Zuid-Korea: In de trein langs de kust

Busan (So Yu Hotel) 609), donderdag 14 mei 2026

Na een kort verblijf op de kamer gaan we meteen weer op pad om een ritje met een toeristisch trein langs de kust te maken. We hebben gisteren de omgeving al verkend dus we weten precies waar we aan toe zijn en waar we moeten zijn.
Een van de beste dingen die we hebben geleerd is dat bus 1003, een soort van snelbus, de beste verbinding is naar het Haeundae Blue Line Park vanwaar de trein om 16:00 zal vertrekken. Het is vandaag donderdag en het is rond het middaguur erg rustig is de bus. Vanzelfsprekend neem ik plaats aan het raam zover als mogelijk voorin de bus. We zijn pas een week in Busan en we houden nu al van deze mooie, schone en veilige stad. Vanuit de bus zie veel wat misschien later tijdens ons verblijf een doel kan zijn om te bezoeken.
Na een uur en twintig minuten loopt de bus letterlijk leeg voor het SEALIFE Busan Aquarium aan Haeundae Beach. Er blijft maar een handvol passagiers achter en ik vraag mij af wat hun reisdoel is. Na enkele stappen staan we opnieuw oog in oog met verblindende kunstwerken gemaakt van het zand van Haeundae Beach. Het Haeundae Sand Festival is een interessante en aangename kennismaking met een ander deel dan de oude stad.
Een dag later zijn de zand kunstenaars alweer een stuk verder. De meeste kunstwerken voor het Haeundae Sand Festival naderen hun definitieve vorm. Ik sta me te verbazen over een Koreaanse zanger met een hoog Heino gehalte. Poseidon met de nationale sport van Korea, honkbal, gesponsord door Lotte op de achtergrond. Golven op het zand en een figuur die rijdt op een zeedier. Er is enige herkenning in mijn geheugen maar Lyka moet mij helpen.
‘Het is Avatar!’, roept ze opgewonden.
Dan zie ik het ook en kijk voor het eerst op mijn horloge. We moeten de tijd goed in de gaten houden want anders is de trein voor ons letterlijk en figuurlijk vertrokken! Het is pas half twee dus hebben we nog twee uur voordat we de kaartjes gaan ophalen.
Er is zelfs een speciaal kunstwerk gemaakt met de skyline van Busan om het Haeundae Sand Festival zelf te vieren. Het is allemaal indrukwekkend en ik kan het geloven dat het festival veel Koreaanse toeristen naar deze speciale plaats zal trekken.
Wij slenteren langzaam over de boulevard langs het goudgele zandstrand naar het Mipo treinstation vanwaar onze trein zal vertrekken. Met nog anderhalf uur te wachten kijken we elkaar aan om te zien of de ander een idee heeft over wat we nu gaan doen. Lyka heeft geen trek om wat te eten en ik heb ook weinig trek om zwaar te tafelen en ons te haasten om de trein te halen.
Een stukje verder gaat het asfalt over in een vlonderpad langs de zee. Het is heerlijk wandelen met aan de ene kant de zee en aan de andere kant de spoorlijn waarover de trein straks zal rijden. Laten we maar zien hoe ver we komen en op tijd omdraaien om de trein te halen.
Er is sprake van een teleurstelling. De schuld van die teleurstelling ligt bij mij. Het gaat namelijk over de trein die ik via Agoda al in Nederland heb geboekt. Lyka wilde graag met de Busan Sky Capsule en ik heb de Beach Train voor een enkele reis geboekt. Een schoolvoorbeeld van slechte communicatie terwijl de ander met de mobiele telefoon wat anders aan het doen is! De capsules gaan over een andere spoorbaan boven de Beach Train. Het traject is precies hetzelfde dus je ziet ook hetzelfde!
Er was al enige verbazing bij mij toen ik € 11,50 moest betalen voor twee personen. Ergens had prijzen gelezen tot wel € 50,- voor twee personen. Ik heb het gisteren nog eens nagekeken en de Busan Sky Capsule had ons € 30,- gekost voor een enkele reis. Ook waren de data en de tijden moeilijk in te vullen, bijna alle capsules waren al weken vooruit geboekt. Vooral de capsules die tijdens de zonsondergang rijden! Van het prijsverschil kunnen we in ieder geval samen een keer lekker eten.
Wat mij is opgevallen is dat in Busan is er een fascinatie om over een halfronde brug over de branding te lopen. Bij elke brug vragen ze om een paar duizend Koreaanse won. Dat is geen groot bedrag maar wij kunnen beide maar moeilijk begrijpen waarom we over die brug zouden gaan lopen. Om een selfie te maken? Laten we dat dan maar vanaf de vlonder maken. Mijn eerste biertje aan het einde van de middag zit al in de zak!
We slenteren wat verder en draaien dan om om weer terug naar het Mipo treinstation te gaan. Er staat een korte rij bij het raam waar je de kaartjes kan ophalen en het lijkt dat iedere klant zijn eigen problemen heeft! Ik laat het nummer van mijn voucher op de iPhone zien en enkele minuten later staan we met de vervoersbewijzen in de hand vooraan in de rij om de wachtruimte te betreden. Ook in Korea hebben oudere inwoners voorrang in de trein.
Daar is dan onze gele trein en enkele minuten later hebben we onze zitplaatsen gevonden voor de toeristische rit langs de kust van Busan.
Het duurt even voordat alle passagiers aan boord zijn. Dan komt de trein met schokjes in beweging en de rit naar het Cheongsapo treinstation is begonnen. Het is lekker weer en het is niet te druk in de trein. Goed geregeld dus!
Hoewel het traject van de trein niet zo erg lang is zijn erg toch enkele haltes waar de trein stopt! Natuurlijk is er een halte bij de Haewol Skywalk. Er stappen een paar passagiers uit en nieuwe komen weer aan boord. We rijden weer verder en stoppen bij de rode en witte vuurtorens van Cheongsapo. Het uitzicht is niet spectaculair maar de rit met de trein is toch leuk. Het is weer eens wat anders. Dan stoppen we ook nog bij de Cheongsapo Daritdol Skywalk. Hoeveel van die skywalks gaan we de komende drie weken nog zien?
Het ritje in de gele trein heeft nog geen vijftien minuten geduurd maar het heeft ons wel bijna twee dagen bezig gehouden. Het belangrijkste is dat mijn vrouw blij is. Ze geeft ronduit toe dat ze blij is dat we niet in de dure Sky Capsule’s boven ons hebben gereden.
De dichtstbijzijnde bushalte is snel gevonden met behulp van Google Maps. En wat blijkt? We kunnen straks weer in bus 1003 stappen die ons direct naar Busan Depart zal brengen. We kunnen nu al terug kijken naar een geslaagde dag in Busan.
Na een comfortabele rit in bus 1003 ga ik meteen wat biertjes drinken voor de GS25. De oude vrouw ontvangt met een warmte en vriendelijkheid van een oude vriendin. Die in de egocentrische westerse wereld bijna ongebruikelijk is geworden. Met een koude halve liter bier in de hand geniet is van het dagelijkse leven van Busan dat aan mij voorbij trekt. Drie biertjes later krijg ik van Lyka een Whatsapp berichtje dat het tijd is om te gaan eten. We gaan niet te ver van het hotel! Om de hoek is het Yeongbingwan Restaurant en daar voelen wij ons thuis.
Ook hier worden we weer met open armen en vriendelijkheid ontvangen. Nog voordat we het eten hebben besteld staat de tafel vol met Koreaanse Banchan. Mijn oog valt op een afbeelding van een fabeldier. Het lijkt me een leeuw, symboliek in heerlijke Aziatische kunst.
Lyka heeft de menukaart bestudeert en kiest voor het eenvoudige pittig varkensvlees. Wij kennen het gerecht omdat ik zelf thuis ook wel eens pittig Koreaans varkensvlees maakt. Een gebakken visje als “service” is ook weer van de partij!
Persoonlijk ben ik helemaal gek van de Bibimbap, in welke vorm dan ook. Een kom rijst bedekt met verschillende groentes, soms ook rul gebakken gehakt, met een flinke klodder Ssamjang, is voor mij het lekkerste gerecht uit de Koreaanse keuken.
Morgen hebben we weer een speciaal vervoermiddel op het programma staan.
Proost!