Singapore: Een papierloze verplaatsing

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), vrijdag 3 maart 2023

Vandaag zijn we eindelijk verlost van het zeer saaie en oninteressante Johor Bahru en klein beetje van Zuid-Maleisië. Het zijn andere tijden en dat gaan we op deze regenachtige vrijdag zelf aan den lijve ondervinden. Slimme telefoons en het internet zijn tegenwoordig de nieuwe normen voor het onbezorgd reizen en op een moment als dit heb ik medelijden met iedereen die nog digibeet is!
Vandaag gaan we de grens over met een stapel documenten die alleen nog elektronisch zijn opgeslagen op onze telefoons en vanzelfsprekend op mijn MacBook. E-mails met streepjes codes en 3D codes. Ik voel me er in ieder geval ongemakkelijk bij. Natuurlijk heb ik geen printer in mijn rugzak en steeds aan de receptie van het hotel vragen of ze wat voor je willen afdrukken is ook geen beste optie. We gaan het zien vandaag of het allemaal werkt zoals het zou moeten werken!
De planning is in de meeste hotels vandaag de dag erg eenvoudig. De kamer verlaten voor 12:00 en de nieuwe kamer is beschikbaar vanaf 14:00. Daar liggen twee hele uren tussen en laat dat nu precies de totale geplande reistijd zijn voor onze verplaatsing vandaag. De vroege treinkaartjes waren sowieso allemaal al uitverkocht en daarom heb ik gekozen voor de trein “Shuttle Tebrau” met het nummer 79 van 12:45.
Rond 11:00 nemen we uitgebreid afscheid van het personeel achter de receptie en gaan we op pad voor een hemelsbrede verplaatsing van iets meer dan 21 Kilometer. Het weer is nog steeds druilerig en de bepakking lijkt zwaarder dan drie dagen geleden. We zijn al uitgebreid op verkenning geweest in het treinstation en we weten waar we moeten zijn en waar we de belangrijkste zaken kunnen vinden voor ons vertrek met de trein.
We passeren de brug die in een niet al te verre toekomst het startpunt zou moeten zijn voor de treinreis van Singapore naar Amsterdam en de rest van Europa. Grote plannen maken en grote dromen hebben is hier heel normaal! Helaas waait er in de geopolitieke wereld een heel andere en veel koudere wind.
We lopen meteen naar de vertrekhal en nemen plaats tegenover de poortjes voor de controle van de treinkaartjes. We zoeken een plekje op een granieten rand met een goed overzicht op de vertrekhal. Lyka blijft alleen achter bij onze rugzakken en ik ga op pad. Als eerste koop ik vier broodjes voor ons late ontbijt en daarna wissel ik alle overgebleven Maleisische Ringgit om in Singaporese Dollars. Ik denk dat we aan de andere kant van de grens niet meteen kunnen wisselen. Daarom is een slechte koers beter dan helemaal geen koers.
Om kwart over twaalf mogen we naar de gereedstaande trein. Lyka gaat altijd voorop, ik wil haar niet alleen achterlaten in een ander vreemd land mochten er problemen ontstaan. Het treinkaartje zelf wordt niet gescand maar je moet je paspoort op een scanner plaatsen. Je paspoort is gekoppeld aan het vervoersbewijs. Big brother is overall!
Bij Lyka gaat het goed en bij mij laat de scanner een opzichtige rode lamp op een meters hoge paal knipperen en een rood beeldscherm geven met de tekst “Ticket is not Valid!”. Ik slaak een diepe zucht en de behulpzame ambtenaar van de Maleisische spoorwegen schiet me te hulp. Hij vraagt naar mijn betalingsbewijs en de email met de kaartjes. Ik wijs naar Lyka en vertel hem dat zij mijn reisgenoot is. Hij knikt meteen instemmend, houd een pasje bij een scanner en het poortje opent zich. Waarschijnlijk is het gebruik van een groep kaartjes op een betaling nog niet helemaal perfect doorgevoerd. De eerste hindernis is in ieder geval succesvol door ons genomen.
Nadat we een stempel van de Maleisische immigratie hebben ontvangen gaan we op weg naar de trein. Redelijke wagons voor een treinreis van ongeveer vijf minuten. De trein rijdt elke vijfenzeventig minuten op en neer. En dat terwijl er honderden reizigers per uur met de bus de grens overgaan. Een mooi staaltje dwarszitten tussen Maleisië en Singapore! Een ander voorbeeld, een die weinig mensen zal opvallen, is het verschil in prijs van de treinkaartjes! Van “Johor Bahru Sentral” naar de “Woodlands CIQ” kost voor ons samen RM 10 (€ 2,15) maar van “Woodlands CIQ” naar “Johor Bahru Sentral” kost voor twee personen RM 16,85 (€ 3,65). En dat is een stevig verschil!
Vijf minuten zitten in een hevig schuddende trein is natuurlijk niet noemenswaardig en avontuurlijk maar het is duidelijk dat er maar weinig onderhoud aan het spoor is gedaan sinds ik hier de laatste keer in een trein passeerde. Tijdens die vijf minuten sluipt er toch enige twijfel onder mijn huid. Elektronisch/internet en immigratie/douane????
De aankomst in “Woodlands CIQ” gaat toch heel gemakkelijk. Een scan van mijn paspoort, een scan van de vingerafdrukken van mijn wijsvingers en we zijn binnen. Een eindje verder in de gang realiseer ik me dat ik de stempel niet op mijn paspoort heb horen ploffen. Lyka bevestigd dat voor me. We zijn in Singapore zonder een stempel in ons paspoort. Het nieuwe volledig elektronische visum is een feit! Zou de afdeling ICT van de Nederlandse Overheid dit ook voor elkaar kunnen krijgen? Wat denken jullie dat ze in Singapore doen met mensen die illegaal binnen hun grenzen verblijft? Wat een heerlijk land is dit toch! Wanneer je niets verkeerd doet heb je ook niets te vrezen.
Alles aan het openbaar vervoer lijkt in de afgelopen jaren veranderd! Ik kijk mijn ogen uit want de volgende stap voor ons is een busrit van “Woodlands CIQ” naar het station van “Woodlands MRT”. Er is ons verteld dat we op bus 912 moeten stappen maar de eerste bus die we zien voorbij komen is bus 912B. Is dat dezelfde? Of is dat een andere? Ik ben zonder internet dus opzoeken is niet mogelijk. Terwijl de regen neerdaalt zoek ik op de borden achter ons naar buslijn 912 en 912B. Een elektronisch bord kondigt aan dat bus 912 onderweg is.
Ik kijk mijn ogen uit wanneer er een 100% elektrische dubbeldekker voor mijn neus stopt. Zelfs in Singapore hebben ze elektrische bussen? Het doel dat de regering hier voor ogen heeft is niet het redden van de aarde door middel van het veranderen van het klimaat. Het doel is in Singapore dat de stadstaat een betere plaats is om te leven. Stillere en minder lucht vervuilende bussen passen in dat grote geheel.
En de bussen? Die zijn van “Alexander Dennis” en worden gebouwd in Schotland! Dat is wel wat anders dan de spotgoedkope Chinese bussen vol met spionage apparatuur die de helft van de tijd stil staan in de Achterhoek! In Nederland wordt alleen het goedkoopste contract geaccepteerd. Het spreekwoord “Goedkoop is Duurkoop” is niet bekend bij de ultra slimme bestuurders in Den Haag en in het land. Die zijn druk met hun carrière en het door u betaalde pensioen aan het einde van de rit! De inwoners van Nederland zijn reddeloos verloren en overgeleverd aan de megalomane dictators uit Brussel/Straatsburg met hun wereldvreemde wetten en regels!
Het instappen gaat snel en efficiënt al is het alleen dat de chauffeur geen geld terug kan geven. Er geld een “gepast geld” beleid en dat betekend dat alles dat je teveel betaald naar de busmaatschappij gaat. De staatsvervoersmaatschappij! Hier geen criminele investeerders die de inwoners uitknijpen en leegzuigen voor eigen gewin. Het is S$ 3,80 voor ons samen dus laat ik twee briefjes van twee Singapore Dollar in het plexiglas bakje vallen. We bewegen weer!
Het is een stevige wandeling van de plaats waar de bus stopt naar de poortjes van de ondergrondse, de MRT. Er zijn enkele nieuwe lijnen, met nieuwe namen en afkortingen, bijgekomen en de altijd overzichtelijke kleuren van de lijnen lijken veranderd of verdwenen.
Tijdens de lange wandeling vertel ik Lyka dat ik ergens heb gelezen dat we geen pasjes meer hoeven te kopen om op rekening te kunnen reizen omdat het nu ook kan met de mobiele telefoon en je VISA-kaart. Dit is het moment voor de eerste test! Ik ga als eerste met mijn telefoon voor het poortje staan. Ik hou mijn telefoon bij de scanner en het kleine beeldscherm wordt groen. Het poortje opent en ik ben binnen! Ik geef Lyka mijn VISA-kaart want er kan maar een persoon per telefoon/kredietkaart reizen. Lyka houd mijn VISA-kaart op de scanner en ook bij haar opent het poortje en kunnen naar de treinen.
We zitten in de bruine lijn en moeten overstappen in “Outram Park” op de paarse lijn. Meer weet ik niet. Onder de grond heb je geen idee waar je bent. Gelukkig veranderen de groene lichtjes boven de deur in rode lichtjes zodra je het station bent gepasseerd. Eenmaal weer boven de grond is het allemaal herkenbaar. Ik weet meteen waar ik ben en ook zonder mobiel internet kan ik me goed oriënteren.
Het “Hotel Bencoolen” is snel gevonden en ook de regen is gelukkig weer wat minder geworden. Misschien hebben we geluk! Dat Singapore duur is is en blijft een “broodjeaapverhaal”. Ik ga niet zeggen dat het goedkoop is maar het meest kostbare in Singapore is overnachten. Het is elf jaar geleden dat we hier waren en de hotels zijn in die tijd zo ongeveer in prijs verdubbeld. Dat valt dus nog wel mee?
Gelukkig kun je tegenwoordig snel op het internet een aanbieding vinden die bij je budget past. Nu ik met Lyka reis kies ik vaar voor de wat betere en wat betrouwbare hotels op een wat betere locatie. Over ons hotel kan ik kort zijn: De prijs/kwaliteit verhouding is goed. Het is een kleine kamer met een twijfelaar als bed maar er is ook wat daglicht. Wij zijn er voor de € 90,- per nacht inclusief ontbijt, in ieder geval blij mee. Het zijn maar vier nachten.
Onze magen knagen en we gaan meteen naar een enorm winkelcentrum voor levensstijl en elektronica, het “Funan IT Centre”. Een triple cheeseburger met een grote friet en Coke-Zero doen het voor ons om de grootste honger te stillen.
Sommige dingen veranderen nooit en ik neem de gok om om de hoek in het “Peninsula Plaza” eens te gaan kijken of de goede geldwisselaar daar nog steeds zit. En ja hoor, in hetzelfde hokje dat ik me al meer dan twintig jaar kan herinneren zitten twee Indiërs gestoken in perfecte kostuums met hagelwitte goed gestreken overhemden. En de wisselkoers? Ik krijg twee Singapore Dollars extra voor mijn twee honderd Euro! Ik vraag me, tijdens het natellen van het geld, in gedachten af of we die twee honderd euro wel op krijgen tijdens ons verblijf in Singapore?
Pluvius heeft opnieuw de hemelpoorten helemaal open gezet en Lyka en ik moeten wel een beetje lachen om de toeristen bovenop de open toeristenbus die hun langs de bezienswaardigheden van Singapore rijdt. Zulke toeristen zijn wij dus niet! Gemak dient de mens maar wij houden meer van de minder platgelopen paden. Wij zoeken altijd onze eigen weg, dan zie je nog eens wat.
Op de terugweg probeert Lyka nog een kluis te kraken om ons verblijf in Singapore nog wat aangenamer te maken. Het internet op onze kamer is zonder enige twijfel het beste en snelste van deze reis. Snel mijn (bank)zaken afhandelen en daarna weer even lezen over het “Changi krijgsgevangen kamp” dat we zondag gaan bezoeken. Buiten daalt de regen weer onafgebroken neer zoals de afgelopen dagen maar de weersverwachting is weer ietsje beter geworden.
Om zeven uur is het tijd om te gaan eten en een biertje te drinken. Gelukkig is het nu bijna droog! Ook dit plaatje is en blijft iconisch. De Singapore rivier met het “Marina Bay Sands” casino en hotel op de achtergrond. De bouw heeft meer dan een miljard Amerikaanse dollars gekost!
In het voor ons zo vertrouwde Chinese koffiehuis, tegenover de oude brandweerkazerne, aan “Hill Street” eten we een eenvoudige gebakken rijst met een bordje Japanse Gyoza. Voor nog geen € 14,- zitten we allebei vol en genieten van die grote fles bier. De verplaatsing is geslaagd en morgen hebben we een reünie op onze agenda staan. We kletsen ook nog even over de afgelopen maanden en dat we niet erg veel tijd meer hebben voordat we weer naar Nederland afreizen. Wat heeft 2023 voor ons in petto? Zoet of zuur?
Het is ondertussen weer droog geworden en ook het iconische oude politiebureau moet met ons op de foto. Het voelt goed om weer in Singapore te zijn.

Singapore, een zware lucht boven Rochor

Pattaya, 22 augustus 2009



Terwijl ik al mijn foto's aan het reorganiseren ben kom ik af en toe een plaatje tegen dat ik jullie niet wil onthouden. Deze keer, "Een heel zware lucht boven Rochor in Singapore".
In de tropen regent het niet zoals in Nederland op een herfstdag, langdurig en druilerig. Als de lucht rond de evenaar op regen staat dan komt het eruit als een muur van water. Het leven staat voor een half uur stil en iedereen wacht tot de overstromingen weer zijn weggevloeid.

Singapore, De laatste dag

Singapore 06/12/2006

Eindelijk een goede nachtrust. Ik werd fris wakker en de twee biertjes hadden hun werk als slaapmiddel goed gedaan.
Acht uur, de kleine kakkerlakken schoten weg toen ik het gordijn open deed. Ik heb in dit hotel nog nooit ongedierte gezien. Nu zag ik er meer dan ik had verwacht. De tv deed het nu helemaal niet meer zodat ik maar snel een douche nam en naar de McDonalds ging voor mijn email. Gratis Wifi, perfect. Maar eerst nog even pakken. Veel had ik niet gekocht, een paar schoenen en een iPod shuffle. Toch leek mijn bagage veel zwaarder dan bij mijn vertrek. Zou het dan de pot mintsaus en de pot sambal zijn? Twee ingrediënten die niet of nauwelijks te krijgen zijn in Thailand. Toch wil ik die niet missen. Vooral nu er kwark te koop is bij de Carrefour. Heerlijk tzasiki maken vers voor op de sla en bij de friet.
Afgepakt stapte ik in de lift met mijn grote kist en kleine rugzak. Eenmaal uitgechecked en buiten zwaaide ik naar een taxi om mij naar de luchthaven te brengen. Voor die zes euro extra wilde ik niet een half uur gaan lopen sjouwen met het spul.
Ik was ruim op tijd op de luchthaven. nu relaxen en maar hopen dat ik geen problemen krijg met mijn bagage.
Mijn bagage was niet het probleem. Het woord Buddha opent alle deuren. Mijn probleem op deze reis was dat mijn paspoort nog maar 5 maanden geldig was. Dit is de eerste keer dat ik het aan jullie vertel omdat ik het noodlot niet wilde tarten.
Bij aankomst in Singapore werd ik er meten op gewezen, omdat ik maar enkele dagen bleef en omdat het om een Nederlands paspoort ging kreeg ik toegang tot het land. Maleisie ging iets moeilijker maar omdat ik goed slijmde kreeg ik ook hier vrije doorgang. De terugkomst in Singapore was geen enkel probleem, waarschijnlijk omdat er een aantekening stond bij mij gegevens in de computer. Het vertrek naar Thailand gaf de eerste echte problemen. Ik moest allerlei formulieren invullen die ik later gestempeld en ondertekend terugkreeg net voordat ik het vliegtuig in ging. De aankomst in Bangkok, ik hield mijn hart vast en mijn adem in. Niets, nada, gewoon een stempel voor drie maanden. Dat was een opluchting. Ik moet nu in ieder geval mijn paspoort gaan vernieuwen.
Opgelucht reed ik in de taxi nar huis, dat ik aantrof net zoals ik het had verlaten.

Ik vond het leuk om te bloggen en ik zal het zeker de volgende reis voortzetten, alleen de foto's is meer werk als ik had verwacht. Misschien voeg ik die gewoon later toe.

Singapore, Herstel?

Singapore 05-12

Afgelopen nacht weer niet kunnen slapen. Niet verwonderlijk als ik bedenk dat ik de laatste dagen elke middag wel een paar uur heb geslapen. Maar toen ik wakker werd voelde ik mij wel beter. Beter? Nee, zelfs goed. De pijn in mijn rug is bijna verdwenen en na een anti-poeppil is de drang ook minder.
Mijn laatste dag in Singapore. Nadat ik de laatste inkopen op electronica gebied had gedaan ben ik mijn buddha gaan halen. Wat is hij/zij (de buddha is onzeidig) mooi! Eenmaal ingepakt ben ik wel een beetje geschrokken van de grootte van de kist. Ik hoop dat het geen problemen geeft in het vliegtuig. Ik vlieg namelijk met Air-Asia en die hebben een 15kg baggage max. Daar verdienen ze het geld mee, onschuldige passagiers die met hun 17/18 kg aankomen dienen fors bij te betalen.
In de middag ben ik nog een keer door Waterloo st. gewandeld en steeds moest ik mij inhouden zodat ik niet meer souveniers kocht. Volgend jaar is het jaar van het zwijn, mijn chinese sterrenbeeld. Die roze varkentjes waren zo leuk! Nou ja, de volgende keer dan maar.
Aan het einde van de dag voelde ik mij zo goed dat ik zelfs een biertje heb gedronken. Het Indiaase eten moest ik helaas laten staan. De volgende keer dan maar.

Singapore, Een schuimende nacht

Singapore 04-12

En ik dacht dat ik het ergste al achter de rug had.
Afgelopen nacht was een drama. On de drie kwartier naar de wc en maar schuimen, aleen maar schuimen. Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen en de wekker maakte me om acht uur wakker. Ik ben nog lekker een uurtje blijven liggen. Gedurende de dag heb ik lekker rustig aan gedaan en in de loop van de dag begon ik me wel beter te voelen.
Maar ik had een groot dilemma, ik had een enorme trek maar wilde aan de andere kant niet eten omdat dat er ook weer uit moet. Ook stond ik in tweestrijd of ik nu wel of niet een anti poeppil zou nemen. De pil is er niet van gekomen maar gegeten heb ik wel. Zei het beperkt en zonder risico's, gewoon brood met een ei.
Ik voel me nu wel wat beter en ik hoop nu ook dat het doorzet, vanavond eet ik in ieder geval weer gewoon brood met een kopje thee. Mijn biertje laat ik wel staan tot woensdag als ik weer in Pattaya ben.
Ondertussen heb ik wel een fantastisch mooie buddha gekocht voor mijzelf als kerstcadeau. Als ik mijzelf niet kietel dan doet niemand het.
De avond was prettig, de pijn in mijn rug was veel minder, na een dosis Panadol, en mijn eten begon weer te smaken. Natuurlijk alleen brood want ik wil het niet te exotisch maken tijdens mijn herstel. Rustig ben ik weer door Little India geslenterd en later op de avond heb ik nog wat tv gekeken.
Morgen de laatste dag, ik zie ernaar uit om weer in mijn eigen bed te slapen.

Ik krijg maar weinig reacties op mijn weblog. Ik ben dan ook benieuwd of iemand dit dan ook leest. Graag een korte reactie?

Singapore, in de bus

Melaka/Singapore 03/12/2006

Denk altijd goed na als je ziek bent en je moet jezelf verplaatsen. Hoe te overleven op vloeistof en eten en nog veel belangrijker, dat je niet naar het toilet moet.
Op de zaterdagavond voordat ik ging slapen dacht ik na over mijn reisschema voor zondag. Ik moest nu eenmaal in die bus zitten! Ik had een kaartje voor de bus gekocht en de overnachting in het hotel in Singapore was ook al betaald. Ik zou om negen uur opstaan. Een douche en mijn spullen pakken en om tien uur richting het Discovery Café gaan. Een klein ontbijt nuttigen en voordat ik naar de vertrekplaats van de bus zou vertrekken nog één keer naar het toilet. Gewoon proberen om leeg te zijn. Alles liep volgens plan met één uitzondering. Op de terugweg van de 7-11 moest ik gewoon rennen om op tijd op het toilet te zijn. Ik rende het ziekenhuis binnen met een snelle vraag. “Tandas”? De mensen in de ingang keken verbaasd naar mij en vroegen zich af wat voor spoedeisende hulp ik nodig had. Wat een opluchting!
Daarna had ik geen problemen meer. Ik ontdekte dat des te minder ik liep des minder ik naar het toilet moest. Gewoon blijven zitten dan.
Deze keer ging ik de grens over op een plaats waarvan ik biet eens wist dat die bestond. Jurong, gemakkelijk, snel en geen lange rijen wachtende mensen. Het “Golden Mile Complex” was een beetje uit de route maar een eerlijke taxichauffeur bracht mij op de meter tot voor de deur van mijn hotel. Missie volbracht, geen problemen! Ik was weer in de buurt van toiletten.
Ik keek s’avonds tv en deed gewoon rustig aan. Ik kijk er nu naar uit om terug naar Thailand te gaan. Ziek onderweg zijn is nooit leuk, noem het maar gewoon domme pech. Nog twee daagjes in Singapore rusten en winkelen. Morgen meer......

Maleisië, voedselvergiftiging?

Melaka 02/12/2006

Zieker dan ooit tevoren ontwaakte ik op deze zaterdag morgen. Het zweet liep gewoon uit mijn lichaam en ik voelde mij zwak, gelukkig kon ik wat te eten kopen en ik kocht wat meer voor op de kamer. Je weet nooit wat er nog te komen staat.
Een paar boterhammen en een kopje koffie en terug in bed. Om vier uur s’middags werd ik weer wakker! Ik moest naar het toilet, een explosie van diarree. Een vulkaan, ik werd uitgeperst, alles liep uit mijn lichaam. Ik was gewoon droog. Diarree met een hoofdletter D.
Na deze explosie voelde ik mij herboren, een lauwe douche hielp daar zeker ook aan mee. Wat het een voedselvergiftiging? Zou kunnen, het enige wat ik nu nog voelde was een pijn onder in mijn rug maar dat was waarschijnlijk van de slechte matrassen waar ik op had geslapen.
Ik keek een voetbalwedstrijd met een paar biertjes en lag voor twaalf uur al weer in bed. Ik heb nog even met het idee gespeeld om bij Ringo te gaan kijken maar uiteindelijk wilde ik op veilig spelen. Morgen moet ik met de bus naar Singapore en het laatste wat ik wil is ziek in de bus zitten. Er zijn namelijk geen toiletten in die bussen. Als ik maar goed slaap vannacht?

Maleisië, Vrijdagavond

Melaka 01/12/2006

Ik voelde mij een stuk beter dan gisteren, niet 100% beter maar wel veel beter.
Mijn chocolade broodje en koffie smaakte me goed. In de krant las ik een artikel over een stuk van de oude vesting die was gevonden op de plaats waar de controversiële toren zou verrijzen. Ze hadden de bouw stil gelegd en het museum van Melaka had twee weken gekregen om het te onderzoeken voordat het onder het beton zou verdwijnen. Verloren voor altijd. Erg interessant omdat hier ook veel Nederlandse geschiedenis ligt.
Tijdens mijn middagwandeling ging ik een kijkje nemen op de bouwplaats en het is toch ongelofelijk dat de regering en provincie gewoon blind zijn voor dit soort zaken! Je eigen naam op een gepoetste bronzen plaat is veel belangrijker dan de naam van Afonso de Albuquerque op een marmeren gedenksteen omdat hij de opdracht had gegeven voor de bouw van het fort. Die wij, de Nederlanders in de vorm van de VOC, op de Portugezen veroverden in 1641. Toch leuk al die Nederlandse geschiedenis in een ver vreemd land. En het was inderdaad een flink stuk muur.
s’Avonds wachtte ik op mijn vriend om samen naar een dart toernooi te gaan, hij was niet komen opdagen? Toen ik ging kijken op de plaats waar het toernooi zou worden gehouden werd het nog vreemder. De plaats was niet eens open. Ik ging gewoon terug naar het “Discovery Café” voor een paar biertjes. Later op de avond bezocht ik nog “Ringo” om te kijken of er wat te doen was. Nee, het was daar ook heel rustig. Uiteindelijk werd het dan ook een rustige avond.

Maleisië, Een rustige dag

Melaka 30/11/2006

Wat ik had voorzien als een rustige dag werd een héél rustige dag.
Ik voelde mij goed toen ik wakker werd en na mijn ontbijt werd het tijd voor een wandeling om weer wat nieuws te ontdekken. Ik liep in een richting waar ik nog nooit was geweest en belande achter Bukit St. Paul, daar vond ik een oud kerkhof met een paar Nederlandse graven die terug gingen tot de 17e eeuw. Niet echt veel te zien maar het is toch een historische plaats. Zelf heb ik het nog nooit op een kaart van Melaka gezien en het is dus niet gemakkelijk om te vinden.
Na de lunch voelde ik de koorts opkomen. Het is nu erg heet hier en mijn gewrichten en benen begonnen pijn te doen, en dat voelde niet goed. Een paar koude drankjes en een paar kilometer wandelen en ik was weer bij mijn hotel.
Ik had een klein uurtje gelegen en ik voelde mij nu zo slecht dat ik mijzelf bij elkaar pakte en naar de apotheek ging om Panadol te kopen, ze hadden twee versies. Één waar je slaperig van werd en één gewone, “doe mij de slaperige maar!” Ik lag om acht uur al op één oor.
Ik hoop dat ik mij morgen beter voel.

Maleisië, Kerstmis in Melaka

Melaka 29/11/2006

Één biertje heb ik gisterenavond op, dat was alles. Ik was vroeg opgestaan om mezelf in de situatie te bevinden zonder een fatsoenlijk ontbijt. Dat is Melaka, gewoon geen ontbijt. Dan maar een kop koffie met een chocolade fabrieksbroodje, en de krant.
Ik wandelde langzaam naar het Mahkota winkelcentrum waar in de kelder een bakkerij zit die fatsoenlijk brood bakt. Niet van dat zoete Chinese spul. Een tonijn rondje en een kaas broodje, één banaan en een klein flesje 100+. Het leven is goed.
Binnen in het Mahkota winkelcentrum was het kerstmis al begonnen. Erg vreemd om de meisjes met hoofddoekjes in winterse wonderwereld te zien. Na mijn verlate ontbijt was het tijd voor een wandeling om alles een beetje te laten zakken. Ik passeerde veel kleine restaurant die ik in het verleden al tientallen keren was voorbij gelopen. Ik was nooit naar binnen gegaan voor de simpele reden dat ik al een langere periode last heb van mijn spijsvertering. Maar nu ik mij redelijk voelde werd het tijd voor een Indiaas Maleise lunch. Heet zag er allemaal goed uit en rook overheerlijk. Zelf was ik ook een beetje vreemd voor de Indiase klanten in de zaak. De man achter de counter greep een “tali”, zeg maar RVS bord met allemaal gescheiden vakjes. Hij vulde die met Tikka kip en groene boontjes, aangevuld met een gele dahl. De poppadums waren gratis en daar zaten we dan met een bord vol eten voor RM 6,50. Het smaakte mij uitstekend!
Ik had nog één taak voor vandaag over en dat moest ik regelen voordat de regen op ons zou gaan neerdalen. Er moest worden gecontroleerd hoe ik vanuit Melaka weer in Singapore zou komen. Teng, de eigenaar van het “Discovery Café” had me uitgelegd hoe ik moest lopen om bij de vervoerder uit te komen. Ik had de plaats al snel gevonden maar ik moest nu weten waar die bus in Singapore zou stoppen. Het was een plaats waarvan ik nog nooit had gehoord, ik herkende de straatnaam maar die straat was kilometers lang. Ik zou er nog even over nadenken, ik wist nu in ieder geval wel hoe laat die bus zou vertrekken en dat het een 24 Super VIP was. In een woord, PERFECT!
Mijn avondeten was die avond perfect, elke keer als ik in Melaka ben eet ik minimaal één keer in “Harper’s Restaurant”. Deze keer werd het gerookte zalm salade en een biefstuk met zwarte pepersaus. Deze saus is uniek voor Maleisië. Een koffie en een groene thee na. Het was opnieuw een droge avond, rond half elf lag ik in bed. Morgen weer een dagje heerlijk ontspannen.

Maleisië, Melaka

Melaka 28/11/2006

Net als gisteren had ik een goede nachtrust gehad. De wekker stond niet te vroeg want het was maar twee uurtjes met de bus. Als ik om een uur of twee arriveerde zou dat vroeg genoeg zijn. Ik nam de tijd voor een sandwich en een kopje koffie op de kamer en wierp mijn laatste spullen in de rugzak. Net voor tien uur stapte ik het hotel uit, het was een aangename frisse ochtend.
Ik had gisteren al gekeken waar het verkoophokje van KKKL was, ik liep dus direct naar nr. 74. Ik vind dit een goede maatschappij, goede schone en degelijke bussen. Twee uurtjes later rolden we het Melaka Sentral Busstation binnen. Tijdens de rit naar de oude binnenstad vielen mij meteen wat nieuwe dingen op. De gebouwen naast het Stadhuys waren nu ook allemaal donker rood geschilderd en er waren nieuwe verlichting ornamenten opgehangen. Ze werden nu serieus om Melaka als toeristenbestemming te promoten.
Mijn kamer was al klaar en na een snelle groet aan Mr. Au en zijn vrouw was ik op weg naar Bukit Melaka waar Patrick Teo en zijn maat oude prenten verkopen aan de toeristen. Maar mijn eerste stop was bij het Discovery café, ik had vanuit de bus gezien dat zij nu ook een guesthouse waren begonnen. Een koffie en een snelle blik in de kamers en ik at ook nog snel een hapje mee van de gebakken kikkers in chili met rijst. De kamers zijn goed genoeg als je echt op een budget reist. De kamers starten bij 4 euro. Ze zijn nog wat aan het renoveren en ik denk dat het over een jaar of twee wel een populaire plaats kan zijn.
Op weg naar de heuvel zag ik ook dat ze eindelijk aan de bouw van de uitkijktoren waren begonnen. Niemand in Melaka zit hier op te wachten maar het is een project van de regering dus weinig zijn er openlijk op tegen.
Het nieuwe winkelcentrum is ook eindelijk geopend. Ook een misser van de eerste orde, het marktgevoel van de kleine stalletjes is verdwenen en veranderd in een ondergrondse braderie. Airconditioning en T-shirts voor toeristen. De meeste verkopers twijfelen nu al of ze wel de huur in de toekomst kunnen betalen. De meesten verliezen waarschijnlijk hun investering en hun inkomen. Maar ja, het is nu eenmaal "big business" in Melaka.
Na een Big Mac en een grote cola slenterde ik terug naar de oude stad. Ze zijn nu werkelijk overal aan het bouwen! Ze verwachten een enorme toeloop van toeristen als de casinos in Singapore eenmaal geopend zijn.
Een goede maaltijd en een reunie met mijn oude vriend Patric Teo maakte mijn avond compleet. Het is goed om terug te zijn in Melaka.

Maleisië, Regen en Bier

Kuala Lumpur 27/11/2006

De slaap kon ik slecht vatten vannacht. Ik schrok om twaalf uur wakker en ben van armoede maar Engels voetbal gaan kijken. Een spannende wedstrijd, dat wel. De tijd was zo om. Eindelijk slapen.
De wekker liep om negen uur af en hoe vreemd het ook mag klinken, ik voelde mij herboren. Ik was fit, ik had geen pijn meer in mijn voet en mijn darmen hadden geen kramp meer. Ongelofelijk!
Wat zou ik gaan doen vandaag? Na mijn kopje koffie en de krant wist ik nog steeds niet wat ik zou gaan doen. Eigenlijk was er niets meer te doen. Ik kon wat gaan wandelen en dat was het. Ik besefte als ik de lunch en het ontbijt maar ver genoeg uit elkaar zou nuttigen dit voldoende tijd zou kosten om de dag door te komen. De rest zou ik vullen met internet en tv kijken.
Om tien uur stapte ik het zonnige KL in, een sandwich gegeten in het KLCC en daarna rustig naar de overdekte oude markt. Ik had tenslotte nog niet bij Yussoef gegeten deze keer. De viskerrie was perfect en ook de Bryani rijst was een topper. Op de terugweg naar het hotel was de lucht al dusdanig betrokken dat ik uit ervaring wist dat de regen niet lang op zich zou laten wachten. En inderdaad, de eerste regendruppels vielen toen ik op het bordes van mijn hotel stapte.
Dan maar even tv kijken, helaas, als het regent werkt de tv meestal niet in de tropen. De regen blokkeert het signaal van de satelliet. Dan maar rusten.
Aan het einde van de dag wilde ik er toch nog even uitlopen en wat kom ik tegen. Een Nederlander die met zijn busje vanuit Vlijmen was komen rijden!
www.theworldisbeautiful.nl
Mooie verhalen en ik was toch wel een beetje jaloers. Helaas kon ik geen contact krijgen met mijn Amerikaanse vriend die ook toevallig in KL was en alles wat overbleef was een laatste avond bij Mr. Lee, de tandloze Chinees in Petaling street.
Genoeg biertjes gedronken en heel lekker geslapen.

Maleisië, Sepang

Kuala Lumpur 26/11/2006

Wat een gedoe op de zaterdagavond. Dol als een kat en een kramp die langzaam in mijn darmkanaal de uitgang nadert. Ik had een biertje op en bedacht dat een goede nachtrust het beste zou zijn. McDonalds is goed voedsel als je ziek bent en na twee Tiffy’s (zeg maar Aspro) onder de lakens. De wekker schreeuwde om half zeven en ik voelde mij ondanks de vreemde dromen duidelijk beter. De kramp was ook opgeschoven en na een douche en een kopje koffie ging ik richting het circuit. Mijn geluk kon niet op toen de receptionist mijn vanuit zijn auto vroeg waar ik heen ging. Snel uitgelegd en we waren op weg naar Bangsar vanwaar de gratis bussen zouden vertrekken.
Alles was perfect geregeld! De toegangsprijzen: 2.20, 11.00 en 22.00 waren niet slecht. Ik had al een voorgevoel dat we regen konden verwachten dus koos ik voor het duurste kaartje. Het gaf mij ook meteen de mogelijkheid om alle tribuneplaatsen te bekijken.
De sprintrace was mede door zijn rollende start en korte duur redelijk.
De ruime pauze tussen de laatste twee races, twee en een half uur, maakte mij meer dan slaperig. Ik sloot mijn ogen en ik was vertrokken.
Eenmaal weer bijgekomen was de hemel staalgrijs en de regen kon niet lang meer op zich laten wachten.
En inderdaad, veertig minuten voor de race werden de hemelsluizen geopend. De race werd hierdoor een kwartier later gestart en de eerste zes ronden werden achter de Safety Car afgelegd. Een deel van het duidelijk teleurgestelde publiek begon zich al naar huis te begeven. Toen de race eenmaal echt was gestart was hij nog saaier. Een optocht met 100 meter tussen de deelnemers zodat ze allemaal uit de spray van de voorgangen bleven.
Ik had er ook genoeg van en ging ook richting de uitgang, ik wilde nog een tribune bezoeken en snel terug naar de stad. Die laatste tribune was ook meteen de beste, en het circuit was ondertussen opgedroogd. De banden waren gewisseld en uitrem acties waren nu normaal. Het was achteraf gezien toch niet zo slecht. Ik geef het volgend jaar nog een kans.
Eenmaal terug in KL kwam de koorts weer op en ja, na mijn McDonalds lag ik om acht uur alweer tussen de lakens. Ik hoop dat ik snel weer beter ben.

Maleisië, Batu Caves

Kuala Lumpur 25/11/2006

Ik had de wildste plannen voor vandaag. De wekker stond op half acht. Met een schok werd ik wakker. Ik had goed en vast geslapen en ik plakte er nog maar wat tijd aan vast. Het werd dus half tien toen ik opstond.
Gisteravond werd ik overvallen door de regen en ik zat meer of minder vast in een Ierse Pub. Nadat de regen was gestopt ben ik nog naar Chinatown gegaan voor een paar biertjes. Een leuk gesprek met een paar oudere dames uit de USA, natuurlijk meteen ook maar de geknoopte spijkers aangesmeerd.
Op de terugweg werd ik toch nog aangetrokken door de muziek in de Ierse Pub. De prijs was 10 euro voor een cider!!!! De laatste keer, denk ik?
Omdat ik echt laat was vandaag waren er geen kaartjes meer over om de brug van de Petronas Torens te bezoeken. Jammer., dus het werd uiteindelijk een bezoek aan de Batu Caves. Een hindoe bedevaartsoord net buiten Kuala Lumpur. Maar eerst wandelde ik langzaam via Little India naar het busstation bij de oude markt.
De Batu Caves zijn steeds mooi om te bezoeken, mede omdat er steeds wordt bijgebouwd. Het is er elke keer weer anders. De 272 treden (272 x 20cm = 54,4 meter) zijn een leuke afwisseling of mijn vlakke wandelingen.
Eenmaal boven viel mij op dat de troep apen was uitgedund tot een minimum, ook het oneindig neerdalen van de druppels water van het plafond maakte het deze keer anders.
Ik heb op deze trip zeker elke dag mijn 10 kilometer gedaan met uitzondering van de busreis.
Morgen is dus de race, ik ben benieuwd.

Maleisië, De verplaatsing

Singapore/Kuala Lumpur 24/11/2006

06:30
Beter geslapen dan gisteren maar ik voel me nog steeds niet lekker. Met de gordijnen open en een kopje koffie in de hand zag ik de zon opkomen. Snel gedouched en gepakt, wat een makkie is nu ik echt met het minimum op weg ben. Om tien voor half acht stap ik het hotel uit de koele ochtend in. Op weg naar de Queenstreet busterminal. Ook dit is nieuw omdat ik licht reis. Een verbetering, dat zeker. Eerst twee broodjes ei scoren bij de McDonalds, er moet tenslotte wel wat gegeten worden tijdens de reis. Na twee uur zat ik in de bus van het Larkin busstation in Johor Bahru. De busreis was zeer comfortabel en mijn kamer was gereed. Snel mijn kostbaarheden in de kluis en op weg naar de KLCC voor een broodje Kebab, zeg maar Shoarma op zijn origineel. Deze keer geen foto’s, morgen meer.

Singapore, De krampen

Singapore 23/11/2006

Dat was me het nachtje wel. Na een paar biertjes en een naan broodje met vis dacht ik dat het wel goed slapen zou zijn. Nee dus, draaien en krampen. De koorts was erger, ik rilde gewoon toen ik opstond. Ik heb twee anti poeppillen genomen als voorzorg maatregel. Ze werken wel maar het slechte spul blijft binnen. Misschien is al dat zeer gekruide eten ook niet goed voor mij? Mijn idee was om het rustig aan te doen. Gelukkig zijn er altijd, schone, toiletten beschikbaar in Singapore. De wandeling ging nu eens in een andere richting. De Maleise buurt met zijn Nasi en Sultan Moskee. Een welkome verandering, omdat ik s’morgens deze blog maak ga ik er pas net voor de middag op uit. De lunch zou dus in deze buurt kunnen worden genuttigd. Alhoewel, morgen ga ik naar Maleisië. Het eerste nieuwtje wat ik zag was een oude islamitische begraafplaats. Deze had waarschijnlijk lang geleden aan de buitenkant van de kampong gelegen. De lunch ging niet door wegens gebrek aan keuken personeel. Dan maar de stad in. Ik moest nog een paar wandelschoenen kopen en voordat ik mij daar aan waagde ging ik eerst Chinees eten, 3,50 euro incl. een cola. Geweldig!!!! Morgen heb ik de verplaatsing naar Kuala Lumpur en ik voel mij nog steeds niet 100%. Ik heb maar een biertje op, ze smaken me ook niet. Na het avond eten ben ik dan ook naar mijn kamer gegaan en ben vroeg gaan slapen. De wekker staat op half zeven!! Ja, dit hoort er ook bij.

Singapore, Een lange wandeling

Singapore 22/11/2006

Het werd dus een lange dag. Ik ben heel vroeg, acht uur, opgestaan en na een broodje en een kopje koffie op mijn kamer naar de McDonald omdat daar het internet gratis is. Volgend jaar wordt het overal gratis in Singapore. Dit is een proef gesponsord door de regering om meer mensen met het internet te laten kennis maken.
Eigenlijkhad ik veel en weinig te doen. Nadat ik mijn computer weer in mijn kamer had gelegd vertrok ik te voet de stad in. Lekker rustig slenteren en veel rondkijken. Ik wilde even naar een ander hotel gaan kijken. Eenmaal daar aangekomen had ik al snel in de gaten dat mijn hotel helemaal nog niet zo slecht was en daarmee was meteen de rust weer terug gekeerd.
Mijn tweede opdracht was ook een gemakkelijke. Informeren voor een film scanner. Deze staat al zo lang op mijn verlanglijstje dat het er nu maar eens van moet komen. Ik wil tenslotte graag al mijn negatieven scannen zodat ik ze voor meer doeinden kan gebruiken. Met de wetenschap at alles terug gaat tot 1976 zullen er best wel enkele verrassingen tevoorschijn komen.
Het antwoord was niet positief, een lange wachtlijst en ze zijn heel schaars. Ik heb namelijk een speciale nodig die met Apple computers kan communiceren. Een beetje teleurgesteld ben ik wel. Misschien ken ik hem in april 2007 ophalen?
Na de lunch bij een klein Indiaas eethuis slenterde ik maar wat rond. Singapore is als elke grote stad. Het verveeld mij nooit. Ik ontdek altijd weer nieuwe straatjes en plekjes, de rust in de stad.
Een biertje was op zijn op zijn plaats toen ik rond half vijf weer terug kwam bij mijn hotel.
s'Avonds heb ik het rustig aan gedaan, wat Chinees gegeten en nog een paar biertjes gedronken. Ik voel me niet zo lekker, mijn middenteen rechts doet al een paar weken pijn en ik voel mij ook wat koortsig. Het zal de onverwachte rust wel zijn. Morgen een paar wandelschoenen kopen en dan zit de dag er alweer voor mij op. Tot morgen.

Singapore: Kerstsfeer in Singapore (herschreven)

 Singapore: Kerstsfeer in Singapore (herschreven 14 april 2021)

Singapore (Tai Hou Hotel), dinsdag 21 november 2006

Nou, dat was me dan wel weer een fijne en drukke eerste dag. Vandaag heb ik ook nog een eerste poging gewaagt om mijn website gedag te zeggen. Het kost me gewoonweg teveel tijd die ik liever op een andere manier invul. Vertalen is ook voorbij dus ik ga verder alleen in het Nederlands. Op Google is er vertaal gereedschap te vinden en zo worden de Nederlandse teksten voor iedereen toegankelijk.
Een van de grootste voordelen van een weblog, in dit geval het gratis Blogger, is dat alles eenvoudig wordt doorgeschakeld en koppelingen zichzelf maken. Enkele duidelijke trefwoorden aanmaken en de verhalen zijn gemakkelijk voor iedereen te vinden. Een klein nadeel van Blogger is dat de nieuwste verhalen bovenaan in het scherm komen te staan. Zo wordt het van het begin tot het einde lezen, van onder naar boven, van een reis een beetje vreemd. Maar ja? Alles wend en ook hier zal waarschijnlijk wel een oplossing voor te vinden zijn.
Ik was extra vroeg wakker op deze dinsdagochtend, om vijf uur al, ik heb de afgelopen nacht heel slecht geslapen en om eerlijk te zijn was er toch wel een beetje stress om te laat op te staan. Angst om mijn vlucht naar Singapore te missen. Het inpakken van mijn rugzak is ondertussen een routine en dat was in een poep en een scheet gedaan. Alles zit op de vaste plaats in een van de zakken.
Vroeger dan verwacht hoor ik buiten de claxon van de taxi. Door een kier tussen de gordijnen zwaai ik naar de chauffeur als teken dat ik wakker ben en dat ik elk moment buiten zal verschijnen. Een laatste wandeling door het appartement om te zien of alles uit staat en ik ben klaar voor de reis naar het zuiden van het zuid-Aziatisch schiereiland.
Om acht uur zit ik naast de chauffeur in de taxi op weg naar de nieuwe luchthaven van Bangkok. Ik ben benieuwd wat mij te wachten staat, ik heb er al veel gehoord en gelezen over de nieuwe luchthaven en de meeste berichten zijn niet te positief. Op zijn minst toch wel vreemd? Wat ook vreemd is is dat de rit naar de luchthaven nu een half uur korter is maar dat de prijs voor taxi gelijk is gebleven! Kost nog steeds weinig dus klaagt er niemand over.   

Eenmaal binnen in de vertrekhal van het nieuwe “Suvarnabhumi International Airport” ben ik meteen onder de indruk. Het is wel mooi, maar heel anders dan KL, Singapore of Hong Kong. Het is namelijk niet af, voor mijn eerste gevoel dan. Ruw beton en het ontbreken van plafonds zijn daar voor mijn gevoel verantwoordelijk voor. Het lijkt er op dat de bouwvakkers heel erg hebben moeten haasten. Zo erg dat je letterlijk voelt dat de laatste arbeider de tent met grote haast heeft verlaten en dat je er ook nog wel een kan tegenkomen met zijn gereedschap onder de arm.
En wat eigenlijk nog het ergste is, het lijkt er sterk op dat er niet is schoon gemaakt na de bouwwerkzaamheden! Typisch Thais, veel te veel restaurants voor veel te weinig reizigers maar schoonmaken, ho maar. Als het er na twee maanden al zo smerig uit ziet dan hou ik mijn hart vast voor over twee jaar. De Thai zijn namelijk niet zo goed in onderhoud en schoonmaken.
Het was een rustige vlucht met Cathay Pacific, precies zoals ik had verwacht. Helaas geen upgrade naar business class maar het kan niet elke reis feest zijn. Efficiënt als altijd loop ik door de immigratie en de douane. Niets aan te geven? Nee. Ik neem niets meer mee naar deze ministaat omdat de regels voor het invoeren van wat dan ook erg streng zijn. Ik rook geen tabak en alcohol is overal gemakkelijk te verkrijgen tegen een meer dan redelijke prijs. Waarom zou ik wat kopen in de Tax-Free die achteraf helemaal niet zo belastingvrij blijkt te zijn?
Snel met de MRT naar “Farrer Park MRT station”. Ik heb nog een pasje dus ik loop zo door. Ik voel me ook niet meer als toerist wanneer ik de lange roltrap afdaal naar de perrons van de MRT onder de luchthaven. Een half uurtje later stap ik het “Tai Hoe Hotel binnen”. Daar staat mij de volgende verrassing te wachten. De prijs is met 20% verhoogd sinds afgelopen juli. De volgende keer maar een ander hotelletje zoeken! Ik ben de jeugdherbergen voor nu even ontgroeid. Ik betaal nu liever het dubbele voor een kamer met privacy in een twee sterren hotel.
Ik blijf langer dan gepland op de kamer. Mijn rugzak gaat naast het bed tegen de muur, ik controleer de badkamer en of het raam van mijn kamer goed op slot, en ook gemakkelijk open kan. Alles is goedgekeurd en het is tijd om even te gaan liggen voor een hazenslaapje. Ik val meteen als een blok in slaap! De korte nacht en reis hebben mijn reserves helemaal opgebruikt.
na een paar uur schrik ik wakker met een volle blaas en op het toilet schrik ik van de tijd op mijn horloge. En dan is het hier ook nog een uur later dan in Bangkok! Eerst mijn horloge maar op de juiste tijd zetten! En dan gelijk de stad in. Ik heb trek en dorst! 

Op weg naar mijn favoriete foodcourt komt me een donkere lucht tegemoet. Dit zijn de tropen! Verwacht op elk moment van de dag een stevige regenbui. Gelukkig zijn er voldoende plaatsen om te schuilen en de zeer heftige regenbuien duren nooit lang. Het openbare leven staat gewoon een half uurtje stil waarna het gewoon weer doorgaat. Zonder ook maar een druppel arriveer ik bij het foodcourt waar het aardig druk is.
Een eerste grote fles “Tiger Beer”, het bier in Singapore, smaakt mij bijzonder goed. Terwijl ik in de koelte van de airconditioning naar het voorbij trekkende publiek kijk wacht ik op het signaal dat mijn vegetarische bami goreng, met een telor goreng (gebakken ei), klaar is.  Het wordt bereid in een tentje in een hoek van de foodcourt. Ik heb dit kleine tentje op puur geluk gevonden. Een oudere vrouw met een hoofddoek bakt de nasi en de bami terwijl haar man in de kleine ruimte achter de twee woks de voorbereidingen treft. Ze zwaait met een brede vriendelijke glimlach dat mijn eten klaar is. Even later zit ik achter een dampend bord vol met bami. Na het eten kan ik het niet laten om af te sluiten met een ijsje. Dat heb ik wel verdiend. 

Tijdens mijn avondwandeling zakt het eten uitstekend en ook de vele kerstversieringen dragen bij aan de plezierige wandeling in de warme vochtige avond. Als eerste halte slalom ik over de markt “Bugis Street”. Bugis was eind jaren zestig en de jaren zeventig de officieuze hoerenbuurt van Singapore. Officieel bestond het niet in deze overgereguleerde samenleving. De buurt was toen heel bekend voor de travestieten! Honderden zeelui zwalkten hier elke avond rond. Tegenwoordig is het een grote avondmarkt en een overdekt winkelcentrum. Heel indrukwekkend dat een hele straat wordt overdekt en achter de oude geveltjes van de Chinese shophouses moderne winkel hun plaats hebben gevonden. Singapore is zo georganiseerd dat het je altijd zal verbazen. 

Het is eind november en een grote kerstboom voor de deuren van het winkelcentrum genaamd “Raffles City” herinnerd iedereen er aan dat kerstmis in aantocht is. Kerstmis in tropische temperaturen is vreemd voor een jongen uit het Nederlandse zeeklimaat. Kerstmis en koude gaan voor mij samen. Ik weet niet of dit altijd zou zal blijven. Ik ben nu eenmaal niet van plan om de tropen ooit nog te verlaten. Het is en blijft heerlijk hier in het warme weer van de tropen. Mocht ik ooit een grote prijs winnen in de loterij dan is in Singapore wonen zeker een optie voor mij! 

De kerstverlichting is overal schitterend en op een avond in deze wereldstad heb ik ook al het kerstgevoel. Ik ga vanavond dus niet al te laat naar bed zodat ik morgen een fijne lange dag voor mij heb.
Op bed probeer ik nog even wat met Blogger te spelen terwijl ik een fles bier nuttig die ik tijdens het passeren beneden in de foodcourt tegenover het hotel heb gekocht.
Ik ondervindt wat problemen met het uploaden van de foto's naar Picasa, ook een gratis dienst op het internet, en het menu van mijn weblog is in het chinees!!! Misschien omdat dat een gangbare taal is in Singapore? Ik probeer dit later in de week te repareren. Voor nu welterusten.

Singapore, Kerstsfeer in Singapore

Singapore 21/11/2006 Nou, Dat was dan de eerste dag en ook meteen mijn eerste poging om een weblog te maken. Ik was extra vroeg wakker, vijf uur, heel slecht geslapen en om eerlijk te zijn toch wel een beetje stress om te laat op te staan en mijn vlucht te missen. Inpakken was in een poep en een scheet gebeurd en om acht uur zat ik in de taxi op weg naar de nieuwe luchthaven. Ik was benieuwd wat mij te wachten stond, ik had al veel gehoord en gelezen over de nieuwe luchthaven en de meeste berichten waren niet te positief. Eenmaal binnen in de vertrekhal was ik meteen onder de indruk. Het is wel mooi, maar anders dan KL, Singapore of Hong Kong. Het is namelijk niet af. Ze hebben zo moeten haasten dat je letterlijk voelt dat de laatste arbeider de tent met grote haast heeft verlaten. En wat nog het ergste is, het is niet schoon! typisch Thais, te veel restaurants voor te weinig mensen maar schoonmaken, ho maar. Als het er na twee maanden al zo uit ziet dan hou ik mijn hart vast voor over twee jaar. De vlucht was goed en ik was een half uurtje later in mijn hotel. Daar stond mij ook alweer een verrassing te wachten. De prijs was met 20% verhoogd sinds juli. De volgende keer maar een ander hotelletje proberen! Een eerste biertje smaakte mij bijzonder goed, deze werd gevolgd door een vegetarische bami goreng en een ijsje. Tijdens mijn avondwandeling zakte het eten uitstekend en ook de vele kertsversieringen droegen bij aan de plezierige wandeling. Ik ga dus niet al te laat naar bed zodat ik morgen een fijne lange dag voor mij heb. Ik ondervindt wat problemen met het uploaden van de foto's en mijn weblogmenu is in het chinees!!! Ik probeer dit later in de week te fixen.

Maleisië, het weekend van de Formula 1 race in Kuala Lumpur

Maleisië, St. Patricksday

Kuala Lumpur, 17/03/2005

Nu was het rusten en rondhangen. Op zoek naar dingen die ik niet echt nodig heb en lekker eten. Natuurlijk was ik laat opgestaan en kon met geen mogelijkheid de torens op. Je moet nu eenmaal vroeg zijn voor de kaartjes.
Ontbijt uit de supermarkt van het KLCC en na een rondje wandelen lunch ook weer in het KLCC. Een flinke sessie op de computer om de nieuwste pagina’s weer klaar te maken voor mijn website. Avondeten in het KLCC, Lamb Kebab, onverslaanbaar.
Het was St. Particksday vandaag maar ik voelde mij niet zo goed om me in het feestgedruis te storten. Van slapen kwam echter ook weinig, de muziek en het geroezemoes hielden mij wakker. Ik had een kamer op de voorkant van het hotel met uitzicht op de torens. Soms lig ik dan in het donker op mijn bed naar het mooie plaatje te kijken. De torens zijn nu eenmaal niet te beschrijven! Morgen in ieder geval vroeg op.

Kuala Lumpur, 18/03/2005

En ik was niet al te vroeg op. Na eerst flink te hebben liggen tollen in bed ben ik op zoek gegaan naar mijn oordoppen. Eenmaal in een stille wereld was het nog moeilijk om de slaap te vatten. Een droge avond en niet echt vermoeid zijn een slecht recept voor een goede nachtrust. Eerst een kopje koffie op de kamer en dan op weg naar de “Petronas Twin Towers” voor een kaartje.
Gelukkig was de rij niet al te lang maar ik had wel geluk bij de uitgifte van mijn kaartje. Ik zat in de laatste stapel en er waren er misschien nog maar tien over. Het bezichtigen van de brug tussen de twee torens is gratis. Om illegale verkoop van toegangsbewijzen tegen te gaan worden er niet meer dan twee per persoon uitgegeven. Een uitzondering hierop zijn echter Maleisische scholen en bedrijven die een uitstapje maken naar Kuala Lumpur. En met pakjes van 50/60 stuks tegelijk kan het erg snel gaan. Het was nog geen tien uur en mijn bezoektijd was kwart over twaalf! De voorlaatste rit naar de 44ste verdieping.
Dit betekende wel dat ik twee uur de tijd had om een ontbijt te zoeken. Ik kon niet te ver weg dus koos ik voor een degekijk ontbijt in de kelder van het KLCC. De “Delifrance” was best een leuke plaats om te zitten en een beetje te relaxen. Ik kocht naast de zaak een krant en nam plaats in het volle restaurant. “Een breakfast set graag en een grote Cappuccino”? De bestelling werd genoteerd en vijf minuten later arriveerde mijn cappuccino. Ik zat eigenlijk zo diep in mijn krant dat ik de tijd vergat. De cappuccino werd langzaam leeggedronken maar er was nog steeds geen spoor van mijn ontbijt. Ik keek eens op mijn horloge en kwam tot de ontdekking dat het al bijna drie kwartier gelden was toen ik mijn bestelling had opgegeven. Even navragen?
“Eh, hallo”?
“Waar blijft mijn ontbijt set?”, vroeg ik aan de in het gebruikelijke hoofddoekje geklede serveerster. Ze keek mij aan en liep naar de counter. Ze kwam terug met een vreemd antwoord.
“We hebben u al geserveerd en u heeft het ontbijt al opgegeten”, was haar antwoord.
Nu hoeven jullie mij niet voor vol aan te zien maar ik kan mij best wel herinneren als ik geklutste eieren met worstjes en geroosterd brood heb gegeten.
“Wel, dat is dan heel vreemd want ik heb nog niets geserveerd gekregen”, was mijn antwoord.
“Er staat toch ook geen leeg bord hier op mijn tafel?”, vroeg ik haar. En zij weer opnieuw naar de counter. Ze kwam terug met een beter antwoord!
“Oh sorry sir, de kok was uw bestelling vergeten”, lachtte ze.
“Geen probleem”, lachte ik en bestelde nog een cappuccino.
“Ik wacht nog wel even”.
De tweede cappuccino werd geserveerd en ze begon een beetje stotterend aan haar verhaal.
“Sorry sir, eh, maar we hebben geen eieren en worstjes meer”, hakkelde ze.
“Wilt u misschien wat anders?”, en ze overhandigde mij de menukaart.
Nu ben ik niet echt kieskeurig met het eten maar op nuchtere maag heb ik ook mijn beperkingen en ik kon echt niets op de kaart vinden waar ik zin in had.
“Verreken die tweede cappuccino maar en geef mij de rest van het betaalde geld terug?”, leek mij een redelijke oplossing.
“Eh, sorry sir, wij mogen geen geld teruggeven, wilt u misschien een waardebon?”, stotterde ze.
Ik had nu medelijden met haar omdat zij de kastanjes uit het vuur kon slepen voor de kok die had verzuimd mijn bestelling te maken.
“Laat maar”, stelde ik haar gerust.
“Geef me straks nog maar een (derde) cappuccino en verreken dat maar met mijn vorige bestelling”, zei ik op een zachte toon.
“Thank you sir”, glimlachte ze vanonder haar hoofddoekje en verdween in een ruimte achter de counter.
Daar zat ik dan met een tweede grote cappuccino voor mijn neus én nog één in de pijplijn met een uurtje te gaan totdat ik de brug op moest.
Op je kaartje staat een tijd vermeld en je moet vijftien minuten van tevoren aanwezig zijn. Als jouw groep al weg is dan is je kaartje niet meer geldig.
Na anderhalf uur in de krant te hebben gelezen en drie grote cappuccino verder ging ik op zoek naar een toilet. Een lege maag en zeven gewone koffie komt de spijsvertering wel in opstand.
Het bezoek aan de brug is niet te beschrijven, je bent op 170 meter boven de straat en kijkt naar een miniatuur wereld onder je. Het is moeilijk te bevatten dat de toren nog 282 meter verder de lucht in gaat. De grote bal met de antenne en het kleine balletje op de top zijn samen hoger dan de kerktoren van Zaltbommel!
Na deze slechte nacht en bewogen ochtend koos ik voor een korte rust. Een sandwich van de 7-11 stilde de ergste trek en ik nam mij voor om vanavond maar eens echt lekker te gaan eten.
Na mijn uitstekende avondeten bij het “Restoran Yussouf” dronk ik nog een paar biertjes in China Town en voor mij zat de dag er toen op. Lekker rustig naar huis gelopen en ik lag zo in bed.

Kuala Lumpur, 19/03/2005

Ik weet niet wat er met me aan de hand is? Ik slaap veel en ik heb nergens zin in. Ik vindt het onaangenaam warm buiten en het bier smaakt mij van geen kanten. Ben ik misschien ziek? Ben ik depressief om dat ik weer de hele tijd alleen ben? Ik weet het niet!
De zaterdag was zeer rustig. Ontbijt op de kamer. De kwalificatie voor de race morgen op de kamer gekeken en het avond eten in het KLCC. ’s Avonds een beetje achter de computer gezeten en tv gekeken. Morgen de grote dag.