Busan (Soyu Hotel) 209), donderdag 7 mei 2026
Lyka is erg vermoeid en gaat meteen slapen. Ik kan mijzelf niet overgeven aan die luxe, ik heb deze dag nog wat werk te doen! Er rust een loden last op mijn schouders sinds ik Nederland heb verlaten. Er is nog werk te doen en de dag van aankomst in een nieuw land heeft ook altijd de standaard verplichtingen.
Lyka slaapt als een roosje en ik laat haar alleen achter met het idee in mijn achterhoofd dat ik over een uurtje of drie weer terug ben op de kamer.
‘Lekker slapen lieverd!’, fluister ik haar toe terwijl ik de mooie hotelkamer verlaat.
Ik kijk over mijn schouder wanneer ik het So Yu Hotel heb verlaten. Het hotel is een schot in de roos, soms heb je meer aan een gram geluk dan aan een kilo verstand. Ik schuifel als een zombie uit de film “Train to Busan” door de middagzon van Busan. Wat eerst? Ik heb verschillende taken deze middag en de volgorde is niet echt belangrijk, zolang het maar gebeurd!
Busan voelt tegelijkertijd vreemd en bekend aan. Het voelt verzorgd maar ook minder gedisciplineerd als Japan. Ik weet waar ik naar op zoek ben en misschien is het ondergronds te vinden. In combinatie met de Metro zijn de ondergrondse bunkers ter bescherming van de bevolking aangepast tot ondergrondse winkelpromenades. Een prima idee dat meteen veel van de kosten dekt voor deze bescherming. De airconditioning zoemt maar helaas staat het overgrote gedeelte van de winkeltjes leeg.Een klein restaurant serveert de klassieke Koreaanse “Gimbap”. Een gerecht dat de wereld overgaat als de “Sushi rol” maar die net zoveel met sushi te maken heeft als kerstmis met islamieten. Dit moet ik onthouden want de Gimbap is een heel populair lunch gerecht waar Lyka en ik ook veel van houden.
Niet veel verder zijn er twee winkels naast elkaar met dezelfde naam: Mobile 7. Mijn aandacht is getrokken en ik bekijk uitgebreid beide winkels. Er is geen personeel, er is zelfs geen enkele beweging terwijl beide glazen deuren wagenwijd open staan. Ik bekijk beide winkels nog eens goed. In de ene wordt er hardware verkocht, telefoons en tablets, nieuw en gebruikt. In de andere accessoires zoals hoesjes en opladers.
Ik maak mijn keuze en stap de winkel met de hoesjes binnen. Er klinkt een elektronisch alarm zodra ik de drempel passeer. Direct stapt er een vrouw uit een deur achter de toonbank. Het is geen Koreaanse of Aziatische vrouw en dat verbaasd me. Ik kan het gezicht niet meteen plaatsen maar ik heb het gevoel dat het een vrouw is van Slavische afkomst. Ze kijkt mij vriendelijk aan en vraagt in het Engels met een sterk onbekend accent waar ik naar op zoek ben.
‘Eh, een e-sim voor dertig dagen met alleen maar data?’
Ze is niet verbaasd. Ze stelt me gerust en laat me weten dat een prepaid e-sim niet echt beschikbaar is in Zuid-Korea. Ze heeft een fysieke simkaart voor mijn iPhone van Samsung voor ₩ 35.000 (€ 20,-) met onbeperkt internet voor dertig dagen met een goede snelheid. Geen 5G maar wie heeft dat eigenlijk nodig? Ik voel enige twijfel. Snelheid is niet echt belangrijk voor mij want zolang Google Maps, een wandel app,Whatsapp en mijn mail werkt ben ik al blij.
Mijn paspoort is ook niet nodig om de sim te kunnen activeren! Gewoon erin en na het vertrek er weer uit. Gemakkelijker kan het niet! Uiteindelijk overtuigd ze mij en voor iets meer dan twintig euro zou ik de komende vier weken internet op mijn iPhone moeten hebben. Mijn eerste taak is volbracht: Het internet op mijn iPhone 17 Pro Max werkt en het liep op rolletjes!
Niet veel verder in het ondergrondse winkelcentrum ga ik in mijn gedachten met de snelheid van het licht van streaming en 5G naar een platenspeler uit de eind jaren zestig. Dat waren de muziek machines toen wij jong waren. Een AM/FM radio ontvanger en een draaischijf waar je met de hand de arm op de ronddraaiende plaat vinyl moest leggen.“A Whole lot of Shaking Going On!”, Jerry Lee Lewis.
Herinneringen spoelen als een wilde bergrivier door mijn hoofd. Wat is de wereld verandert in de afgelopen vijftig jaar! Maar is de wereld ook verbeterd? Laat ik er maar niet al te lang bij stil staan als een melancholieke oude gek! Laat ik de oude wereld van mij afschudden en de nieuwe wereld omzeilen. Het is de hele Hollandse samenleving duidelijk dat de “SS Nederland” op een fatale ijsberg afstevent maar de stuurlui, de officieren en de kapitein op de brug zien de ijsberg nog steeds niet op ze af komen!
Nu komt de zwaarste taak! Een loden taak die ons al meer dan achttien maanden achtervolgd. Slechte buren gaat op je inwerken als een gezwel in je dagelijkse beleving. Het kruipt onder je huid en je voelt het als buitenaardse wormen die door je lichaam kruipen. Je gaat ermee naar bed en je staat ermee op. Het brand als een zuur in je onderbewustzijn. Het lezen van hun e-mail adres laat je maag spontaan omdraaien. Er is geen haat maar je weet ook dat de schade die je is aangedaan altijd zichtbaar blijft. Je kunt nooit meer op een gezonde manier met die buren communiceren!
‘Je kan een paard naar de Waal brengen maar je kan het niet dwingen om te drinken!’, is een gezegde.
Het is een spreekwoord met een harde waarheid. In mijn zak brand een USB-stick met daarop een document van een advocaat dat Lyka en ik moeten ondertekenen, en terug naar Nederland sturen, om enige rust tot de eerste van januari 2027 te krijgen.
Daarom loop ik rond met die USB-stick met dat document dat in tweevoud moet worden geprint. In gedachten verzonken zwerf ik door Busan, onbekend terrein, ik loop op geluk en een goed gevoel. Waar kan ik een printer vinden met een eigenaar die bereid is om ons te helpen? Een gevel met daarop in grote letters “Canon” geeft mij enige hoop!
De glazen deur schuift zonder een geluid open en ik betreed de koelte van een ruimte die zich ergens in het midden tussen een winkel en een kantoor bevind. ‘Annyeonghaseyo’, zeg ik in mijn beste Koreaans en vier hoofden draaien zich tegelijkertijd om.
De moed zakt mij in de schoenen maar ik heb niet de luxe om nu om te draaien en weg te lopen. Na tien minuten “Google Translate” op mijn iPhone zijn we er uit en de meer dan behulpzame Koreaanse mannen zijn bereid om het document twee keer voor mij te printen.
Met de bedrukte A4 velletjes in de hand vraag ik of er kosten zijn. De vier lachen mij vriendelijk toe en gebaren dat het gratis is, een service van de zaak. Ze voelen zich gelukkig en geëerd dat ze een buitenlandse bezoeker van hun Busan hebben kunnen helpen met een probleem.
Ik ben er stil van. Dat dit nog bestaat is voor mij moeilijk te begrijpen, ik kom uit een andere wereld 9.000 kilometer hier vandaan. Een wereld waar de eenling het egoïsme tot een hogere kunst heeft getild! Ik ben op dat moment een van de gelukkigste mensen op de wereld.
Terug in de voorjaarszon kijk ik eens goed om mij heen want ik herinner mij dat het hoofdpostkantoor van Busan hier in de buurt moet zijn. Een hoge licht roze granieten toren rijst er niet ver van mij op. Zou het dat het postkantoor zijn?
En dat gebouw is het Busan Post Office! Ik stap naar binnen om twee dingen te weten te komen.
• De openingstijden en met name de tijd dat ze vandaag sluiten is voor mij belangrijk.
• Wat kost het om deze vier pagina’s met EMS naar Nederland te sturen, en, hoe lang is de envelop onderweg?
Een vriendelijke dame die beter Engels spreekt dan de gemiddelde Koreaan helpt mij uitstekend. Alle puntjes worden op de i gezet en voor iets minder dan ₩ 30.000 gaat de envelop vandaag, mits ik voor zeven uur terug ben, richting Hamasstan waar de Palestijnen tegenwoordig in grote getallen in “Ter Apel” arriveren.
Terug in de buitenlucht moet ik mijn plannen voor de rest van deze operatie coördineren.
1. Eerst de documenten terug naar het hotel brengen en vragen of ze achter de receptie kunnen worden bewaard.
2. Over een uur of anderhalf Lyka wekken en beide documenten laten ondertekenen.
3. Naar het postkantoor om de documenten te verzenden.
4. Een uur later Lyka weer ophalen om een snack te gaan eten, we hebben tenslotte de lunch gemist.
Het klinkt mij als een goed plan en ik ga er direct mee aan de slag!
Waar ik het meest tegenop heb gezien blijkt gelukkig een stuk gemakkelijker te zijn geweest. Nu moet ik de tijd doden totdat het veilig is om Lyka uit haar slaap te halen. Naast ons hotel ligt een heuvel, de wandeling rond die heuvel is relatief eenvoudig en zal mij waarschijnlijk een goede eerste indruk van Busan geven.
Mijn eerste indruk is dat het een breed uitgelegde stad met veel heuvels is. Er zijn opvallend weinig mensen op straat. Het is kwart voor twee en het is rustiger dan in veel Nederlandse steden met meer dan drie miljoen inwoners. Ik moet nadenken over wat ik net op het beeldscherm heb gezet! Heb ik dat goed gelezen? Ja, Wikipedia heeft het over een verzameling van nederzettingen dat Busan heet met meer dan drie miljoen inwoners.
Moet ik dan denken aan de Randstad? Een Den Haag, Rotterdam, Leiden en Amsterdam met lege straten op een donderdagmiddag om kwart voor twee. Ik wordt weemoedig, het ongemakkelijke gevoel blijft in mij smeulen, ik mis het oude Nederland met touwtjes uit de brievenbus en zonder de vandalistische Graffiti. Een zogenaamde uit Amerika overgewaaide kunstvorm voor de werklozen, nutteloze en drugsartiesten.
Het is in Busan niet zo schoon als in Japan maar om mij heen is kunst overal aanwezig. Er is een pagode gebouwd om de geboortedag van de Boeddha te vieren. Aan beide zijden van de straat zijn winkels van de bekende wereldmerken. Korea is een ontwikkeld land en kent zo te zien nog weinig problemen.
Ik maak kennis met de eerste Boeddhistische tempel midden in de stad. De “Daegaksa Temple” is een kleine tempel omringt door betonnen blokken. Binnen zingt een monnik de wijze lessen van de Boeddha onder het toeziend van een handvol volgelingen. Ik ben onder de indruk maar laat de tempel voor wat het is. We komen hier morgen zeker terug.Ik voltooi mijn rondje rond de heuvel en ben onder de indruk van alle foto’s van de Koreaanse gerechten die haast voor elk restaurant staan. Veel restaurants zijn gespecialiseerd in een gerecht in het bijzonder. Dat wordt dus vaak van restaurant wisselen de komende weken.
Na mijn rondje bel ik aan bij kamer 209. Het duurt even voordat ik geschuifel hoor. Met het slaapzand in de ogen en een brede glimlach op haar gezicht opent Lyka voorzichtig de deur. Of beter gezegd, de voordeur! Deze kamer heeft twee deuren met een soort van voorportaal dat je ook helemaal kan afsluiten.
Ik laat Lyka rustig tot haar positieven komen. Ze heeft zoals veel mensen even wat tijd nodig om haar gedachten te rangschikken en aan de nieuwe omgeving te wennen. Eerst wat water drinken om de smaak van de slaap kwijt te raken en de hele toiletcyclus doorlopen. Een drie kwartier later zijn we klaar om samen Busan in te duiken.
Lyka kijkt haar ogen uit en heeft trek. Dat is te begrijpen want ze had haar laatste maaltijd in het vliegtuig vannacht. Zelf kan ik veel langer zonder eten maar wegens mijn opnieuw opspelende diabetes is het voor mij ook een goed idee om wat te eten.Via het ondergrondse Nampo Metrostation komen we in de enorme restaurant kelder van de “LOTTE Department Store Gwangbok” binnen. We kijken onze ogen uit naar alle aangeboden heerlijkheden, maar we realiseren ons ook dat het al bijna half vijf is. We zullen moeten kiezen tussen een late lunch of een vroege avondmaaltijd. Er is gelukkig ook nog een middenweg! Zuid-Korea is het gezonde snackland bij uitstek. We kiezen voor de gebakken mandu met varkensvlees. Vier stuks voor ₩ 10.000 (€ 5,75). Ze smaken uitstekend en het vocht van het vlees druppelt op onze servetten.
Het is ondertussen al vijf uur geweest en mensen die mij kennen weten dat ik dan graag een biertje ga drinken. Drinken in het openbaar, gewoon op een bankje langs de weg, is in Zuid-Korea wijd geaccepteerd. Sterker nog, Koreanen maken er graag een hele picknick van compleet met hapjes. Ik vindt een bankje voor een GS 25, een kleine kruidenier, en binnen koop ik een halve liter Koreaans bier voor ₩ 2.850 (€ 1,65). Dat zijn andere prijzen dan in het land van melk en honing voor de vluchtelingen. Voor mij is een, en er volgt er nog een tweede, blik “Cass Bier” voldoende om deze reisdag te beëindigen.
Na enkele momenten op de kamer door te hebben gebracht gaan we eten. Gelijk om de hoek bij ons hotel zien we een restaurant met een prachtige foto van de Koreaanse Bibimbap. We zijn er beide verzot op. Dat wordt het, daar zijn we het snel over eens! In afwachting van de maaltijd en de verschillende bijgerechten bestel ik een biertje dat ik zelf uit de koelkast mag halen en opentrekken.Het ijskoude bier smaakt opperbest en stroomt als een koele bergbeek door mijn (over)vermoeide lichaam. Het eten wordt geserveerd en als verrassing krijgen we twee gebakken visjes als service van het huis. Het smaakt meer dan goed. We zijn blij dat we goed zijn aangekomen in Busan en kijken uit naar avonturen op deze onbekende bestemming.
