dinsdag 26 januari 1999

Thailand, de hippies in Pai

Pai (Charlie’s House)

De zoveelste reisdag was aangebroken. Wat ik ondertussen al wel had geleerd in deze twee weken was dat je altijd een dag verliest tussen twee bestemmingen. Dus als je erg snel wilt reizen dan heb je maar 50% van de tijd om echt wat te zien. Blijf je ergens een dag langer dan gaat het al snel naar 67% en dat scheelt een slok op een borrel.
De afstand tussen “Mae Hong Son” en “Pai” was niet te groot dus was er geen enkele reden om te haasten. Je kan toch pas na twaalf uur inchecken in een GH. Rond half elf beklommen we de treden van de oude gammele bus die ons voor 47 baht naar “Pai” zou brengen. Een plaatsje aan het open raam, om zoveel mogelijk te kunnen zien met het risico van één verbrande arm.

Het landschap waar we doorheen reden was zo mooi dat we ons op een andere planeet waanden. Na een korte stop in “Soppong” wisten we al dat we morgen brommertjes zouden huren en een heel stuk van deze weg opnieuw zouden rijden. We hadden ook over de grotten in de buurt geïnformeerd en deze waren de moeite waard, ze behoorden zelfs tot de langste ter wereld. Maar dat was voor morgen.

Op nog geen honderd meter van het busstation vonden we “Charlie’s House” en dat was voldoende voor twee nachten. Helaas was er maar één kamer met twee eenpersoonsbedden beschikbaar. 100 baht per kamer, dus 50 baht per persoon. Mijn avondeten was in ieder geval betaald vanavond! Maar het onafwendbare was nu gebeurd.
Marieke bleef op de kamer en ik liep het dorp in om twee brommertjes voor morgen te regelen. Het was allemaal snel geregeld voor de eerste brommer en na tien minuten had ik de tweede ook gereserveerd, dat wordt morgen dus een “roadtrip terug naar Soppong”.
Het liep al tegen het einde van de middag toen we samen op pad gingen om te eten. We liepen wat rond door het kleine dorpje en uiteindelijk viel onze keuze op een eettentje met de vreemde naam “Be-Bop”. Later op de avond zou daar ook een live band spelen en dus was het voor ons een soort verlenging van onze avonden in “Mae Hong Son”. Het eten was goed en tijdens de maaltijd keek ik eens goed om mij heen wat hier voor mensen rondhingen.
Het was een menselijke dierentuin met hippies die net uit een tijdmachine waren gestapt, wereldverbeteraars die leefden op een kom rijst en een halve papaja per dag en lesbiennes die thuis niet werden begrepen en hier met elkaar het paradijs hadden gevonden. Zeg maar een “Khao San road” op steroids. Sommige van die mensen kwamen je met de meest kleverige verhalen je lastig vallen met als einde van hun verhaal of je misschien een biertje voor ze wilde kopen. Nou, dat was dan jammer maar helaas.
De band was erg leuk en de mondharmonica speler, gestoken in een camouflagepak, die per ongeluk zijn mondharmonica bij hem had was ook de moeite waard. Het was een heel plezierige avond met een onplezierige finale.
Het samenzijn op één kamer was geen goed idee geweest en ik had er erg veel spijt van, ik wilde mijn reisgenoot houden zoals ze van het begin aan was geweest.
Ik wilde gewoon slapen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?