Zuid-Korea: Regen = Museum

Busan (So Yu Hotel) 609), dinsdag 12 mei 2026

Slecht weer tijdens je vakantie is altijd een drama. Slecht weer tijdens je reis is gewoon een andere dag waar je het beste van probeert te maken. Al sinds mijn eerste reis naar Australië in 1998 is de ongeschreven regel van kracht: Op een regenachtige dag bezoek je een museum!
Het regent al sinds ik om zeven uur opstond. Ik ben wat langer blijven liggen want het schrijven lukt mij van geen kant ’s morgens vroeg en die enkele nacht dat ik goed slaap wil ik niet onderbreken om zes uur in de ochtend wanneer het alarm afgaat.
Mijn beenspieren zijn nog steeds pijnlijk en ze wijzen mij er op dat ik niet jonger word. Ik zal dat moeten accepteren. Tijdens die fantastische wandeling over die heuvel hebben we het gebouw gezien dat we vandaag willen gaan bezoeken. Wij noemden het gebouw, dat we alleen van bovenaf konden zien, oneerbiedig “De Toiletpot”. Omdat het er vanaf de heuvel uitzag als een toiletpot!
Nadat we de hele ochtend de pijnlijke spieren rust hebben gegund en af en toe elkaars kuiten hebben gemasseerd gaan we na een eenvoudige lunch op weg naar het “National Maritime Museum of Korea”. Opnieuw verteld Google Maps ons welke bussen we van het fantastische openbaar vervoersysteem in Busan we kunnen nemen. Ook deze keer kost een enkele reis de vaste ₩ 1.550 (€ 0,88). Waarom kan het openbaar vervoer in een ontwikkeld land als Korea goed en goedkoop zijn? Zijn er geen zwartrijders en toegewijde werknemers?
Na een rit van ongeveer veertig minuten staan we voor het imponerende gebouw in moderne architectuur. Zelfs Lyka is onder de indruk van het moderne gebouw. Zeg nu zelf, lijkt het een beetje op een toiletpot?
Korea is een schiereiland omringt door de zee. Dan wekt het natuurlijk geen verbazing dat er een “National Maritime Museum of Korea” bestaat. Koreanen leven met, en van, de zeeën om hun heen sinds de prille geschiedenis van dit fantastische land.
Een diepzeevaartuig voor het museum is een blikvanger wanneer je naar de toegang van het museum loopt. Helaas is de uitleg geheel in het Koreaans maar ik mag aannemen dat ze met dit vaartuig de oceaan op grote diepte hebben onderzocht
Vanbinnen is het ook een schitterend staaltje van moderne architectuur. We kijken letterlijk onze ogen uit. Het aquarium op de verdieping boven de ingang is meteen een blikvanger zodra je het museum binnen stapt. Het vreemde is dat we de kassa niet kunnen onderscheiden bij de ingang. Laat ik dat maar eens voorzichtig ik het Koreaans gaan vragen. We willen tenslotte vermijden dat we als niet betalende indringers worden gekwalificeerd.
Mijn vraag in rustig, zacht en in duidelijk Engels roept bij de dame van de schoonmaakdienst meer vragen op dan ze kan beantwoorden. Google Translate wordt er bijgehaald en nadat ze haar antwoord in het Koreaans heeft ingesproken op mijn iPhone kan ik mijn ogen niet geloven wanneer ik haar antwoord in het Nederlands lees!
‘Het museum is gratis te bezoeken.’
Dit is een museum zoals je het van een museum verwacht. Het is er stil, er is voldoende ruimte, je kan de kunstwerken in alle rust op je in laten werken. We schuifelen langs wanden met moderne schilderijen die allemaal wat te maken hebben met de zee om ons heen. Indrukwekkend en inspirerend!
Na nog een kleine zaal met schilderijen staan we bij de achterdeur die uitkomt op een park aan de zee. Geen hekken en geen controle, gewoon vrij in- en uitlopen. Het cruiseschip dat Busan bezoekt is een bonus. Hoeveel mensen zouden zich daar aan boord bevinden?
We gaan weer naar binnen en zien recht voor ons een model van een Koreaans schip. De schaal is moeilijk vast te stellen maar een blik op de maat van de deuren aan dek lijkt het mij 1:2,5. Van hout natuurlijk want in deze periode van de geschiedenis, zonder overbevolking, was de aarde nog bedekt met dichte bossen van verschillende boomsoorten.
Er gaat een roltrap naar de verdieping boven ons en voordat we naar het aquarium gaan bekijk ik eerst het Mobile kunstwerk aan het plafond. Het draait langzaam rondjes als een zeilschip op zee. Erg mooi!
Door een plexiglas tunnel in een aquarium lopen is altijd indrukwekkend. Ik moet voor een moment in mezelf lachen. Lyka kijkt mij verbaasd aan.
‘Waar denk ik aan?’, vraag ik haar.
Lachend antwoordt ze: ‘Aquarium in Sisaket!’
Precies! Elke keer wanneer we onze vriend Jan in Sisaket bezoeken gaan we naar het aquarium in Sisaket. Het blijft mooi maar het blijven ook wilde dieren die je niet kan sturen. Ik heb geluk wanneer Lyka mijn foto neemt onder twee verschillende roggen. Het wil mij maar niet lukken en na de kleinere aquaria te hebben bekeken wagen we nog een laatste poging aan de buitenkant van het aquarium. Gelukkig lijkt het nu wel ergens op.
Er volgen een paar zalen met lichtshows die de wereld onder de golven projecteren. Het lijkt alsof de vissen je voelen aankomen want bij elke stap schieten ze bij je weg in het virtuele water. Een koraalrif met tientallen gekleurde vissen lijkt heel echt.
Heel echt zijn ook de kinderen die een uitje hebben naar het museum. Om te leren en om te respecteren. Nationalisme in Patriottisme zijn in Korea gelukkig nog geen vieze woorden. Daarvoor zijn de Koreanen te lang onderdrukt door de Chinezen en de Japanners. In Korea zijn deze twee woorden synoniem voor trots op je land en je eigen volk. De twintig à vijfentwintig zevenjarigen, schat ik, lachen ons toe, zwaaien naar ons en lachen allemaal breeduit. Het is geen gemengde schoolklas, ze zijn allemaal Koreaans. Net zoals de klassen op school in het Nederland van de jaren zestig helemaal Nederlands waren.
‘De zee geeft en de zee neemt’, is een klassieke uitdrukking die de meedogenloze maar ook rijke aard van de zee symboliseert. Het drukt de eeuwenoude haat-liefdeverhouding tussen de mens (voornamelijk vissers- en kustgemeenschappen) en het water uit.
Maar niet alleen in ons kikkerlandje aan de Noord- en Zuiderzee. Religie is altijd een houvast geweest voor de zeegaande matrozen, vissers en achterblijvers op het land. De vijf Boeddha’s op het bovenstaande schilderij geven bescherming aan de matrozen en soldaten op de oorlogsbodems. De eenvoudige inkt op papier schildering maakt een bijzondere diepe indruk op mij.
In het verleden waren gewone gebruiksvoorwerpen stukjes kunst waar verzamelaars en antiquairs nog steeds van smullen. Hoe kwam een meubelmaker ooit op het idee om een stukje van platte schelp te gebruiken als decoratie in een van zijn kasten of kisten? Draken in paarlemoer ingelegd op hardhouten scheepskabinetten zijn heerlijk om te zien. Gelakt met natuurlijke harsen waarvan de recepten in de loop van de geschiedenis verloren zijn gegaan.
Chinees porselein is natuurlijk al eeuwen gewaardeerd en het Delfts Blauw is niets anders dan een gestolen recept uit het oriëntale China.
Twee houten visjes trekken mijn aandacht. Is het kunstmatig aas of speelgoed voor de kinderen die opgroeien om in de voetsporen van hun vaders, de vissers, te treden.
We betreden een zaal met “moderne navigatie instrumenten”, het is goed want het heeft met de zee te maken. Het oude navigeren, met een touw met knopen voor de snelheid, een touw met knopen voor de diepte voor de boeg en de sterrenhemel als kaart voor de windrichtingen. Wat voel ik een medelijden voor de mobiele telefoon zombies van deze generatie!
In de volgende zaal staan we oog in oog met de modellen van beroemde zeeschepen van de Europese handelaren die rijkdom en voorspoed naar Azië brachten. Niet van de Europese kolonialisten zoals het linkse tuig dat noemt. In deze tijd was handel drijven een kunst, en bijna een wetenschap, waar beide partijen beter van werden.
Er is een aparte zaal ingericht voor de handelswaar die in Korea op de schepen werd geladen of gelost. Porselein en zijde uit China verwisselde van eigenaar en werd geruild voor goud en ivoor uit Afrika. De VOC, de Vereenigde Oostindische Compagnie, was een belangrijke handelspartner voor de landen in het verre Oosten.

De VOC werd in 1602 opgericht als de Generale Vereenichde geoctrooieerde Compagnie. Ze was destijds de eerste naamloze vennootschap met vrij verhandelbare aandelen en zou uitgroeien tot het grootste handelsbedrijf ter wereld. De VOC wordt vaak genoemd als het eerste bedrijf dat in meerdere landen vestigingen had. De VOC creëerde een handelsnetwerk tussen de diverse handelsposten in de Aziatische regio. Deze intra-Aziatische handel zorgde vele jaren voor grote winsten. De VOC sloot daartoe naar believen contracten af met lokale heersers. Later werd met steun van de VOC en de Staten-Generaal de West-Indische Compagnie (1621–1792) opgericht naar het voorbeeld van de VOC.

Er rest ons nog een ding. En er moet zelfs voor betaald worden! Dat verbaast ons wel. Wij zien het als een donatie voor de geweldige middag in dit interessante museum. Het is een 5D poppenfilm over een mannetje dat een baby dinosaurus op een eiland uit de klauwen van een vleesetende dinosaurus red.
De stoelen schudden en schokken, windvlagen blazen in onze gezichten, spetters water vliegen om ons heen en door de speciale bril lijkt het dat de personages soms wel heel dicht bij je komen. Een leuke afsluiting van een leuke dag in het: National Maritime Museum of Korea
Na een korte rustpauze op de hotelkamer rest ons nog de volgende heerlijke Koreaanse avondmaaltijd. Vanavond kiezen voor de hartige Koreaanse pannenkoek, de Dongrae pajeon, speciaal uit deze regio. Vanzelfsprekend nemen we beiden de Bibimbap en die van mij komt in een Dolsot. Dat betekend geserveerd in een loeihete aardewerk kom.
De maaltijd wordt omringt door vele kommetjes Banchan. Het ene banchan nog lekkerder dan de andere. We kijken verbaasd naar de twee gebakken visjes die we niet hebben besteld. Bij navraag verteld de vriendelijke oude vrouw dat ze “Service” van het restaurant zijn. Nog maar een koud Cass biertje dan. Een heerlijk einde aan een mooie dag.

Een bezoek aan het museum geeft weinig tekst maar wel veel foto’s. Ik hoop Dat het toch een interessant verhaal is. Wat we morgen gaan doen bespreken we voor het slapen gaan onder het genot van een ijskoud biertje op de hotelkamer.