaasd om me heen. Een heel mooie camping met alles er op en aan en geen toiletten en douches? Hoe doen die Engelsen dat in hun caravan? Zijn die dan nog minder hygiënisch dan wij? Maar Lyka is ècht teleurgesteld! Ze begint een beetje af te geven op Engeland en het ontbreken van douches. Dat kunnen we niet hebben in de eerste week van ons avontuur met de camper. Mijn hersensen draaien in overdrive en zonder te weten of ik mijn belofte kan inlossen beloof ik haar dat we morgen ècht een douche hebben al moeten we terug rijden naar Nederland!
In een teleurgestelde stilte rijden we dezelfde weg weer terug en deze keer krijg ik bij het verkeersbord 16% helling bijna een hartstilstand! Deze keer moeten we omhoog! Ik begin de beklimming in de 2e versnelling en zie de snelheid op de Garmin GPS langzaam terug lopen. 32, 31, 29 en dan 26. Hij trekt het niet, giert er door mijn hoofd. Op een iets vlakker stukje schakel ik terug naar de eerste versnelling waarna de camper als een haas verder de heuvel op rent. Ik laat deze ervaring rustig inzakken en kom tot de conclusie dat ik me geen zorgen hoef te maken in de bergen. Maar of mijn achterliggers blij zijn met die oude camper die met 20 Km per uur de berg op gaat weet ik niet.
Nog voor dat deze gedachten uit mijn zieke geest zijn vervlogen staar ik naar een verkeersbord in de verte met de boodschap: 25% daling! 25%? Dat is bijna recht naar beneden! Door het verwerken van deze data rijd ik de parkeerplaats voor het uitzichtpunt stijl voorbij. De meer dan tien auto’s achter ons maken het ook niet meer mogelijk om te keren dus gaan we maar door. Eerst in de 2de versnelling naar beneden maar al snel moet ik toch naar de 1ste versnelling om mijn remmen niet te verbranden. 25% is toch wel een heel uitzonderlijke heuvel die we niet vaak zullen tegenkomen.
Angst is een slechte raadgever en ik moet mezelf dwingen om het van me af te zetten. Met elke dag, elk uur en elke minuut krijg ik meer vertrouwen in de oude camper die nu ons tijdelijke huis is. Het enige probleem is die verdomde douche die we niet aan boord hebben en ook nooit zullen krijgen!

Bij aankomst bij de “The Green Tree Inn” blijkt dat ook hier in Brompton het hele dorp is uitgelopen voor het feest. Er is in Engeland geen Pinksteren en dat is opgelost door een “Bank Holiday” in te voeren. En in de UK kunnen ze een feestje vieren. Er is maar weinig plaats over op de parkeerplaats maar toch weet ik de camper zo te parkeren dat we een comfortabele plek hebben om de nacht door te brengen.
Ik ben onder het genot van een pint cider een toeschouwer van de plaatselijke sport “Coin Tossing”. Een soort Jeu de Boules voor boeren. Twee spelers met ieder twee ringen van wel twee en een halve kilo per stuk moeten die ringen zo dicht mogelijk bij, of om, een stalen pin zien te gooien. De afstand van een meter of acht lijkt overbrugbaar maar zoals bij veel van die lokale sporten ziet het er gemakkelijk uit maar het is heel moeilijk. Ik sla de uitnodiging om het te proberen maar af en concentreer me op de heerlijke cider.
De plaatselijke kampioen slacht de tegenstanders, onder een luid gejuich van de dorpelingen, één voor één af. Ik trek me stilletjes terug want ik wil niet dat de kostenpost ontspanning hoger uitvalt dan de post brandstof! Lyka heeft de ondertussen de “Magners Cider” uit de koelkast gehaald en geniet van elke slok. Het is hier goed vertoeven. Dat Brit Stops is zeker positief!

Nog een biertje om te ontspannen en ik sla maar aan het koken! Pepper steak, een veredelde biefstuk tartaar, met sla en gebakken aardappelen. Voor een moment vergeten we de douche. Voor een moment genieten we samen alleen van het eten.
Ondertussen zijn alle spelers en toeschouwers vertrokken en staan we alleen op de stille parkeerplaats. Internet blijkt ook hier niet voorhanden. Hoewel ik wel een goede verbinding heb om mijn KPN-Europa bundel te gebruiken. Met behulp van het internet en het ACSI boek zoek ik een camping op de route naar het noorden. Met een douche en een wasmachine!
Zodra ik er een heb gevonden klinkt er gejuich in de camper! Het is half tien en na een “wee brah whisky”, we zijn tenslotte op weg naar Schotland, en drie afleveringen van “The Big Bang Theory” klimmen we in ons nestje boven de cabine. Het was weer een mooie dag. Ik moet alleen mijn camera meer gebruiken! Ik moet daar nog aan wennen. Wat vroeger mijn oog naar de buitenwereld was heeft drie jaar haast ongebruikt in een kast gelegen.

Engeland: Een pas op de plaats

Holmpton (parkeerplaats George & Dragon)

Na een redelijke nacht slaap, het matras is wat aan de dunne kant en het bed is net iets te kort, sta ik om half zes alweer onder aan de ladder die naar de slaapplaats in de alkoof boven de cabine leid. Zes en een half uur slaap is volgens mijn bioritme voldoende. Mijn kleine vrouwke ronkt boven mijn hoofd rustig verder terwijl ik mijn eerste kop koffie van de ochtend maak.
De gordijnen aan de vrije zijde gaan open en ik kijk naar een groene haag en wat bomen. Wat is het heerlijk rustig hier! Met mijn telefoon in de ene hand en de kop koffie in de andere loop ik op mijn flip-flops en geheel in jogging en fleece naar de “George & Dragon” en zak neer op een houten bankje voor de pub. Met het internet is het gisterenavond niet gelukt. Ook mijn telefoon laat het in deze afgelegen hoek van Engeland afweten. Ik heb voor € 5,00 200Mb data gekocht bij KPN-Telecom voor gebruik in het buitenland maar het laat zich aanzien dat het weggegooid geld is.
Een tweede kop koffie in de camper en de radio gaat aan. DAB+ digitale radio moet de nieuwe standaard worden. De middengolf (AM) waar we vroeger de piratenstations op konden ontvangen is al zo goed als dood. De FM wordt de volgende die in naam van de vooruitgang een stille dood gaat sterven. Gelukkig zijn ze in het Verenigd Koninkrijk al een stuk verder dan in Nederland. Na de overvloed van TV en radio stations op DVB-T verschijnen er ook tientallen op de op DAB+ digitale radio.
In een laatste wanhoopspoging probeer ik nog een keer het internet op mijn mobiele telefoon en de twee stipjes met 3G erachter brengen mijn telefoon en het internet tot leven. Emails komen op de telefoon binnen en zodra ik mijn MacBook via de kabel aan de iPhone koppel komen ook mijn email programma en Safari Browser tot leven. Foto’s worden opgeladen naar Picasa en mijn eerste verhaal wordt met een paar hobbels naar mijn weblog geladen. In de alkoof is het nog stil! Een derde kop koffie en met een brede glimlach op mijn gezicht bekijk ik het resultaat.
“Engeland: Weer onderweg” staat er boven het verhaal. Maar het is meer dan een verhaal, het is de weg terug naar mijn geliefde levensstijl. De weg terug naar de namiddagen met vreemden die allemaal wat over hun reizen te vertellen hebben. Het werken met alle programma’s die ik zo lang niet heb gebruikt valt me moeilijk. Steeds onderbreek ik mijn werk om diep na te denken hoe ik dat vroeger ook alweer deed. In welke volgorde en met welke combinatie van verschillende toetsen. Maar ik geniet van elke seconde! Het resultaat wordt hopelijk weer veel gelezen.
De iPad ligt weer aan de lader, de radio staat aan en ook mijn MacBook wordt opgeladen. Veel stroom komt er nog niet binnen van het zonnepaneel maar ik wil de grens gaan opzoeken van het gebruik. De gele lampjes op het paneel van de camper zeggen me niet zoveel. 12.4V en 1,2A zijn de cijfers waar ik om 08:45 naar kijk, het lachebekje lacht me nog steeds toe. Ik leg de lat nu bij 12.0V en hoop dat dat niet te laag is!
Zodra Lyka wakker is gaan we aan het ontbijt, volkoren beschuiten met kaas en een zachtgekookt ei dat later toch te hard blijkt. De volgende keer beter. De rustdag blijkt toch moeilijker voor me dan ik had verwacht. Wanneer ik het binnen in de camper niet meer houden werp ik een blik op mijn kleine Garmin 400t en besluit een korte wandeling te gaan maken.

Holmpton is een liefelijk klein dorp waar het elke dag van de week zondag lijkt. De kerk is wegens gevaar gesloten, een storm heeft het dak verzwakt, maar een klein monument voor het kerkhek is wel de moeite waard. Het monument verteld het verhaal van een bemanning van een Avro Manchester bommenwerper, een vliegtuig van een slecht ontwerp die de kust van Engeland niet eens haalde op weg naar Hamburg in Duitsland. Zeven jonge mannen waarvan de oudste slechts 26 en de jongste 19 gaven hun leven voor onze vrijheid die nu opnieuw wordt aangevallen. Van de jongens zelf is er helemaal niets terug gevonden! De “Avro Manchester” bommenwerper was volgeladen met bommen toen ze in een veld naast Holmpton neerstortte.
Aan de Noordzeekust kijk ik naar de grootste nachtmerrie die ons in Nederland ook kan overkomen. Tientallen enorme achterhaalde windmolens draaien langzaam rond om elektriciteit op te wekken die nooit de kosten van de bouw en onderhoud zal dekken.
Een kort gesprek met een lokale man die zijn twee jachthonden aan het uitlaten is verteld me dat het nog veel erger had kunnen zijn! De dorpsraad van Holmpton heeft gelukkig kunnen voorkomen dat ze ook in de velden rond Holmpton zijn geplaatst. De mensen hier is gratis elektriciteit beloofd maar de prijs die ze moesten betalen was veel te hoog! Deze horizonvervuiling heeft de landelijke omgeving voor tientallen jaren verpest en de eerste gratis elektriciteit moeten ze nog krijgen!
Na de wandeling van bijna een uur, inclusief de gesprekken, vallen we aan op de pan tomatensoep met ballen! Gewoon simpel een pan watersoep uit een pakje met een doosje soepballetjes uit de vriezer. Niet dat wij een vriezer hebben maar de koelbox doet nog steeds goed zijn werk! Een paar boterhammen en een schaaltje chocolade vla maken de lunch compleet.

De wandeling in de frisse lucht gevolgd door de warme lunch heeft me rozig gemaakt en ik ga even op de bank liggen. Ja die bank! Dat blijkt een van de beste dingen in de camper. Meer een geluk dan slim verstand! Een langsbank zoals dat ding officieel heet is heerlijk om op te liggen, een dutje te doen of te lezen of tv te kijken. Mochten we ooit een andere camper kopen dan word het er zeker een met weer zo’n bank!

Na een kleine twee uur schiet ik wakker. Ik voel me een stuk beter. Een beker koude thee die de cola light moet vervangen en dan op zoek naar een nieuw doel om te wandelen. Ik wil naar buiten! We hebben geen stoeltjes bij ons, een opblaasbare bank wacht op ons in St Andrews, dus ik moet op een andere manier de frisse lucht tot me laten komen.
Op de computer zie ik dat Hompton ook is gezegend met een ondergrondse bunker uit de koude oorlog. Uit de tijd dat de gehele wereldbevolking onder de duim werd gehouden met de dreiging van een nucleaire holocaust. Ik heb geen intentie om naar binnen te gaan want jaren geleden heb ik er al eens een bezocht met Dean ten zuiden van St Andrews is Schotland. Het is heerlijk rustig en de frisse lucht doet me goed.

Bij de bunker aangekomen voel ik automatisch naar mijn Filofax en iPhone die beiden nog in de camper op tafel liggen. Al had ik naar binnen gewild ik heb geen cent op zak. Sterker nog, we zijn al vier dagen in Engeland en ik heb nog geen pin automaat gezien. Alles gaat hier met plastic! Supermarkt en de kroeg!
Na een kort gesprek met de vrouw in de receptie van de bunker ga ik weer op huis aan. Onderweg denk ik na over deze rustdag. Ik ben niet ècht een persoon van rustdagen. Ik ben liever buiten. De volgende keer, over een week of twee denk ik, ga ik gewoon alleen wandelen. Lyka is gelukkig om een hele dag te lezen en radio te luisteren. Ik ga liever met mijn camera op pad.

Voor het eten drinken we nog wat in de “George & Dragon”. Lyka heeft de smaak van de Strongbow Black Fruit te pakken en ik geniet van een cider waarvan het merk me onbekend is. De lokale mensen zijn vriendelijk en het is er goed vertoeven. Het enige oncomfortabele is dat alle deuren openstaan en dat de verwarming niet aan staat. Een frisse wind blaast door de bar. Waarschijnlijk om kosten te besparen want ik kan moeilijk geloven dat een pub als deze een boterham voor de uitbaters kan opleveren. Misschien wordt de pub wel gesponsord door de dorpsraad om zo toch nog enige leefbaarheid voor het dorp te behouden.
Veel van deze plattelandsdorpen in de UK zijn helemaal leeggelopen omdat er geen werk en geld op het platteland te vinden is. Wat de migranten in de steden hebben gevonden drijft de middenklasse naar het platteland. Landelijk wonen is een teken van rijkdom maar vermoord heel het dorpsleven.
Ik heb wel eens een documentaire op tv gezien over een dorp aan de zuidkust van Engeland dat doordeweeks helemaal leeg was en alleen in het weekend werd bevolkt door de beter gesitueerde uit Londen. Er was geen enkele winkel meer in het dorp en doordeweeks woonden er drie mensen in de spookstad van de rijken.
De korma kerrie van de laatste Hollandse schouderkarbonade met gebakken groenten en fusilli smaakt mij uitstekend. Lyka heeft er wat meer problemen mee. Ze zal toch moeten wennen aan het eten in de camper. Ik kan redelijk uit de weg met twee kleine gaspitten, twee pannen, een wok en een kleine koekenpan maar het blijft behelpen. Ondanks dat we veel vers kopen moeten we toch de voorraad die uit Nederland hebben meegenomen langzaam wegwerken. Het leefgedeelte van de camper ligt vol met etenswaren die in stilte wachten om te worden verorbert.
Een beetje tv (Paper Moon -1973), een rood wijntje en dan naar bed. Morgen gaan we op zoek naar een camping. We verlangen naar een warme douche.

Engeland: Kilometers maken

Holmpton (parkeerplaats George & Dragon)

Het was gisterenavond toch een beetje teveel van het goede geweest. Dat moet ik ècht niet meer doen! Met een lichte kater open ik de deur van de camper en zie een staalblauwe lucht.

Het weer waar je hoopt en Engeland niet ècht bekend om staat. Ik fleur meteen op en zodra ik de koffie in de mokka maker hoor pruttelen voel ik me nog beter! Met de rode plastic kop in mijn handen ga ik in de deuropening zitten en kijk over het zonnige kerkplein van een Engels platteland dorp. Hoe kan dit zigeunerleven met de camper mij ooit gaan tegenstaan?
Om half acht s’ morgens blaast ons 150 Wp zonnepaneel al 2,3A naar de 80 Ah huishoudaccu. Gisteren hebben we een paar uur radio geluisterd en ook de tv heeft twee uur aangestaan, ook de verlichting en de waterpomp is normaal gebruikt en we hebben de mobiele telefoons en de rest opgeladen. Nog steeds zie ik het lachebekje op de monitor dus kan ik voorzichtig stellen dat het totale systeem naar behoren werkt en dat we hoogstwaarschijnlijk geheel onafhankelijk zijn geworden van netstroom. Maar ik behoud enige voorzichtigheid met het gebruik van elektriciteit.
Na het ontbijt van gebakken aardappelen, over van de avondmaaltijd van gisteren, met een gebakken ei er bovenop en een knakworst kunnen we ons vertrek gaan voorbereiden. Alles wat enigszins los in het wooncompartiment ligt krijgt een andere plaats waar het niet, of moeilijk, kan verschuiven of op de grond vallen. Dat is nog een hele operatie! Later gaat dat automatisch. Over enkele weken heeft alles zijn/haar vaste plaats in de camper en hoef je nooit meer te zoeken.
Na enig wikken en wegen besluit ik om de slaapplaats die ik gisterenavond had uitgezocht te wijzigen. De reden daarvoor is simpel. Lyka wil graag twee nachten op dezelfde plaats blijven en ik lees nu in het boek van Brit Stops dat in de pub die we eerst hadden uitgezocht er vrijdag- en zaterdagavond live muziek aanwezig is. Normaal maakt me dat weinig uit maar ik ben ook aan een paar rustige nachten toe. Het links rijden vreet toch meer energie dan je verwacht.
Logistiek veranderd er ook het een en ander. Er moet nu voor twee dagen verse groenten en eten worden ingekocht en er moet ook plaats in de koeling voor zijn. Maar eigenlijk is dat voor later op de dag. We nemen afscheid van onze buren en volgen de binnenwegen richting het noorden. 225 Kilometer zijn er gepland voor vandaag!
De wegen worden plotseling beter dus ik kan mijn eerdere verhaal over de slechte wegen in Engeland weer intrekken. De wegen worden waarschijnlijk op provinciaal niveau onderhouden en daardoor zal het op de ene of de andere plaats veel met elkaar verschillen. Het eerste stuk van de route doet ons aan Nederland denken. Plat als een pannenkoek! Maar lang duurt het niet totdat de glooiende en rollende heuvels van het bekende Engelse landschap zich voor onze ogen uitrollen.
De volgende les is ook snel geleerd! Bij een stijgingspercentage van meer dan 10% moet de oude dieselmotor terug naar de 2e versnelling. Hij pruttelt dan zonder te klagen rustig naar boven. Het directe gevolg is dat er achter ons een lange file, met waarschijnlijk vloekende Engelse chauffeurs, ontstaat. Nu ik dit zo schrijf moet ik het direct weer corrigeren. Het valt me op hoe ontspannen en rustig de Engelse weggebruikers zijn. Net als in vele andere situaties sluiten ze netjes aan en beginnen een rij zodat iedereen netjes op zijn beurt wacht.

Nog steeds geen internet ontvangst!

De koffiepauzes zijn heerlijk om een half uurtje te rusten en even de benen te strekken. Gewoon langs de weg of straat. Je krijgt soms wel wat bekijks maar meestal gaat de wereld gewoon aan je voorbij. Het wordt een lang dag! Veel rijden en het enige wat we eigenlijk nog moeten doen zijn de boodschappen. De Lidl heeft onze harten gestolen en ruim een uur voordat we op de plaats van bestemming zijn rijden we de parkeerplaats van een filiaal van deze supermarkt op. Lyka blijft achter om wat op te ruimen en ik voel me dom omdat ik helemaal geen Engelse munten meer heb. We hebben nog een zakje vol van huis meegenomen. Een verzameling munten die ik van eerdere bezoeken aan Schotland nog had bewaard. Maar het was precies genoegd om de eerste keer boodschappen te doen en nu heb ik geen muntjes meer op zak.
De boodschappenkarretjes van de Lidl vragen om een muntje ter waarde van één pond sterling en ik vraag de eerste de beste die naar buiten komt of er een ATM in de buurt is. Nee dus! Maar ik heb geluk want voordat ik de teleurstelling van het antwoord heb verwerkt valt mijn oog valt op een speciale rolstoel boodschappenkar die geen muntje vraagt. Ik geef het direct toe, het is een vreemd gezicht maar ik ben geholpen.
Deze Lidl winkel is een exacte kopie van de eerste die we bezochten. Dat maakt het een stuk gemakkelijker en deze keer kan ik eindelijk wat Engelse heerlijkheden kopen. Bacon en Cumberland worstjes. Bakken met gemengde sla en grof gesneden bakgroenten, Pepper steaks en knoflook kipfilets, we gaan de komende twee dagen niet omkomen van de honger!
Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat ik al lang geen plaatjes meer van ons eten heb geschoten. Er kwamen klachten over deze foto’s op Facebook dus ben ik er maar mee opgehouden. Nu kijk ik nog steeds naar plaatjes van hondjes, katjes en alles wat je maar kan bedenken wat voor een ander persoon belangrijk is in zijn leven. Maar nu we weer onderweg zijn gaan we toch maar weer foto’s maken. Ik vind het nog steeds leuk om terug te kijken wat we tijdens onze reizen hebben gegeten. Eten is leven en zeker in het buitenland!
Bij aankomst op de parkeerplaats van de “George & Dragon” blijkt de wijziging van onze plannen een goed idee te zijn geweest. De pub is schitterende gelegen en de “George & Dragon” is een plattelandspub in zijn beste stijl. Daar plaats ik later nog wel foto’s van!
De vrouw achter de bar is erg vriendelijk en keurt ons plan om twee dagen te blijven meteen goed! Ze vult ook zonder een vraag, of een vreemd gezicht, onze twee flessen met kraanwater om de tanden te poetsen. Ik maak van het moment, en het gebroken ijs, gebruik om ons te verontschuldigen dat we vanavond waarschijnlijk niet zullen verschijnen aan de bar omdat ik gisteren al genoeg heb gehad.
Ze moet er hard om lachen en antwoord: ‘We zijn er morgen ook nog wel!’
En zo trekken wij ons al vroeg terug in de camper. Lyka om wat te lezen en te rusten en ik stort mij op mijn verhalen over onze avonturen in Engeland!

Het avondeten van een kipfilet met sla en fusilli smaakt ons uitstekend. Deze eerste vrijdag blijven we maar uit de pub want ik heb gisteren echt genoeg gehad en wanneer we elke avond aan de boemel gaan word het wel een heel dure reis.

Morgen gaan we dus wandelen en wellicht wat bezichtigen.

Engeland: Onze eerste dag in Engeland

Beachamwell (parkeerplaats The Great Danes Inn)

Rond vier uur in de ochtend kondigen de eerste zangvogels op het Engelse platteland aan dat er een nieuwe dag op komst is. Om vier uur? Ja, om vier uur ’s morgens! Het is een uur vroeger in Engeland dan in Nederland en hier aan de oostkust betekend dat dat het wel heel erg vroeg weer licht is. Na een tijdje te hebben liggen draaien en te ontkennen dat het weer dag is klim ik toch maar uit de alkoof om een bakkie te doen. Het eerste bakkie van de dag.
Met het verstrijken van de minuten wordt de autoweg naast de parkeerplaats steeds drukker. De vrachtwagens rijden af en aan en ik vraag me af of Lyka wel slaapt. Maar ja, die Aziaten kunnen overal slapen. De eerste inspectie rond de camper na deze onrustige nacht, ik geef meteen toe dat ik van elke vlieg die even rustte op de camper wakker werd, ben ik alweer een stuk wijzer. De aftapkraan van de watertank lekt, da’s niet zo heel erg want later schakelen we over op de grotere tank twee, en de olie lekkage lijkt ook mee te vallen. Dat neemt niet weg dat ik die laatste goed in de gaten moet houden.
We hebben geen echte plannen voor de eerste dag in Engeland, we hebben meer een algemeen plan. We gaan richting het noorden en wanneer een bruin bord, toeristische plaats, langs de weg zien kunnen we altijd eens gaan kijken. Wanneer ik om half zes eens om mij heen kijk is de eerste prioriteit de rotzooi in de camper beter in te delen en op te ruimen! Wat een ongelofelijke zwijnenstal is het binnen!

Ruim honderd mooie kilometer verder hebben we al veel indrukken over het op reis zijn met een camper in het mooie landelijke Engeland. Wat je meteen opvalt is de ronduit slechte staat van onderhoud van de wegen. Deze zijn doorgaans gewoon slecht te noemen, nog slechter dan in België!
Het volgende punt is dat de mensen die je waar dan ook langs de weg in Engeland ontmoet onmetelijk vriendelijk zijn. Het is gewoon opbeurend dat er hier het goede in de mens nog naar boven komt. Tegelijkertijd is het diep treurig dat er in Nederland enkele discutabele groepen met vreemde ideeën en standpunten de Nederlandse samenleving kapot maakt. Ik heb persoonlijk niets met slavernij omdat het kapitalisme ook gebouwd is op moderne slavernij. Maar ik wil er geen burgeroorlog om ontketenen!
Overal links en rechts van de weg zien we mooie plaatsen waar je ongetwijfeld zonder problemen mag/kan overnachten. Mooie oude platteland pubs met enorme parkeerplaatsen en zo maar een vlak stukje langs de wegen. Zolang je er maar geen bende van maakt en je rotzooi weer meeneemt! Het is na een dag al zo vanzelfsprekend dat ik nu ’s morgens rond de camper ook de rotzooi die er al lag opruim. Het is een kleine moeite en ik laat de plaats beter achter dan ik hem gisteren heb aangetroffen als dank voor de overnachting.
De eerste boodschappen van deze reis zijn bij Lidl gedaan en ik kan niet zeggen dat het duur lijkt. Wat wel aan de prijs is is de diesel brandstof, ruim € 1,40 een liter! Maar ja, je kan nu eenmaal niet zonder en op de schitterde landwegen gaan we toch niet veel harder dan 60 Km/u.
De maaltijden aan boord van de camper zijn sober maar smaken ons prima. Een ontbijt van volkoren beschuitjes met kaas en een appel. De lunch van roerei met gerookte zalm is  ook een winnaar, de samen met Lyka gedeelde sinaasappel maakt het maal compleet! Wij zijn nu eenmaal niet van die grote eeters.

Ook de geplande koffiestops, na ruim een uur rijden, zijn heerlijk. We hebben tussen bloeiende velden met koolzaad gestaan in in dichte bossen waar je de fazanten in de verte tussen de bomen ziet scharrelen. Jullie begrijpen dat het ons hier goed bevalt en dat we goede hoop hebben dat het ook zo blijft. Veel kilometers hebben we vandaag niet gemaakt. Z’n 117 kilometer staan er op de Garmin voor vandaag. De totale afstand kan me niet zo boeien, dat zien we wel aan het einde!  Ik ben wel wat vermoeid na die korte nacht en ook het links rijden vreet energie. Je bent de gehele tijd onder het rijden hyper geconcentreerd. De koffie en mini stroopwafels doen tenminste hun werk.

Komende nacht slapen we op het eerste adres van Brit Stops, een vereniging van bedrijven, Pub’s, Restaurants, Theehuizen, Boerderijen en Kunstateliers die mensen met campers verwelkomen en waar je de nacht, veelal met veel extra’s, gratis mag doorbrengen. De “Great Danes Inn” ligt in het kleine dorpje Beachamwell. Een slaperig dorpje op het platteland waar we zeker goed zullen slapen, van verkeer is hier nauwelijks sprake.

Omdat er nog niemand in de pub aanwezig is om ons te ontvangen maken we meteen maar een korte wandeling naar de kerk van het dorp om de benen te strekken. Het is een liefelijk klein Engels plattelandsdorpje met de kerk in het midden. Een niet zo’n heel oude kerk waarschijnlijk want de grafstenen rond het kleine kerkje gaan tot 1823 terug.

Het is een hartelijk welkom wanneer de kastelein om half zes verschijnt. Niet veel later verschijnt er een splinternieuwe Engelse camper van zeker 10 meter lang. Fantastisch mooi maar ook tegelijk onbetaalbaar voor ons tenzij we de loterij winnen. Het echtpaar, ongeveer van mijn leeftijd, is erg vriendelijk en ook heel bereisd dus er ontstaat al snel een band met een kort gesprek als gevolg.
De varkenskarbonade, overleefd in de polystyreen koelbox van Tettje, met gebakken aardappelen en sla smaken uitstekend. Het gebruik maken van een gratis staanplaats naast een kroeg heeft ook zijn nadelen. Ik voel me enigszins verplicht om voor het slapen gaan een biertje te drinken. Het worden drie heerlijke Strongbow ciders met het prijskaartje van € 16,04. Dat gaan we dus een paar dagen achterwege laten.
Met de wifi in de pub kan ik eindelijk even kijken of er nieuws is van het thuisfront. Ik twijfel nog om internet op mijn mobiele telefoon te nemen maar de telefoonontvangst en wifi voorzieningen zijn slecht buiten de steden! Vandaag maar eens kijken of we bij een MacDonald’s terecht kunnen voor een uurtje entertainment en het plaatsen van de eerste verhalen.
Buiten is het muisstil dus totaal het tegengestelde van afgelopen nacht! Om een uur of tien  zoeken we ons bed op. We zijn moe en willen slapen. Onze eerste echte dag zit er op en was een avontuur op zich. Ik denk dat we morgenavond een goed beeld zullen hebben wat het reizen met een camper inhoud.

Engeland: Weer onderweg

Horsley Cross (parkeerplaats The Cross Inn)

Na drie en een halve saaie maanden kan ik eindelijk weer inspiratie vinden om wat te schrijven. Het leven in Nederland valt me steeds zwaarder! Een ongelofelijk egoïstische en egocentrische samenleving is in de plaats gekomen van het Nederland waar ik nog steeds van hou maar steeds minder in geloof.
Sind ons vertrek uit de Filippijnen heb ik veel input maar zeer weinig output gehad.
Ik kan me wel verontschuldigen of oorzaken aandragen maar dat is niet relevant. Het leven gaat nu eenmaal verder en ik wil zeker niet leven in het verleden. Plannen heb ik nog genoeg en die zijn allemaal voor de toekomst. Ik kijk niet om om te zien wat ik heb gemist.
De toekomst! Na het oplossen van vele problemen en tegenslagen èn afhandelen van belangrijke zaken gaan mijn gedachten alweer aardig richting het schrijven van nieuwe stukjes. Steef komt straks ook weer in actie! Zeker na al die leuke reacties over hoe het nu met Steef verder gaat.

Omringt door medelanders die schreeuwen om aandacht en onverdraagzaamheid preken in naam van de vrijheid van meningsuiting.
Ik heb het niet alleen over de politiek maar ook over de door de media uitgespuugde (zogenaamde) bekende Nederlanders. Negerinnen die voor een paar duizend euro onkostenvergoeding per uur aan tafel schuiven bij DWDD om te zeuren over Zwarte Piet bij een van de grootste opvreters van de Nederlandse tv. Betaald door het volk tonnen verdient met het uitzenden van gratis Youtube filmpjes en daarna hard zit te lachen om de naïviteit en de domheid van het Nederlandse gewone volk.
Een gewone Nederlandse man van de vlakte zit twaalf jaar onschuldig wegens verkrachting en aanranding in een Spaanse cel met medeweten van het Ministerie van Justitie! En die doet niets met die informatie!
Daar tegenover staat een zelfbenoemde Turkse kolomniste die zichzelf voor het aanzien van de hele wereld voor gek zet persoonlijk door de minister van buitenlandse zaken in naam van de zogenaamde “vrijheid van meningsuiting” wordt vrij gepleit.
Wilders zijn uitspraak over de Marokkanen in Den Haag is veel besproken en komt zelfs voor de rechter maar de overlast op de boulevard van Scheveningen wordt stil gezwegen door de plaatselijke en landelijke politiek. De slager keurt zijn eigen vlees?
Het nieuws op het internet wordt overheerst door hondjes die honderden kilometers naar hun baasje lopen en jonge eendjes die 8.000 kilometer verderop worden gered door een goede gekleurde politieman. Ontkenning van rassenproblemen pur sang! Waarom noemen we de duivel niet gewoon bij zijn naam? Wat zijn we als Nederlandse samenleving toch diep gezakt!

De afgelopen weken hebben we haast elke dag aan de haast dertig jaar oude camper gesleuteld. Vaak heb ik bij mezelf gedacht, ‘waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?’ Maar de drang naar vrijheid en onafhankelijkheid in de Nederlandse samenleving wordt steeds groter.
Elke avond voor de platte tv dromen tienduizenden mensen over een vrij leven in de natuur. Of dat nu de uitgestrekte wildernis van Alaska is, de bergen van de Himalaya’s of de steppen van Azië, veel mensen hunkeren naar vrijheid en om met rust te worden gelaten. Een vrij leven zonder de moordende rekeningen voor zaken die we niet nodig hebben maar die door de consumptie economie door de strot worden geduwd. Vrij van de bemoeizucht van de maatschappij met haar onzinnige belastingen op voorzieningen waar niemand beter van wordt.
Een camper, hoe klein of hoe oud dan ook geeft je dat gevoel van die vrijheid. Met een vleugje nostalgie van de oude zigeuners. Slapen waar het je uitkomt en steeds nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe vrienden maken.
Maar er loeren ook onzekerheden! Vroeger kon ik de nacht voor mijn vertrek, waarnaartoe dan ook, niet slapen. De onzekerheid. Zal ik mijn vlucht halen? Zal de bus geen pech krijgen? Wat staat me na aankomst op mijn bestemming te wachten? En meer van die vragen die achteraf altijd onder genot van een lokaal biertje op de plaats van bestemming werden weggelachen.
De afgelopen nacht heb ik ook slecht geslapen! Waarom? De onzekerheid, opnieuw, nog steeds na al die jaren! Nu gaan we op pad met een mechanisch vervoermiddel van bijna dertig jaar oud. Oké, de dertig jaar oude camper is goed nagekeken door garage de Bruyn maar dat is geen verzekering dat er niets aan het oude beestje kan falen.

De laatste twee dagen waren zeker niet de beste! Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel regen heb gezien als afgelopen maandag. Alle voorraadkasten thuis zijn leeggehaald en de inhoud naar de camper gesleept. We willen de eerste weken zo goedkoop mogelijk doorkomen. Een noodzaak omdat we de tering naar de nering moeten zetten. Maar ook omdat het leven in vrijheid, het leven in de camper een leven zonder verspilling is. Verspilling is consumeren en verspilling maakt andere rijk maar de natuur en het milieu armer.
Er is ook twijfel. Twijfel over de veiligheid en twijfel over deze manier van reizen. Je zit namelijk wel heel dicht op elkaar voor een heel lange tijd. Hoe goed kan je een reis voorbereiden? Ik pak mijn rugzak in zoals ik gewend ben. Weinig, maar wel de juiste kleding en in de juiste hoeveelheid. Tijdens het inpakken krijg ik de grijns maar moeilijk van mijn gezicht. Het gaat nu ècht gebeuren! Onze eerste reis met de camper wordt een feit.

Vanaf de bestuurdersstoel kijk ik over mijn schouder in het leefcompartiment. De vraag, zijn we wat vergeten?, stel ik mezelf maar niet. Ook ik ben aangetast door het idee dat een goede voorbereiding problemen zal voorkomen. Doch, we gaan naar Schotland, daar verkopen ze alles wat we de komende weken nodig mochten hebben.
Ik draai de contactsleutel om en kijk naar Lyka alsof ik een belangrijk moment in de tijd heb vastgelegd. Een belangrijk moment! De diesel knort en ik voel mijn bloed door mijn aderen stromen zoals de diesel door de brandstofleidingen stroomt. Vanaf nu zijn we overgeleverd aan de nukken en gelukken van het toeval.
We rijden over de van Heemstraweg richting Brakel en ik probeer de camper te lezen. Hij voelt vreemd aan nu de leefruimte is beladen. Te zwaar beladen? Ik hoop het niet. Vast als een huis schuiven we over het asfalt. De remweg voelt wat langer maar het schudden en rammelen is een stuk minder. De rotondes worden met lage snelheid genomen wat de andere automobilisten, met uitzondering van de vrachtwagenchauffeurs, wel moet irriteren. Wij kunnen er weinig aan doen want wij hebben die dingen er niet neergelegd!
Zodra we de A15 richting Gorinchem oprijden gaan we de grens van de topsnelheid opzoeken. Zo snel als een slak gaan we 75, 80, 85, 90, en nu hèèèèl langzaam naar de 95 totdat de eerder opgemerkte resonantie van het voertuig voelbaar wordt. Even de voet van het gaspedaal totdat we de 90 weer hebben bereikt en dan rijden we geruisloos, voor mijn gevoel dan, richting Hoek van Holland.
De eerste honderd en tien kilometer verlopen zonder een probleem en bij de in-check poort naar de veerboot knoop ik mijn eerste gesprek aan met twee caravannende echtparen. Ik voel me opgelucht. De knoop in mijn maag is verdwenen en ook de druk in mijn darmen is in het niets opgelost. We zijn eindelijk van huis en dat lucht op. We zijn van onze dagelijkse beslommeringen verlost, of beter gezegd: ze hebben plaats gemaakt voor andere minder belangrijke, en we zijn weer vrij voor zolang als het mag duren.

Aan boort van de “Stena Line Hollandica" besef ik hoelang het geleden is dat ik aan boord van een veerboot op weg naar Engeland ben geweest. Een modern schip met alles er op en er aan. Internet, een bioscoop en meer vertier dan in heel de gemeente Zaltbommel. Onder het genot van een grote kop koffie gaan de trossen los en komt het schip los van de kade. De overtocht is begonnen, de zon breekt voor een moment door het wolkendek als groet aan het vertrekkende schip.

Vliegen is saai maar aan boord van een enorm schip met een paar honderd mensen is wellicht nog saaier. De ramen zijn groter maar het beeld is zeer eentonig. Ik mis de kleine schermen in de stoel voor me en ook de hapjes en drankjes van de vriendelijke stewards en stewardessen. Twee sandwiches later, bacon and egg en tuna with cucumber, we zijn tenslotte onderweg naar Engeland, en een enorme kop koffie verder begin ik naar mijn bed te verlangen. In de stoel tegenover me ligt Lyka opgerold als een kat maar ze slaapt ook niet. Ogen dicht zodat je de tijd niet langzaam aan je voorbij ziet glijden.
Het water van de Noordzee veranderd in een grijze stroop die de boot wil tegenhouden. Na ruim vier uur, de zee is grijs, de lucht is grijs en Engeland laat zich zien als een donkergrijze streep die de twee andere tinten grijs scheid. Een mooier welkom kan Engeland je niet geven, Engeland dat bekend staat om haar regen en grijze luchten.
Een half uur later dan volgens het schema stappen we weer aan boord van de camper. Geen lekke band en de motor start onmiddellijk. Heb ik me toch weer om niets zorgen gemaakt. Het depressieve gevoel dat de hele wereld tegen me is van de afgelopen maanden, jaren, zal moeten slijten. Zo slecht als de laatste jaren zijn geweest hoop ik nu voorgoed achter me te laten. En plas vocht onder de voorzijde van de camper, waarschijnlijk motorolie baart me wel zorgen. Dat moet ik goed in de gaten houden! Voor het milieu en de gezondheid van de 30 jaar oude diesel.
De douane en immigratie in Engeland is niets meer dan een formaliteit en dan rijden we door het Engelse landschap, vanzelfsprekend aan de linker kant van de weg. Het valt meteen op hoe slecht deze weg is. De camper rammelt en kreunt alsof hij elk moment uit elkaar kan vallen. De schemer valt in en ik wil niet verder meer rijden. Bij de eerste mogelijkheid draai ik een parkeerplaats op naast een kleine pub. We hebben nog geen vijftien kilometer gereden!

Een vrouw, de eigenaar of partner van de uitbater, zit alleen in de pub te eten, er zijn geen andere klanten aanwezig. Vragen staat vrij en zo krijgen we haar goedkeuring om de nacht op de parkeerplaats naast de pub door te brengen. Het is zeker geen beste plaats, het verkeer, veelal grote vrachtwagens met opleggers, op weg naar de veerboot rijdt onafgebroken langs.

Na een simpele maaltijd, een blik tomatensoep met brood, start ik de tv en tot mijn verbazing kunnen we meer dan 35 tv en radiozenders ontvangen, via DVB-T op onze kleine tv. We zijn moe, niet vermoeid maar gewoon moe. Om 23:00 gaat het licht uit en proberen we te slapen, welterusten, morgen gaat ons avontuur in het Verenigd Koninkrijk ècht beginnen.