Thailand: De tijden veranderen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zondag 26 april 2026

Sinds mensenheugenis is het elke zondag in Thailand “Pizza Dag”, tenminste, wanneer er een filiaal van Pizza Company in de buurt is die ook bezorgt. Zo ook deze eerste zondag in Pattaya. Het zijn bijna altijd dezelfde pizza’s, de “Chicken Trio” en de “Super DeLuxe”! Die zijn verschillend genoeg in smaak en vallen ook altijd in de smaak.
Aan het einde van de middag zo rond vier ga ik achter het toetsenbord van mijn MacBook Air zitten om te gaan te bestellen. Dat bestellen gaat bijna vanzelf want ik heb al jaren een rekening bij de “Pizza Company”. Ik wandel door de verschillende schermen heen en bij de pagina afrekenen aangekomen slaat er de schrik op mijn hart.
Ten eerste klopt het telefoonnummer dat ze van mij hebben op de website niet! Dat is een heel oud nummer van jaren geleden. Waarschijnlijk nog van voor het Corona tijdperk. In Thailand wordt je prepaid telefoonnummer na zes maanden niet gebruikt te zijn automatisch verwijderd. Eerst maar even bellen over dat verkeerde telefoonnummer!
Het juiste telefoonnummer is belangrijk zodat de bezorger je kan bellen, of een sms sturen, wanneer hij bij de receptie staat met de bestelling. Gelukkig hoeft er niets veranderd te worden. Mijn juiste telefoonnummer staat in de systemen van de Pizza Company maar het is helaas niet mogelijk om telefoonnummers in de database van de website te wijzigen.
Daarna komt er een tweede verrassing! Je kan niet meer contant aan de bezorger betalen. Het plastic, Visa/Mastercard, en het betalen met de telefoon heeft nu ook Thailand bereikt. Ik had het kunnen weten want in de geheel gerenoveerde BigC zijn er nu ook zelfscankassa’s waar ik al een keer met mijn “Wise debietkaart” de dagelijkse boodschappen heb betaald.
Het wordt dus de Wise debietkaart! Ik neem de gegevens over van het kleine plastic kaartje en enkele tellen later krijg ik de boodschap op het scherm dat de betaling is ontvangen en dat de pizza’s rond 19:00 worden bezorgt. De tijden veranderen in Thailand!
Zondag is ook de dag dat ik op de kamer blijf. Op dit ongebruikelijk moment van het jaar, normaal zijn we eind april altijd in Nederland, maak ik me klaar voor de laatste voorjaarsklassieker. Luik-Bastenaken-Luik staat op het programma en belooft een spektakel te worden. Natuurlijk zijn alle ogen gericht op Tadej Pogačar maar er zijn ook enkele jonge kapers op de kust. Zoals onder meer het jonge Franse talent Paul Seixas. De TV-reportage begint rond 19:30 dus dan zullen de pizza’s al bijna verdwenen zijn.
Met de internet radio van “AccuRadio” op de achtergrond mijmer ik over de problemen in Nederland. Het zijn niet eens èchte problemen. Het gaat over de halsstarrigheid van een persoon die eveneens een slechte verliezer. Hij geeft een ander de schuld van zijn eigen domme handelen. Dat gezeur heeft mij het afgelopen jaar al meer dan achtduizend euro gekost! En dat lijkt mij toch een serieuze aderlating voor de onnozelheid van iemand anders?
Ik probeer Nederland, in mijn hoofd “Hamasstan” uit mijn gedachten te verbannen en denk na over het Pattaya anno 2026. Een heel ander Pattaya dan het Pattaya uit 1999 toen ik hier de eerste keer was. Er zijn nog wel enige overeenkomsten maar de ziel van de badplaats is veranderd. De Thai zijn na de Covid samenzwering veel harder geworden. Ik krijg steeds vaker het idee dat westerlingen hier niet echt welkom meer zijn.
Mijn ochtendwandelingen zijn zoals gewoonlijk heerlijk ontspannend, net als de afgelopen jaren. Er waait vanaf de zee een bries over de boulevard die net genoeg verkoeling brengt. Tijdens de wandeling langs het water slalom ik langs de bijna slapende vlinders van de nacht en de bedelaars die steeds lastiger worden. Het aanraken van mijn lichaam gaat me snel irriteren maar ik moet mij inhouden en rustig blijven. Je opwinden is gezichtsverlies!
De: ‘zoals de wind waait waait mijn jasje’ mentaliteit is hier het beste.
Ondanks dat er heel weinig westerse toeristen zijn overgebleven na het Thaise nieuwjaar blijven de Thaise investeerders optimistisch. Zoals op deze hoek in Soi Bua Khao. Ik heb heel wat Thaise maaltijden genuttigd in de golfplaten schuur die hier heeft gestaan.
Later was er een fruitmarkt die de helft goedkoper was dan de supermarkten. En nu? Het zal wel een woontoren worden met koopappartementen. De gangbare mening is hier nog steeds dat de hele wereld in het mondaine Pattaya wil wonen!
Aan Second Road is het zoveelste, en misschien wel het laatste, complex met bars gesloopt. De oude gezellige beerbars zijn ingehaald door de mobiele telefoon. De ontmoetingspunten voor westerse mannen en oosterse vrouwen zijn nu niet meer de gezelligheid van de bars maar het koele onpersoonlijke internet. Een kort video gesprek met een dame van plezier, waar vaak ook de handelswaar in levende lijve wordt getoond. De instructies voor de altijd aanwezige Grab of Bolt motortaxi en de zaken zijn gedaan.
Op dit terrein zijn oliepalmen geplant. Waarom? Er is mij ooit verteld in Bangkok dat de grond in Thailand is verdeeld in bouwgrond en agrarische grond. Voor een perceel waarop een gewas staat dat een agrarische oogst produceert zijn de belastingen veel lager! Ook hier zal in de toekomst wel een appartemententoren verrijzen. Tot de bouw begint is het in ieder geval een boomgaard.
Het ooit zo majestueuze “Royal Century Hotel” **** staat al zes jaar leeg. Het zeker 170 kamer tellende complex is de “Corona Pandemie” nooit te boven gekomen. Je moet wel heel veel geld, en vertrouwen in de toekomst, hebben om deze gok te nemen.
De Central Pattaya Road waaraan dit hotel ligt oogt ook steeds droeviger. Veel borden met “For Rent” achter de glazen ramen en deuren. Eindeloze rijen lege massagesalons met verveelde masseuses die nog niet eens genoeg geld voor de huur van hun kamer en de dagelijkse maaltijden verdienen. Alle hoop is gevestigd op die ene prins op het witte paard die een wandelende pinautomaat blijkt te zijn.
Na een paar koude grote beer Leo met enkele Noorse en Zweedse vrienden zijn we bij de Captain’s Corner gaan eten. De Chicken Roast en de Fish & Chips, aangevuld met een salade, waren heerlijk.
Op het terrein waar vroeger de enorme Xzyte discotheek stond zijn nu uitgaansgelegenheden voor de jongere Thai gebouwd. Een mix van eetgelegenheden met enkele bars en restaurants waar tot diep in de nacht live muziek speelt. Het is nog niet druk wanneer we om kwart voor acht over het terrein lopen. Hier gaat het pas laat op de avond los en het gaat door tot in de kleine uurtjes.
Er verschijnt een bericht op de iPhone dat de bezorger onderweg is. Ik kan live meekijken waar de bezorger zich in het drukke zondagavond verkeer van Pattaya bevind.
‘Pizza Delivered’ knippert er op het kleine scherm.
Snel met de lift naar beneden en daar staat de scooter met de geïsoleerde box achterop. Zij is duidelijk opgelucht dat de klant gevonden is. Ik geef haar 20 baht fooi en ga weer met de lift naar boven. De pizza’s smaken zoals gewoonlijk. Nog een grote kles Leo bier en dan wielrennen kijken. Wat kan het leven toch mooi zijn in den verre.

Thailand: Pyjama’s, tatoeages, voetbal shirts en zure oksels

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zaterdag 25 april 2026

Na het Thaise nieuwjaar, Songkran, vertrekken de meeste kwaliteitstoeristen weer naar hun thuisland. Wat achterblijft is het “Crème de la crème" uit de Europese en Noord-Amerikaanse landen. Het zijn veelal ballonnenjagers met een testosteron niveau dat niet gezond is.
Maar laat ik beginnen bij de gemiddelde Thaise, Laotiaanse en Cambodjaanse vrouwen die ze aanbidden. De Zuidoost-Aziatische jonge vrouwen zijn in de afgelopen jaren zichtbaar dikker geworden. Waar vijftien jaar geleden een dikkerdje de uitzondering was is nu een slank meisje de uitzondering. De oorzaak is voor de gemiddelde Europeaan duidelijk, ze eten teveel suiker en veel minder groenten dan voorheen. Amerika is nog het beloofde land en alles wat uit Amerika komt is goed. Bewegen onder de brandende zon is sowieso fout! Je kan beter vanaf je bed op de telefoon je maaltijden bestellen.
Inkt onder de huid is een persoonlijke smaak en een modeverschijnsel. Voor mij is het een kunstvorm. Een levend schilderij waar de Duitse Nationale Socialisten lampenkappen van maakten in hun vernietigingskampen. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien hoe op Borneo verbrande noten tot pulp werden geslagen en verwerkt tot een gitzwarte inkt die met bamboenaalden en een houten hamertje tot een stammen tatoeage werden verandert.
De dames op het platteland in het noordoosten van Thailand, de Isaan, zijn maar zelden versiert met inktplaatjes. Wat je wel tegenkomt zijn beschermende en demonen afwerende Boeddhistische teksten op rug tussen de schouders of op de bovenarm. In een zwarte, rode of zeer lichtrode inkt, de lichtrode teksten doen bijna onzichtbaar hun werk.
Eenmaal in het barcircuit van Pattaya komen de inktplaatjes voor de boerinnetjes vanzelf. Je plaats in de pikorde wordt bepaald in de bar waar de meiden werken en ook in de complexen waar de meisjes, vaak met meerdere personen, een kamer huren.
Noem het trots, angst, of moed voor een duidelijk teken naar de anderen dat ze anders zijn. Het grote aantal tatoeage ateliers, en de misbruik van goedkope lokale sterke Thaise rijstwijn, zal ongetwijfeld ook meerwerken aan de verplaatsing van de inkt uit de flacon naar de lederhuid van de dames.
Je ziet ook steeds vaker grote tatoeages die niet zijn afgemaakt of ingevuld met kleur. De reden zal vaker financieel zijn dan de plotselinge angst voor de naald. Wat bezielt een vrouw met een grote zichtbare tatoeage “Harry Potter” boven haar borsten op haar borst?
Helaas kunnen de tatoeages moeilijk worden verwijderd. Een litteken is vaak minder aantrekkelijk voor een klant dan een tatoeage die je enkele jaren geleden zo dronken als een ui heb laten zetten. Er komt volgens de kenners ook het Boeddhisme om de hoek kijken. Het lichaam is slechts de verpakking voor de geest, of de ziel zoals de christenen het noemen. Dat zou de reden moeten zijn waarom de van nature aantrekkelijke meisjes er soms uitzien als monsters uit een Pixar poppenfilm.
Deze vrouwen zijn na de Covid-samenzwering ook massaal pyjama's gaan dragen. Niet alleen in bed! Je komt ze werkelijk overal tegen op straat. Ze zijn nu zelfs in grote winkelcentra te bezichtigen. En vertrouw me? Het is geen smakelijk gezicht om de blubberende trillende massa van de vrouwen met een stevig overgewicht in de dunne glanzende stof op teenslippers voorbij te zien schreden.
De mannen die deze vrouwen aanbidden zijn vaak het stereotype van de blanke Britse man. Een stevige bierbuik, vaak verstopt in een voetbalshirt van het plaatselijke team of een Brits voetbalteam dat zijn sporen in Europa heeft verdiend.
Deze mannen lopen als pauwen met deze vrouwen door de smalle straten van centraal Pattaya. Hun ogen scannen als roofdieren naar mogelijke gevaren die hun vrouwen, die veelal per dag worden betaald, kunnen wegkapen. Geen enkele glimlach op hun mond. Rollende spieren versierd met tatoeages aangevuld met een intimiderend gezicht. Welkom in Thailand!
Deze mannen zitten veelal ook van top tot teen onder de tatoeages. En dat moet gezien worden omdat het macht en kracht uitstraalt. Althans volgens de wat minder ontwikkelde hersenen. Het gebruik van anabole steroïden druipt van ze af. Dikke bundels eiwit die iets moeten goedmaken wat ze in hun bovenkamer tekort komen.
Deze Britten zoeken elkaar vaak op en zodra er een roedel van deze oermensen een bar betreed moeten de andere gasten plaats maken en op hun tellen passen. De meisjes spelen met alle partijen mee die geld in laatje brengen.
Zij kijken op hun eigen manier naar de hoek van de bierfles wanneer de Britse Adonissen een slokje nemen. De hoek van de bierfles tijdens het drinken verteld hoeveel bier er nog in de fles zit. Zodra de hoek groot genoeg is staat er een meisje, en vaak twee of drie, klaar om de lege fles om te wisselen voor een nieuwe volle fles.
Een verkeerde blik, een verkeerde te luide lach of een verkeerd accent kan de aanleiding zijn tot een opstootje en hanig gedrag in de bar. Het blijft, op een enkele uitzonderingen na, bij schelden en intimideren. Deze Britten kennen de Koninklijke Thaise Politie maar al te goed en willen niet achter de tralies verdwijnen. Slimmeriken verlaten na een confrontatie de bar en gaan gewoon ergens anders een biertje drinken. Je moet tenslotte overal voor je biertje betalen!
Het grootste raadsel is eigenlijk dat zij vaak praten over de verguisde Indiërs. Het volk uit een enorm land dat Groot Brittannië haar keuken en kleur heeft gegeven. In India ligt de oorsprong van het Britse Keizerrijk! Over grootheidswaanzin gesproken! En dat terwijl ze grote overeenkomsten hebben met die kleinere donkere mensen. Axe, of een andere deodorant, heeft zijn weg nog maar mondjesmaat op het Indiase subcontinent gevonden.
De zure oksels zijn een duidelijke aanwijzing waarom deze Britse mannen als vrijgezel/gescheiden door het leven gaan. Ook zij hebben de deodorant nog niet echt ontdekt. De zoete goedkope Brut aftershave, vermengd met zure oksels, is nog steeds een winnaar in het Verenigd Koninkrijk. De mix van die twee geuren is uniek in de wereld.
Het is niet anders! De laatste vijftien jaar is Pattaya verloederd door het hoge percentage Henkies van Britse afkomst die de eens zo bruisende en gezellige badplaats tot een Aziatische Blackpool hebben getransformeerd.

Thailand: Een jubileum

Pattaya (Nakorn Siam Boutique) 605), donderdag 23 april 2026

Onze tweede dag in Thailand ontwaak ik met een bijzonder gevoel. Het is veertien jaar geleden dat Lyka en ik elkaar ons jawoord gaven tot een bijzondere verbintenis. Ik was door iedereen gewaarschuwd om niet met een Aziatische vrouw te trouwen. Ze hadden het allemaal gelezen en op TV gezien. Die vrouwen zijn alleen maar volgzaam omdat ze op je geld uit zijn!
Mijn lieve vrouw slaapt nog als een roosje wanneer ik iets na zes uur de eerste beker koffie ga zetten. Opnieuw heb ik goed geslapen maar het was niet lang genoeg. Ik voel me steeds heel erg moe en mijn hersenen voelen aan alsof ze in een blender zitten. Ik kan alleen maar hopen dat onze problemen in Hollandistan snel zijn opgelost en mijn zorgen met de noorderzon verdwijnen.
Met een brede glimlach op mijn gezicht bestudeer ik het verse koffie schouwspel op de TV tafel dat de twee vorige reizen haar definitieve vorm heeft gekregen.
Van links naar rechts
⁃ Het roze melamine kopje van Boonsiri Hotel in Sisaket. Ik breng het echt weer terug!
⁃ De rvs koffiebeker uit Osaka in Japan.
⁃ De siliconen koffiefilter van AliExpress.
⁃ Een koffie filter van de Aldi
⁃ Gemalen koffie van de Lidl.
⁃ Een siliconen opvouwbare waterkoker van AliExpress.
Het gaat uitstekend om zo een, maar meestal twee, beker(s) verse koffie te zetten. Alles is beter dan de Nescafé oploskoffie die ik al een eeuwigheid geleden heb afgezworen. Ook maakt het financieel heel veel verschil nu ik zelf de koffie zet!
De grote vers gezette beker koffie van de 7-11 kost tegenwoordig 70 baht (€ 1,90). Die beker is iets kleiner dan de beker die ik gebruik. Het is ook een groot voordeel dat ik me niet eerst hoef aan te kleden om koffie te gaan halen. Er zat zes kilo gemalen koffie in onze koffers toen we Zaltbommel verlieten. Een pond per week is de hoeveelheid die wij verbruiken. Bij de 7-11 zouden we ongeveer € 26,- per week kwijt zijn aan koffie. Dan is zelf koffie zetten een stevige besparing. € 28,40 voor een kilo gemalen koffie in Thailand tegen € 9,99 bij de Lidl in Zaltbommel!
‘Besparen waar het kan en uitgeven wanneer het nodig is!’, is een ongeschreven wet voor de reizigers.
Lyka ontwaakt van de geur van de vers gezette koffie zodra ik het kokende water op de gemalen koffie giet.
‘Happy anniversary!’ fluisteren we tegen elkaar terwijl we elkaar op de lippen kussen.
We zijn niet altijd even gemakkelijk tegen elkaar maar dat betekent niet dat er geen liefde meer tussen ons leeft. We houden oprecht van elkaar en laten dat regelmatig aan elkaar zien.
Vandaag bestaat het ontbijt uit de vertrouwde ham/kaas tosti's en de dubbele varkensburger met kaas van de 7-11. Voor € 2,65 kan dit ook niet duur worden genoemd! De Thaise tosti’s van de 7-11 zijn tegenwoordig wereldberoemd. Er is vorige week een Amerikaan door de douane aangehouden die honderd van deze tosti’s in zijn koffer had verstopt!
Het kan aan onze smaakpapillen liggen maar we zijn het er al snel over eens dat de tosti’s deze ochtend niet zo lekker zijn als vroeger. Ook het broodje hamburger smaakt anders omdat het niet helemaal door en door warm is. De volgende keer het personeel in de 7-11 maar goed in de gaten houden! De overheerlijke zwarte koffie maakt een hoop goed!
Het is onze tweede dag in Thailand en natuurlijk wil ik mijn ochtendwandeling weer maken. Volgens het weerbericht is het slechts 31 graden maar ook op deze tweede dag heb ik het gevoel dat een vochtige warme deken mij wil wurgen.
De nieuwe pleister op mijn linkervoet heeft na een half uurtje wandelen al een beetje los gelaten en dat laat mij besluiten om bij de 7-11 aan de Beach Road te kijken of ze hier misschien de pleisters hebben die de vorige keer goed zijn bevallen.
En ja hoor, daar staan ze in het kleine rekje achter aan de muur. Mijn eerste flesje sodawater van de dag en buiten uitrusten van de eerste 2.300 meter door de warme vochtige tropische lucht. Ik kijk om mij heen. Het voelt anders aan dan een jaar geleden toen ik hier voor het laatst zat. Onderweg op de South Pattaya Road was het mij al opgevallen hoe weinig verkeer er op deze ochtend is. Ook hier aan het strand zijn er weinig tot geen toeristen. Een verdwaalde Indiër loopt hand in hand met een Thaise nachtvlinder.
Vermoeid! Ja, ik voel mij nog steeds oververmoeid en erg onrustig. Het is tijd om verder te gaan, langzaam slenter ik naar het rustpunt van de tweede etappe. De hardlopende bejaarden roepen veel respect bij mij op. Gezond leven helpt maar het is geen garantie voor een lang leven. Zelf hou ik meer van de kwaliteit van je leven, lekker en gezond eten en vanzelfsprekend elke dag een paar ijskoude biertjes. En natuurlijk wandelen. Een van de weinige sporten waarbij een oude man weinig kans heeft een blessure op te lopen.
De meisjes langs het water spreken iedere man zonder een partner aan die ze passeert.
Het: ‘Hello Sexy Man!’, is tegenwoordig verandert in: ‘You Wan Boom-Boom?’
Niet echt romantisch en zichtbaar slecht voor de zaken. De treurigheid druipt van deze eenvoudige en slecht verzorgde vrouwen af. Zij zijn vanaf het platteland naar Pattaya gekomen om eenvoudig een veelvoud van hun dagloon op de rijstvelden te verdienen. De waarheid is hard en komt niet in de buurt van hun dromen.
Met een koud flesje sodawater in de hand arriveer ik op mijn tweede rustpunt aan het begin van Beach Road. Daar ontmoet ik de Amerikaanse kennis waar ik vorig jaar veel goede gesprekken heb kunnen voeren. Hij is op de fiets en is vergezeld met een Schot. Vol met tatoeages en een hoeveelheid spieren die je alleen maar bij de slager in de vitrine kan vinden.
De Schot is zichtbaar verbaasd dat ik niet over spierbundels beschik, net als de Amerikaan, en mijn zichtbare huid nog steeds maagdelijk zonder enige inkt is. Hij komt uit de buurt van Aberdeen en mijn foto in de kilt laat hem beseffen dat ik ook een band met Schotland heb.
Mijn Amerikaanse kennis en de Schot zitten helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn helemaal klaar met hun geboortegrond nu het is overgenomen door (illegale) immigranten. Mijn kanttekening dat de (illegale) immigranten in de USA hoofdzakelijk Christenen zijn en de (illegale) immigranten in Europa hoofdzakelijk islamieten zijn wordt bevestigt met een knik en een knipoog.
Ik voel een discussie opborrelen over de verschillen en overeenkomsten tussen de (illegale) immigranten en Europa en de USA. Zo ver laat ik het niet komen! Ik neem snel afscheid en ga op weg naar mijn derde rustpunt van deze wandeling. Een 7-11 aan de Central Pattaya Road aan het einde van Soi Bua Khao.
Het eerste stuk is langs het strand in de tegenovergestelde richting langs Beach Road. Dezelfde ontgoochelde vrouwen kijken me opnieuw aan. Zodra ik linksaf sla, de Central Pattaya Road op, laat ik het watergebeuren achter mij. Het was vijfentwintig jaar geleden niet anders.
Vol verbazing zie ik dat de nieuwbouw op de oude locatie van de enorme TOPS-supermarkt niet veel is opgeschoten. Gewoonlijk bouwen ze in Thailand 24/7 maar hier lijkt het meer op 1/7! Ook op Pattaya Second Road is het verkeer zo luw dat ik veilig, zonder gevaar voor eigen leven, kan oversteken. Het is echt het laagseizoen en de straten van Pattaya zijn leeg.
Op de rand van de stoep drink ik mijn derde flesje sodawater. In de tropen is het belangrijk om veel te drinken. Voor mij persoonlijk is het belangrijker om de inname van suiker te beperken. Suiker is slecht voor iedereen maar zeker voor een oudere man met diabetes. Daarom ben ik heel lang geleden al gestopt met die gesuikerde frisdranken.
Het net voor twaalf wanneer ik via Whatsapp contact maak met Lyka over de lunch. Ook vandaag gaan we eten bij de Big-C alleen wat luxer, het is tenslotte onze jubileumdag!
We gaan eten bij “Ichiban Ramen”. Een iets luxer ramen restaurant voor nog steeds een meer dan redelijke prijs omdat de kwaliteit erg hoog is. De Japanners laten geen enkele ruimte om het voedsel niet in perfecte staat, en compositie, te serveren. Lyka heeft de ramen met yakitori en ik de yakisoba met inktvis en varkensvlees. De ongezoete koude matcha drank maakt het tot een heerlijk geheel. Deze acht euro is in ieder geval goed besteed.
Het is heerlijk vertoeven op de hotelkamer in de airconditioning. Ik heb nog voldoende te doen op mijn MacBook en Lyka kijkt tv. Het is te warm om te gaan wandelen in de middag dus is dit een goede oplossing om de middag door te komen.

Later dan gewoonlijk gaan we voor het eten nog een biertje drinken bij Katesiree. Lyka drinkt een grote Leo uit een glas met ijs terwijl ik er in dezelfde tijd twee drink. Het is een goed begin van deze avond met mijn twee Noorse vrienden op de achtergrond. Ik reken 220 baht (€ 5,80) af, inclusief de fooi, voor omgerekend zes pijpjes bier. Ik denk dat ik niet verder hoef uit te leggen wat ik hiermee wil zeggen!
We hebben in het vliegtuig afgesproken om bij “Patric’s Belgian Restaurant” een biefstukje te gaan eten op de avond van ons jubileum. Een blik naar de gevel van het restaurant verteld het hele verhaal. De naam is veranderd in “Patrick's Steak House” en de prijzen zijn stevig verhoogd, of beter gezegd gelijk getrokken, naar het niveau van “Beefeater Steak House” en “LongHorn Steak House”. De prijzen zijn nu €€€/€€€€ en dat willen we absoluut niet betalen. € 30,- / € 40,- voor een biefstukje met patat en wat groente mag goedkoop zijn voor Nederlandse begrippen maar voor ons is het een astronomisch bedrag!
We kijken elkaar aan en kijken daarna naar het uithangbord “Kiss Food and Drink”.
‘Visje?’, zeggen we in koor.
We knikken en vinden meteen een lege tafel aan de rand van het terras. Het eten is goed en komt snel.
Voor 680 baht (€ 18,-) hebben we heerlijk gegeten en onze veertiende huwelijksdag gevierd. Onderweg naar het hotel zeggen we hier en daar gedag tegen vrienden en bekenden. Dit was een dag om nooit te vergeten.

Thailand: Koffers in plaats van rugzakken!

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), woensdag 22 april 2026

Om vier uur ben ik klaarwakker!
Wat ga je dan doen?
Niets!
Je luistert naar de geluiden van de Thaise nacht.
In de verte loeit een sirene van een ambulance en door Soi Bongkot raast een scooter te snel en te luid. De bestuurder hoogstwaarschijnlijk stomdronken en zonder helm.
Dan valt er een stilte. Ik kan niet voelen of Lyka naast mij ligt te slapen of dat ze ook wakker is. Een nieuwe, vreemde kamer in een hotel brengt altijd een gevoel van ongemak in mij boven. Ik heb gewoon wat meer tijd nodig om in het begin van een reis aan de wisselende slaapkamer te wennen. De lichtjes en geluiden in het donker zijn altijd weer anders.
De wekker loopt af en ik zoek op de tast naar mijn iPhone.
Waar is dat verdomde ding?
Waar heb ik dat ding gisterenavond gelaten?
Het geluid stopt zodra ik het beeldscherm aanraak om precies negen minuten later opnieuw te beginnen. Buiten is het al licht en de rijzende zon probeert door het dikke wolkendek te breken.
Koffie!, schreeuwt mijn geest en lichaam. Ik open het aangebroken pak gemalen koffie en geniet met mijn ogen dicht van de aromatische geur die opstijgt uit de glimmende goudkleurige verpakking.
Het water in de opvouwbare waterkoker borrelt en Lyka ademt zachtjes achter mij op het harde bed. Er zijn nieuwe matrassen met een extra vinyl vel tegen bloed en urine. Dit wordt steeds gebruikelijker in de landen die veel goedkope toeristen ontvangen uit onontwikkelde landen.
Een klont ijs in de afsluitbare koffiebeker om de gloeiend hete vloeistof snel naar een temperatuur te brengen die mijn mond niet verbrand.
Ik klap mijn MacBook Air open en zoek naar het verhaal waar ik me bezig ben. Pages opent zonder problemen. Daarna start ik Adobe Lightroom Classic om de foto’s te bekijken die mijn verhaal wat levendiger gaan maken. Ik bekijk nog regelmatig oudere publicaties toen ik de foto’s minder belangrijk vond. Tegenwoordig wil ik meer en grotere foto’s publiceren om een duidelijk beeld te vormen van de plaats en onze belevenissen. Het herschrijven van oude verhalen is een leuke bezigheid.
Een tweede beker koffie wordt gezet en Lyka komt langzaam tot de orde van de dag. Ik verplaats mijn aandacht van mijn computer naar mijn vrouw. Ik kan het niet ontkennen, het zien van de koffers laat mij realiseren dat mijn leven in een nieuwe fase is beland.
Geen rugzak meer van een kilo of tien maar: ‘Koffers in plaats van rugzakken!’
Ruim twintig kilo per persoon bij het vertrek om de reis zo aangenaam mogelijk te maken. Ik moet zachtjes in mezelf lachen om de zes kilo koffie en drie kilo kaas die we hebben meegebracht uit Nederland. Voor een moment denk ik aan onze vriend Jan in Si Saket die we deze reis helaas niet kunnen bezoeken om een stuk oude kaas te brengen.
Voor de grote krentenbol, of klein rond krentenbrood, hoe je het ook wil noemen, slacht ik de eerste verpakking oude kaas uit Hollandistan. Enkele sneetjes krentenbrood belegd met kaas en een hardgekookt ei zijn een uitstekend ontbijt in den verre.
Op de eerste dag in een nieuw land heb ik enkele zaken met spoed af te handelen. Als eerste, en belangrijkste, is er natuurlijk een simkaart met alleen data. Ik hoef niet gebeld te worden want de twee gratis toepassingen Facetime en Whatsapp zijn ruim voldoende om met Lyka en andere vrienden en bekenden te communiceren. Onbeperkt data is tegenwoordig weggegooid geld omdat ik in Japan 10Gb in 30 dagen nooit helemaal gebruikte.
Het is pas kwart voor tien wanneer de geheel gerenoveerde Big-C aan Pattaya Klang betreed. Mijn mond valt open, wat is het hierbinnen mooi en ruim geworden. Er is geen spoortje meer terug te vinden van de Carrefour die hier vele jaren geleden is gebouwd.
De winkel van DTAC is nog gesloten dus ga ik eerst wat boodschappen doen in de enorme supermarkt.Het fruit en de groente is aantrekkelijk uitgestald. Dat is voor later! Eerst komen de belangrijkere aankopen aan de beurt.
⁃ Vier stukken Protex zeep, ik zweer bij deze Thaise zeep.
⁃ Deodorant want die wilde ik in Nederland niet inpakken.
⁃ Een kleine verpakking keukenzout voor op de gekookte eieren bij het ontbijt.
De nieuwe Crocs teenslippers doen me nu al pijn aan de grote teen dus besluit ik om meteen naar een paar Kito sandalen op zoek te gaan. Tientallen jaren heb ik gezworen bij de sandalen van Teva. Sinds het laatste paar, waar ik € 89,95 voor betaalde, ben ik er klaar mee. De kwaliteit is zo verschrikkelijk achteruit gegaan dat ik een paar Thaise Kito sandalen heb geprobeerd. De Thaise Kito’s bleken aan het einde van de rit veel beter dan de duurdere Amerikaanse Teva. En dat voor ongeveer € 10,25.
Ze hebben mijn kleur en mijn maat 46! Ik moet onmiddellijk hard lachen. In 1999 moest ik ruim 1200 kilometer met de trein heen en weer reizen tussen Nong Khai in het noorden en Bangkok in het centrum van Thailand om sandalen te kopen. De Braziliaanse Reef sandalen waren ook een misser van de eerste orde. De grootste maat sandalen die verkrijgbaar waren in Nong Khai was 42!
De sandalen gaan na het afrekenen, ze kosten nu 489 baht (€ 12,90), meteen aan mijn voeten en de pijnlijke teenslippers in de tas.
Ondertussen is de DTAC winkel geopend en met mijn telefoon in de hand ga ik in de rij staan. Zodra ik aan de beurt ben kijk ik het meisje, dat ik zeker al twintig jaar ken, vriendelijk aan en op een laag volume vraag ik haar of de fysieke simkaart kan worden omgezet in een esim.
Ze kijkt op het scherm van mijn iPhone en knikt bevestigend. Het overzetten naar een esim is geen probleem en het is gratis! Maar niet voordat ik mijn paspoort aan haar heb overhandigd. Dit is Thailand en alles dat je officieel gedaan wilt krijgen moet worden gedaan met de data uit je paspoort. Je fysieke paspoort, een fotokopie wordt niet geaccepteerd!
Een kleine vijf minuten later wipt ze het fysieke simkaartje uit de simkaartlade en legt het op mijn vlakke hand. Ik kijk haar verbaasd aan, ze pakt het meteen weer op. Met een mooie boog beland het kleine plastic kaartje in de prullenbak.
Onder de esim van Hollandsnieuwe zie ik nu de “Reizen - AIS” staan. Wat een fantastisch systeem is dit toch. Zeker met het oog op de nog te kopen simkaarten in Zuid-Korea en de Filipijnen.
Tijdens de wandeling terug naar het hotel merk ik al snel dat ik zeker pleisters zal moeten komen omdat binnen een kwartier mijn oude dunne huid op een wrijvingspunt van mijn voet een blaar heeft veroorzaakt. Verder gaat alle prima, ik ben echt in mijn nopjes met de nieuwe sandalen.
Bij aankomst in het hotel is Lyka geïnstalleerd in de kamer voor de komende twee weken. We gaan meteen weer terug naar de Big-C om voor Lyka een esim op haar iPhone te laten installeren. Enigszins verbaasd installeert het meisje de esim met mijn paspoort. Voor het gemak zijn beide telefoonnummers gekoppeld aan mijn paspoort.
Nu is Lyka aan de beurt voor shampoo, conditioner, bodylotion en nog wat andere kleinere cosmetica in de supermarkt. Vrouwen dingen! We moeten wel even zoeken want echt alles heeft een nieuw plekje gekregen in de nieuwe opstelling. De kassa bij de drogisterij afdeling, die vroeger vaak voor verwarring zorgde, is verdwenen. Het is ons meteen duidelijk dat we gewoon alles aan de kassa bij de uitgang kunnen afrekenen.
Voordat we naar de kassa gaan moeten we eerst nog het verse voedsel en de kant en klare maaltijden verkennen. Ook hier zijn er veranderingen, op het eerste gezicht lijkt het wat beter maar ook wat duurder te zijn geworden.
Aangekomen in de vertrouwde foodcourt zien we tot onze verbazing dat die ook helemaal is verbouwd en ingericht. Het eerste dat opvalt is dat er duidelijk minder tafels en stoelen staan opgesteld. Er zijn lange tafels met aan beide zijde een lange harde bank ervoor in de plaats gekomen. Het is minder uitnodigend en het lijkt er veel drukker. Er zijn toch geen mensen op zoek naar een zitplaats.
Lyka haalt een bord gebakken rijst bij een van de eetstalletjes en ik open in afwachting van de gebakken rijst alvast de verpakkingen van het gebraden zoete/pittige varkensvlees en de omelet met groeten op rijst. Inclusief het flesje Coke Zero is het voor ons een fantastische eerste lunch in Pattaya, Thailand. 225 Thaise baht (€ 5,85) is een goede prijs voor deze heerlijke maaltijd voor twee personen.
Na het eten en de wandeling terug naar het hotel slaat onverbiddelijk de vermoeidheid bij ons toe! We gaan even liggen in de koelte van de airconditioning om de maaltijd te laten verteren. Om half vier schiet ik wakker en moet mezelf ertoe zetten om te gaan douchen.
Dat is in ieder geval verfrissend en het maakt me ook weer wakker. Lyka ligt nog zachtjes te ademen terwijl ik weer aan de slag ga met mijn foto’s en verhalen. Ik heb me voorgenomen om mijn gevoelens en gedachten uit mijn hoofd te persen en naar mijn MacBook Air te transporteren.
De eerste grote fles Leo wordt geopend op de kamer in het hotel. Vanzelfsprekend heb ik een bierkoeler meegenomen uit Nederland. Ik hef de fles in de lucht en proost op mijn vrienden die het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld.

‘Proost op onze vrienden – in de hoop dat ze, waar ze zich ook bevinden, op ons proosten. Proost op onze afwezige vrienden – in het bijzonder op voorspoed. Proost op onze vrienden van ver weg. Moge hun geest bij ons zijn zodra deze geest in ons is.’

Ontspannen, in de schaduw op het balkon, in een lichte zeebries geniet ik van de eerste slokken hoppige Thaise nectar. Ik durf nu pas te geloven dat deze reis na 55 zware weken eindelijk is begonnen.
Na die eerste grote fles Leo wil ik ook nog een grote fles Leo drinken bij een van de twee bekende “Cheap Charly Beer Bars” in Soi Bua Khao. “Nikom Court” of “Katesiree”? Het maakt me niets uit, zolang de fles maar ijskoud is. Een grote ijskoude fles bier kost in de Cheap Charly Bar € 0,25 duurder dan in de supermarkt. Dan ga je niet de hele middag alleen op je kamer zitten drinken!
Een fles Leo Beer worden er drie en wanneer het tijd is om te gaan eten dan komt de populaire Thaise Chinees “Phak Bung Loi Fha” aan de Pattaya 3rd Road aan de beurt. Het zijn onze favoriete gerechten! Gefrituurd varkensvlees met knoflook, gebakken gemengde groeten en een omelet met varkensvlees. En natuurlijk Thaise Jasmijn rijst!
Ook deze maaltijd is, inclusief de grote fles bier, van van een prijsniveau dat je in Europa en Noord-Afrika nooit meer zal tegenkomen. Voor 480 baht (€ 12,65) hebben we als edelen zitten eten!
Lyka deelt nog een laatste biertje met mij op de hotelkamer en zo komt deze eerste echte dag van deze reis aan een einde. Het voelt aan als een goed begin. Helaas heb ik zelf nog niet het gevoel dat ik alle problemen in Nederland heb achtergelaten. Erger nog, op de eerste dag van deze reis is het gezeur meteen alweer begonnen.
Welterusten, morgenochtend de eerste wandeling langs het water.

Thailand: Het grootste ongemak voor de moderne reiziger

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), dinsdag 21 april 2026

Rond kwart voor vier Nederlandse tijd worden we gewekt door het cabinepersoneel omdat we ons moeten voorbereiden voor de landing in Abu Dhabi. Het is in Abu Dhabi twee uur later dan in Amsterdam en daar ligt het ongemak voor de vliegreiziger. Naar het oosten vliegen kan een flinke jetlag opleveren. Administratief hebben we vijf uur geslapen maar in de werkelijkheid is het slechts drie uur.
Met slaapzand in de ogen en een haarbos als een ragebol zie ik de zon boven de woestijn opkomen. Niet ver van hier is het oorlog, een smerige oorlog! Iedere inwoner van onze planeet heeft hier door de ingeburgerde sociale-media een mening over. Mijn persoonlijke mening is niet belangrijk en privé. “Brood en spelen” hielden de romeinse keizers op de troon en het volk onder de duim!
De “Zayed International Airport” is de afgelopen weken tijdens de Iran-Oorlog meerdere keren geraakt door vliegende projectielen uit Iran. Nooit is er een slachtoffer gevallen of grote schade aangericht! Is dat omdat Iran zo dom, òf zo slim is?
Laat het antwoord maar ergens in het midden liggen. Wij voelen geen enkele angst onder de reizigers om ons heen in het vliegtuig. Zou dat een toeval zijn? Of is het waar dat reizigers van nature positief in het leven staan?
We hebben vijfentwintig minuten om vanuit het vliegtuig naar Gate B14 te geraken voordat het aan boord gaan begint. Zoals elke internationale luchthaven in de Verenigde Arabische Emiraten is ook deze luchthaven enorm groot en zijn de te overbruggen afstanden lang genoeg om je naar adem te laten happen.
Gelukkig is het op dit tijdstip niet al te druk en hebben wij de B-pier snel gevonden. Ook aan Gate B14 gaan we zo dicht mogelijk bij het baliepersoneel zitten. Het eerste oogcontact is een uitgelezen mogelijkheid om mijn toneelstukje voor de voorrang bij het aan boord gaan van het vliegtuig op te voeren.
Deze keer is het gemakkelijker dan in Amsterdam. De gelaatstrekken van een van de dames verraad dat ze uit de Filipijnen komt. De voertaal tijdens het gesprek met haar collega’s doet mij aan “Tagalog” denken.
Mijn: ‘Mabuhay!’, wordt met een schaterlach door de dames ontvangen!
‘Mabuhay’, klinkt het terug in koor.
Mijn verzoek wordt met open armen ontvangen. Zo, dat is dan ook weer geregeld.
De Boeing 777-300ER is tot de laatste stoel gevuld. Dat gaat de tweede etappe tot een lange reis maken! Gelukkig hebben we twee stoelen in het midden, waarvan een aan het gangpad. Ik kan mijn benen af en toe strekken omdat het gangpad achter in het vliegtuig een stuk breder is dan in de rest van het vliegtuig.
Op dit moment van de reis is er nog maar een tijdstip, het heden! Welk tijdstip zou ik anders moeten gebruiken? De tijdzone van Amsterdam, de tijdzone van Abu Dhabi of een van de andere drie tijdzone’s waar bij ons nog in gaan bevinden?
Voor mijn eigen rust schakel ik in mijn hoofd maar naar de tijdzone van Bangkok.
Rond een uur Thaise tijd wordt het eten geserveerd. Het is een welkome onderbreking van het saaie zitten en wachten. Het verbaasd mij nog steeds dat er mensen om mij heen onafgebroken naar het kleine beeldscherm achterin de stoel voor ze zitten te kijken.
We kiezen nu ook beiden voor hetzelfde gerecht, de rijst met groene kerrie. We zijn tenslotte op weg naar Thailand. Dit gerecht is een slechte versie van het originele recept met knipoog naar de Thaise keuken. Ik weet niet goed hoe ik de rauwkost moet omschrijven. De structuur is knapperig maar tegelijkertijd taai als een leren riem. Het harde zachte broodje met een kuipje boter is nog het beste van deze maaltijd.
Nog even terug naar de andere twee gerechten. Het was opnieuw iets met aardappelpuree en de andere was een vegetarische pasta. Het zal de moderne tijd wel zijn! Voor mij is aardappelpuree nog steeds iets voor mensen zonder tanden of een slechte smaak. Vegetarische pasta kan best goed zijn maar de komende maanden zal onze maaltijd altijd natuurlijke eiwitten bevatten. Ik ben dat vegetarisch en veganistisch gezeur in de westerse wereld helemaal zat!
Tijdens de controle van de handbagage in Abu Dhabi heb ik mijn MacBook uit de kleine koffer gehouden. Helaas kan ik er maar weinig gebruik van maken! Boven de golf van Oman en de Arabische Zee is de turbulentie zo sterk dat het cabinepersoneel zich ook regelmatig moet vastsjorren. Ik wil best een stukje schrijven maar de ongecontroleerde bewegingen van mijn vingers die op het bewegende toetsenbord komen schrijven een tekst die nog het meeste lijkt op een eindeloze lijst van wachtwoorden.
Muziek luisteren gaat onverwacht ook niet! Omdat “Plexamp” alle nummers kwijt is die in de loop van de jaren heb opgeslagen. Het duurt niet lang voordat ik begrijp waarom dit is. Sinds ik een nieuwe iPhone heb gaat er wel meer verkeerd en is er data verdwenen. Verveeld kijk ik om mij heen en sluit mijn ogen.
Het ruizen van de N², O², CO² en een spectrum aan edelgas moleculen langs de romp van het vliegtuig brengt me in een trance die dicht bij Yoga komt! Yoga leert de geest, het gevoel en het lichaam te beheersen, om daarmee de vereniging met God te bereiken. Welke god laat ik in het midden omdat ik me verbonden voel met meerdere oosterse filosofieën.
Er blijkt maar een nadeel aan dit mediteren te zitten. Ik heb het gevoel dat ik over zeeën van tijd ben gedreven maar mijn mooie “Casio G-Shock Tough Solar” verteld een harde waarheid. Ik ben maar enkele minuten verder in de toekomst. De tijd is elastisch en kan tegelijkertijd voor twee verschillende personen snel en langzaam voorbij gaan!
Een steward passeert met de koffie en thee na de maaltijd trolley en gooit met een brede glimlach mijn Japanse koffiecontainer tot aan de rand toe vol. Het is erg laat op de dag in Bangkok maar ik neem zeker met veel smaak en plezier kleine slokjes van de hete goddelijke drank.
Het is ongelooflijk moeilijk om niet steeds op je horloge te kijken wanneer je gedachten sneller lijken te gaan dan de tijd. Opnieuw bied zich een mogelijke oplossing aan. Mijn Kobo eReader is binnen handbereik en er staan zeker nog 500 boeken op die ik zou kunnen lezen. Zodra ik het ingenieuze apparaat heb geopend zie ik dat er nog twee boeken open staan die ik meer dan een jaar geleden heb gestart om te lezen.
Inez Weski, een interessant verhaal over een steeds minder te vertrouwen overheid. Inmiddels heb ik zelf aan den lijve ondervonden hoe onbetrouwbaar de overheden zijn. Over de tsunami van jonge veelal islamitische mannen wil ik het niet hebben. Wij zijn daar zelf voor op de vlucht! Wie had dat ooit kunnen bedenken? Vluchteling uit Nederland op de vlucht voor geïmporteerde vluchtelingen uit het Midden-Oosten en Afrika.
Zelfs wanneer de lokale overheden tegenstrijdige ideeën hebben over een probleem roepen ze in koor: ‘Wanneer het er niet mee eens bent kun je altijd nog naar de rechter!’
Een ambtenaar is de enige werknemer die zijn eigen onzinnige werk kan en mag creëren!
Het andere boek is van Alistair MacLean, Rode Brigade. Over terroristen die een zeer besmettelijk virus stelen. Na het hele Covid gebeuren moet ik meteen weer denken aan de onbetrouwbare overheid. Gekke Hugo met de rare schoenen die Nederland mede aan de rand van de afgrond heeft gebracht! Laat mij maar beginnen aan een nieuw boek!
Het wordt: Het lijk in de kast van Baantjer en de Waal. Het leest lekker weg en houd je scherp. Toch is het een ander scherp dan de boeken over inspecteur de Cock, met ceeoooceekkk.
Nu gaat de tijd gelukkig wat sneller en na de turbulentie boven de Golf van Bengalen zitten we eindelijk in de buurt van onze eindbestemming. We zijn blij dat deze ongemakkelijke dag vliegen in het daglicht eindelijk achter de rug is!
‘Overdag vliegen is het grootste ongemak voor de moderne reiziger!’
En daar is dan eindelijk de “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok. Ook hier moeten we weer een enorme afstand overbruggen voordat we bij de immigratie zijn. Via een sluiproute komen we bijna vooraan in de rij bij de immigratiedienst te staan.

De “Thailand Digital Arrival Card”, TDAC in het kort, blijkt een enorme verbetering te zijn! Maximaal drie dagen voordat je arriveert moet je alle gegevens op een speciale website van de Thaise Immigratie Dienst registreren. Je ontvangt dan een QR code in je berichten op de telefoon en een email in je mail. Gemakkelijker kan het niet!
De vriendelijke dame van de immigratiedienst typt je paspoortnummer in, kijkt je in de ogen, scant je vier vingers van je rechter hand, maakt een foto van je gezicht, stempelt je paspoort en binnen enkele minuten sta je aan de bagageband te wachten op je koffers. Er wordt niet eens gevraagd naar de QR code of het geprinte document uit je mail. Weer wat geleerd.
Nu wordt het echt spannend! In de korte tijd dat ik mijn Thaise telefoonnummer heb geactiveerd zie ik dat de airtags van de twee grote koffers ook op de luchthaven in Bangkok zijn. Dat is een grote opluchting. Die airtags zijn zo handig dat ik nu al overweeg om de originele van Apple aan te schaffen deze reis, of misschien de volgende reis.
Hebben de nieuwe pyjama's voor onze grote koffers de reis goed doorstaan?
Het antwoord is: ‘Ja!’
Ze springen ook meteen in het oog op de band en er valt altijd een last van onze schouders wanneer onze koffers op de bagage trolley liggen.
De douane kijkt maar met een oog naar de passerende bagage en ik slaak een zucht van opluchting omdat de zes kilo koffie en drie kilo kaas veilig in Thailand zijn aangekomen.
Onze taxi heb ik geregeld voor ons vertrek en Narin van “Instyle Private Car Service” heeft zoals gewoonlijk prima werk geleverd. We moeten nog enkele minuten wachten voordat de vriendelijke dame ons naar de taxi begeleid en ik maak van die korte tijd gebruik om een paar halve liter blikken bier te kopen. Daar heb ik nu wel trek in!
Voor het voor mij bekende kraampje slaat de schrik mij op het hart. Ze vragen hier nu 220 baht voor een halve liter Chang Beer in blik. Het jonge meisje kijkt mij verontschuldigend aan. Zij kan er niets aan doen en moet elke dag het gezeur van de toeristen aanhoren.
Aan de overkant van de brede gang is een Watson minimarkt waar ze 73 baht voor een halve liter ijskoud Asahi Beer vragen. Ik kies voor Asahi omdat die duurder zijn dan de Thaise biertjes en daardoor langer in de koeling blijven staan! Extra koud is die € 0,40 meer dan waard.
Ruim een half uur eerder dan verwacht zweven we in de grote Toyota SUV over de tolweg richting Pattaya. Het bier smaakt me uitstekend. We zijn moe, heel erg moe!
De taxi moet onderweg tanken en ik maak gebruik van de tijd om snel naar het toilet te gaan. Iedereen die in Thailand is geweest herkend het beeld op de foto. Het zijn Chingchok (Huisgekko): Kleine, bleke/doorschijnende hagedisjes die 's avonds bij lampen, op muren en plafonds jagen op muggen en andere kleine insecten die op het licht afkomen. Ze maken een tikkend geluid. Ze rennen snel kriskras door elkaar zodra er ergens een insect is geland. Een fascinerend geheel.
Bij aankomst in het “Nakorn Siam Boutique Hotel” worden we als familie ontvangen. Ook hier hebben we geluk, de komende vijftien nachten slapen we precies in een kamer waar we op hebben gehoopt en verzocht. Kamer 605 op het westen zodat we de zon in de ochtend hebben en tijdens de hete middag heerlijk in de schaduw kunnen zitten.
We hebben geen zin meer om voor eten op pad te gaan. We kiezen voor de magnetron van 7-11. De schappen zijn al bijna helemaal leeg en we moeten ons tevreden stellen met een Japanse kerrie met rijst en een Koreaans varkensvlees met noedels. Drie grote Beer Leo en twee flesjes sodawater.
Het smaakt ons uitstekend, we hebben zoveel trek dat ik vergeten ben om foto’s te maken!
Morgen begint onze reis echt want deze vermoeiende verplaatsing is eindelijk voorbij.
Natuurlijk kennen we Thailand, en met name Pattaya, als onze binnenzak. De volgende etappe is wel een stap in het diepe. We vliegen over twee weken naar Zuid-Korea, Busan om precies te zijn. Vier weken in een havenstad in Zuid-Korea. Ik heb er een goed gevoel bij, voor Lyka is dat gevoel wat minder.
Ik kijk uit naar het heerlijke Koreaanse eten, Lyka kijkt uit naar het shoppen in Lotte Mall.
Welterusten.

Abu Dhabi: Na 55 weken eindelijk verlost van Nederland

Op weg naar Abu Dhabi (In het vliegtuig), maandag 20 april 2026

Het is onmogelijk om mijn opluchting op het beeldscherm te zetten dat we eindelijk Nederland weer hebben kunnen verlaten. Het afgelopen jaar was veruit een van de moeilijkste jaren van mijn leven. We hadden alleen maar tegenslagen!
‘Hoe moeilijker gaat het nog worden?’
‘Een dode buur is beter dan een verre vriend!’, ik had nooit verwacht dat ik deze woorden zou uitspreken, helaas is het een waarheid als een koe.
Maar na veel grote problemen binnen de vereniging van eigenaars is het niet anders. Het is de tweede eigenaar op rij van Omhoeken 13 die mijn leven zeer onaangenaam maakt.

Vandaag gaan we eindelijk weer op reis. Mijn hoofd staat er eigenlijk niet naar maar ik wil heel graag ontsnappen uit de negativiteit en een andere wereld dan Europese chaos ervaren.
Het is alweer 53 weken geleden dat wij in Nederland arriveerden. Een Nederland dat wij niet meer herkenden, een Nederland waarin wij ons onveilig, en ongelukkig, voelen.
Gelukkig gaan we nu weer naar het verre Oosten, een regio van deze aardbol die onze harten heeft gestolen. Het wordt een relatieve korte reis voor ons. Ook een reis op een onbekend moment, normaal zijn we rond deze tijd altijd in Nederland. Maar dat zal het plezier niet bederven. We gaan bekende plaatsen bezoeken. We hebben ook een nieuwe bestemming. Niet in een onbekend maar wel in een zeer geliefd land.
Tijdens deze relatief korte reis wordt er voortborduurt op het idee waar we de vorige reis mee hebben afgesloten. Het grootste verschil is dat we wegens mijn oplopende leeftijd afscheid hebben genomen van onze rugzakken. We gaan nu op reis met onze koffers, twee grote koffers van maximaal 23 Kilogram en twee kleine koffers van 7 Kilogram die we mee mogen nemen in de cabine van het vliegtuig.
Het andere verschil is dat we veel minder gaan verkassen. Het idee is om minimaal een week op een centrale plaats te verblijven. Vanuit dat centrale punt maken we excursies of dagtochten naar interessante plaatsen of mooie wandelingen in de omgeving.
De opkomst van de alternatieve taxi services met een applicatie op je mobiele telefoon in zuid-oost Azië is een enorme verbetering. Je vraagt een rit aan naar je beoogde bestemming en binnen een minuut heb je verschillende aanbiedingen. De prijs staat vast voordat je boekt! Dat geeft een transparante overeenkomst met de chauffeur voor de rit. Een fooi wordt natuurlijk altijd op prijs gesteld.

Vanaf afgelopen woensdag, tijdens het werken, begon het besef bij mij in te dalen dat we weer op reis gaan. Het was een vreemd gevoel na twaalf maanden in Hollandistan. Ik kan me niet herinneren zo lang achtereen in Nederland te zijn geweest!

Donderdag was een dag van bezinning en het inventariseren van nog op te lossen problemen. Problemen groot en klein, maar wat zijn problemen wanneer je nog gezond bent? Het zoeken naar oplossingen heeft de prioriteit. De problemen worden bekeken met een Cruyffiaanse wijsheid in mijn achterhoofd.
‘Elk nadeel heeft zijn voordeel!’
Ik drink halve liters Schultenbräu en berust in het feit dat ik enkele oplossingen niet zelf meer in de hand heb. Gelukkig heb ik genoeg vrienden die ons nog steeds willen helpen.
Om vijf uur neem ik afscheid van mijn collega’s bij “van Hees - Patist Boekbinders” en rustig wandelend denk ik na over wat mij morgen nog allemaal te wachten staat.

Op vrijdag werden er twee Gordiaanse knopen doorgehakt. Ik heb een einde gemaakt aan de slepende zaak van de onsplitsbaarheid van ons appartement. Hoop en positief denken heeft mij lange tijd gevangen gehouden. Met pijn in mijn hart heb ik moeten accepteren dat mijn pensioen nog enkele jaren in de toekomst ligt.
De andere zaak is de camper. Na dertien jaar gaan we afscheid nemen van de oude dame. De zesendertig jaar oude Ford Transit Rimor wordt rijklaar gemaakt en aan een APK onderworpen zodat die nieuwe eigenaar er veilig mee de weg op kan en er hopelijk net zo veel plezier mee zal beleven als wij hebben gedaan. Nog regelmatig denk ik aan een plaats in de natuur waar Lyka en ik de nacht hebben doorgebracht. In juli wordt ze verkocht en nemen we voorgoed afscheid.
Zaterdag hebben we letterlijk “onze koffers gepakt”! We mogen van Etihad 25 kilogram per persoon in de buik van het monster plaatsen. Dat gewicht is op zich geen probleem ware het niet dat de volgende vluchten een maximaal gewicht van 23 en 20 kilogram hanteren.
De hoogste hindernis is het laagste gewicht! Op 4 juni vliegen we vanuit Manilla met Cebu Pacific naar het “Bicol International Airport”. Het maximale gewicht is dan 20 kilogram en ik weet uit ervaring dat ze daar heel erg streng op letten. Overgewicht van de bagage is het verdienmodel van een budget luchtvaartmaatschappij.
Lyka let goed op en realiseert zich dat we in de komende zes weken zeker drie kilo koffie en anderhalve kilo kaas uit de koffers zullen wegwerken. Lyka’s gele koffer weegt ongeveer 24 kilogram en mijn grote koffer weer net geen 22 kilogram. We zitten dus binnen de marge’s wanneer we niet teveel kopen in Thailand en Zuid-Korea.

Zondag is de rustdag! Er staan nog enkele puntjes op mijn “Nog te doen” lijstje en die werk ik een voor een af. Het zijn geen moeilijke zaken maar het moet wel gebeuren. Mijn beste vriend Danny komt de instructies aanhoren en tijdens een saaie “Amstel Gold Race” drinken we samen op onze reis en Danny’s toekomstig kleine geluk voor de toekomst.
Zodra het inchecken geopend is op het internet zorg ik ervoor dat we voor 100% zeker zijn aangemeld voor vlucht EY42 naar Abu Dhabi. We krijgen stoelen toegewezen en om eerlijk te zijn krijg ik het gevoel dat het vliegtuig helemaal vol zal zitten. Gelukkig zijn het uitstekende plaatsen! De nachtvlucht zitten we aan het raam en in het midden zodat er niemand over ons heen hoeft te klimmen om naar het toilet te gaan. De dagvlucht naar Bangkok zitten we in het midden aan het gangpad zodat we samen alle vrijheid van beweging hebben tijdens de zes en een half uur durende vlucht.
Een goede vriendin komt aan het einde van de middag alles ophalen dat nog in de vriezer ligt en de koelkast staat. Ik kan het gewoon niet weggooien! Het is allemaal nog goed en jullie weten allemaal hoe duur het in de Nederlandse supermarkten is.
Vroeg opstaan zit in mijn bloed maar op deze maandag van ons vertrek blijf ik in bed zodra de wekker in de iPhone om zes uur een deuntje begint te spelen. Nog even omdraaien, mijn gedachten ordenen en zoeken naar zaken die ik misschien ben vergeten.
Om negen voor zeven giet ik het kokende water op de gemalen koffie en geniet van de opstijgende geur van het gloeiend hete vocht. Op mijn beeldscherm zie ik incheckbalie 20 en vertrekpoort E18. De enige onzekerheid is nu nog de betrouwbaarheid van de Nederlandse Spoorwegen!
Dan begint het lange wachten, onderbroken door de laatste kleine klusjes, tot ons vertrek. Wij verhuizen wat kleine zaken tussen de verschillende koffers die ’s nachts onverklaarbaar enkele kilo’s zwaarder zijn geworden. Hoe dat mogelijk is is mij een raadsel! We kijken straks naar de weegschaal bij het inchecken op Schiphol om te zien hoe we er echt voor staan.
Een laatste klusje en een laatste lunch. Brood met de laatste restjes broodbeleg. Wachten is een van de moeilijkste zaken die je tijdens het reizen tegen komt. Eenmaal onderweg is het wachten van een andere categorie, het thuis in je vertrouwde omgeving, wachten voor je vertrek duurt het langst.
De afgesproken tijd om naar het treinstation in Zaltbommel te gaan lijkt op het laatste moment toch wel erg kort dag. Gelukkig is het maar een kleine moeite voor mijn schoonzus en broer om wat eerder te komen. De stoptrein naar Den Bosch heeft enkele minuten vertraging zodat we nog in de wachtende trein kunnen stappen. Gelukkig maar, de stoptrein die ik oorspronkelijk op het oog had arriveert pas in Den Bosch wanneer de Intercity naar Schiphol vertrokken is!
We schommelen langzaam en in relatieve rust naar het noorden. Een laatste blik op de Bommelse Toren terwijl we de oude Hanzestad passeren. Onderweg raak ik in gesprek met twee vrienden uit de Oekraïne die zich verbazen dat ik niet over de oorlog begin. Ze hebben beiden ook gereisd en zijn ook in Thailand geweest. Het is een oppervlakkig maar leuk gesprek.
Daar is eindelijk Schiphol. Het uitchecken met de nieuwe kredietkaart van Bunq gaat gemakkelijker dan het inchecken in Zaltbommel. De € 19,30 voor de treinreis is instant afgeschreven. Dat is dan weer een hele vooruitgang. Het valt op dat in de randstad elke derde passagier die instapt niet blank is. Nederland is al veel te vol! De multiculturele samenleving is een grote mislukking die nooit meer kan worden gecorrigeerd.
We moeten ruim een uur wachten tot we kunnen inchecken aan de balie genummerd 20, we brengen de tijd in gepaste stilte door met om ons heen kijken. Bij het ons bekende koffiestation drinkt lyka een Latte macchiato en zelf leeg ik mijn koffiebeker die ik van thuis heb meegebracht. Hier op de luchthaven heb ik rust in mijn geest en in mijn lichaam.
De gebruikelijke verplichtingen om uit Nederland te vertrekken zijn binnen vijftien minuten afgehandeld. Niet veel later staan we in het winkelgebied van Schiphol. Het hele taxfree gebeuren is op elke Europese luchthaven in enkele jaren tijd veranderd in een dure toeristenval. Reizigers die een beetje prijsbewust zijn zien meteen dat het hier veel duurder is dan buiten onze nationale luchthaven.
Ook de prijzen voor de versnaperingen zijn opgeblazen tot Bijbelse proporties!
⁃ vier stokjes met twijfelachtig vet varkensvlees, Japanse “Yakitori” genaamd, verwisselen van eigenaar voor € 23,95.
⁃ Een kleine Poke Bowl moet € 24,95 opbrengen.
⁃ Een halve liter Heineken bier in blik kost € 7,70.
⁃ Een Donut met een flesje frisdrank is gelukkig in de aanbieding, voor € 9,75 zijn ze van jouw.
Gratis drinkwater is moeilijk te vinden en het water uit de kraan in de toiletten is lauw. Allemaal bedacht om de reizigers zoveel mogelijk uit te knijpen.
Op weg naar Gate E18 kijk ik goed om me heen en ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat we na 55 weken weer onderweg zijn. Dat we voor een flinke tijd rust hebben. Je zal maar van die lastige buren hebben!
Wachttijd is nu geen probleem meer maar een luxe. We zijn de eerste passagiers aan de Gate en het zal een lange tijd duren voordat de andere passagiers van vlucht EY042 zich bij ons voegen.
Ik wordt enigszins ontroerd door een jongeman van zeventien jaar uit Zwolle die de komende vlucht naar Abu Dhabi verjaard naar de volwassenheid. Ik denk met een traan in mijn ogen terug aan mij eerste reis naar Thailand met “Kuwait Airlines” toen ik Jan Barendswaard en Marieke ontmoette. Jan zal ondertussen het tijdelijke wel voor het eeuwige hebben verwisseld maar gelukkig heb ik na zevenentwintig jaar nog steeds contact met Marieke.
De Boeing 787 Dreamliner van Etihad is gelukkig op tijd. Dat was de afgelopen weken geen zekerheid. Ik gebruik al mijn charmes om de meisjes achter de balie ervan te overtuigen dat deze lieve oude man wat voorrang zou moeten krijgen bij het aan boord gaan. Wij gaan weer als eerste aan boord en onze kleine koffers kunnen zonder problemen in de bagagebakken boven onze hoofden.
Het vliegtuig stroomt maar langzaam vol en mijn geest vult zich met hoop en een gevoel van gelukzaligheid. Zou het dan kunnen deze nacht? Ja, het kan en het geluk lacht ons toe. We hebben deze eerste etappe naar Bangkok drie stoelen voor ons samen. Lyka kan in ieder geval slapen.
De kip met rijst en de peulvruchtensalade smaken ons goed. De andere maaltijden waren vegetarisch en met aardappelpuree, niet echt mijn ding. Het is al over half twaalf Nederlandse tijd en ik heb nog geen slok bier op. De Stella Artois op de trolly van de stewardess roept. De kleine blikjes zijn ijskoud omdat de meeste passagiers voor Heineken kiezen.
Na drie blikjes gooi ik het bijltje erbij neer. We zijn onderweg en ik voel me bevrijd. Morgenavond slapen we in Thailand!

Nederland: Welkom in Hollandistan

Op de bouwplaats, maandag 31 maart 2025

Om een uur gaan kort naar elkaar de telefoon en de wekker op mijn iPhone af.
Ik neem de hoorn van de haak en hoor een krakerige computerstem zeggen: ‘This is your wake-up call! It is one ‘o’ clock!’
Ik ben niet in de war maar wel enigszins gedesoriënteerd. Lyka draait zich onwennig op dit tijdstip nog eens op haar andere zijde maar dat mag ik niet laten gebeuren. We staan aan het begin van een hele lange (reis)dag waar we ons met een gezamelijk hoog moraal doorheen moeten slepen.
Ik neem eerst de tijd om een beker koffie te zetten want zonder de cafeïne kom ik ’s morgens maar moeilijk op gang. De kamer wordt voor de laatste keer gecontroleerd of we ècht niets zijn vergeten in te pakken en de koffers die moeten worden ingecheckt worden voorzien van enkele stroken gele ducttape als extra beveiliging. We kijken elkaar aan om onze energie gelijk te balanceren want we weten beiden donders goed wat er voor een dag voor ons ligt.
Iets over half twee arriveren we in de lobby van het “The Green View Hotel” waar al twee andere achtergebleven passagiers op de bus zitten te wachten. Met een rugzak bomvol met ervaringen in Thailand wist ik gisterenavond al te voorspellen dat er een minibusje voor de zeven passagiers is geregeld. Niemand, en dan ook helemaal niemand, heeft gedacht aan de mogelijkheid van de hoeveelheid bagage die hoogstwaarschijnlijk bestaat uit zeven grote koffers en ook nog eens zeven kleine koffers!
We zijn nog niet compleet wanneer de door mij voorspelde veel te kleine minibus arriveert. We gaan met z’n vijven naar buiten en ik zie de buschauffeur achter zijn oren krabben wanneer hij de enorme hoeveelheid bagage van ons vijven ziet. Hij begint met de grote koffers achterin de minibus te laden waarna de kleine cabine bagage er boven op gaat. Je hoeft niet te hebben gestudeerd om te zien dat dat niet gaat passen! Er moeten twee kleine koffers naast de passagiers op de stoelen. Dan is de bus is vol!
De achterklep van de minibus slaat met een klap dicht en precies op dat moment verschijnen de twee laatste passagiers. Er ontstaat een vurig argument tussen verschillende betrokkenen, zoals een medewerker van het hotel en de chauffeur van de minibus, maar zodra het woord “Bolt” valt weet ik dat het probleem is opgelost en dat er voor de laatste twee passagiers een taxi wordt geregeld om ze naar het “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok te brengen. Ze moeten alleen wel langer wachten totdat de taxi is gevonden!
Voor ons vertrek met de minibus heb ik nog snel naar de weersverwachting gekeken en die is niet al te best voor Bangkok. Alleen maar regen.! Om half drie staan we vooraan in de rij om in te checken voor onze reis via Istanbul naar Amsterdam. Ik heb de luchthaven in Bangkok nog nooit zo leeg gezien. Het is dan ook een onmenselijke tijd in deze globale economie die 24/7 overal ter wereld doorgaat.
Het grote voordeel van dit nachtelijke vertrek is natuurlijk dat er geen lange rijen staan bij de veiligheid inspectie en de immigratie. We kunnen zo doorlopen terwijl het Zwitserse echtpaar apart wordt genomen omdat ze de zestig dagen van het visum hebben overschreden. De beambten van de immigratie zijn druk aan het bellen met Turkish Airlines om de bevestiging dat de vlucht van vrijdagavond door de luchtvaartmaatschappij is geannuleerd en dat de passagiers daar geen schuld aan hebben. Misschien krijg ik nog wel te horen hoe het is afgelopen.
We zoeken een plaatsje aan een tafel in ons vaste koffie restaurant in de vertrekruimte van het “Suvarnabhumi International Airport”. Ook hier is het natuurlijk erg rustig en wij moeten nog meer dan drie uur wachten voordat we aan boort kunnen van onze eerste vlucht “Turkish Airlines TK 59” naar Istanbul. Er zit gelukkig nog voldoende Thaise baht in mijn broekzak. Ik schud met mijn hoofd wanneer ik meer dan negen euro moet aftikken voor een kartonnen beker hete zwarte koffie en een bekertje lauwe chocolademelk. Het meisje giet de hete koffie in mijn Japan koffiebeker. Daarna nog enkele blokjes ijs om de koffie snel op drinktemperatuur te brengen.
De minuten kruipen (te) langzaam voorbij en zodra Lyka haar verveling gaat verdringen met een kijkje in de veel te dure “Tax-Free” winkels sla ik mijn Kobo e-reader open om de tijd te doden. Gelukkig werkt het! Lyka komt terug met twee pakken wafels die gevuld zijn met lokale tropische vruchten. Nog twee uur te gaan en ik speel voor een moment met de gedachte om mijn MacBoek tevoorschijn te halen om verhalen te schrijven. Verder dan het spelen met de gedachte komt het niet. Mijn koffie is bijna op na anderhalf uur en dan wordt het tijd om onze zitplaatsen en tafel te verlaten en naar de Gate te gaan. Het begint langzaam drukker te worden op de luchthaven.
Bij de Gate hebben we gelukkig meteen zitplaatsen waar we een uur moeten luisteren naar een computerstem die om de tien seconden waarschuwt dat de loopband voor onze neus eindigt. Ik haal mijn e-reader maar weer tevoorschijn en lees in het boek van Inez Weski “Het geluid van de stilte : Een jaar leven in een voortrazende orkaan”. Een verslag over hoe onbetrouwbaar onze overheid is. De waarheid is nog veel ongelooflijker dan de ingewikkeldste verzinsels! We zijn allemaal slachtoffer van het systeem dat “de Overheid” heet! Net als in China en andere totalitaire regimes.
Dan kunnen we eindelijk naar het aquarium een verdieping lager en moeten we wachten op ons vliegtuig dat nog niet aan de slurf staat. Ik kijk op mijn horloge en realiseer me dat we al zes uur wakker zijn en het vliegtuig nog niet hebben gezien. Dit zijn van die momenten dat we niet teveel moeten nadenken maar alles gelaten over ons heen moeten laten komen. Gelukkig mogen we als een van de eersten aan boord omdat het personeel weet dat we meer dan zestig uur vertraging hebben. Eindelijk rust!
De Airbus “A330-300“ heeft maar twee stoelen aan de raamzijde en dat betekend dat we een relatief comfortabele vlucht in het verschiet hebben. Voor zover je kan spreken van een comfortabele vlucht! Intercontinentale vluchten richting Europa vanuit Thailand zijn ècht een drama!
We zijn minder dan een uur in de lucht wanneer het ontbijt wordt geserveerd. Gebakken aardappelen met omelet en spinazie voor mij en Lyka gaat voor de “French Toast” met een zoete jam. De twee driehoekjes kaas maken meteen mijn (reis)dag weer goed. Ik droom weg naar de supermarkten van Nederland voor de arme mensen waar ik morgen oude kaas ga kopen. Wat heb ik die oude kaas de afgelopen twee maanden toch gemist! Mijn bakje fruit ruil ik met Lyka voor nog meer kaas en het taaie witte broodje. Goed gevuld zitten we in de verduisterde cabine. Het is niet anders, we moeten tijdens het daglicht verplicht in een verduisterde ruimte zitten.
Er zijn nog tien lange uren te gaan! In de hoop dat het ontbijt me rozig zal maken doe ik mijn oordoppen in en probeer te slapen. Gelukkig lukt dat voor enkele uren. Totdat mijn lichaam genoeg rust heeft gehad en mijn interne klok, die nog steeds op GMT +8 staat, mij wekt en ik voor me uit in een cabine staar waar veel mensen TV zitten te kijken. Dat is ook iets dat ik nooit heb kunnen begrijpen! Passagiers die acht uur achter elkaar film zitten te kijken. Nog ruim zes uur te gaan!
Het boek van Inez Weski is mij op dit moment wat te zwaar dus begin ik aan “Alistair MacLean's Rode Brigade”. Een boek over een dodelijk virus dat uit een laboratorium wordt gestolen en de hele mensheid in gevaar brengt. Waar heb ik dat eerder gelezen of gehoord?
Gelukkig is daar de volgende maaltijd die we in het pikkedonker moeten nuttigen. Wat heb ik een hekel aan die dagvluchten naar Europa! De pasta smaakt prima en de rode bietensalade is een winnaar. Lyka heeft de Thaise kip met cashewnoten en wat zij in het kleine bakje achterlaat werk ik nog snel naar binnen. Het kan wel even duren voordat we weer wat te eten krijgen!
De laatste vier uur van de reis naar Istanbul kan je het beste vergelijken met het oneindige ronddraaien in je bed wanneer je niet in slaap kan komen. Ik probeer van alles en nog wat om de seconden en minuten sneller te laten passeren. Tevergeefs! Zodra ik mijn e-reader open en probeer te lezen vallen mijn ogen voor enkele momenten dicht. Mijn gedachten houden me daarna meteen weer wakker. Mijn hersenen zoeken naar oplossingen voor de problemen die ons op dit moment in Nederland teisteren. Problemen die zo snel als mogelijk moeten worden opgelost.
Hazenslaapjes afgewisseld met periodes van astronomische verveling, wat kan ik nog bedenken om de tijd te versnellen? Nog maar een stukje lezen totdat mijn ogen weer dichtvallen.
Eindelijk komt de verlossende mededeling van de kapitein vanuit de cockpit: ‘Goedemiddag, we gaan over enkele minuten de daling inzetten naar de “Istanbul Havalimanı” luchthaven.’
Precies op dat moment komt het cabine personeel langs om de schuifgordijnen in de patrijspoorten omhoog te doen waarna er een stroom oogverblindend zonlicht de cabine vult. Het voelt ongemakkelijk als in een bioscoop wanneer de noodverlichting plotseling aan gaat!
Het is nu of nooit! Er heb uren met de gedachten gespeeld en nu moet het dan maar gebeuren! Ik sta op en been naar de centrale keuken tussen de vleugels en vraag naar het hoofd van het cabine personeel.
Het cabine personeel kijkt me vreemd aan en de vraag: ‘Waarom?’, laat niet lang op zich wachten.
Het hele verhaal van de vertraging en annulering van onze vlucht drie dagen geleden opent alle monden van verbazing. Nu we ook nog een kleine zes uur op de luchthaven in Istanbul moeten wachten zouden we het zeker op prijs stellen wanneer Turkish Airlines ons een (gratis) verblijf in de lounge zou aanbieden zodat we in ieder geval kunnen ontspannen en wat uitrusten. Het hoofd van het cabine personeel verontschuldigd zich voor het ongemak en belooft zodra ze contact heeft met de luchthaven ons ongemak zal bespreken met de verantwoordelijke manager. Ik heb geen enkele zekerheid dat het gaat lukken maar niet geschoten is altijd mis!
Na de wat onhandige en hobbelige landing verlaten we als laatste passagiers het vliegtuig. Voordat we het toestel verlaten stapt het hoofd van het cabine personeel op ons af en verteld dat ze voor ons heeft geregeld dat we kunnen ontspannen in de lounge van Turkish Airlines. Ze weten ervan aan de balie voor de lounge en onze namen zijn in het systeem ingevoerd. Ik bedank haar uitgebreid en kan alleen maar hopen dat het allemaal goed komt. Zes uur wachten op een luchthaven is een heel lange tijd, zeker na een vertraging van meer dan zestig uur!
Halverwege de slurf worden we opgewacht door een lange magere man met een dikke zwarte snor in een net kostuum, met een portofoon op de heup, die ons nog een keer op de borst drukt dat we ons geen zorgen hoeven te maken. We kunnen naar de lounge gaan. Ze weten dat we onderweg zijn en wij kunnen gratis gebruik maken van de lounge. Het is in ieder geval een opluchting dat we de lange uren wachten kunnen doorbrengen op een comfortabele sofa.
Onze zoektocht naar de beloofde lounge brengt ons langs drie verschillende lounges verspreid over de enorme vertrekterminal. De nieuwe luchthaven van Istanbul moet het nieuwe knooppunt worden tussen oost en west. Overal laat ik met een verlegen glimlach onze instapkaarten zien. Ze worden gescand en geen enkele keer gaat er een groen licht branden dat we mogen worden toegelaten.
Bij een van de lounges is de medewerker van Turkish Airlines meer dan onbeschoft. Hij laat duidelijk merken dat hij weinig opheeft met een “Kafir” uit West-Europa. Zijn islamitische superioriteitsgevoel straalt van hem af en hij denkt dat hij echt de uitverkorene is! Welkom in de "Verenigde Europese Emiraten”, het continent van de toekomst.
Bij een andere lounge adviseren ze ons om naar de balie van de klantenservice te gaan. We zijn al een uur aan het zoeken en hebben nog geen slokje water gezien. Mag ik dat een slechte service van de luchtvaartmaatschappij noemen? Bij de klantenservice vinden we gelukkig een luisterend oor en in ieder geval en verifiëren ze onze meer dan 60 uur vertraging. De ogen van de medewerkers gaan wijd open en ook hun monden vallen open van verbazing.
Na een vriendelijke knik met een blik vol medelijden pikt de man de telefoon op, in Islamitische landen is de vrouw nog steeds ondergeschikt en minderwaardig, en belt met het management. Het resultaat is dat we beiden een voucher ontvangen voor een gratis maaltijd omdat we niet tot de lounge kunnen worden toegelaten.
‘Maak maar een foto van deze display? Daar kun je de vouchers gebruiken!’, adviseert de man vriendelijk.
Zonder enige aanwijzing in welke richting wij de restaurants, waar we de voucher kunnen inwisselen, kunnen vinden worden we weggewuifd. Probleem opgelost!
Na een half uur zoeken naar een restaurant dat op de display staat gaan we met geluk een roltrap op naar een hoger gelegen promenade met enkele goedkopere fastfood restaurants. Het was de “Subway” broodjeswinkel die onze aandacht trok! Lyka bestudeerd haar voucher en ziet dat het “The Gang Food” restaurant ook op de voucher is vermeld. Dat wordt het dan! Een broodje gefrituurde kip zoals bij KFC met patat en een Coke Zero. Tijdens het wachten op ons eten bereken ik uit verveling wat onze maaltijd zou kosten, wanneer wij deze uit vrije wil zouden bestellen.
Het complete dienblad kost € 19,65 per stuk! Vol ongeloof staar ik naar het dienblad met het taaie broodje en lauwe friet. Voor dat bedrag konden we samen twee keer ’s avonds heerlijk gezond gaan eten in Japan. Maar Japan is een duur land!
Ik eet wat van het geserveerde voedsel en drink mijn koele cola. Wat mis ik Japan en Thailand. Nog drie uur te doden! De vermoeidheid begint door de werken en mijn humeur wordt met de minuut slechter. Ik ben snel aangebrand en mijn tenen lijken ondertussen wel een meter lang geworden. Gewoon rustig aan deze tafel blijven zitten! Zo oncomfortabel zijn deze stoelen nu ook weer niet. Het lezen lukt me niet meer en voor een moment je ogen sluiten is ook geen optie. Mijn hele hebben en houden zit in mijn kleine zwarte rol koffertje.
Volgens de richtingsborden is het meer dan twintig minuten lopen naar de Gate vanwaar ons vliegtuig naar het socialistische islamitische Amsterdamlabad zal vertrekken. Dus een uur voor het geplande aan boord gaan lopen wij in de richting van de gepubliceerde Gate. Alleen maar om ergens halverwege op een van de beeldschermen tot ontdekking te komen dat de Gate is gewijzigd en dat we nu rechtsomkeer moeten maken om helemaal in de andere richting te gaan.
Bij de gate aangekomen is het duidelijk dat we met bussen naar het vliegtuig op de parkeerplaats worden gebracht. Ik weet op dit moment niet meer of ik dat nog wel aankan. Alles doet me pijn en ik heb een barstende hoofdpijn. We zijn vanaf hier het punt gepasseerd dat het me allemaal geen moer meer kan schelen! Zodra de rijen zich gaan vormen om in te gaan stappen loop ik zelfverzekerd naar de voorkant van de rij “Business Class”, Lyka volgt mij ongemakkelijk.
Ik overhandig mijn instapkaart en zeg tegen de vriendelijke dame: ‘Zestig uur vertraging! Oudere passagier!’, ik wijs over mijn schouder naar Lyka, ‘My wife’.
Ze twijfelt enige momenten en scheurt daarna de instapkaart af. Lyka volgt mij naar de gereedstaande bus en we weten dat we nu aan de op een na laatste etappe van onze terugreis beginnen.
Naast ons, aan de andere kant van het gangpad, op de drie stoelen in het midden zitten drie Turken onafgebroken naar ons te staren afgewisseld met korte gesprekken. Ik vraag mezelf af of ik het me misschien inbeeld. Nee, ze zitten echt naar ons te staren en lachen ons uit. Ik vraag me af of ze naar mij of naar Lyka zitten te staren. Het voelt in ieder geval erg ongemakkelijk. Het vliegtuig stroomt langzaam vol en ik wacht vol verwachting af wie er op de lege stoel naast me zal plaatsnemen. Niet veel later wordt een van de Turken door het cabinepersoneel gesommeerd naar de lege stoel naast mij te verhuizen.
Het duurt niet lang voordat het staren en de oorzaak van het staren zich openbaart. De man zijgt neer op de smalle stoel in de “Boeing 787 Dreamliner” en maakt zich onmiddellijk zo breed dat hij bijna mijn ribben kneust. Zonder een woord te zeggen en met een brede glimlach op zijn stank verspreidende mond maakt hij duidelijk dat hij superieur aan ons is en wij ongelovigen zijn! Minder dan een hond!
Het porren in mijn ribben gaat onafgebroken door en het is duidelijk dat de man naast mij mij uitdaagt om er wat van te zeggen. Daar laat ik me natuurlijk niet toe verleiden! Dit is het soort dat in Nederland de baas is over de Nederlanders. Gezonden door de hoogste macht! Ik kijk naar zijn dikke zwarte snor en vraag me af of de snor van zijn vrouw nog dikker is. De gedachten die door mijn hoofd razen zijn vreemd na twee en twintig uur onderweg te zijn, ik ben mentaal mezelf niet meer!
De slechte pasta maaltijd breekt de reis maar het is zeer ongemakkelijk eten met een stoorzender naast je. Mijn trek is sowieso al verdwenen wanneer een vleugje van de slechte adem van mijn buurman mijn neus binnendringt. Na het eten verlaat ik mijn zitplaats om rust te krijgen in het overvolle vliegtuig. Ik loop naar de staart van het vliegtuig waar ik staande naast het toilet twee uur van de terugreis doorbreng. De slechte adem van de Turk kan ik missen als kiespijn. Het cabinepersoneel is verbaasd door mijn aanwezigheid maar verzorgd de vreemde staande passagier uitstekend.
De zon gaat ergens boven Duitsland langzaam onder, ik zie de zon onder de horizon verdwijnen. Onze lange vliegreis is bijna ten einde en mijn blijdschap over onze thuiskomst is minimaal. Eigenlijk wil ik helemaal niet meer in West-Europa zijn. Het continent van eindeloos lullen en tegelijkertijd de zakken van de ongekozen socialistische politici vullen.
Problemen stapelen zich ook op In Hollandistan! De ene (energie)crisis is nog niet opgelost en de volgende (pensioen)crisis biedt zich alweer aan. Er is een file van onoplosbare crisissen gevormd die in de moderne geschiedenis niet meer door een megalomane overheid kan worden opgelost. Een alles verzengende vuurbal in de vorm van een paddenstoel is wellicht nog de enige oplossing voor een nieuw begin met een schone lei. Een einde aan het ontkennen en de struisvogelpolitiek van de geldverslindende overheden!
Een steward maand me vriendelijk om te gaan zitten omdat de landing naar Schiphol is ingezet en de lampjes “Gordels vastmaken” zijn gaan branden. De laatste twintig minuten naast de ruikende Turk lijken uren te duren! Ik ben blij dat ik verlost ben van mijn buurman zodra de wielen de grond raken.
Het vliegtuig rolt in een slakkengang naar de terminal wanneer mijn lastige buurman in het andere gangpad zijn cabinebagage uit het bagage compartiment boven de passagiers haalt. Zelfs het mannelijke cabinepersoneel maakt geen enkele indruk op hem! Turks haantjes gedrag! Samen met zijn twee kompanen gaat hij gewoon richting de uitgang terwijl de andere passagiers verbaasd naar hun verrichtingen kijken!
Immigratie is elektronisch en de koffers verschijnen al snel op de band. Het gaat zelfs zo snel dat we de intercity naar Den Bosch een half uur eerder dan gepland kunnen nemen. Vandaag koop ik fysieke vervoersbewijzen omdat het de vorige keer het elektronisch inchecken was misgegaan. Onze beloning is € 1,50 toeslag per persoon! Goede bedoelingen kosten nu eenmaal extra in Nederland!

Met vier koffers komen we niet verder dan het balkon van het treinstel. Ik schaam me kapot voor het land en de toestand van het treinstel! De trein is smerig en het toilet is te smerig voor woorden en de wanden staan vol met graffiti. Wat zou een toerist uit een ontwikkeld land denken wanneer hij arriveert op de grootste luchthaven van de lage landen?
Vanaf het station “Amsterdam-Zuid” en “Amsterdam Bijlmer ArenA” trekken er roedels jongeren met hoodies en dunne baardjes, als hongerige wolven op jacht, door de trein. Observerend, concluderend en intimiderend, naar de weinige passagiers. Wij voelen ons niet op ons gemak en blijven in stilte naar de grond staren zodra er weer een roedel Noord-Afrikanen passeert! Dit is hun met urine afgebakend terrein! Oogcontact kan dodelijk zijn in de trein!
Ik vraag de passerende conducteur of hij bij ons kan blijven omdat we bang zijn. In de ogen van de conducteur staat dezelfde angst te lezen die wij voelen. Waarom zou er niemand meer conducteur willen worden, of politieagent? Het is duidelijk wie de baas zijn in de samenleving. Welkom in Hollandistan!

Ik heb nu al heimwee naar de eerste wereld landen in het verre oosten…