Thailand: Op pad in een wereldstad

Bangkok (Merry V Guest House), 14 januari 1999

De grootste blunder op mijn eerste dag in Bangkok was een bezoek aan de National Museum Bangkok. Op zich niets bijzonders, maar wel als je weet dat ik het hele bezoek dacht dat ik in het Grand Palace was. Ik heb me rot gezocht naar die Emerald Buddha. Die krulletjes van het Thaise schrift waren overal! Het is heel vreemd om een schrift te zien waar je echt geen touw aan kan vastknopen. En mocht er ergens iets worden vermeld in het Engels dan sloeg het meestal nergens op of het was in onbegrijpelijk Engels.
De National Museum Bangkok was er niet minder indrukwekkend om. Het lijkt wel dat het een van de minder bezochte toeristische attracties is. Het was er zo leeg dat ik mij bijna eenzaam voelde!
Ik was er al op voorbereid maar het was een waterval aan Boeddha beelden. Zittende, staande, liggende, losse hoofden en onthoofde beelden. Ik heb nog wel wat tijd nodig om dit allemaal te verwerken.
Wat mij wel verbaasd is het grote aantal fabeldieren dat hier staat tentoongesteld. De Thaise bevolking is erg gelovig en zeker nog meer bijgelovig. De Garuda, in het Thais ‘Phra Khrut Pha of Paya Krut’ is het teken van opperste koninklijke autoriteit, goddelijke bescherming, kracht en officiële regeringsmacht. Het is een menselijk figuur met de vleugels en het hoofd van een adelaar. Ik wordt daar een beetje stil van op mijn eerste echte dag in Thailand.
Ik heb vandaag ook meerdere slangen, of zijn het draken, en beelden met meerdere armen gezien. Later heb ik gevonden op het internet dat de Naga een mythische, slangachtige watergod is die water, vruchtbaarheid, bescherming en welvaart symboliseert. Ik ben pas een paar uur in Bangkok en ik heb nu al voldoende huiswerk om de Thaise cultuur een beetje te kunnen begrijpen.
Wanneer je alleen op reis gaat betekend dat niet automatisch dat je ook eenzaam bent. Marieke liet mij zonder enige reden weten dat ze vandaag alleen op pad wilde gaan. Ze heeft nog enkele zaken te regelen en mensen te bezoeken. Dat klinkt hard maar je bent nu eenmaal niets verplicht aan een ander.
Alleen in Bangkok voelt vreemd maar het is niet beangstigend. Ik heb me nog geen moment onveilig gevoeld! Na ruim een uur heb ik het wel gezien in het National Museum van Bangkok. Ik ga terug naar het guesthouse.
Als er een ding is dat ik vandaag tot nu toe heb geleerd is dat ik helemaal niets van de Thaise taal begrijp. Ik kan het niet verstaan en ik kan het niet lezen. Die onbekende onbegrijpelijke krulletjes betekend dat ik elke twee of drie minuten met mijn Lonely Planet in de hand sta om op te zoeken waar ik ben en waar ik naar sta te kijken. Thailand is heel andere koek dan Australië!
Bij terugkomst is het restaurant op de begane grond zo goed als leeg. Alle gasten van het guesthouse zijn op pad in Bangkok. Ik ga maar naar mijn kamer en ga op mijn dunne matras op het bed liggen. Is dit het? Ga ik dit negen maanden doen?
Ik schrik wakker van het lawaai aan de andere kant van de dunne triplex wand. Laat ik eerst maar een douche gaan nemen. Die douche in het Merry V Guesthouse is ook een bijzondere ervaring. Het is een toilet met een kraan en een douchekop aan de lange wand. Er is geen warm water maar dat heb je niet nodig in Thailand. De temperatuur van het kraanwater van de douche is zelfs verfrissend.
Terwijl ik mezelf inzeep met de uit Nederland meegebrachte douchegel kijk ik verbaasd om me heen. Een ding is zeker! Het douchewater reinigt de toiletpot zonder wc-bril. Het toilet is dus altijd krakend helder.
Er hangt een slang met een sproeier om je anus te reinigen na de grote boodschap die je wegspoelt door middel van een enkele scheppen water met een soort van fel gekleurde plastic steelpan uit een grote emmer achter de toiletpot. Het is even wennen maar het werkt wel.
Één van mijn goede voornemens voor mijn tweede reis was om mijn dagboek zo goed als mogelijk bij te houden en deze keer ook ècht bij me te houden. Het verloren dagboek in Australië doet me nog steeds pijn. Namen en adressen, email adressen, data en indrukken, herinneringen en kleine details. Herinneringen op papier gezet om te bewaren en te herlezen. Verloren ergens aan de oostkust van Queensland.
Het restaurant op de begane grond van het Merry V Guesthouse is een ontmoetingsplaats voor heel veel verschillende soorten mensen. Je ziet elkaar regelmatig bij het verlaten of binnenkomen in het guesthouse. Een knikje of een glimlach is snel gewisseld.
Veel van deze mensen ontmoet je ook weer op straat, op de Ram Buttri Alley, Chana Songkhram of de Kao San Road en haar omgeving is een grote ontmoetingsplaats. ‘s Avonds krioelt het er van de vreemdste mensen. Je slentert langs de kraampjes met een hemelsbreed assortiment van producten die je tijdens je verblijf in Thailand nodig kan hebben of gewoon mooie souvenirs die je herinneren aan je mooie tijd in Thailand.
De avondmaaltijd is een ideaal moment om nieuwe contacten te maken. Ik denk dat niemand het leuk vind om alleen te eten. Vandaag ontmoet ik Marieke aan het einde van de middag, zo rond half zes. Het zijn heerlijke momenten, een koud biertje drinken en elkaar vertellen over wat je die dag hebt gezien of meegemaakt.
We bespreken ook ons eigen verleden en steeds moeten we hard lachen als we het S-woord of het M-woord ter sprake brengen. Soms gaat het naadloos over in lekker eten met elkaar en keuvelen over wat ons nog staat te gebeuren in Thailand. Ja, ik vind Marieke wel tof en op een bepaalde manier kijk ik ook wel tegen haar op.
Marieke heeft een gozer uit Rotterdam ontmoet in het vliegtuig die al meer dan 15 jaar in Azië komt. Jan Barendswaard moet de droom voor alle reizigers zijn. Hij verteld levendig zijn verhalen zodat het haast lijkt dat ze zich voor je ogen afspelen. Hij geeft in een onafgebroken stroom tips over wat we zeker en wat we zeker niet moeten gaan zien in het noorden van Thailand.
We proberen als bezetenen hem bij te houden om alles te noteren in onze Lonely Planets. We hebben een leuke middag met elkaar doorgebracht. “Singha Bier” met ijsklontjes, je wordt dan niet zo snel dronken en het blijft lekker koud, volgens Jan dan.
In de huiskamer/restaurant van het Merry V Guest House zit ik rustig mijn belevenissen en gevoelens van de dag op te schrijven. Af en toe kijk je automatisch op wanneer er iemand je tafel passeert. Het is onmogelijk te geloven en zonder het te verwachtten kijk ik op en zie mijn buurman uit Zaltbommel. Gerrit! 12.000 Km van huis! Hij weet niet dat ik hier ben en ik weet niet dat hij hier zou zijn. In Bangkok? Een miljoenenstad! Dat is natuurlijk hard lachen en een verplichte foto. Een mooie anekdote voor elke reiziger.
De duisternis is gevallen en het is tijd om op stap te gaan. Een zoete geur trekt mijn aandacht. Het is een vreemd karretje met een gloeiend houtskoolvuur. Er hangen onbekende dingen aan metalen wasknijpers. Wat is het? Een nauwkeurig onderzoek levert op dat het zongedroogde inktvis is. Geïnteresseerd volg ik de handelingen van de verkoper.
Eerst roostert, en warmt hij de platte lekkernij op boven een smeulend houtskool vuurtje. Dan gaan de warme inktvis door een molen die de inktvis nog platter maakt en tegelijkertijd een structuur aanbrengt. De snack is klaar en voor 60 cent worden ze verkocht. Door de structuur zijn ze gemakkelijk uit elkaar te trekken en worden ze zonder enige toevoeging gegeten. De donker gekleurde velletjes aan de onderkant van het rekje is zongedroogde vis!
De nieuwe omgeving in Bangkokheeft nog niets van zijn spanning verloren. Alles is nog steeds even exotisch en nieuw als op de dag van aankomst. Alles is gewoonweg fantastisch en brengt de wildste fantasieën en plannen in me boven. Het is tijd om naar de wereldberoemde Khao San Road te gaan!
Mobiele eettentjes trekken je aan met de heerlijke geur van specerijen die ze verspreiden. Overal lopen toeristen en Thai met bakjes en bordjes vol met onbekend of onherkenbaar eten. De zoete banana pancake, zonder of met chocoladesaus, blijkt een favoriet te zijn bij veel bezoekers, ook de vegetarische Pad Thai is een topper. De reizigers die zich streng aan hun budget houden kunnen hier op de avondmarkt voor drie gulden een flinke maaltijd nuttigen.
Marieke blijkt een goede gids te zijn. Ze wil deze avond graag naar “Soi Pat Pong”, de beroemdste en meest beruchte seksbuurt van Thailand. Ze vraagt of ik zin heb om mee te gaan, een stelletje heeft er nu eenmaal meer rust dan een vrouw alleen.
Ze lijkt me toch niet echt bang uitgevallen, maar ze wil gewoonweg niet alleen gaan. Natuurlijk heb ik zin om mee te gaan, ook het prostitutie centrum van Bangkok is nu eenmaal oosterse cultuur. We nemen om een uur of tien in de avond een Tuk-Tuk en die scheurt door de zwoele warme avond alsof hij zich nog voor de Thaise Grand Prix Formule 1 moet kwalificeren. Eenmaal aangekomen aan het begin van de zijstraat die “Soi Pat Pong” heet val ik haast om van verbazing.
Een grote avondmarkt met alles “original copy” op de kramen, van horloges tot T-shirts en schoenen tot muziek cd’s. Niets te bespeuren van hoeren en striptease shows, alleen de namen in neon laten weinig over aan de fantasie. “Super Pussy Club”, “Kings Castle” en “Pussy Collection”.
Het verderfelijke speelde zich binnen af, achter een grote uitsmijter en een zwaar gordijn dat alleen maar beweegt wanneer er een klant naar binnen of naar buiten wil. Omringt door een zwerm sjacheraars die ons wel even naar de beste show zal brengen lopen wij over de markt. Ze worden soms zo brutaal dat ik moeite heb om me staande te houden als ze aan mijn arm trekken.
Marieke weet wel waar ze heen wil. De “Super Pussy Club”, een cabaret-achtige show met optredens die je beter niet thuis kan proberen. De rest kunnen jullie je wel voorstellen. De show was interessant. Ik moet er toch niet aan denken om in het ziekenhuis aan te komen met een pijltje uit een blaaspijp in mijn oog!
Nadat de show is afgelopen gaan we naar binnen bij een van de vele Go-Go Bars. Mooie slanke meisjes in kleine bikini’s die sensueel dansen op het ritme van techno-disco muziek. Wacht eens even, deze lijkt toch wel een beetje? Ja ik weet het zeker, het is een jongen, maar hij ziet er toch wel echt uit als een meisje! En nog een, en nog een! Ik kijk nog eens keer goed. En ja hoor het zijn de beroemde en beruchte ladyboys.
Het is begrijpelijk dat dronken toeristen denken dat ze met een mooie meid op stap gaan om hete avond te beleven. Er zit dus toch een kern van waarheid in de Nieuwe Revu en Aktueel verhalen. Ik ben niet echt geshockeerd, natuurlijk ben je wel wat gewend als je uit Nederland komt. Nadat ik mijn ogen goed de kost heb gegeven en vele biertjes heb genuttigd vertrekken we om twee uur richting bed. Pat Pong sluit gewoon om twee uur!
In het guesthouse nemen we afscheid en zoeken ons bed op. Op reis is het belangrijk om een vriend en/of een partner te hebben als reisgenoot, maar gewoon als vriend(in) en verder niets!

Ik heb twee dingen geleerd deze interessante avond.

1: Leeftijd, het is bijna onmogelijk om de leeftijd van een Thais meisje te schatten. Voor mij persoonlijk leken ze allemaal te jong. Ik denk omdat de meeste zo klein en zo fijn geschapen zijn.

2: De omgebouwde jongens, Katoy worden ze genoemd. Een verdomd goede cosmetische operatie, dat moet ik toch eerlijk toegeven.

Ik zie het verschil na een dag al op een kilometer afstand. De dronken japanners en Koreanen hebben daar duidelijk meer moeite mee.