Pattaya (Nakorn Siam Boutique) 605), donderdag 23 april 2026
Onze tweede dag in Thailand ontwaak ik met een bijzonder gevoel. Het is veertien jaar geleden dat Lyka en ik elkaar ons jawoord gaven tot een bijzondere verbintenis. Ik was door iedereen gewaarschuwd om niet met een Aziatische vrouw te trouwen. Ze hadden het allemaal gelezen en op TV gezien. Die vrouwen zijn alleen maar volgzaam omdat ze op je geld uit zijn!
Mijn lieve vrouw slaapt nog als een roosje wanneer ik iets na zes uur de eerste beker koffie ga zetten. Opnieuw heb ik goed geslapen maar het was niet lang genoeg. Ik voel me steeds heel erg moe en mijn hersenen voelen aan alsof ze in een blender zitten. Ik kan alleen maar hopen dat onze problemen in Hollandistan snel zijn opgelost en mijn zorgen met de noorderzon verdwijnen.
Met een brede glimlach op mijn gezicht bestudeer ik het verse koffie schouwspel op de TV tafel dat de twee vorige reizen haar definitieve vorm heeft gekregen.Van links naar rechts
⁃ Het roze melamine kopje van Boonsiri Hotel in Sisaket. Ik breng het echt weer terug!
⁃ De rvs koffiebeker uit Osaka in Japan.
⁃ De siliconen koffiefilter van AliExpress.
⁃ Een koffie filter van de Aldi
⁃ Gemalen koffie van de Lidl.
⁃ Een siliconen opvouwbare waterkoker van AliExpress.
Het gaat uitstekend om zo een, maar meestal twee, beker(s) verse koffie te zetten. Alles is beter dan de Nescafé oploskoffie die ik al een eeuwigheid geleden heb afgezworen. Ook maakt het financieel heel veel verschil nu ik zelf de koffie zet!
De grote vers gezette beker koffie van de 7-11 kost tegenwoordig 70 baht (€ 1,90). Die beker is iets kleiner dan de beker die ik gebruik. Het is ook een groot voordeel dat ik me niet eerst hoef aan te kleden om koffie te gaan halen. Er zat zes kilo gemalen koffie in onze koffers toen we Zaltbommel verlieten. Een pond per week is de hoeveelheid die wij verbruiken. Bij de 7-11 zouden we ongeveer € 26,- per week kwijt zijn aan koffie. Dan is zelf koffie zetten een stevige besparing. € 28,40 voor een kilo gemalen koffie in Thailand tegen € 9,99 bij de Lidl in Zaltbommel!
‘Besparen waar het kan en uitgeven wanneer het nodig is!’, is een ongeschreven wet voor de reizigers.
Lyka ontwaakt van de geur van de vers gezette koffie zodra ik het kokende water op de gemalen koffie giet.
‘Happy anniversary!’ fluisteren we tegen elkaar terwijl we elkaar op de lippen kussen.
We zijn niet altijd even gemakkelijk tegen elkaar maar dat betekent niet dat er geen liefde meer tussen ons leeft. We houden oprecht van elkaar en laten dat regelmatig aan elkaar zien.
Vandaag bestaat het ontbijt uit de vertrouwde ham/kaas tosti's en de dubbele varkensburger met kaas van de 7-11. Voor € 2,65 kan dit ook niet duur worden genoemd! De Thaise tosti’s van de 7-11 zijn tegenwoordig wereldberoemd. Er is vorige week een Amerikaan door de douane aangehouden die honderd van deze tosti’s in zijn koffer had verstopt!Het kan aan onze smaakpapillen liggen maar we zijn het er al snel over eens dat de tosti’s deze ochtend niet zo lekker zijn als vroeger. Ook het broodje hamburger smaakt anders omdat het niet helemaal door en door warm is. De volgende keer het personeel in de 7-11 maar goed in de gaten houden! De overheerlijke zwarte koffie maakt een hoop goed!
Het is onze tweede dag in Thailand en natuurlijk wil ik mijn ochtendwandeling weer maken. Volgens het weerbericht is het slechts 31 graden maar ook op deze tweede dag heb ik het gevoel dat een vochtige warme deken mij wil wurgen.De nieuwe pleister op mijn linkervoet heeft na een half uurtje wandelen al een beetje los gelaten en dat laat mij besluiten om bij de 7-11 aan de Beach Road te kijken of ze hier misschien de pleisters hebben die de vorige keer goed zijn bevallen.
En ja hoor, daar staan ze in het kleine rekje achter aan de muur. Mijn eerste flesje sodawater van de dag en buiten uitrusten van de eerste 2.300 meter door de warme vochtige tropische lucht. Ik kijk om mij heen. Het voelt anders aan dan een jaar geleden toen ik hier voor het laatst zat. Onderweg op de South Pattaya Road was het mij al opgevallen hoe weinig verkeer er op deze ochtend is. Ook hier aan het strand zijn er weinig tot geen toeristen. Een verdwaalde Indiër loopt hand in hand met een Thaise nachtvlinder.
Vermoeid! Ja, ik voel mij nog steeds oververmoeid en erg onrustig. Het is tijd om verder te gaan, langzaam slenter ik naar het rustpunt van de tweede etappe. De hardlopende bejaarden roepen veel respect bij mij op. Gezond leven helpt maar het is geen garantie voor een lang leven. Zelf hou ik meer van de kwaliteit van je leven, lekker en gezond eten en vanzelfsprekend elke dag een paar ijskoude biertjes. En natuurlijk wandelen. Een van de weinige sporten waarbij een oude man weinig kans heeft een blessure op te lopen.
De meisjes langs het water spreken iedere man zonder een partner aan die ze passeert.
Het: ‘Hello Sexy Man!’, is tegenwoordig verandert in: ‘You Wan Boom-Boom?’
Niet echt romantisch en zichtbaar slecht voor de zaken. De treurigheid druipt van deze eenvoudige en slecht verzorgde vrouwen af. Zij zijn vanaf het platteland naar Pattaya gekomen om eenvoudig een veelvoud van hun dagloon op de rijstvelden te verdienen. De waarheid is hard en komt niet in de buurt van hun dromen.
Met een koud flesje sodawater in de hand arriveer ik op mijn tweede rustpunt aan het begin van Beach Road. Daar ontmoet ik de Amerikaanse kennis waar ik vorig jaar veel goede gesprekken heb kunnen voeren. Hij is op de fiets en is vergezeld met een Schot. Vol met tatoeages en een hoeveelheid spieren die je alleen maar bij de slager in de vitrine kan vinden.
De Schot is zichtbaar verbaasd dat ik niet over spierbundels beschik, net als de Amerikaan, en mijn zichtbare huid nog steeds maagdelijk zonder enige inkt is. Hij komt uit de buurt van Aberdeen en mijn foto in de kilt laat hem beseffen dat ik ook een band met Schotland heb.
Mijn Amerikaanse kennis en de Schot zitten helemaal op dezelfde golflengte. Zij zijn helemaal klaar met hun geboortegrond nu het is overgenomen door (illegale) immigranten. Mijn kanttekening dat de (illegale) immigranten in de USA hoofdzakelijk Christenen zijn en de (illegale) immigranten in Europa hoofdzakelijk islamieten zijn wordt bevestigt met een knik en een knipoog.
Ik voel een discussie opborrelen over de verschillen en overeenkomsten tussen de (illegale) immigranten en Europa en de USA. Zo ver laat ik het niet komen! Ik neem snel afscheid en ga op weg naar mijn derde rustpunt van deze wandeling. Een 7-11 aan de Central Pattaya Road aan het einde van Soi Bua Khao.
Het eerste stuk is langs het strand in de tegenovergestelde richting langs Beach Road. Dezelfde ontgoochelde vrouwen kijken me opnieuw aan. Zodra ik linksaf sla, de Central Pattaya Road op, laat ik het watergebeuren achter mij. Het was vijfentwintig jaar geleden niet anders.
Vol verbazing zie ik dat de nieuwbouw op de oude locatie van de enorme TOPS-supermarkt niet veel is opgeschoten. Gewoonlijk bouwen ze in Thailand 24/7 maar hier lijkt het meer op 1/7! Ook op Pattaya Second Road is het verkeer zo luw dat ik veilig, zonder gevaar voor eigen leven, kan oversteken. Het is echt het laagseizoen en de straten van Pattaya zijn leeg.
Op de rand van de stoep drink ik mijn derde flesje sodawater. In de tropen is het belangrijk om veel te drinken. Voor mij persoonlijk is het belangrijker om de inname van suiker te beperken. Suiker is slecht voor iedereen maar zeker voor een oudere man met diabetes. Daarom ben ik heel lang geleden al gestopt met die gesuikerde frisdranken.
Het net voor twaalf wanneer ik via Whatsapp contact maak met Lyka over de lunch. Ook vandaag gaan we eten bij de Big-C alleen wat luxer, het is tenslotte onze jubileumdag!We gaan eten bij “Ichiban Ramen”. Een iets luxer ramen restaurant voor nog steeds een meer dan redelijke prijs omdat de kwaliteit erg hoog is. De Japanners laten geen enkele ruimte om het voedsel niet in perfecte staat, en compositie, te serveren. Lyka heeft de ramen met yakitori en ik de yakisoba met inktvis en varkensvlees. De ongezoete koude matcha drank maakt het tot een heerlijk geheel. Deze acht euro is in ieder geval goed besteed.
Het is heerlijk vertoeven op de hotelkamer in de airconditioning. Ik heb nog voldoende te doen op mijn MacBook en Lyka kijkt tv. Het is te warm om te gaan wandelen in de middag dus is dit een goede oplossing om de middag door te komen.
We hebben in het vliegtuig afgesproken om bij “Patric’s Belgian Restaurant” een biefstukje te gaan eten op de avond van ons jubileum. Een blik naar de gevel van het restaurant verteld het hele verhaal. De naam is veranderd in “Patrick's Steak House” en de prijzen zijn stevig verhoogd, of beter gezegd gelijk getrokken, naar het niveau van “Beefeater Steak House” en “LongHorn Steak House”. De prijzen zijn nu €€€/€€€€ en dat willen we absoluut niet betalen. € 30,- / € 40,- voor een biefstukje met patat en wat groente mag goedkoop zijn voor Nederlandse begrippen maar voor ons is het een astronomisch bedrag!
We kijken elkaar aan en kijken daarna naar het uithangbord “Kiss Food and Drink”.‘Visje?’, zeggen we in koor.
We knikken en vinden meteen een lege tafel aan de rand van het terras. Het eten is goed en komt snel.
Voor 680 baht (€ 18,-) hebben we heerlijk gegeten en onze veertiende huwelijksdag gevierd. Onderweg naar het hotel zeggen we hier en daar gedag tegen vrienden en bekenden. Dit was een dag om nooit te vergeten.
