Duitsland: Een donkere zaterdag

Kessel (naast de kerk), zaterdag 4 juli 2020

De zomer lijkt verder weg dan ooit wanneer ik om half acht de ladder af klim. Afgelopen nacht ben ik een paar keer wakker geworden van het tikken van de regendruppels op het dak. De temperatuur ’s nachts komt niet boven de 17 graden uit maar dat maakt dan weer dat we goed kunnen slapen in het kleine bed boven in de alkoof. Voor hoe lang nog? Vraag ik me af en toe af. Zal ik in een niet al te verre toekomst alleen beneden op een zitbank gaan slapen? Alleen al van het idee om alleen te gaan slapen lopen de rillingen me over mijn rug.

Ik zet een pot koffie en raadpleeg de moderne weer orakels op mijn iPhone. Ook vandaag zijn ze het niet met elkaar eens of het op onze locatie gaat regenen of dat het vandaag droog zal blijven. Optimistisch als ik ben ga ik er dan maar vanuit dat het droog blijft. 

En dan komt er via de sociale media, moderne tam-tam trommels die (slecht) nieuws verspreiden, het bericht dat er weer een goede vriend het huidige voor het eeuwige heeft verwisseld. Ik krijg een brok in mijn keel en denk voor een moment met weemoed terug aan onze gesprekken op de markt in Pattaya.

‘Huib, je bent een gewaardeerde  vriend. Ik was het niet altijd met je eens maar het was altijd gezellig om een biertje met je te drinken. Huib was een prima kerel die ik niet zo maar zal vergeten. Een goede reis vriend, het was een genoegen om je te hebben mogen ontmoeten!’

Ik ben een van de jongsten die in Pattaya neerstreek en met de pensionado’s op de markt bevriend raakte, dus normaal gesproken gaan er nog veel van mijn vrienden mij voor. Maar normaal is nu eenmaal geen garantie! Daarom probeer van elke dag het mooiste te maken.

Met elke dag dat ik ouder ben geworden raakt dit soort nieuws me steeds dieper in mijn ziel. Het is de constante herinnering dat ook mijn afscheid langzaam dichterbij komt. De derde vriend alweer van de vaste vrijdagmiddag op de Soi Buakao markt in Pattaya!

Dat we gaan wandelen is zeker zodra Lyka zich ook in het leefgedeelte van de camper heeft gemeld. Een beetje rondreizen en dan zinloos de hele dag in de camper gaan zitten wachten of er regen komt is alleen een optie wanneer de weersomstandigheden het echt niet toelaten om naar buiten te gaan! Na een ontbijt van bruine boterhammen met Hollandse komijnekaas en vleeswaren maken we ons gereed voor de zeven kilometer in het “Diersfordter Wald”. 

Direct na de parkeerplaats passeren we twee wild sluizen en stappen we een gemengd bos in. Het bos is niet helemaal wild maar wel goed gepland en onderhouden. Zoals jullie weten houden wij erg veel van wandelen. Lyka wat minder dan ik maar samen genieten van de rust die het bos uitstraalt. In de toppen ruist de wind en in de verte weg zingen de vogels hun mooiste lied. Lyka heeft voor dr zekerheid een paraplu in haar rugzak gestoken en ik heb daar mijn regenjack bijgestoken. We hopen natuurlijk dat het droog blijft maar wat extra bescherming tegen de verwachtte regen kan geen kwaad.        

Zeven mooie kilometers, iets minder dan twee uur, door een gemengd bos en over een loopbrug dwars door een veengebied. Gelukkig is het ook niet al te druk vandaag. Een klein beetje vermoeid maar redelijk voldaan arriveren we weer bij onze oude camper. 

Wat zijn we toch blij met onze oven pan waarin we op de kleine gaspit kunnen bakken zoals we thuis gewend zijn. Vandaag testen we “Kibbeling uit de oven” en om eerlijk te zijn gaat het perfect! Dus we hebben weer een heerlijk lunchgerecht aan onze verzameling toegevoegd, tenminste, wanneer de kibbeling beschikbaar is in de supermarkt.

We laten de lunch nog wat zakken en dan gaan op pad naar onze volgende halte. We hebben, en met ons vele andere bewoners van campers, nog een klein probleem. Ons huishoudelijk afval! In Nederland is het een drama, in België een ramp en in Duitsland is het niet veel beter. Huishoudelijk afval afvoeren is zo duur geworden dat gemeenten, ondernemers en burgers draconische maatregelen treffen om het huishoudelijk afval tot een minimum terug te brengen om zo de kosten te drukken. Wij zijn daar als reizigers met een camper direct een slachtoffer van! Wij kunnen moeilijk het huishoudelijk afval van enkele dagen, of weken, in een warme camper opsparen om mee terug naar huis te nemen!

Wij zijn persoonlijk niet van het zo maar ergens neer zetten, zoals we vaak genoeg langs de weg hebben gezien, dus gaan we maar op zoek naar een afvalbak. En dan ook nog een met een opening groter dan een frisdrankblikje. Gelukkig vinden we die na een half uur rijden naast een bushalte. Het mag misschien wel illegaal zijn wat we doen maar het is beter dan het afval langs de weg te zetten! 

De parkeerplaats die we als eerste op het oog hebben is te klein, te donker, te dicht bij een doorgaande weg en we hebben geen 4G ontvangst. Dat laatste is het belangrijkste ongemak! Na een korte omzwerving komen we terecht op de parkeerplaats naast de kerk in Kessel op een steenworp van de Nederlandse grens.

Het rommelt in de camper. Buiten is de lucht donker en binnen hangt er een donkere sfeer. Verveling heeft toegeslagen en dat brengt problemen met zich mee. Een van de meest belangrijke punten voor het reizen met een camper is dat een ieder zichzelf moet kunnen vermaken. De een mag nooit de tijd van de ander opeisen om zich te laten vermaken. 

Ook deze bui drijft weer over en na de maaltijd van Chili con carne op rijst begint Lyka aan een film op de tv. Helaas staat het volume zo hoog dat het voor mij onmogelijk is om een serie te kijken op mijn MacBook. Er zit dus niets anders op dan te wachten tot de rust is teruggekeerd. Morgen gaan we Nederland weer in, tenminste, dat is het plan. We hopen op tien kilometer droge kilometers wandelen in Nederlands Limburg.

Duitsland: Even er tussen uit

Diersfordt (Hondenclub), vrijdag 3 juli 2020

We gaan vandaag voor de tweede keer op stap en we hebben er alle vertrouwen dat de camper ons ook tijdens het tweede testweekend niet in de steek zal laten. We hadden gisteren duidelijk minder in te laden maar vandaag is het een stuk meer. Vooral etenswaren! De vriesvakken en het koelgedeelte van de koelkast moeten nu leeg dus hebben we aardig wat meer in de koelkast en het vriesvak geladen.

Bij de Gamma gooien we de tank weer tot aan de rand vol met diesel en even later rollen we rustig over de N322, de “van Heemstraweg”, richting Nijmegen. De muziek van NPO-Radio2 speelt en een waterig zonnetje probeert door het grijze wolkendek te breken. Net voor Nijmegen verspreid zich plotseling de geur van dieselbrandstof door de cabine. Ik krab op mijn hoofd en ben nog niet echt beangstigd. Ik schakel de ventilatie van “frisse lucht naar binnen” naar “Circuleren” en voor een korte tijd lijkt de geur minder te worden. Maar dat verschil is van korte duur!

Door het drukke verkeer van de vrijdagmiddag kruipen we door de binnenstad van een van de oudste steden van Nederland. Nijmegen is door de Romeinen gesticht rond het jaar 19 voor Christus! Zodra we Berg en Dal doorkruisen en veel op de compressie moeten remmen wordt de geur sterker en begin ik me toch wel enige zorgen te maken. Helaas kunnen we nergens stoppen omdat het een zeer smalle weg is waar ook nog eens een inhaalverbod geld. Voordat we het weten rijden we in Duitsland waar ze 100 Km/u op secundaire wegen mogen rijden.

Dus besluit ik om door te rijden naar “Emmerich am Rhein”. Op een parkeerplaats midden in de stad open ik de motorkap om te inspecteren of ik het probleem kan lokaliseren. Een bejaard echtpaar bewapend met mondkapjes kijkt vreemd naar de man met korte broek en een strohoed die onder de motorkap duikt.

Het lokaliseren van het probleem is niet zo moeilijk! De hele motor is zeiknat, er staan zelfs plasjes dieselolie op lager gelegen plaatsen op het motorblok. Wanneer er zoveel diesel is ontsnapt dan moet het wel serieus zijn. Het is 90% zeker dat het een probleem is met de retourleiding voor de brandstof. Een dieselmotor heeft een gescheiden hogedruksysteem èn een lagedruksysteem. Met een probleem in dat hogedruksysteem zou de dertig jaar oude dieselmotor direct zijn gestopt!  

Het probleem blijkt een ontbrekend kort stukje slang te zijn, waarvan een uiteinde is afgedicht, geplaatst aan het einde van de retourleiding voor de ongebruikte dieselbrandstof. Ik herken het direct omdat ik vaak heb staan te kijken naar dat vreemde rubber uitsteeksel. Ondertussen staat Lyka over mijn schouder mee te kijken dus leg ik haar ook gelijk uit wat ik denk dat er aan de hand is.

Laat het nu toeval zijn dat ik woensdagochtend een stuk rubberslang heb opgeraapt op de straat voor de parkeerplaats naar de Lidl in Zaltbommel. En laat die slang nu ook nog eens precies de goede maat zijn! Binnen vijf minuten heb ik de vervanging geplaatst en het uiteinde afgesloten met een geribbelde spijker uit een slagplug die ook toevallig in de camper lag. Is dat domweg een gelukje of is dat een voorteken dat we pech zouden krijgen? De Boeddha bestuurt ons op onbegrijpelijke paden.

De reden dat we in Emmerich zijn is om een zelfverdedigingsmiddel voor in en om de camper aan te schaffen. Ik ben nooit een persoon voor wapens geweest, die vaak in de landen die we bezoeken ook nog eens verboden zijn. Messen aan boord van de camper zijn om tijdens het bereiden van ons eten te gebruiken en de enige, met prikkeldraad omwikkelde, honkbalknuppel die ik ooit in levende lijve heb gezien is ook geen optie. Daarom koop ik voor onze bescherming een spuitbusje met dnaverf-pray, in de vorm van een gel, om mogelijke aanvallers in de toekomst van ons af te houden. Volgens de jonge verkoper is dit de allerbeste optie voor in de camper.

Bij terugkomst maak ik de motorkap weer open en bekijk ik mijn reparatie. Ik start de motor en de eerste indrukken zijn goed. met behulp van de gaskabel voer ik het toerental stevig op. Ik zie geen lekkage meer! Ook bij de hogere toerentallen blijft de slang goed zitten. Toch zet ik de slang voor de zekerheid met een dunne kabelbinder vast. Wanneer we na het weekend weer in Nederland zijn zal ik het allemaal nog eens goed bekijken. Niet alle rubber is namelijk aardolie bestendig. 

Voordat we onze uitvalbasis voor de eerste wandeling van dit weekend bereiken nemen we eerst de tijd om te lunchen. Knakworsten op brood, wat heb ik daar naar uitgekeken! Knakworsten, of beter gezegd “Bockworsten”, zijn voor mij een lekkernij waar Lyka helaas niet zo gek op is. Daarom worden ze naar mijn mening te weinig op het lunchmenu in de camper gezet.

Het dorp is uitgestorven. De Gäststatte is door het Covid-19 virus nog gesloten en bij de bakker op het kleine plein voor de kerk is ook geen levende ziel te bekennen. Het zijn rare tijden! Veel zaken die tijdelijk zijn veranderd zullen in de toekomst voorgoed zijn veranderd. Het leven zoals we dat in 2019 kenden zal hoogstwaarschijnlijk nooit meer terugkeren. En wij vinden dat bijzonder jammer. 

De parkeerplaats die ik heb gekozen is op het eerste gezicht een prima plaatsje voor de nacht. Alleen zijn de verkeersgeluiden van de drukke weg naast de parkeerplaats een beetje storend. We wachten gewoon maar af en wanneer het om een uur of negen nog steeds te druk, en te rumoerig, is dan kunnen we altijd nog een andere plaats gaan zoeken! 

In de keuken ondervind ik in ieder geval geen problemen meer om op twee kleine gaspitten toch een maaltijd te bereiden. Chipolata worstjes met Chorizo smaak, gebakken krieltjes en een gemengde salade. Niet slecht voor in de camper.

Later op de avond, tijdens het tv kijken, neemt het verkeer op de doorgaande weg achter ons ook met de minuut af en om elf uur is het muisstil op de parkeerplaats. Ook geen jeugdige bezoekers in hun sportwagens om meisjes te imponeren. Ook deze overnachtingsplaats krijgt morgenvroeg een hartje. Morgenvroeg hopen we te gaan wandelen maar volgens de weersverwachting kan het ook zo maar gaan regenen!

Duitsland: Een burcht

Sellingen (Nederland, Camping Harmina Hoeve), vrijdag 3 mei 2019

Het is een luie ochtend vandaag. Het is aangenaam koel in de camper en daardoor heb ik een stuk beter geslapen. Het is vandaag campingdag dus we doen bewust een stukje rustiger aan.

Krantje, schrijven en zodra Lyka beneden is een boerenomelet met kaas. ‘Restjes wegwerken’, heeft dat in goed Nederlands. Nog steeds geen gratis kaarten voor mijn Garmin maar gelukkig heb ik een OSM-kaart van Duitsland ergens anders kunnen vinden.
Zeven kilometer verderop parkeer ik de camper op een grote parkeerplaats bij een lokale supermarkt. Het lijkt me een prima plaats met voldoende drukte en voldoende zicht op de deur van de camper. Oost-Europese voorzorgsmaatregelen denk ik maar.

De wandeling van negen kilometer ten zuiden van Bad-Bentheim is niet slecht maar ze is ook niet van die kwaliteit dat ik ze lang zal onthouden. Asfalt over veelal boerenwegen door een agrarisch landschap, het bloeiende koolzaad is het enige boeiende dat ik kan fotograferen.

Vanzelfsprekend is de grote burcht op de heuvel die van verre boven het kleine stadje te zien is.

Voor slechts vijf euro per persoon mag je naar binnen en jezelf in het riddertijdperk wanen. De toegangsprijs blijkt een koopje voor wat je te zien krijgt. Helaas moet ik nog rijden want anders hadden we zeker enkele biertjes gedronken in het café/restaurant net buiten de binnenste poort.

Vanbinnen is het een schitterende burcht die doorweekt is met historie en geschiedenis.  

Het is moeilijk om alles te beschrijven dus de foto’s moeten het doen! Als eerste bezoeken we de kapel binnen de twee achtereenvolgende poorten. Het Christelijke geloof was altijd belangrijk voor de regerende adel en een leidraad door het leven van de vorsten. Een kapel met heiligheden mocht dan ook nooit ontbreken in een burcht.
Het Christusbeeld aan het kruis is het oudste bekende voorbeeld van vroeg Christelijke kunst in Noord-Duitsland.

Oude grafstenen voor de bewoners die zochten naar onsterfelijkheid en zich moesten voorbereiden op de dag van de wederopstanding. Het is helaas voor hen honderden jaren later nog steeds niet gebeurt maar ze wachten ongetwijfeld nog steeds.

Voordat we het hoofdgebouw van de burcht betreden, zeg maar de woonvertrekken werpen we eerst nog een blik op het wagenpark.      

En dan snel naar binnen. De burcht is zoals zovelen in de loop der jaren in verval geraakt en in de 19e eeuw, naar de toen geldende normen en gedachten, gerestaureerd. Desalniettemin is het een schitterend resultaat.

Nederlandse geschiedenis komt ook nog voorbij! Op het linkse schilderij is een zus van Koningin Emma afgebeeld, en om eerlijk te zijn zie ik ook wel veel overeenkomsten. Dat kan ik niet zeggen over de vrouw op het rechtse schilderij, daar zou de heerser van de burcht zelfs in het pikkedonker voor op de vlucht zijn geslagen!  

Ook nog even het kinderspeelgoed. Wat waren ze vroeger toch met weinig tevreden! Tinnen soldaatjes en oosterse figuurtjes.

Maar ook het normale leven draait door rond een historische plaats. Deze anonieme trouwpartij met iedereen in rode All-Stars kon ik niet aan mij voorbij laten gaan! Een kilt en daaronder rode All-stars! Wacht even? Ze hebben allemaal rode canvas schoenen aan! Dat moet zeker zijn afgesproken!

Op weg naar de camper passeren we deze oude kerk, voor ons is het een zeer geslaagde dag! Maar dan gaat het ook nog mis!
De eerste camperplaats beschikt niet over de beloofde douches dus zoek ik een andere camping. Aangekomen op die camping blijkt die niets anders te zijn dan een bord op een grote groene deur van een boerenschuur. Er is helemaal niets! Geen levende ziel te bekennen! Dus er zit niks anders op dan verder te zoeken. Een kleine boerencamping, in Nederland, zou dan de oplossing moeten zijn. Eerst rijd ik de camping staalhard voorbij, dat geeft de dimensies al aan van deze kleine gezellige boerencamping, en wanneer we op het erf staan blijken alle deuren strak op slot. We staan zeker vijftien minuten met een draaiende motor te wachten of er wat gaat gebeuren. Niets dus, geen levende ziel. Dan maar verder richting ons doel voor morgen.

Eindelijk, ruim anderhalf uur later dan gepland staan we op een camping in Sellingen, Groningen. “Camping Harmina Hoeve”, zit er prima uit! Het is er nog relatief rustig en voor € 19,- kunnen we een dagje overal gebruik van maken! Internet, elektriciteit en de zeer schone douches en toiletten.

Ik ben helemaal kapot en heb weinig trek om te koken. Gelukkig is er dan altijd een eenvoudige maaltijd van snijbonen, varkensvlees en rijst. Lekker vroeg naar bed zodat we wat slaap kunnen inhalen.