Thailand: Er bestaat een naam voor, “Dromomanie”!

Pattaya (Boxing Roo (7), zondag 8 juli 2012

Ik heb me de afgelopen jaren heel vaak afgevraagd of ik misschien een afwijking heb of misschien wel compleet gek ben.
‘Welk normaal mens heeft er nu zin in om zes maanden of langer per jaar van huis te zijn en bijna altijd tussen vreemden te zitten?’
‘Wat is het plezier in een late aankomst in een onbekende donkere stad om een slaapplaats in een slaapzaal met acht andere vermoeide of dronken medereizigers te zoeken?’
Ik moet jullie het antwoord helaas verschuldigd blijven. Maar er zijn ook nog steeds grote groepen mensen, jong en oud, die hun hele vertrouwelijke hebben en houwen opgeven voor een onbekende toekomst op de weg.
Als ik dan weer eens een nieuwe reizigers uit Nederland in den verre ontmoet, zoals onlangs Kenneth en Paul, dan zie ik in hun ogen ook het plezier dat ik ook nog steeds ervaar in nieuwe werelddelen, nieuwe plaatsen te ontdekken, nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe vrienden te maken.
Wat ons wel onderscheidt is dat we geen toeristen willen worden genoemd!
‘Wij zijn reizigers!’, is de verklaring die wij zelf graag nadrukkelijk aan de toeristen geven.
Wij zijn namelijk heel anders dan de enorme hordes mensen die elk jaar aan de Costa’s, of andere zonovergoten badplaatsen, met rood verbrande lichamen de laatste resten “Cuba Libre’s”, Heineken biertjes, tomatensoep en frikadellen tot aan de middag op bed in hun hotelkamer liggen te verteren.
Wij staan bijna altijd vroeg op en blijven bij voorkeur niet langer dan een paar dagen op dezelfde plaats hangen. Alhoewel! Dat laatste moet ik meteen tegenspreken want volgens de “wet van zeven”, zeven dagen op dezelfde plaats, en in dit geval na zeven weken op reis slaat de vermoeidheid toe en gaan we een paar weken in winterslaap zoals Kris en ik dat vroeger noemden. Gewoon een week of twee op de zelfde plaats blijven hangen en de tijd vullen met slapen, eten en filosoferen. (Lees lekker eten, veel bier drinken en plannen maken voor het vervolg van je reis.)

1999 - Met Kristof in China

Wij bezoeken natuurlijk ook de bekende toeristische trekpleisters maar de kleinere alledaagse zaken zijn veel belangrijker. Die verkoopster van haar eigen verbouwde groenten op de markt om zes uur in de ochtend. Die fietsende kleermaker die met een naaimachine achterop de fiets van dorp naar dorp trekt om de kleding te repareren. Een lunch in een klein restaurantje of straattentje.

2008 - Nasi als ontbijt op Bali (Indonesië)

Tijdens het lezen van “Familieziek”, Adriaan van Dis, vond ik een verklaring en een woord voor onze afwijking: “Poriomanie” oftewel “Dromomanie” in beter Nederlands.

Een citaat uit een tijdschrift over reizen:

Het klinkt bizar, maar het bestaat echt: de reisziekte. “Dromomanie” wordt ook wel omschreven als de psychologische, oncontroleerbare drang om te zwerven. Mensen die dit label opgeplakt krijgen, hebben over het algemeen een sterke drang om constant te reizen en nieuwe plekken te ervaren. Dit gaat meestal ten koste van hun werk, gezinsleven én sociale leven. Mensen met Dromomanie wijken spontaan af van hun routines, reizen lange afstanden, switchen veel tussen verschillende beroepen en nemen zelfs een andere identiteit aan. De naam stamt af van het Griekse dromos (rennen) en manie (waanzin).

De eerste bekende diagnose:

In de negentiende eeuw kreeg de Fransman Albert Dadas als eerste deze diagnose toegekend. In 1826 werkte hij als 26-jarige jongeman in een fabriek bij Bordeaux. Misschien zat er iets in de wijn, maar op een dag kwam hij niet meer opdagen op zijn werk. Niemand wist waar hij was. Later bleek dat hij een jaar lang lopend door Europa heeft gezworven. Na zijn terugkomst verklaarde hij aan een jonge psychologiestudent dat hij zijn wil om te reizen niet kon onderdrukken. Elke keer wanneer hij hoorde van een nieuwe plek, borrelde er een soort dwangmatig verlangen naar boven om erheen te reizen. Hij liet dan letterlijk alles en iedereen achter zich om naar die plek te reizen.

Misschien was Albert Dadas wel echt ziek. Misschien wilde hij gewoon vrij zijn en de wereld zien. In die tijd was dat natuurlijk niet normaal en werd er een label geplakt op dit soort 'afwijkende' mensen. Wat zouden ze denken van de reizigers van tegenwoordig?

Bron: http://www.columbusmagazine.nl/nieuws/2968/reisziekte_het_bestaat_echt.html

Het voelt in ieder geval niet anders nu de diagnose is gesteld en wij als reizigers weten dat we dwangmatig over de wereld zwerven. De vrijheid telt voor mij het meest, en natuurlijk het eten. Dat laatste is de brandstof die me verder sleurt en inspiratie geeft, hoewel ik nu lekker op het strand lig met een stuk rode watermeloen en een sodawater. Ik lig plannen te maken voor ons uitstapje naar Maleisië, van Penang naar Kuala Lumpur via een omweg, en zo voel ik me toch een reiziger. Want zelfs dromen met mijn ogen open onder de tropenzon brengt me naar plaatsen die ik mischien nooit zal bezoeken.

2011 - Ober in Restaurant op Java (Indonesië)

Vanavond gaan we lekker een beetje lezen en tv kijken. Pattaya staat twee avonden droog wegens verkiezingen.

Nederland: Welkom in Hollandistan

Op de bouwplaats, maandag 31 maart 2025

Om een uur gaan kort naar elkaar de telefoon en de wekker op mijn iPhone af.
Ik neem de hoorn van de haak en hoor een krakerige computerstem zeggen: ‘This is your wake-up call! It is one ‘o’ clock!’
Ik ben niet in de war maar wel enigszins gedesoriënteerd. Lyka draait zich onwennig op dit tijdstip nog eens op haar andere zijde maar dat mag ik niet laten gebeuren. We staan aan het begin van een hele lange (reis)dag waar we ons met een gezamelijk hoog moraal doorheen moeten slepen.
Ik neem eerst de tijd om een beker koffie te zetten want zonder de cafeïne kom ik ’s morgens maar moeilijk op gang. De kamer wordt voor de laatste keer gecontroleerd of we ècht niets zijn vergeten in te pakken en de koffers die moeten worden ingecheckt worden voorzien van enkele stroken gele ducttape als extra beveiliging. We kijken elkaar aan om onze energie gelijk te balanceren want we weten beiden donders goed wat er voor een dag voor ons ligt.
Iets over half twee arriveren we in de lobby van het “The Green View Hotel” waar al twee andere achtergebleven passagiers op de bus zitten te wachten. Met een rugzak bomvol met ervaringen in Thailand wist ik gisterenavond al te voorspellen dat er een minibusje voor de zeven passagiers is geregeld. Niemand, en dan ook helemaal niemand, heeft gedacht aan de mogelijkheid van de hoeveelheid bagage die hoogstwaarschijnlijk bestaat uit zeven grote koffers en ook nog eens zeven kleine koffers!
We zijn nog niet compleet wanneer de door mij voorspelde veel te kleine minibus arriveert. We gaan met z’n vijven naar buiten en ik zie de buschauffeur achter zijn oren krabben wanneer hij de enorme hoeveelheid bagage van ons vijven ziet. Hij begint met de grote koffers achterin de minibus te laden waarna de kleine cabine bagage er boven op gaat. Je hoeft niet te hebben gestudeerd om te zien dat dat niet gaat passen! Er moeten twee kleine koffers naast de passagiers op de stoelen. Dan is de bus is vol!
De achterklep van de minibus slaat met een klap dicht en precies op dat moment verschijnen de twee laatste passagiers. Er ontstaat een vurig argument tussen verschillende betrokkenen, zoals een medewerker van het hotel en de chauffeur van de minibus, maar zodra het woord “Bolt” valt weet ik dat het probleem is opgelost en dat er voor de laatste twee passagiers een taxi wordt geregeld om ze naar het “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok te brengen. Ze moeten alleen wel langer wachten totdat de taxi is gevonden!
Voor ons vertrek met de minibus heb ik nog snel naar de weersverwachting gekeken en die is niet al te best voor Bangkok. Alleen maar regen.! Om half drie staan we vooraan in de rij om in te checken voor onze reis via Istanbul naar Amsterdam. Ik heb de luchthaven in Bangkok nog nooit zo leeg gezien. Het is dan ook een onmenselijke tijd in deze globale economie die 24/7 overal ter wereld doorgaat.
Het grote voordeel van dit nachtelijke vertrek is natuurlijk dat er geen lange rijen staan bij de veiligheid inspectie en de immigratie. We kunnen zo doorlopen terwijl het Zwitserse echtpaar apart wordt genomen omdat ze de zestig dagen van het visum hebben overschreden. De beambten van de immigratie zijn druk aan het bellen met Turkish Airlines om de bevestiging dat de vlucht van vrijdagavond door de luchtvaartmaatschappij is geannuleerd en dat de passagiers daar geen schuld aan hebben. Misschien krijg ik nog wel te horen hoe het is afgelopen.
We zoeken een plaatsje aan een tafel in ons vaste koffie restaurant in de vertrekruimte van het “Suvarnabhumi International Airport”. Ook hier is het natuurlijk erg rustig en wij moeten nog meer dan drie uur wachten voordat we aan boort kunnen van onze eerste vlucht “Turkish Airlines TK 59” naar Istanbul. Er zit gelukkig nog voldoende Thaise baht in mijn broekzak. Ik schud met mijn hoofd wanneer ik meer dan negen euro moet aftikken voor een kartonnen beker hete zwarte koffie en een bekertje lauwe chocolademelk. Het meisje giet de hete koffie in mijn Japan koffiebeker. Daarna nog enkele blokjes ijs om de koffie snel op drinktemperatuur te brengen.
De minuten kruipen (te) langzaam voorbij en zodra Lyka haar verveling gaat verdringen met een kijkje in de veel te dure “Tax-Free” winkels sla ik mijn Kobo e-reader open om de tijd te doden. Gelukkig werkt het! Lyka komt terug met twee pakken wafels die gevuld zijn met lokale tropische vruchten. Nog twee uur te gaan en ik speel voor een moment met de gedachte om mijn MacBoek tevoorschijn te halen om verhalen te schrijven. Verder dan het spelen met de gedachte komt het niet. Mijn koffie is bijna op na anderhalf uur en dan wordt het tijd om onze zitplaatsen en tafel te verlaten en naar de Gate te gaan. Het begint langzaam drukker te worden op de luchthaven.
Bij de Gate hebben we gelukkig meteen zitplaatsen waar we een uur moeten luisteren naar een computerstem die om de tien seconden waarschuwt dat de loopband voor onze neus eindigt. Ik haal mijn e-reader maar weer tevoorschijn en lees in het boek van Inez Weski “Het geluid van de stilte : Een jaar leven in een voortrazende orkaan”. Een verslag over hoe onbetrouwbaar onze overheid is. De waarheid is nog veel ongelooflijker dan de ingewikkeldste verzinsels! We zijn allemaal slachtoffer van het systeem dat “de Overheid” heet! Net als in China en andere totalitaire regimes.
Dan kunnen we eindelijk naar het aquarium een verdieping lager en moeten we wachten op ons vliegtuig dat nog niet aan de slurf staat. Ik kijk op mijn horloge en realiseer me dat we al zes uur wakker zijn en het vliegtuig nog niet hebben gezien. Dit zijn van die momenten dat we niet teveel moeten nadenken maar alles gelaten over ons heen moeten laten komen. Gelukkig mogen we als een van de eersten aan boord omdat het personeel weet dat we meer dan zestig uur vertraging hebben. Eindelijk rust!
De Airbus “A330-300“ heeft maar twee stoelen aan de raamzijde en dat betekend dat we een relatief comfortabele vlucht in het verschiet hebben. Voor zover je kan spreken van een comfortabele vlucht! Intercontinentale vluchten richting Europa vanuit Thailand zijn ècht een drama!
We zijn minder dan een uur in de lucht wanneer het ontbijt wordt geserveerd. Gebakken aardappelen met omelet en spinazie voor mij en Lyka gaat voor de “French Toast” met een zoete jam. De twee driehoekjes kaas maken meteen mijn (reis)dag weer goed. Ik droom weg naar de supermarkten van Nederland voor de arme mensen waar ik morgen oude kaas ga kopen. Wat heb ik die oude kaas de afgelopen twee maanden toch gemist! Mijn bakje fruit ruil ik met Lyka voor nog meer kaas en het taaie witte broodje. Goed gevuld zitten we in de verduisterde cabine. Het is niet anders, we moeten tijdens het daglicht verplicht in een verduisterde ruimte zitten.
Er zijn nog tien lange uren te gaan! In de hoop dat het ontbijt me rozig zal maken doe ik mijn oordoppen in en probeer te slapen. Gelukkig lukt dat voor enkele uren. Totdat mijn lichaam genoeg rust heeft gehad en mijn interne klok, die nog steeds op GMT +8 staat, mij wekt en ik voor me uit in een cabine staar waar veel mensen TV zitten te kijken. Dat is ook iets dat ik nooit heb kunnen begrijpen! Passagiers die acht uur achter elkaar film zitten te kijken. Nog ruim zes uur te gaan!
Het boek van Inez Weski is mij op dit moment wat te zwaar dus begin ik aan “Alistair MacLean's Rode Brigade”. Een boek over een dodelijk virus dat uit een laboratorium wordt gestolen en de hele mensheid in gevaar brengt. Waar heb ik dat eerder gelezen of gehoord?
Gelukkig is daar de volgende maaltijd die we in het pikkedonker moeten nuttigen. Wat heb ik een hekel aan die dagvluchten naar Europa! De pasta smaakt prima en de rode bietensalade is een winnaar. Lyka heeft de Thaise kip met cashewnoten en wat zij in het kleine bakje achterlaat werk ik nog snel naar binnen. Het kan wel even duren voordat we weer wat te eten krijgen!
De laatste vier uur van de reis naar Istanbul kan je het beste vergelijken met het oneindige ronddraaien in je bed wanneer je niet in slaap kan komen. Ik probeer van alles en nog wat om de seconden en minuten sneller te laten passeren. Tevergeefs! Zodra ik mijn e-reader open en probeer te lezen vallen mijn ogen voor enkele momenten dicht. Mijn gedachten houden me daarna meteen weer wakker. Mijn hersenen zoeken naar oplossingen voor de problemen die ons op dit moment in Nederland teisteren. Problemen die zo snel als mogelijk moeten worden opgelost.
Hazenslaapjes afgewisseld met periodes van astronomische verveling, wat kan ik nog bedenken om de tijd te versnellen? Nog maar een stukje lezen totdat mijn ogen weer dichtvallen.
Eindelijk komt de verlossende mededeling van de kapitein vanuit de cockpit: ‘Goedemiddag, we gaan over enkele minuten de daling inzetten naar de “Istanbul Havalimanı” luchthaven.’
Precies op dat moment komt het cabine personeel langs om de schuifgordijnen in de patrijspoorten omhoog te doen waarna er een stroom oogverblindend zonlicht de cabine vult. Het voelt ongemakkelijk als in een bioscoop wanneer de noodverlichting plotseling aan gaat!
Het is nu of nooit! Er heb uren met de gedachten gespeeld en nu moet het dan maar gebeuren! Ik sta op en been naar de centrale keuken tussen de vleugels en vraag naar het hoofd van het cabine personeel.
Het cabine personeel kijkt me vreemd aan en de vraag: ‘Waarom?’, laat niet lang op zich wachten.
Het hele verhaal van de vertraging en annulering van onze vlucht drie dagen geleden opent alle monden van verbazing. Nu we ook nog een kleine zes uur op de luchthaven in Istanbul moeten wachten zouden we het zeker op prijs stellen wanneer Turkish Airlines ons een (gratis) verblijf in de lounge zou aanbieden zodat we in ieder geval kunnen ontspannen en wat uitrusten. Het hoofd van het cabine personeel verontschuldigd zich voor het ongemak en belooft zodra ze contact heeft met de luchthaven ons ongemak zal bespreken met de verantwoordelijke manager. Ik heb geen enkele zekerheid dat het gaat lukken maar niet geschoten is altijd mis!
Na de wat onhandige en hobbelige landing verlaten we als laatste passagiers het vliegtuig. Voordat we het toestel verlaten stapt het hoofd van het cabine personeel op ons af en verteld dat ze voor ons heeft geregeld dat we kunnen ontspannen in de lounge van Turkish Airlines. Ze weten ervan aan de balie voor de lounge en onze namen zijn in het systeem ingevoerd. Ik bedank haar uitgebreid en kan alleen maar hopen dat het allemaal goed komt. Zes uur wachten op een luchthaven is een heel lange tijd, zeker na een vertraging van meer dan zestig uur!
Halverwege de slurf worden we opgewacht door een lange magere man met een dikke zwarte snor in een net kostuum, met een portofoon op de heup, die ons nog een keer op de borst drukt dat we ons geen zorgen hoeven te maken. We kunnen naar de lounge gaan. Ze weten dat we onderweg zijn en wij kunnen gratis gebruik maken van de lounge. Het is in ieder geval een opluchting dat we de lange uren wachten kunnen doorbrengen op een comfortabele sofa.
Onze zoektocht naar de beloofde lounge brengt ons langs drie verschillende lounges verspreid over de enorme vertrekterminal. De nieuwe luchthaven van Istanbul moet het nieuwe knooppunt worden tussen oost en west. Overal laat ik met een verlegen glimlach onze instapkaarten zien. Ze worden gescand en geen enkele keer gaat er een groen licht branden dat we mogen worden toegelaten.
Bij een van de lounges is de medewerker van Turkish Airlines meer dan onbeschoft. Hij laat duidelijk merken dat hij weinig opheeft met een “Kafir” uit West-Europa. Zijn islamitische superioriteitsgevoel straalt van hem af en hij denkt dat hij echt de uitverkorene is! Welkom in de "Verenigde Europese Emiraten”, het continent van de toekomst.
Bij een andere lounge adviseren ze ons om naar de balie van de klantenservice te gaan. We zijn al een uur aan het zoeken en hebben nog geen slokje water gezien. Mag ik dat een slechte service van de luchtvaartmaatschappij noemen? Bij de klantenservice vinden we gelukkig een luisterend oor en in ieder geval en verifiëren ze onze meer dan 60 uur vertraging. De ogen van de medewerkers gaan wijd open en ook hun monden vallen open van verbazing.
Na een vriendelijke knik met een blik vol medelijden pikt de man de telefoon op, in Islamitische landen is de vrouw nog steeds ondergeschikt en minderwaardig, en belt met het management. Het resultaat is dat we beiden een voucher ontvangen voor een gratis maaltijd omdat we niet tot de lounge kunnen worden toegelaten.
‘Maak maar een foto van deze display? Daar kun je de vouchers gebruiken!’, adviseert de man vriendelijk.
Zonder enige aanwijzing in welke richting wij de restaurants, waar we de voucher kunnen inwisselen, kunnen vinden worden we weggewuifd. Probleem opgelost!
Na een half uur zoeken naar een restaurant dat op de display staat gaan we met geluk een roltrap op naar een hoger gelegen promenade met enkele goedkopere fastfood restaurants. Het was de “Subway” broodjeswinkel die onze aandacht trok! Lyka bestudeerd haar voucher en ziet dat het “The Gang Food” restaurant ook op de voucher is vermeld. Dat wordt het dan! Een broodje gefrituurde kip zoals bij KFC met patat en een Coke Zero. Tijdens het wachten op ons eten bereken ik uit verveling wat onze maaltijd zou kosten, wanneer wij deze uit vrije wil zouden bestellen.
Het complete dienblad kost € 19,65 per stuk! Vol ongeloof staar ik naar het dienblad met het taaie broodje en lauwe friet. Voor dat bedrag konden we samen twee keer ’s avonds heerlijk gezond gaan eten in Japan. Maar Japan is een duur land!
Ik eet wat van het geserveerde voedsel en drink mijn koele cola. Wat mis ik Japan en Thailand. Nog drie uur te doden! De vermoeidheid begint door de werken en mijn humeur wordt met de minuut slechter. Ik ben snel aangebrand en mijn tenen lijken ondertussen wel een meter lang geworden. Gewoon rustig aan deze tafel blijven zitten! Zo oncomfortabel zijn deze stoelen nu ook weer niet. Het lezen lukt me niet meer en voor een moment je ogen sluiten is ook geen optie. Mijn hele hebben en houden zit in mijn kleine zwarte rol koffertje.
Volgens de richtingsborden is het meer dan twintig minuten lopen naar de Gate vanwaar ons vliegtuig naar het socialistische islamitische Amsterdamlabad zal vertrekken. Dus een uur voor het geplande aan boord gaan lopen wij in de richting van de gepubliceerde Gate. Alleen maar om ergens halverwege op een van de beeldschermen tot ontdekking te komen dat de Gate is gewijzigd en dat we nu rechtsomkeer moeten maken om helemaal in de andere richting te gaan.
Bij de gate aangekomen is het duidelijk dat we met bussen naar het vliegtuig op de parkeerplaats worden gebracht. Ik weet op dit moment niet meer of ik dat nog wel aankan. Alles doet me pijn en ik heb een barstende hoofdpijn. We zijn vanaf hier het punt gepasseerd dat het me allemaal geen moer meer kan schelen! Zodra de rijen zich gaan vormen om in te gaan stappen loop ik zelfverzekerd naar de voorkant van de rij “Business Class”, Lyka volgt mij ongemakkelijk.
Ik overhandig mijn instapkaart en zeg tegen de vriendelijke dame: ‘Zestig uur vertraging! Oudere passagier!’, ik wijs over mijn schouder naar Lyka, ‘My wife’.
Ze twijfelt enige momenten en scheurt daarna de instapkaart af. Lyka volgt mij naar de gereedstaande bus en we weten dat we nu aan de op een na laatste etappe van onze terugreis beginnen.
Naast ons, aan de andere kant van het gangpad, op de drie stoelen in het midden zitten drie Turken onafgebroken naar ons te staren afgewisseld met korte gesprekken. Ik vraag mezelf af of ik het me misschien inbeeld. Nee, ze zitten echt naar ons te staren en lachen ons uit. Ik vraag me af of ze naar mij of naar Lyka zitten te staren. Het voelt in ieder geval erg ongemakkelijk. Het vliegtuig stroomt langzaam vol en ik wacht vol verwachting af wie er op de lege stoel naast me zal plaatsnemen. Niet veel later wordt een van de Turken door het cabinepersoneel gesommeerd naar de lege stoel naast mij te verhuizen.
Het duurt niet lang voordat het staren en de oorzaak van het staren zich openbaart. De man zijgt neer op de smalle stoel in de “Boeing 787 Dreamliner” en maakt zich onmiddellijk zo breed dat hij bijna mijn ribben kneust. Zonder een woord te zeggen en met een brede glimlach op zijn stank verspreidende mond maakt hij duidelijk dat hij superieur aan ons is en wij ongelovigen zijn! Minder dan een hond!
Het porren in mijn ribben gaat onafgebroken door en het is duidelijk dat de man naast mij mij uitdaagt om er wat van te zeggen. Daar laat ik me natuurlijk niet toe verleiden! Dit is het soort dat in Nederland de baas is over de Nederlanders. Gezonden door de hoogste macht! Ik kijk naar zijn dikke zwarte snor en vraag me af of de snor van zijn vrouw nog dikker is. De gedachten die door mijn hoofd razen zijn vreemd na twee en twintig uur onderweg te zijn, ik ben mentaal mezelf niet meer!
De slechte pasta maaltijd breekt de reis maar het is zeer ongemakkelijk eten met een stoorzender naast je. Mijn trek is sowieso al verdwenen wanneer een vleugje van de slechte adem van mijn buurman mijn neus binnendringt. Na het eten verlaat ik mijn zitplaats om rust te krijgen in het overvolle vliegtuig. Ik loop naar de staart van het vliegtuig waar ik staande naast het toilet twee uur van de terugreis doorbreng. De slechte adem van de Turk kan ik missen als kiespijn. Het cabinepersoneel is verbaasd door mijn aanwezigheid maar verzorgd de vreemde staande passagier uitstekend.
De zon gaat ergens boven Duitsland langzaam onder, ik zie de zon onder de horizon verdwijnen. Onze lange vliegreis is bijna ten einde en mijn blijdschap over onze thuiskomst is minimaal. Eigenlijk wil ik helemaal niet meer in West-Europa zijn. Het continent van eindeloos lullen en tegelijkertijd de zakken van de ongekozen socialistische politici vullen.
Problemen stapelen zich ook op In Hollandistan! De ene (energie)crisis is nog niet opgelost en de volgende (pensioen)crisis biedt zich alweer aan. Er is een file van onoplosbare crisissen gevormd die in de moderne geschiedenis niet meer door een megalomane overheid kan worden opgelost. Een alles verzengende vuurbal in de vorm van een paddenstoel is wellicht nog de enige oplossing voor een nieuw begin met een schone lei. Een einde aan het ontkennen en de struisvogelpolitiek van de geldverslindende overheden!
Een steward maand me vriendelijk om te gaan zitten omdat de landing naar Schiphol is ingezet en de lampjes “Gordels vastmaken” zijn gaan branden. De laatste twintig minuten naast de ruikende Turk lijken uren te duren! Ik ben blij dat ik verlost ben van mijn buurman zodra de wielen de grond raken.
Het vliegtuig rolt in een slakkengang naar de terminal wanneer mijn lastige buurman in het andere gangpad zijn cabinebagage uit het bagage compartiment boven de passagiers haalt. Zelfs het mannelijke cabinepersoneel maakt geen enkele indruk op hem! Turks haantjes gedrag! Samen met zijn twee kompanen gaat hij gewoon richting de uitgang terwijl de andere passagiers verbaasd naar hun verrichtingen kijken!
Immigratie is elektronisch en de koffers verschijnen al snel op de band. Het gaat zelfs zo snel dat we de intercity naar Den Bosch een half uur eerder dan gepland kunnen nemen. Vandaag koop ik fysieke vervoersbewijzen omdat het de vorige keer het elektronisch inchecken was misgegaan. Onze beloning is € 1,50 toeslag per persoon! Goede bedoelingen kosten nu eenmaal extra in Nederland!

Met vier koffers komen we niet verder dan het balkon van het treinstel. Ik schaam me kapot voor het land en de toestand van het treinstel! De trein is smerig en het toilet is te smerig voor woorden en de wanden staan vol met graffiti. Wat zou een toerist uit een ontwikkeld land denken wanneer hij arriveert op de grootste luchthaven van de lage landen?
Vanaf het station “Amsterdam-Zuid” en “Amsterdam Bijlmer ArenA” trekken er roedels jongeren met hoodies en dunne baardjes, als hongerige wolven op jacht, door de trein. Observerend, concluderend en intimiderend, naar de weinige passagiers. Wij voelen ons niet op ons gemak en blijven in stilte naar de grond staren zodra er weer een roedel Noord-Afrikanen passeert! Dit is hun met urine afgebakend terrein! Oogcontact kan dodelijk zijn in de trein!
Ik vraag de passerende conducteur of hij bij ons kan blijven omdat we bang zijn. In de ogen van de conducteur staat dezelfde angst te lezen die wij voelen. Waarom zou er niemand meer conducteur willen worden, of politieagent? Het is duidelijk wie de baas zijn in de samenleving. Welkom in Hollandistan!

Ik heb nu al heimwee naar de eerste wereld landen in het verre oosten…

Thailand: De besten wensen voor 2025

 Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), maandag 23 december 2024

Wij wensen alle lezers van dit blog al het beste voor 2025.

Ik hoop dat jullie net zoveel plezier hebben bij het lezen als ik heb bij het maken, verwerken en publiceren van de foto's en de verhalen. Ik hoop dat ik ook in 2025 weer veel mag schrijven en publiceren.

Veel voorspoed en gezondheid in 2025 gewenst.

Lyka en Jielus

Nederland: Mooie herinneringen

Zaltbommel (Op de bouwplaats), zaterdag 18 mei 2024

Terwijl ik bezig was met het verhaal “Japan: De ziel van de Matcha thee” moest ik weer regelmatig denken aan mijn reismaat van 25 jaar geleden, Kristof Masschelein. Ik koester warme herinneringen aan onze omzwervingen door Azië. Zijn kameraadschap, zijn humor en zijn liefde voor lekker eten zijn onvergetelijk. Kristof Masschelein heeft ook een grote invloed gehad op mijn leven na onze reis door Azië in 1999.
Ik heb heel lang niets meer van hem gehoord en al mijn pogingen om contact met hem op te nemen waren tevergeefs. Dat was niet vreemd want wij reizigers zijn sociaal op onze eigen solitaire manier. Dus laat ik nog maar een keer op het internet zoeken met behulp van de zoekmachine van Google.

En dan krijg je dit te zien, een brok in mijn keel!

Mijn maat is op 5 maart 2024 aan zijn laatste reis begonnen naar Walhalla.

Hou een plaatsje voor me vrij aan de lange tafels waar rondborstige blonde deernen grote ijskoude pullen bier serveren aan de grote krijgers, reizigers en ontdekkers van nieuwe werelden?

Ik ga je missen, een goede reis vriend!

EXPO Kung Ming 1999

Nederland: Een nieuwe terminal

Zaltbommel (op de bouwplaats), woensdag 20 maart 2024

Het was gisteren een heerlijke rustige dag als afsluiting van onze reis. Hoe lang je ook op reis gaat, er komt altijd een einde aan. Het was een gewone dag, dat klinkt vreemd maar we hebben de dag doorgebracht zoals we haast elke dag in Pattaya hebben doorgebracht.
Zoals elke andere ochtend sta ik vandaag om kwart voor zeven alweer naast mijn bed om aan mijn dag te beginnen. Ik hoef niet op de wekker te wachten zodat ik weet dat het zeven uur is. Ik zet meteen een beker verse koffie, ook dat is een winnaar geworden deze reis, en keuvel wat op het internet.
Ik probeer het laatste nieuws uit Nederland en de wereld te lezen maar Ik wordt daar tegenwoordig treurig en wanhopig tegelijk van. Ik verzet me zo goed als mogelijk tegen dit gevoel. Het eerste wat ik doe wanneer we weer in Nederland zijn is de krant opzeggen. Het (valse) nieuws is een vergif in mijn hoofd. In deze moeilijke en politiek gevaarlijke wereld waar op elk ogenblik een Armageddon kan losbreken, inclusief een nucleaire nacht.
Zodra Lyka wakker is en haar eerste slokken verse koffie heeft genuttigd maak ik de gang naar de 7-11 voor een gebruikelijk ontbijt. Ons laatste ontbijt in Thailand is natuurlijk de klassieker van ieder een ham/kaas tosti, een hard gekookt ei en samen een dubbele varkensburger.
Lyka gaat haar ding doen en ik ga voor de laatste keer een wandeling langs de boulevard van Pattaya maken Mijn totale route is ongeveer acht kilometer lang die ik meestal onderbreek voor twee drinkpauzes, en af en toe voor drie drinkpauzes. Het is als een stil afscheid.
Na de “Covid samenzwering” was deze ooit zo levendige stad op sterven na dood. Dat valt niet te ontkennen maar de patiënt is van de intensive care af en komt weer langzaam tot leven. Inclusief het moordende verkeer maar vandaag nog zonder de grote aantallen voetgangers.
Nat tot op het bot van het zweet kom ik terug op de kamer waar we het er al snel over eens zijn dat de laatste lunch in Pattaya een broodje tonijnsalade van de “Subway” wordt, samen met een flesje Coke Zero.
Dan gaan we eindelijk onze koffers pakken voor de terugreis. De twee grote koffers gaan open op het bed omdat Lyka relatief veel volume heeft en in mijn koffer zit er hoofdzakelijk massa. Na wat heen en weer schuiven van onze bagage zijn we het erover eens dat het gewicht in de koffers nu goed is verdeeld. Alleen onze kleine rolkoffertjes voor in de cabine zouden nog iets te zwaar kunnen zijn. Helaas kunnen we het gewicht niet controleren dus besluiten we onze kansen maar te wagen.
Sinds deze reis boek ik altijd een nacht langer in het hotel zodat we de kamer nog de hele dag tot onze beschikking hebben. Ik het verleden boekte ik nog wel eens een halve dag extra maar daar kwam vaak meer gezeur dan gemak van. Die extra vijftien of twintig euro zullen je echt de kop niet kosten na een lange reis en geven je het gemak van heerlijk wachten op de koele kamer totdat de taxi naar de luchthaven verschijnt.
We hebben zelfs genoeg tijd om voor de laatste keer te gaan eten bij de “Captain’s Bar”. Dit restaurant in “Soi Honey Inn” is ook deze laatste periode van ons verblijf in Pattaya weer een winnaar gebleken.
We checken uit en nemen uitgebreid afscheid van het hotelpersoneel dat om kwart over acht ’s avonds nog aanwezig is. Nu zit deze reis er echt op en zoeven we door nacht richting de “Suvarnabhumi” luchthaven in Bangkok. De taxi is zoals altijd weer perfect geregeld en op tijd. Ik kan me wel andere tijden herinneren in Pattaya.
De op 28 september 2006 geopende luchthaven kraakt aan alle kanten in zijn voegen. De luchthaven die achttien jaar geleden enorme onvoorstelbare aantallen en passagiers kon verwerken is nu te klein geworden voor de wereldstad Bangkok. Er is al langer sprake van uitbreiding en extra start- en landingsbanen maar in de veelal bebouwde omgeving van de huidige luchthaven is dat niet gemakkelijk.
Zoals gewoonlijk praat ik mezelf naar het begin van de rij om in te checken en hier gaat het fout! Onze koffers zijn net boven de twintig kilo maar onze cabine bagage is drie en vier kilo te zwaar. En nu zijn wij aan de beurt om onze dichtgeplakte koffers te openen en enkele kilo’s van de kleine koffer naar de grote koffers. Daar zitten we dan in de vertrekhal op onze knieën naast de koffers en overleggen wat we naar de grote koffer moeten verplaatsen terwijl een groot deel van de driehonderd medepassagiers ons bekijken omdat ze toch niets anders hebben te doen tijdens het wachten.
Zodra we klaar zijn met het (zinloos) verplaatsen van bagage laten we onze cabine bagage wegen en die wordt goedgekeurd. De grote koffers worden weer dichtgeplakt en verdwijnen op de bagageband terwijl wij onze instapkaarten voor beide vluchten ontvangen.
Onderweg naar de bagage controle en immigratie mijmer ik nog maar wat over de grote mysteriën van het leven.

• Hoeveel hotels zijn er op de wereld?
• Hoeveel hotelgasten reizen met het vliegtuig?
• Waarom heeft een hotel nooit een weegschaal in de ontvangsthal bij de receptie staan om het gewicht van je koffer te controleren?
De laatste twee hindernissen zijn snel genomen en zodra we in de vertrekhal staan ben ik alle twijfels en spanningen kwijt. Het enige dat nu nog mis kan gaan is dat in Brussel onze koffers niet tevoorschijn komen. Lyka overhandigt mij een instapkaart omdat ze het niet echt begrijpt. En om eerlijk te zijn begrijp ik er ook niet veel van. Gate S115 staat er met dikke letters op de instapkaart geprint. Wat is er met gates D en E gebeurt?
Ik kijk eens goed om me heen en zie een richtingsbord met daarop aan gegeven S101-S128. Dat is dus de richting waarin wij ons moeten begeven. De twee pictogrammen van een roltrap naar beneden en een vertrekkend vliegtuig scheppen wel enige verbazing.
We volgen de pijlen en nemen de roltrap naar beneden. Daar komen we bij twee perrons waar de shuttle treinen arriveren en vertrekken. Het gaat allemaal heel georganiseerd en rustig. Ik kijk mijn ogen uit. Het lijkt wel of we in Singapore of Doha zijn. Thailand heeft zich ondertussen ontwikkeld tot een eerste wereldland.
Zodra we weer boven de grond zijn kijken we onze ogen uit. We staan in de nieuwe terminal van de Suvarnabhumi luchthaven. Wat een luxe, wat een pracht en praal, en dat terwijl de werkzaamheden nog niet eens zijn afgerond. Helaas zijn de prijzen voor de catering/horeca ook opgeblazen tot Bijbelse proporties. Twee euro voor een blikje fris en zes euro voor een blikje bier is ook hier in Bangkok op de luchthaven het nieuwe verdienmodel.
Dan begint voor ons het lange wachten! Wat heb ik daar toch een hekel aan. Ik probeer van alles om de tijd sneller te lijken gaan. Ik loop wat rond en ontdek dat ze zelfs Japanse toiletbrillen hebben geïnstalleerd maar niet de voorverwarmde toiletbril versie. We hebben onszelf voorgenomen om in Nederland ook zo snel als mogelijk over te stappen van het griezelige toiletpapier op de lauwe douche om je poepuitlaat goed, comfortabel en snel te reinigen. Met een beetje geluk heb ik de meeste materialen al in huis zodat ik ze alleen maar hoef te installeren.
Het vliegtuig is tot aan de laatste stoel bezet en gelukkig zit er naast ons een man aan het raam die als een roosje in slaap valt. De oordoppen gaan in en ik ben na twintig uur wakker te zijn geweest ook snel in slaap. Ik laat de maaltijd en drankjes tijdens deze eerste vlucht maar voor wat ze zijn.

Op de luchthaven van Doha gaat ons vliegtuig naar een parkeerplaats en vanaf de trap zien we dat ook hier in Doha de “Hamad International Airport” uit haar voegen is gebarsten. Overal zijn ze aan het werk en worden er nieuwe terminals gebouwd om de toekomstige passagiersaantallen te kunnen verwerken. Stikstof- en klimaatproblemen lijken hier niet te bestaan!
De eerste etappe naar Europa is sneller gegaan dan ik heb verwacht. Na twee kopjes koffie met een “Pain au Chocolat” (€ 16,81) gaan we weer met de bus naar een ander vliegtuig op de parkeerplaats van de “Hamad International Airport”.
Nu we eenmaal onderweg zijn van Doha naar Brussel ga ik over tot de orde van de dag. Na aankomst in Brussel gaan we weer met de trein naar Zaltbommel en direct na thuiskomst moet ik naar de Lidl om boodschappen te doen. Wat wil je eten na een lange periode in Zuidoost-Azië?
Nou, daar hadden we het zelfs een maand geleden in Japan al over! Vanavond eten we Shoarma met friet en sla. Daar hebben we nu echt zin in. Ik begin in mijn hoofd mijn boodschappenlijstje te maken. Alles dat aangebroken in de koelkast stond is voor ons vertrek in de vuilnisbak gekieperd. We moeten weer van vooraf aan beginnen en alles vers en nieuw inkopen.

• Shoarma
• Olijfolie, om de shoarma te bakken
• Knoflooksaus
• Chilisaus
• Verse friet voor in de air-fryer
• Mayonaise voor bij de friet
• Een bak gemengde sla
• Slasaus voor over de sla

Ik ga nog eens over de bovenstaande boodschappenlijst heen in mijn hoofd en word een beetje zwaarmoedig van de verwachtte kassabon. Dat is vast een heel ander bedrag dan waar we de afgelopen weken en maanden mee te maken hebben gehad. Eerlijk gezegd denk ik dat het leven in Japan nu veel goedkoper is dan in het multiculturele en kapot belastte Nederland.
Deze keer is het vliegtuig gelukkig niet vol en met een trucje tijdens het inchecken heb ik ervoor gezorgd dat er een stoel tussen ons in vrij is gebleven. En dat maakt de ruim zeven uur van Doha naar Brussel voor ons beiden een stuk comfortabeler.
Het is zeven uur in Qatar, elf uur in Thailand en vijf uur in de ochtend in Nederland, we zijn ondertussen vijftien uur onderweg en ik kan nu wel wat te eten gebruiken.Het ontbijt is voldoende, het smaakt me goed maar alleen de mierzoete Arabische yoghurt kan me gestolen worden. Ik laat mijn Japanse koffiebeker nog een keer door de stewardess met koffie vullen en ik zak weer onderuit in een poging nog wat slaap te pakken.
Vier uur na het ontbijt wordt aan boord van het vliegtuig de lunch geserveerd en ook die is welkom omdat mijn lichaam alweer om brandstof schreeuwt. De saus waarin de kip is verdronken smaakt voortreffelijk dus begin ik eerst met het harde droge broodje stukje voor stukje in de saus te deppen om het enigszins zachter, en smakelijker, te maken. Deze keer sla ik ook weer de mierzoete yoghurt over!
De laatste twee uur van onze vlucht naar Brussel kruipen zo snel als een slak voorbij. De lange vluchten zijn een van de nadelen van verre reizen maar het is ook onvermijdelijk. Daarom zet ik het van me af en ga in een soort van trance waarin ik de wereld om mij heen niet meer voel en zie. Daar is dan eindelijk Brussel!
Zonder ook maar een enkel probleem lopen we door de elektronische, het paspoort wordt door een terminal gelezen, immigratiedienst naar de band waar onze koffers uit de catacomben van de moderne luchthaven moeten komen. Ik kijk om me heen en voel me kwetsbaar. Dat is het nieuwe normaal! Er leeft een groep mensen onder ons die bommen af laat gaan tussen onbewuste en onschuldige mensen uit grond van een middeleeuwse woestijn gedachte en de liefde voor nieuwe god. Terreur werkt helaas!
Daar zijn eindelijk onze koffers en “al goed” lijkt “eind goed”. De douane is onbezet en met de op het internet gekochte treinkaartjes op de telefoon gaan we snel en probleemloos door de poortjes op weg naar het perron waar onze trein naar Antwerpen zal vertrekken waar we overstappen op de trein naar Roosendaal. Zodra de trein aan het perron verschijnt is het duidelijk dat we weer in Europa zijn waar simpele ambtenaren zonder enige fantasie of inleving beslissingen nemen over ingewikkelde problemen die betaald worden met de onuitputtelijke belasting opbrengsten!
Wat is er aan de hand?
Voor ons staat, twaalf minuten te laat, de trein die “Brussels Airport” door middel van een gemeenschappelijke intercity trein van de “Nederlandse Spoorwegen” en de “Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen” verbind met “Schiphol Airport” in Nederland. Mag ik voorzichtig stellen dat deze trein speciaal rijd voor de passagiers die op de luchthavens vertrekken en arriveren?

Nu komt het probleem!

Er is in deze specifieke trein die twee luchthavens met elkaar verbind geen enkele rekening gehouden met de bagage van de passagiers! Hoe dom kun je zijn?

Het “Kaagmens” zou denken: ‘Wie zijn die mensen met al die zware koffers?’

Het is een hindernisbaan om over de vele koffers op het balkon naar de zitplaatsen te komen. Totale chaos voordat de overvolle trein vertrekt is nog voorzichtig uitgedrukt! Wij blijven op het balkon bij onze koffers en gaan gewoon op onze koffers zitten. We hebben namelijk geen zitplaats maar een slechts vervoersbewijs!
‘Welkom in de derde wereld’, zeg ik zachtjes tegen mezelf.
Waarschijnlijk ook bedacht door een ambtenaar om de aansprakelijkheid, en de geboden service, voor de vervoerder te beperken. Achter ons wordt op het perron omgeroepen dat we moeten uitkijken voor bagage dieven en zakkenrollers! Welkom in de Verenigde Europese Emiraten.
Op Antwerpen Centraal komen we tot de conclusie dat onze aansluiting naar Roosendaal vier minuten geleden is vertrokken en dat we 56 minuten moeten wachten op de volgende trein naar Roosendaal. Dat is een tegenvaller maar dat we een uur later thuis zijn is door het vlotte vertrek vanaf de Brusselse luchthaven geen probleem. Antwerpen is geen Europa meer, het is veranderd in Noord-Afrika! Het gevoel van onveiligheid grijpt me meteen bij de keel.
Een uur later staan we op een ander perron op een trein te wachten die niet verschijnt. Ik spreek meteen een beambte van de Belgische Spoorwegen aan die mij ook geen uitsluitsel kan geven waarom de trein niet is verschenen aan het perron. Op dit moment heb ik het eigenlijk wel weer gehad met het openbaar vervoer in Europa en we gaan op zoek naar een plaats waar duidelijke vertrekinformatie wordt gegeven.
Laat de aanwijzingen langs het perron ook niet allemaal even duidelijk zijn! Een kwartier later zitten we in een speciale trein waar we geen vervoersbewijzen voor hebben. Het is een gok die wij moeten proberen met onze charmes op te lossen mocht er een conducteur verschijnen. De conductrice is meer dan vriendelijk en zij verteld ons over de chaos in het treinverkeer tussen Brussel en Antwerpen. We knikken begrijpelijk en een korte blik naar onze koffers verraad dat wij ook slachtoffers zijn die chaos. De trein stopt in ieder geval in Roosendaal.
Na een vlotte overstap in Roosendaal en Den Bosch zien we aan de horizon de de grijze vierkante toren van de St. Maarten opdoemen. We zijn bijna thuis! Onderaan de trappen achter de glazen poortjes staan mijn schoonzuster en broer op ons te wachten om de koffers met Lyka naar huis te brengen. Er is geen plaats meer in de auto voor mij maar dat is geen probleem. Ik loop dat stukje wel, ik heb meer dan lang genoeg op mijn kont gezeten!
In minder dan een kwartier weet ik waarvoor wij samen op reis gaan. Wij voelen ons niet meer thuis in Nederland. Het zal wel aan ons liggen maar het ontmoeten van nieuwe mensen, het ontdekken van nieuwe plaatsen en het proberen van nieuwe gerechten is nu eenmaal ons ding.
Na het boodschappen doen neem ik een koud biertje dat Danny een paar dagen geleden voor me in de koelkast heeft gezet. Met een koud biertje in de hand drijven mijn gedachten af naar oktober, naar de dag dat we weer gaan vertrekken. Proost!

Thailand: When I'm Sixty-Four

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 605), zondag 21 januari 2024

Dat zongen de Beatles in 1967 en ik kan me goed herinneren dat ik als kind in de jaren zestig fantaseerde hoe de wereld er uit zou zien in het magische jaar 2024. Ik las het sciencefiction magazine TV2000 en Star Trek en The Thunderbirds keek ik altijd wanneer ze op de (zwart/wit) TV werden uitgezonden. De toekomst zou fantastisch worden!

En nu ben ik op deze ochtend opgestaan en ben ik vierenzestig jaar geworden!



Ik kan alleen maar hopen dat ik nog vele jaren samen met mijn lieve vrouw Lyka mag rondreizen en genieten van al het moois dat deze wereld nog te bieden heeft.

Filippijnen: Alleen op nieuwjaarsavond!
Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), zondag 31 december 2023

Dat klinkt veel tragischer dan het in werkelijkheid is, ‘Alleen op nieuwjaarsavond!’

Waar woont “de eenzaamheid” eigenlijk?

Woont “de eenzaamheid” in de ziel van een persoon die op zichzelf aangewezen is of woont “de eenzaamheid” in de ziel van de persoon die medelijden heeft met de persoon die op zichzelf aangewezen is?

Wordt “de eenzaamheid” gevoed door de angst om alleen te zijn?

“Wanneer je niet gelukkig kan zijn wanneer je alleen bent kun je ook niet gelukkig zijn met een ander!”

Ik heb helemaal niets met het Christelijke nieuwjaar. Door mijn reizen langs de vele culturen heb ik soms het Christelijke (1 januari), het Joodse (2 oktober), het Thaise (13 april), het Chinese (10 februari), het Islamitische (6 juli) en het Hindoestaanse (25 februari) nieuwjaar in een kalenderjaar. Daarom is 1 januari voor mij een dag als alle andere dagen op de kalender.

De laatste dag van 2023 is gearriveerd en ik ben al 17 dagen op mezelf in Angeles City. Mijn vrouw bezoekt haar moeder in de provincie om samen met haar en een handjevol kinderen en kleinkinderen kerstmis en nieuw jaar te vieren. Ik ben erg blij voor Lyka en mijn familie.

2023 was voor Lyka en mij een gemiddeld jaar. Enkele mooie maar ook enkele lelijke momenten. Er was stress en er was geluk. Ik ben oprecht blij dat 2023 voorbij is.

2024 gaat hoogstwaarschijnlijk beter worden, er zijn belangrijke beslissingen genomen en onze toekomst gaat er heel anders uitzien.

Lyka en ik wensen jullie een voorspoedig en gezond 2024