dinsdag 31 januari 2012

Maleisië: Een hele slechte nacht

Kuala Lumpur (My Hotel @ Bukit Bintang (402))

Om half twaalf zochten we ons bed op en om half drie stond ik er alweer naast. Bezweet of ik net een marathon had gelopen en een hoofdpijn zoals ik die heel lang niet had ervaren.
Sinds mijn vertrek uit Nederland, een kleine vier maanden geleden, had in bijna elke dag aan dit moment gedacht. Bijna de hele loop van mijn verdere leven hangt af van de komende twee weken. Ik heb niets te verbergen en ook Lyka heeft de aanvraag voor het visum eerlijk ingevuld. Maar toch is er die onzekerheid dat het visum voor Nederland zomaar geweigerd kan worden en dat zonder dat ze een reden hoeven te geven.
Nadat ik Lyka om kwart over vier had gewekt kon ik merken dat ze ook zenuwachtig was voor de dingen die voor ons lagen. Ongemakkelijk aten we een boterham en dronken koffie. Er lag een spanningsveld tussen ons die tot uiting kwam in de stilte naar het vertrek naar Kuala Lumpur.
Het minibusje was deze keer ook heel erg laat waardoor de spanning alleen nog maar toenam. Wat zouden we blij zijn als het woensdag elf uur zou zijn geweest en we de ondersteunende documenten en de aanvraag bij de Nederlandse ambassade in Kuala Lumpur hadden achtergelaten.
In de bus op weg naar de luchthaven van Bangkok kreeg ik dan toch mijn eerste minuten slaap. En dat deed me goed! Voordat ik het wist stonden we in de vertrekhal waar we deze keer niet hoefden aan te sluiten voor een boardingpass.
Wegens een verbouwing waren er maar twee van de drie immigratie kanalen open met een chaos als gevolg. Dit zou ik niet volhouden. Ik stond op mijn benen te tollen en bij het passeren van de speciale departure gate probeerde ik mijn geluk. Met de melding dat ik diabetes heb mochten Lyka en ik achteraan de ook niet al te korte rij aansluiten. Niet dat het veel kan hebben geholpen want we moesten steeds oudjes in rolstoelen en passagiers van vertrekkende vliegtuigen voor laten.
Maar de rust keerde terug toen we aan gate F2 zaten te wachten op onze vlucht naar Kuala Lumpur. Ruim een half uur te laat vertrokken we richting het zuiden. In het vliegtuig vielen al snel mijn ogen dicht, als was het maar voor een kwartiertje, de batterij laadde zich toch weer langzaam op. In het vliegtuig werd er omgeroepen dat er geen immigratiekaarten meer werden uitgedeeld. De reden werd ons niet medegedeeld maar er werden wel excuses aangeboden. Die excuses bleken later niet nodig te zijn! De immigratiedienst van Maleisië is aan het overschakelen naar een papierloos systeem. En dat was te merken want het is nog nooit zo snel gegaan. Ik hoop dat ze in Thailand ook snel overschakelen op dit systeem! Maar daar zouden ze in Thailand wakker van liggen want zou duizenden ambtenaren hun baan kosten.

Vanaf de LCCT kozen we natuurlijk voor de trein naar Kuala Lumpur. Voor die 75 Eurocent meer kun je heerlijk relaxed in een soort hogesnelheidstrein zitten en genieten van het uitzicht. Een heel andere ervaring dan zo'n volgepropte oude touringcar.

Een nieuw jaar en weer een nieuw hotel in Kuala Lumpur. Deze keer konden we de aanbieding in het "My Hotel @ Bukit Bintang" niet laten lopen. Jammer dat ze dit bezoek niet meewerkten bij het "Corona Inn Hotel" dus moesten we het hier maar proberen. En de eerste indrukken waren uitstekend. Het hotel is nog net geen jaar open dus alles ziet er nog goed uit. Zeker als je een bij een aanbieding boekt is het zijn geld dubbel en dwars waard!

En nu we de spullen in de kamer hadden moesten we eerst eten! Die ene boterham met ham en kaas was niet voldoende geweest en ik was tenslotte al bijna twaalf uur op de been. Op de hoek tegenover het hotel was een restaurant dat vroeger goed was. Maar proberen of de nieuwe uitbater ook lekker eten verkoopt! Het Restoran Al-Wira slaagde met vlag en wimpel voor de eerste test. De nasi goreng was misschien iets minder dan de mie goreng maar het ging allemaal toch naar binnen.

Om het eten te laten zakken gingen we Time Square om de eerste boodschappen in te slaan. Omdat we alleen met een kleine rugzak reizen hebben we natuurlijk shampoo en tandpasta nodig. Overal om ons heen zagen de versieringen voor het Chinese nieuwjaar. Het jaar van de draak.
Instant koffie en creamer, krentenbrood en kaas. En nu weer na de kamer. Ik zat er nu echt doorheen en ik meldde Lyka dat ik een paar minuten ging liggen. Anderhalf uur later schoot ik weer wakker en was het opnieuw tijd om te gaan eten. Met Jalan Alor om de hoek hoefden we niet lang na te denken. We hadden ook geen zin om erg ver te gaan lopen. Dus werd het opnieuw een bordje mee goreng en voor mijn meisje black pepper pork.

Met een lekkere koude fles bier erbij! Een feestmaal voor koninklijken. Eenmaal terug op de kamer was het na een laatste kop thee tijd om te gaan slapen. We waren doodop en morgen moeten we om zeven uur op voor de afspraak bij de Nederlandse ambassade.

maandag 30 januari 2012

Thailand: Op pad voor een visum

Pattaya (Boxing Roo (8))

Ik ben blij dat ons bezoek aan Thailand nu bijna ten einde is. Zes weken is echt teveel van het goede om vast te zitten op dezelfde plaats. Hoewel de noodzaak daar natuurlijk was neemt het niet weg dat ik me nutteloos voel en dat mijn dagen steeds korter werden en we steeds langer op bed lagen en later naar bed gingen. Ook de inname van de gele rakkers is boven een niveau gekomen dat het niet gezond meer is. En daarom zijn we echt blij dat we weer op pad kunnen.
Morgen gaan we dus weer heel vroeg op stap! De wekker loopt om half vijf af en zal het startsein geven voor een geweldig leuke trip, althans zo lijkt het op papier!
Allereerst gaan we woensdag om 10:00 naar de Nederlandse ambassade om voor Lyka een visum aan te vragen. Dan is het tijd voor een lunch en gaan we verder naar YL-Camera om te kijken voor een nieuwe telelens. De lenzen die ik heb zijn natuurlijk prima maar ik moet er twee gaan combineren om het gewicht terug te brengen. En dat moet op deze manier natuurlijk lukken.
En dan we op een culturele en culinaire reis rondom Kuala Lumpur. De eerste halte is Ipoh met haar koloniaal verleden en de beste pasar malam van Maleisië.

Vervolgens gaan we verder naar Tanah Rata in de Cameron Highlands. Een beetje wandelen en ons te goed doen aan aardbeien, honing en Indiase maaltijden geserveerd op een bananenblad.

Kuala Lipis ben ik al meerdere keren met de trein voorbij gereden wanneer ik met de zogenaamde "jungletrain" op weg was naar Jerantut. Maar deze keer blijven we dus een paar dagen hier hangen.

Kuala Pilah is ook een van die plaatsen die meestal aan je voorbij gaan omdat je op weg bent naar een belangrijkere plaats. Kuala Pilah was vroeger heel belangrijk en de grote Chinese gemeenschap zorgt voor een geweldig uitgebreide verscheidenheid aan gerechten.

Port Klang oftewel Klang is de laatste onbekende stop van deze trip. We gaan via Kuala Lumpur omdat ik hoop dat we op dit moment het bericht hebben ontvangen dat Lyka het visum heeft gekregen.

Malacca verveeld nooit en het is altijd weer leuk oude vrienden te zien.

Als afsluiting zitten we weer voor een weekje in Singapore. Onbekend maakt onbemind maar wij hebben het hier altijd prima naar ons zin. Het eten is hier goed en goedkoop en er is zoveel te zien dat je hier weken kan doorbrengen zonder je te vervelen.

Vijfendertig dagen met de iPad, de belangrijkste test tot nu toe!

Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's worden zo snel mogelijk toegevoegd.

dinsdag 24 januari 2012

Thailand: Voorbereiden

Pattaya (Boxing Roo (8))

Met een kleine week te gaan in Thailand ben ik echt blij dat de feestdagen weer achter de rug zijn en dat we weer op pad kunnen. Hoewel Maleisië een oude bekende is gaan we toch ook voor mij een paar nieuwe plaatsen aan doen voordat we na 30 dagen in Singapore belanden.
Maar eerst staat er iets heel belangrijks op de agenda. We gaan een Schengen-visum aanvragen voor Lyka. Ondanks alle moeilijke verhalen en de onterechte afwijzing bij de Nederlandse ambassade in Bangkok, ze namen de aanvraag niet eens in behandeling, gaan we het visum aanvragen in Kuala Lumpur.
Thuis in Nederland dient er een rechtszaak door mijn buurman aangespannen tegen me en hier treffen we de laatste voorbereidingen om het Schengen visum voor Lyka aan te vragen. Gelukkig stelt een goede vriend zijn printer ter beschikking en met een MacBook is het allemaal zo gepiept. De printer begrijpt mijn aluminium wondertje meteen en de bedrukte vellen rollen uit de printer. Natuurlijk heb ik alles bij me!
Ik loop voor de laatste keer de checklist na en op één eis na voldoen we aan alle punten op de checklist. Maar voor dat ene puntje hoeven we volgens een email van de ambassade niet bang te zijn.
Een flinke hoeveelheid papier en formulieren. Ik vraag me af waarom dit allemaal zo moeilijk moet zijn voor een meisje uit de Filipijnen. Als mijn meisje uit Maleisië of Singapore kwam dat was het allemaal zo gepiept. Het ruikt voor mij een beetje naar discriminatie terwijl er in de Nederlandse wet duidelijk staat dat iedereen gelijk is. Eigenlijk zouden we de EU moeten aanklagen voor discriminatie!
Duimen op elkaar dat het in één keer gaat lukken? Ik hou jullie op de hoogte.

zondag 22 januari 2012

Thailand: Een klein feestje

Pattaya (Boxing Roo (8))

Het was letterlijk een klein feestje! Samen met mijn verloofde op stap om er een leuke avond van te maken. Na eerst een paar biertjes met wat vrienden in de Boxing Roo te hebben gedronken was de volgende stap een paar biertjes bij 'het kantoor'. Jammer genoeg sneuvelde onderweg mijn kleine Nikon L22.
Zoals altijd kon mijn verloofde niet wachten om de foto's te bekijken. Een onhandige combinatie van snelheid en miscommunicatie en de camera lag op de grond. Het lipje van het batterijen compartiment gebroken en alleen nog met plakbandje dicht te houden. Jammer maar helaas en zo komt een bijna twee jaar oude Nikon L22 aan een vroeg einde.
De drukte bij het kantoor viel echt tegen! Wij vonden het dan ook snel tijd om te gaan eten bij Patrick's Belgian Restaurant. Een klassieker die altijd een goede biefstuk voorgeschoteld. Maar ook hier heeft de recessie toegeslagen!
De overheerlijke crackers worden niet meer geserveerd. En daar zit je dan een twintig minuten te wachten totdat je eten wordt geserveerd. Misschien wordt er sneller gedronken en dat bevorderd de omzet? Voor mij is het een gemis.
En daar was de biefstuk

De camera werkt nog wel maar af en toe raakt het contact verloren waardoor de foto niet wordt opgeslagen. Dus deze keer Lyka achter een leeg bord.

Maar de avond zat er nog niet op. We hadden nog een afstandje naar het hotel af te leggen en onderweg zouden we zeker nog een paar vrienden en bekenden tegen het lijf lopen.
De eerste halte was het "Areca Lodge Hotel" waar een hele goede vriend van ons barkeeper is. Bij Vinas is het altijd lachen en het nieuws van onze verloving en mijn verjaardag bracht hem in extase. Hij regelde bij de eerste de beste bloemverkoper alles wat ze in haar armen had en huurde de bloemenpracht voor een foto.

Het was ouderwets lachen aan de bar bij Vinas. We dronken er nog een paar met Grant en zijn maat en zo werd ahetbtijd om te gaan slapen. Het was geen groots feest maar wel fijn feest. God weet waar ik mijn 53st verjaardag zal vieren maar ik hoop wel dat het met Lyka aan mijn zijde is.

En dit is nu eerste keer dat ik een verhaal publiceer zonder de tussenkomst van mijn MacBook. Het lijkt er op dat ik nu alles onder controle heb en dat de workflow is geoptimaliseerd.

Geschreven met BlogPress op mijn iPad, foto's van betere kwaliteit volgen later.

zaterdag 21 januari 2012

Thailand: Alweer 52 jaar jong!

Pattaya (Boxing Roo(8))

Het is alweer bijna 14 jaar geleden toen ik voor het eerst op reis ging om de as van mijn grootmoeder naar haar broer in Australië te brengen. Ik had een hele slechte tijd achter de rug en ik had het gevoel dat een verblijf in een ver vreemd land me goed zou doen.
Nu een lange tijd en een lange lijst landen later bevindt ik me in een ver paradijs voor mijn 52st verjaardag. Het kan vreemd lopen in het leven! Niet dat ik er spijt van heb, het zou er toch sowieso niets aan veranderen, maar sterker nog ik wil het over een andere boeg gaan gooien. Ik begin nu ook de slijtage te voelen, mijn rechtervoet en linkerknie beginnen steeds eerder te klagen als ik weer een keer aan het lopen ben. Na het lopen komt vanzelfsprekend het fietsen. En daar ben ik nu mee bezig. Ik ben aan het onderzoeken, ik lees veel over verre landen en hoe moeilijk of gemakkelijk het is om je fiets mee te nemen in het vliegtuig.
Gelukkig ziet het er allemaal heel positief uit en hoewel ik Lyka nog niet voor de volle 100% heb kunnen overtuigen staat ze er toch voor open. En dat is in ieder geval een goed begin!
Het is pas middag in Nederland maar is de zon al onder de horizon verdwenen. Ik ben bedolven onder een berg felicitaties via de email en op Facebook, het doet me goed om te weten dat ik zoveel vrienden heb over de hele wereld. Het reizen is nog niet aan een einde maar het einde komt wel met rasse schreden dichterbij. Ik besef dondergoed dat er straks echt een einde aan mijn rondzwervingen komt en dat ik dan weer een langere tijd in mijn geboorteplaats Zaltbommel zal doorbrengen. Maar dat is voorlopig nog niet aan de orde.
Ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken en hoop jullie in april weer gezond te zien voor een biertje of een wijntje.


Geschreven op mijn iPad, de foto's volgen later.

donderdag 19 januari 2012

Thailand: Een regen van kogels

Pattaya (Boxing Roo(8))



Ondanks al mijn goede voornemens was de start van 2012 moeilijker dan de afgelopen jaren. Een onnodige rechtszaak waarin ik me vanaf mijn hotelbed moet verdedigen en wat problemen die er toe leiden dat de geplande korte vakantie naar de Filipijnen werd afgezegd.
Dat heeft als gevolg dat ons visum verloopt en we samen op een broodnodige maar liever vermeden visa run naar Cambodja moesten. Overal in Pattaya staan grote borden die de all-in trip naar de grens aanbieden. Een blok verder vanaf de Boxing Roo boekte ik voor 3600 Baht een rit in een minibusje naar de grens om te gaan stempelen.
We moesten om 06:15 klaar staan voor de deur van ons hotel. We zaten er nog geen 5 minuten toen we een serie van een stuk of vijf a zes scherpe explosies hoorden. Lyka begon meteen te lachen om de Thai die op 19 januari nog vuurwerk afsteken. Nu ben ik geen expert maar het klonk voor mij meer op pistoolschoten.
Nog voordat mijn gedachten hadden plaatsgemaakt voor twijfels rende er een lange slanke jongen gekleed in een keurig kostuum zo snel als de wind voor ons langs. Enkele seconden later volgde er een groep in dezelfde kledij jongeren die de haas als een troep honden opjaagde. Het was zo onwerkelijk dat ik ons voor een moment in een film waarde.
Het busje arriveerde en met het hele tafereel in mijn gedachten stapten we in en namen plaats op de bank achter de chauffeur. Dit zijn van die momenten dat ik niet meer in Pattaya wil zijn. Het zal ongetwijfeld niet lang meer duren voordat er een onschuldige vakantieganger door een verdwaalde kogel wordt geraakt.
De oorzaak van dit gedrag en de neiging naar steeds sterker wordend geweld ligt in de verheerlijking van pistolen en revolvers. Als je niet zo'n t-shirt draagt met een naam van een wapen en nog het liefst ook een afbeelding dan tel je niet meer mee!
We bezoeken nu regelmatig de bioscoop en daar draaien elke week minstens twee films die over de liefde en tegelijkertijd over jeugdbendes gaat. Hoe sterker de liefde des te harder het geweld om het hartje van het meisje te winnen!

Laat ik er maar vanuit gaan dat we weer geluk hebben gehad.

De rit naar de grenspost met Cambodja verliep voorspoedig en de chauffeur was tenminste serieus en deed niet al te rare dingen. Ik heb ze wel eens gekker meegemaakt. Ik had ook maar weinig geslapen en vocht tegen mijn dichtvallende oogleden.

De lunch was eigenlijk het hoogtepunt van de dag! Met de miljoenen industrie van de visa voor Thailand in mijn achterhoofd genoot ik van de noedelsoep met rood vlees en wonton.
Eenmaal terug in Pattaya zat de dag er alweer bijna op. Het was al over drie uur in de middag en het werd zo langzaam tijd tijd voor een koud biertje.

Geschreven op mijn iPad, de foto's volgen later.

zondag 15 januari 2012

Thailand: Een visje op zondagavond

Pattaya (Boxing Roo(8)), 15 januari 2012

Het gaat nog niet in de volgorde zoals het werkelijk gebeurd is maar omdat ik nu ook de foto's erbij haal kan het zijn dat ik een beetje van de hak op de tak spring.
Ik zit nu dus in een echte onderweg simulatie en ik probeer zo eerlijk mogelijk tegen mezelf te zijn!
De vraag is dus: Kan in alleen met de iPad op reis voor een kortere tijd?



Het eerste wat met echt meevalt is het gebruik van het toetsenbord op De iPad. Het is en blijft wel wat beperkt zonder de cursortoetsen maar toch wen je er snel aan en een kort verhaal is zo geschreven. De spelling wordt tijdens het typen gecontroleerd en echt heel af en toe komt er een vreemd voorstel van de iPad om het woord mee te vervangen.
Nu ik de volgende stap heb genomen voor de toevoeging van de foto's wordt het wel wat ingewikkelder. Er zijn voldoende foto apps te koop maar die ene die moet doen wat ik wil dat hij moet doen heb ik nog niet gevonden. Maar in de toekomst zal ongetwijfeld een programmeur ontdekken dat er meer mensen zijn die deze specifice eis aan het programma stellen.

Dus nu naar de zondag.
Zo plotseling uit het niets vond ik het een prima idee om maar een visje te gaan eten bij Kiss Food and Drink. Lyka sprong als een pijl uit de boog in de houding en was binnen een flits uit mijn zichtveld verdwenen. Ik hoorde het douchewater stromen en wist uit ervaring dat mijn idee de juiste was geweest.
Ik stond al een tijdje droog en had nu ook wel zin in een koud biertje.

Nadat ik ook mezelf toonbaar had gemaakt sjokten we samen naar het restaurant waar ik de voor ons bekende gerechten bestelde. Jammer maar helaas ging het, ondanks het nadrukkelijk vermelden aan de ober, ook weer deze keer met de patat frites fout. Het bordje goudgele aardappelstaafjes verscheen binnen een minuut op de tafel. Gevold door de vis en de groenten, ongeveer een kwartier later. De friet was al verdwenen en de ober keek me aan alsof hij net het geruite garen had uitgevonden.

Maar zoals altijd was er op de gebakken vis niets aan te merken. Na de vis, want die moet natuurlijk zwemmen, dronken we nog een paar biertjes op het oude vertrouwde kantoor. Helaas zijn de prijzen hier nu ook omhoog gegaan en € 1,75 voor een flesje bier zal de toeloop van klanten ook niet bevorderen. Maar zoals de Thaise wijsheid nu eenmaal zegt: als het aantal klanten halveert verdubbel je de prijs! Zo blijft de omzet gelijk!

Deze keer heb ik vooraf naar Picasa geuploade foto's gebruikt en zo te zien passen ze prima binnen het raamwerk.

Geschreven op mijn iPad, de foto's volgen later.

donderdag 5 januari 2012

Thailand: Een tweede test met foto's van mijn Nikon D700

Pattaya Het lijkt dat er geen lege regels worden overgeslagen. Ook heb ik net per ongeluk mijn hele tekst gewist! Dus nu de foto's!





Ik ben weer benieuwd hoe het er nu uit zal gaan zien! Geschreven op mijn iPad, de foto's volgen later.

Thailand: Bloggen vanaf een iPad

Pattaya (Boxing Roo (8))

Na ruim een maand de iPad in mijn rugzak te hebben en een flinke update van het programma om rechtstreeks van mijn iPad te publiceren onderneem ik nu een poging. Het verhalen schrijven zal geen problemen geven en ook de spellingscontrole werkt uitstekend.


Ik heb nu èèn kleine foto ingevoegd en ga dus ook nog proberen om een iets grotere in te voegen.


Nu gaan we eerst maar eens kijken hoe het er uit ziet op mijn weblog?

Geschreven op mijn iPad, de foto's volgen later.

Het gaat dus nog niet zo gesmeerd als ik had verwacht, maar daar wordt aan gewerkt.

maandag 2 januari 2012

Thailand: Minder informatie!

Pattaya (Boxing Roo(8))

Op deze tweede januari is bijna alles weer terug naar normaal. Een enkeling heeft nog een extra vrije dag of twee maar de meesten van jullie zijn gewoon weer aan het werk.
‘Hoeveel goede voornemens hebben deze eerste twee dagen overleefd?’
Henk en Ingrid hebben waarschijnlijk de helft van alle voornemens alweer in rook zien opgaan en hebben die voor de goede sier weer opgeborgen tot 31 december 2012. Van die andere voornemens die de eerste veldslagen hebben overleefd zullen er elke dag tienduizenden sneuvelen en nooit worden ingelost.
Maar ik heb het alleen maar over jullie gehad!

‘Heb ik zelf dan ook goede voornemens? ‘Natuurlijk!’
Hoewel ik niet weet waarom de datum op 31 december is gezet, je kan natuurlijk ook op je verjaardag stoppen met roken, heb ik ook een paar voornemens.
De eerste is de allerbelangrijkste!

‘Ik ga stoppen met het absorberen van onzinnige informatie!’

Nu de computerwereld en het internet zijn doorgedrongen tot mijn iPhone, iPad en MacBook Pro lijkt het dat er geen enkel moment is dat ik verlost ben van onzinnige informatie. Het is als een sluipmoordenaar zachtjes dichterbij gekropen en heeft je nu in je macht!
‘Kijk maar eens om je heen?’
Overal zie je nu mensen die als geprogrammeerde werkmieren hun dataplannen zitten te verschransen. Krom gebogen over het kleine scherm van hun telefoon twitteren ze elke windvlaag en elke scheet! Lezen de perikelen over de “Voice” en “Boer zoekt koe” op de tientallen nieuws en RRS kanalen.
Zelf heb ik natuurlijk ook zo’n ding maar voor mij is het een telefoon, MP3 speler en wekker. De rest van de mogelijkheden gebruik in bijna niet. Ik kan mijn telefoon natuurlijk niet uitzetten want er bestaat een grote kans dat ik wordt gebeld.

‘Maar wat dan wel?’

De stortvloed van onzinnig nieuws door evenzoveel onzinnige nieuws kanalen. Vroeger had je gewoon het NOS, en voorheen het NTS, journaal, en een ochtendkrant die je meteen een sociaal stempel toewees.
Als je kritisch naar het nieuws kijkt dan zie je misschien ook dat er veel eigenlijk geen nieuws is. Het is opvullen van lege plaatsen en het trekken van nieuwsgierige en verveelde lezers. Al die bezoekjes aan die websites vol pseudo nieuws zijn cijfertjes die op hun beurt weer worden vertaald in advertentieopbrengsten.
Dus ik heb vanochtend berekend dat ik gemiddeld drie uur per dag onzinnige informatie zit te absorberen. En dan tel ik de onzinnige tijd dat ik op Facebook zit te wachten op een reactie nog niet eens mee! Dat chatten via Facebook en Skype is ook pure tijdsverspilling want ik heb normaal gesproken gewoonweg niets of heel weinig te melden! En wat ik te melden heb komt tot jullie via mijn weblog.
De elektronische tijdschriften laat ik ook maar voor wat ze zijn en ik blader de papieren tegenhanger wel door wanneer ik bij de dokter of de tandarts in de wachtkamer zit.

Dus vanaf vandaag is het ritueel sterk veranderd!
Wanneer ik ‘s morgens op sta neem ik eerst een kop koffie, ik lees de gratis ochtendkrant “de Pers” op mijn iPad. En afhankelijk waar ik me bevindt op deze aardkloot ga ik op pad of ik besteed tijd aan mijn weblog en fotografie.

Dat is mijn enige voornemen voor 2012!

zondag 1 januari 2012

Thailand: Een nieuw jaar

Pattaya (Boxing Roo(8))

En zo knalt een nieuw jaar je leven binnen terwijl 2011 voor altijd naar de geschiedenis boeken wordt verwezen.
En natuurlijk kijk je voor een laatste keer achterom en vraag je jezelf af wat voor jaar het is geweest!
‘En wat voor een jaar was het dan?’

Onomstotelijk zeg ik als eerste dat het een vreemd jaar is geweest. Met Lyka als mijn nieuwe levensgezel werd alles op slag anders. Zo moest ik voor het eerst sinds lange tijd weer met iemand rekening houden zonder dat ik mijn impulsiviteit te kort deed.
Maar het is ook heerlijk om met iemand samen de mooie dingen van het reizen te delen! De reizen die we samen hebben gemaakt waren plezierig al was het wel wennen voor die kleine meid uit de Filipijnen. Gelukkig voor mij heeft ze interesse voor cultuur en schuift een bordje onbekend eten niet meteen van haar af.

‘Elk nadeel heb zijn voordeel!’, zei een bekende voetballer eens.

Dus moet het ook omgekeerd werken!

‘Elk voordeel heb zijn nadeel!’

Het enige nadeel dat ik heb kunnen ontdekken van samen reizen is dat ik minder tijd voor mijn foto’s en verhalen heb. Ik loop misschien wel dertig verhalen achter en ik zal in januari mijn best doen om die in te lopen. Nu ik het toch over nummers heb!
‘Kijk eens naar rechts?’

122.000 bezoekers en slechts een treurig aantal van 164 verhalen, in 2010 waren dat er nog 221!
Dan zijn er natuurlijk de voornemens. En omdat ik niet rook of ooit heb gerookt kan ik ook niet stoppen met roken. Mijn gewicht is met vijf kilo teruggebracht naar 88 kilo dus afvallen valt ook af. Stoppen met drinken komt niet in me op!
‘Wat schiet er dan over?’
Het reizen! En dat gaan we nu misschien anders doen. Het plan is om langere fietstochten te gaan maken. Het zal niet altijd even gemakkelijk zijn omdat Lyka’s Filippijnse paspoort een serieus obstakel is maar we gaan het toch proberen.
Ook zal ik een serieuze poging wagen om meer te schrijven of anders een fotoblog te maken! Zodat jullie ‘s morgens bij de koffie of thee toch nog wat doen hebben!

Nu een terugblik met onvergetelijke momenten van het afgelopen jaar.

Met deze foto’s wil ik terugblikken op 2011

Januari 2011: Klein altaar bij een boom (Kolkata, India)


Februari 2011: Liggende Boeddha (Wat Po, Bangkok, Thailand)


Maart 2011: Oud Chinees huis met bamboe (Malacca, Maleisië)


April 2011: JFK Museum and Library (Boston, USA)


Mei 2011: Chicken Market Bridge (Jakarta, Indonesië)


Juni 2011: Oude Javaan (Blitar, Indonesië)


Juli 2011: Fietstaxi (Ermita, Manila, Filipijnen)


Augustus 2011: Suvarnabhumi Airport (Bangkok, Thailand)


September 2011: Begraafplaats Bossche Poort (Zaltbommel, Nederland)


Oktober 2011: Farewell Super Sic! (Sepang F1 Circuit, Maleisië)


November 2011: Familie Clan Tempel (Malacca, Maleisië)


December 2011: Victoria Harbour Skyline (Hong Kong SAR)


Ik wens al mijn trouwe lezers natuurlijk een goed maar vooral gezond 2012.

Maar de mooiste foto van 2011 schoot ik al op 18 januari, en ik wist meteen zeker dat dit plaatje moeilijk te overtreffen zou zijn:
18 Januari 2010: Bhubaneswar (India)
Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?