Thailand, de batterijen zijn bijna opgeladen

Pattaya, 03/10/2007

Ik ben alweer drie weken onderweg. Mijn depressies zijn bijna over en de batterijen weer bijna opgeladen. Helaas had ik weer wat tegenslagen op het thuisfront te verwerken maar zoals het er nu uitziet zijn alle problemen weer opgelost. Heerlijk uitslapen en lekker eten, lange sessies met de laptop op het strand en veel wandelen. Zoals ik al zei, de batterijen zijn bijna vol en ik ben me aan het opmaken voor de trip naar Singapore en Maleisië. Ik heb een stapel Lonely Planets gekocht voor de bestemmingen die op mijn verlanglijst staan. Studeren wat te gaan doen en een grove route uitstippelen zal ik maar zeggen.
Er staan weer veel nieuwe ervaringen op de agenda. Ik heb nu ook bezichtigingen in Singapore in het vooruitzicht. Niet alleen winkelen, eten en bier drinken. Na drie nachten vertrek ik dan richting Kuala Lumpur waar op 21 oktober de MotoGP op bezoek komt.
Op dinsdag gaan we naar het altijd leuke Melaka waar ook weer enkele nieuwe plaatsen bezocht gaan worden.
Het einde is weer in Singapore waar ik alleen nog op maandag wat kan winkelen en misschien naar een natuurpark ga.
Twee weken later is zuid Laos aan de beurt. Het is al weer erg lang geleden dat ik daar heb rondgezworven, ik ben erg benieuwd wat ik daar ga aantreffen.
Midden december ben ik dan weer terug in Thailand waar ik met de Kerst en het nieuwjaar voor de deur ga rusten voor mijn grote reis naar ?????????.
Tegen de tijd dat ik er klaar voor ben zal ik jullie hierover berichten.

Verder wil ik nu met een nieuwe rubriek beginnen. "Aanbevolen/Recommended"
In deze rubriek wil ik de plaatsen waar ik goed heb gegeten en/of geslapen aanbevelen.
Ik weet nog niet helemaal hoe ik het ga doen maar het idee is er. Ik krijg namelijk regelmatig vragen over waar te verblijven en waar te eten in plaatsen die ik heb bezocht.
Voor nu het beste allemaal en blijf lezen (op naar de 10.000 keer bezocht, we liggen net onder het schema).

Hier nog een cartoon die ik jullie niet wil onthouden.

Thailand, Woensdag in Pattaya

Pattaya, 12/09/2007

Zo, de eerste week zit er alweer op. Wat een week!
Het begon met een slechte vlucht, ondanks weinig turbulentie kon ik niet slapen. Vier stoelen voor mijzelf en dan nog niet kunnen slapen. Gelukkig stond de taxichauffeur al te wachten en de gewoonlijke fles groene thee was er niet. Waarom? Het is heel rustig in Thailand en wordt er dus weinig met de taxi gereden.
Ik had op de heenweg al voor de terugweg betaald omdat hij geld nodig had voor de reparatie van de auto. Ik was kapot moe en het knikkebollen begon een uurtje voordat ik in Pattaya was maar ik wilde en kon niet toegeven aan de slaap. Het is nu eenmaal veiliger om de taxichauffeur in de gaten te houden.
Mijn huisje lag er netjes bij en ik was blij om weer in Thailand te zijn. Het weer en de temperatuur doen mij nu eenmaal goed. Als je een tijdje bent weggeweest heb je voldoende te doen. De post controleren, boodschappen doen en vooral even op stap om te kijken of alles nog hetzelfde is. Als een razende Roeland heb ik het meeste werk verzet maar toen zakte ik door de knieën. Na een uurtje of dertig op de been te zijn geweest schakelden mijn hersenen uit en ik moest even slapen. De batterijen waren leeg! Het was maar een uurtje of twee maar dat was genoeg om weer op te laden voor de avond, en wat voor een avond.
Woensdag betekend natuurlijk “T-Bone Steak Night” in de Ierse Pub. Deze was tijdens mijn afwezigheid verhuisd en ik was erg benieuwd hoe het was geworden.
Op weg naar mijn avondeten kom ik langs een paar stamkroegen waar ik altijd een biertje drink. Zo ook nu, de eerste twee biertjes gingen naar binnen bij de “Boxing Roo”. Een bar voor Australiërs waar het normaal iets ruiger aan toe gaat dan wij in Nederland gewend zijn, Australië heeft een rauwe bevolking maar met een blanke pit.
Het tweede duo ijskoude Heineken werd genuttigd bij “het Kantoor” (Luck Bar 1). Wij hebben de bar een eigen naam gegeven omdat er waarschijnlijk wel een honderd Luck Bars zijn in Pattaya. Hier was wel aardig wat veranderd. De oude groep meiden was bijna compleet vervangen door een nieuwe erg lelijke en oude groep meiden. Best jammer want ik had met aardig wat van die meiden een goede band. Zo gaat het nu eenmaal in de bars van Pattaya, het zijn net voetbalclubs. Spelers komen en gaan en het samenspelen onderling is heel belangrijk.
Nu werd het tijd om direct naar mijn eten te gaan. Mocht het niet dat ik bij het passeren van het “My Way Restaurant” een oude bekende op het terras zag zitten. D’n Yves uit België. Wij kennen elkaar al een paar jaar en ook met zijn moeder hebben we regelmatig fijne avonden uit. Ook mijn broer en zijn vrouw hebben vaak contact met die twee.
Na zes flesjes, en behoorlijk tipsy, stond ik onder aan de trap die naar de nieuwe “Shenanigans Irish Pub” leidde. Bij binnenkomst was ik erg onder de indruk. Het is oogverblindend mooi. Groot en licht. Maar! Het is nu meer een Grand Café! Ik weet dat Simon heeft moeten haasten en niet altijd de medewerking, die hij verdiende. van de aandeelhouders kreeg. Ik weet toch wel zeker dat ik de toekomst kleine zaken zullen veranderen die de atmosfeer beter gaan maken. De T-Bone was perfect en de zangeres zong een vrolijk deuntje. Samen met twee grote pinten werd alles weggespoeld en werd het tijd om naar de “Hot and Cold A-Go-Go” te gaan.
Hier was echt veel veranderd, de politie was op bezoek geweest en nu kon er alleen nog maar bedekt worden gedanst. De prijs van het bier was gelijk gebleven maar de amusementswaarde was duidelijk gedaald. Hier was ook hetzelfde gebeurd als op het kantoor! De oude groep meiden was bijna compleet vervangen door een nieuwe erg lelijke en oude groep meiden. “Phfff. Even aankijken en dan maar op zoek naar een nieuwe A-Go-Go om een biertje te drinken”, dacht ik bij mijzelf.
Acht flesjes en twee pints waren naar binnen gegleden en ik was goed aangeschoten, en het was pas half één. De combinatie van het bier met weinig slaap was de oorzaak. Lekker slapen en morgen bijtijds weer op.

Nederland, depressies zonder turbulentie

Zaltbommel, 11/09/2007

Zo, het zit er weer op! Van al mijn plannen is er weer niets terecht gekomen!
Drie en een halve week geleden kwam ik op Schiphol aan met de beste voornemens om Nederland eens door andere ogen te bekijken. Er waren wat afspraken gemaakt, niet echt definitief, en het leek er op dat ik een leuke tijd zo hebben. Nu, op weg naar Thailand maak ik de balans op van de afgelopen weken.
Ik heb toch wel een leuke tijd gehad met een paar wandelingen en uitstapjes naar Utrecht en Amsterdam. Maar van echt serieus wandelen is niets terecht gekomen. Waarom? Nou, ik heb wel mijn idee hierover. Ten eerste ben ik erg veel bezig geweest om mijn zaken allemaal af te handelen en zoals zo vaak nam dit meer tijd in beslag en duurde dit veel langer dan verwacht. De andere oorzaak waren de depressies. Niet zo sterk als voorheen maar wel erg genoeg om me slecht te laten voelen. Een combinatie van een donkere ruimte en weinig privacy, slecht weer en weinig zon.
Gelukkig zit het bezoek aan Nederland er weer op en kan ik weer vooruit kijken naar nieuwe reizen en bestemmingen. Ook wil ik iedereen bedanken die mijn verblijf heeft veraangenaamt met hun aanwezigheid of de tijd die ze voor mij hebben vrijgemaakt. Ik wil ook mijn verontschuldigingen aanbieden aan de mensen die ik niet heb gebeld voor een ontmoeting of niet heb bezocht. Ik hoop dat ik volgend jaar echt minder te doen heb zodat ik meer tijd aan jullie kan besteden.
Mijn vlucht was goed, weinig turbulentie omdat China Airlines nu een andere route vliegt. Alleen, ik kon, ondanks vier stoelen voor mijzelf, echt niet slapen met als gevolg een enorme jetlag. De eerste dag werd het feest met veel bier en oude vrienden. Daarna heb ik twee dagen droog gestaan om van mijn jetlag af te komen. Nu heb ik nog een paar dagen om te genieten en dan weer druk aan de gang. Ik heb alweer enkele tickets geboekt maar de bestemming blijft een geheim tot net voor mijn vertrek.

Nederland, een dagje Amsterdam

Amsterdam, 31/08/2007

Het is een traditie geworden dat ik tijdens mijn verblijf in Nederland een dagje naar Amsterdam ga. Meestal met vrienden en zo ook deze keer. Tettje en Henk hadden zich bij mij aangesloten om van de dag in Amsterdam een feestdag te maken.
Al om twaalf over negen stapten we in de trein naar de Hoofdstad. Één van mijn regels voor een bezoek aan Amsterdam is dat ik een museum wil bezoeken. Er is meer in Amsterdam dan de donkerbruine cafés en de rosse buurt! Deze keer was mijn keus op het “Scheepvaart Museum” gevallen. Helaas voor ons was dit museum voor een jaar gesloten wegens renovatie. Plan B was er niet echt dus moesten wij improviseren.
Na de vermoeiende treinreis was het natuurlijk eerst tijd voor een kopje koffie met een broodje. En dat smaakte uitstekend.
Een wandeling door de stad en maar hopen dat je inspiratie kan opdoen. Het oude postkantoor, nu een winkelcentrum, werd bezocht en daarna slenterden we wat door de Kalverstraat. Een tweede kopje koffie op een terras bij de bloemenmarkt moest een nieuw doel voor de dag opleveren. Helaas kwamen we niet verder dan het voorstel om naar het “Rembrandtplein” en het “Leidseplein” te gaan.
Het “Rembrandtplein” werd uiteindelijk de bestemming, het lag niet te ver weg en ik kreeg zo ondertussen wel zin in een biertje. Het Rembrandtplein is vooral een succes bij de bevolking van het platteland die dit plein zien als het kloppende hart van de hoofdstedelijke uitgaanswereld. Voor mij dus niet. Toch namen we een plaatsje in op één van de vele terrassen en genoten van de zon en een koud biertje. Een gemêleerde menigte van toeristen, studenten en Amsterdammers trok aan ons voorbij. Één biertje zou voldoende zijn om de gedachten wat losser en denken wat gemakkelijker te maken. We kwamen er gewoon niet uit en de gesprekken gingen steeds weer naar hetzelfde onderwerp. Dat “onderwerp” begon mij nu wel te vervelen want wij waren in Amsterdam en wat er 12.000 kilometer verderop gebeurd kan mij nu niet zoveel schelen.
Na en snackbar te hebben ontdaan van vele vette happen uit de muur liepen we weer richting het CS. En daar onderweg kreeg Henk een briljante ingeving.
“Waarom gaan we niet naar Madam Tussaud”?
We keken elkaar instemmend aan en de museumbestemming voor vandaag was gekozen. Ik was nog nooit in het wassenbeeldenmuseum was geweest. De lange rij wachtende bezoekers liet zien dat "Madam Tussaud" nog steeds een topattractie is. Tijdens het wachten werden we door een voorbijganger aan de andere kant van het touw aangesprokenen die een kortingskaart te koop had, gewoon uit een magazine gescheurd. Een medewerker van het museum vloog de verkoper meteen aan en sommeerde die om te vertrekken voordat hij de politie riep. Verbaasd sloegen wij dit schouwspel gade.
“Als ik het niet mag verkopen dan mag ik dit toch zeker wel weggeven”?, Sprak de vrouw geïrriteerd.
En zo stond Tettje, die door ons tot penningmeester was gepromoveerd, met een stukje papier in zijn hand dat ons meteen al dertig Euro uitspaarde. Een computergestuurde lift bracht ons omhoog in het gebouw maar ik had niet echt een idee hoeveel verdiepingen we waren gestegen.
De rondleiding begon in een grote hal waar een uit oer-Hollandse attributen gebouwde pop een korte uitleg gaf over Nederland en haar oorsprong. Het was wel vervelend dat er steeds de Engelse en Nederlandse taal door elkaar werd gebruikt. Oplichtende en daarna dovende lampen leidde je als in een bundel van daglicht door het Amsterdam van de 17e eeuw. Wij liepen langzaam in het licht langs de helden van weleer, met Rembrandt natuurlijk als één van de meest bekende.
Net iets te vroeg naar mijn zin kwamen wij in een soort themaruimte waar het binnenste van een oud piratenschip was nagebouwd. En dat was echt schrikken terwijl je er langzaam en geheel op je hoede doorheen liep. Glanzende spiegels lieten ruimen en deuren zien die alleen maar bestonden op een spiegel in je hoofd. Toneelspelers schreeuwden en probeerden je te pakken op de momenten dat je even verslapte. Erg goed gemaakt en zeker niet voor de mensen met een hartprobleem.
Als laatste waren natuurlijk de BNN’ers en de internationale sterren aan de beurt. Vreemd om oog in oog te staan met mensen die je normaal alleen maar op TV kan zien. Het waren er teveel om allemaal op te noemen maar er staan genoeg foto’s in mijn album.
We stonden een klein uurtje voldaan weer buiten en nu was het tijd om een paar biertjes te drinken op de wallen. Deze keer kwamen er maar twee cafés in aanmerking omdat Henk niet echt trek had in één van mijn favoriete drinkgelegenheden. Volgende keer dan maar! Het werden een paar uur van gezelligheid en slap lullen. De tijd vloog om en de biertjes deden hun werk.
We zouden deze avond besluiten met een maaltijd in een Surinaams restaurant. Één keer per jaar een heerlijke “Roti Kip” met een grote Heineken. Voor Henk was het de eerste ervaring met Surinaams eten en Tett sloeg de maaltijd over, het bier had zijn werk gedaan. We kwamen iets vroeger thuis dan gepland maar het was zeker een mooie dag uit in het altijd zo levendige Amsterdam.

Nederland, de eerste echte wandeling

Zaltbommel, 27/08/2007

Het was ruim een week geleden dat ik was gearriveerd op Schiphol. Mijn agenda bleek voller dan verwacht en dat niet alleen, mijn openstaande zaken waren ook meer ingewikkeld dan verwacht. Na het weekend werd het nu wel tijd om te ontspannen en een dag te gaan wandelen. Lekker met je kop in de wind de zon tegemoet.
Ik had geen echte route in mijn hoofd en door het ontbreken van internet kon ik ook niet bekijken welke afstand ik van plan was om af te gaan leggen. “Loop er maar gewoon op los”, was mijn motto. Richting Bruchem langs de sportvelden van Zaltbommel gingen mijn gedachten weer terug in de tijd. Het midden en het einde van de jaren zeventig. Ik had toen een vriendin in Bruchem die ik vaak met de fiets en later de brommer bezocht. Ontelbare keren moet ik deze, in de oude vorm, weg hebben gereden door weer en wind.
Het was alweer een tijd geleden dat ik antwoord op mijn e-mail had gekregen van de ouders van Japke Reimes. Ik herinner mij een freeler adres en die worden meestal alweer snel omgezet in een ander adres met als gevolg dat er geen antwoord meer komt op je e-mail. Aan de andere kant zijn ze nu ook al de zeventig gepasseerd en dat betekend dat ook een andere oorzaak de reden kan zijn. Met spanning in mijn lichaam liep ik de weg op die naar hun huis leidde. Het was alweer een lange tijd geleden dat ik hier was geweest en op het eerste gezicht was er weinig veranderd. Door de ramen heen zag ik beweging in de keuken van een persoon die ik niet herkende. Geen naam op de postbus en geen indicatie van grote waakhonden. Man, wat heb ik een hekel aan honden!
Ik schraapte mijn moed bijeen en stapte het pad op naar het huis. Vanuit het keukenraam herkende in Henke en dat was een pak van mijn hart, ik was veilig. Nadat ik had aangebeld en was binnengevraagd waren Henke en Herman weer verblijd met mijn komst. Een kopje koffie in de tuin en een gesprek met Herman. Die had een lang verhaal en hij had de laatste tijd niet stil gezeten. Hij had namelijk een boek geschreven over wat de mensen op dit moment bezig houd. Religie en Milieu.
Tijdens de uitleg van zijn ideeën bleek dat we op aardig wat gebieden dezelfde ideeën hadden. Het is een interessant boek en voor diegene van jullie die interesse hebben laat ik aan het einde van het verhaal de voorkant zien. Het zal ongeveer midden september in de winkel liggen. Herman Reimes, de Ongrijpbare Toekomst.
De tijd was voorbij gevlogen en het werd dan ook weer tijd om mijn wandeling af te maken. Een nieuw fietspad leidde naar de provinciale weg vanwaar ik mijn wandeling voort kon zetten naar Gameren, een klein kerkdorp ten westen van Zaltbommel. Nederland is echt mooi als je met je hoofd in de wind over de dijken loopt.
Na een kleine 16 kilometer was ik weer thuis en genoot van mijn kopje koffie met een koekje. Op deze dag was ik ook te weten gekomen dat ik niet de tijd had om echt te gaan lopen. Ik had een handvol belangrijke zaken af te handelen die niet konden wachten en ook niet echt snel konden worden afgehandeld. Het steeds op “Stand-By” staan was de enige optie.

Nederland, het eerste uitstapje

Utrecht, 22/08/2007

Nog geen week in Nederland en al bijna klaar met mijn taken. Nu werd het ook tijd voor mijn eerste uitstapje. Utrecht was de bestemming, dichtbij en ik was er in geen jaren geweest. Natuurlijk was de trein het vervoersmiddel. Snel, goedkoop en direct naar midden in het centrum. En, we konden een biertje drinken aan het einde van de middag.
Utrecht is een fijne stad met mooie grachten en leuke terrassen. Natuurlijk dronken we een kopje koffie met het oer-Hollandse appelgebak ernaast. Zijn die grachten dan typisch Nederlands? Ja en nee, ik heb ze ook in Vlaanderen gezien en dat tel ik stiekem bij (oud) Nederland. Wat wel uniek is zijn de fietsen rijendik vastgeketend met kettingen aan de bruggen. Een mooi gezicht met die grachten op de achtergrond.
Al slenterend dacht ik na over het langzaam veranderende Nederland. De mobiele telefoonwinkels en de verdwijnende warenhuizen. V&D was vroeger een dagje uit, nu zijn ze op sterven na dood.
Na een lange tijd te hebben rondgewandeld was het om een uur of vier tijd voor een biertje. De “King Arthur” had mijn eerste keus. Mede omdat ik daar vroeger veel gezellige tijden had gehad. De bieren smaakte uitstekend maar onze gesprekken waren eenzijdig. Henk praat nu eenmaal graag over Thailand en zijn grasparkieten.
Vijf pinten later was het dan ook tijd om de terugreis aan te vangen. Een laatste blik naar de kerkstraat en de markt. Een snackbar werd nog geplunderd voordat we in de trein stapten. De bamihappen en kroketten in de zak van mijn fleece en een grote patat pindasaus in de hand. Ja die glanzende muren van roestvast staal met raampjes gevuld met warme snacks zijn ook uniek voor Nederland.
De rest van de week vul ik nog met de laatste taken en na het weekend ga ik op pad om te lopen.

Nederland, terug naar mijn jeugd

Zaltbommel, 20/08/2007

Op weg naar de supermarkt liep ik door de straat waar ik bijna 48 jaar geleden ben geboren. Langzaam ging ik terug in mijn jeugd. Ik keek goed rond en alles wat ik zag had een herinnering aan mijn jeugd. Zelfs de nieuwe huizen en andere gebouwen losten langzaam op in het niets en de oude gebouwen zoals ik ze mij herinnerde verschenen. De kapschuur van de oude gemeentewerf en de gymzaal die was overgebleven van de oude “Rikkertschool” aan de Nonnenstraat, maar ook de schuur waar de oude Damen zijn handel in oude metalen had en de stadsboerderij vol met aanhangwagens geladen met marktkramen. Hannes de Jong bouwde met behulp van de jeugd elke dinsdag en zaterdag de markt op in het centrum van Zaltbommel.
En ik zag alles met een glimlach voor mijn ogen, want ik kan gelukkig terugkijken op een fijne jeugd. Liefhebbende grootouders en lange zomervakanties bij Ooms en Tantes in Den Helder. Met al die gevoelens deed ik mijn boodschappen en bedacht dat het best leuk zou zijn om een wandeling te maken langs de huizen waar ik heb gewoond.
Ik ben geboren op Nonnenstraat 56 in de binnenstad van Zaltbommel. Een feit waar ik erg trots op ben want ik kan mij een echte Bommellaar noemen. In mijn jeugd was de binnenstad nog heel leefbaar! Vijf scholen en twee kleuterscholen binnen de stadsmuren. Ik herinner mij ook nog de fijne gebieden om te spelen, de stadsparken (stadswallen) en vooral de verboden gebieden zoals de dijken langs de spoorbaan en de fruitgaarden van Willem van de Werken. Vooral die laatste stond aan het einde van de zomer in de belangstelling. Appels en peren pikken (stelen) was een geliefde kwajongensbezigheid. Met altijd een hoongelag als wij de oude man weer te snel waren afgeweest en altijd spijt als ik s’avonds met buikpijn van de onrijpe appels en peren in mijn bed lag.
Mijn leven veranderde drastisch toen wij naar “de Balkan” verhuisde. De nieuwbouwwijk die sinds het begin van de jaren zestig aan de buitenkant van de stad werd ontwikkeld. Mijn leven veranderde ook veel in andere opzichten. Ik ging naar de brugklas en begon de andere sekse te ontdekken. Meisjes waren onverwachts erg interessant. Zoenen in het donker en schuifelfeestjes met veel cola en chips. Vooral met school kreeg ik later moeite. Mijn luiheid zorgde ervoor dat ik het eerste jaar van de brugklas niet overleefde. Gelukkig zag een docent meer potentieel in mij en ik kreeg een tweede kans die ik ook met weinig moeite verpestte. Uiteindelijk koppel ik het huis aan de Wethouder Mooringstraat dan ook aan mijn schooltijd. De MAVO, zonder problemen en met uitstekende cijfers. Het zeer korte bezoek aan de laboratoriumschool in Den Bosch, mijn interesse in de chemie en natuurkunde was niet te stoppen, en de stap terug en hereniging met mijn oude vrienden op de HAVO. Oudere vrienden en de zucht naar contanten maakte van de HAVO geen succes. Het felbegeerde diploma bleef uit en daarmee was ook mijn laatste plan, ik wilde graag fotograaf worden, voorgoed verkeken.
De boodschap van mijn grootouders was eenvoudig en duidelijk. Wie niet wil leren gaat maar werken, de geldkraan is dicht! En daar ging ik dan aan de slag bij een achterbuurman. Elke dag in een Volkswagenbusje naar de bouw, spoorwegbouw wel te verstaan.
Anderhalf jaar later werd ik uit mijn lijden verlost door de dienstplicht. Ik had er zelf niet meer op gerekend maar de “Staat der Nederlanden” vergeet je niet. Een hele fijne tijd heb ik gehad. Het jaar in Duitsland is onvergetelijk, ik werd volwassen en was klaar voor de maatschappij. Van mijn zilvervloot spaarboekje werd een, veel te, grote stereo-installatie gekocht en niet veel later werd mijn eerste flatje een feit. Een kleine flat aan de Prins van Oranjestraat 71, we hadden de werkelijkheid wat moeten buigen maar uiteindelijk kreeg ik de sleutel van mijn eerste huis.
Drie jaar later nam ik de grote stap om een huis te kopen, nog steeds vrij als een vogeltje ging ik terug naar de stad. Daar gebeurde het! En inderdaad, het leven werd één groot feest. Een fijn huis met veel licht en een prima ligging. Erg veel mooie herinneringen heb ik achtergelaten toen ik uiteindelijk het huis aan de Omhoeken verkocht.

Nederland, het mooie rivierenlandschap

Zaltbommel, 19/08/2007

Zo fris als mogelijk was stond ik op. Acht uur op een zondagochtend, het kleine stadje sliep nog en ook Henk lag nog op één oor toen ik net na negen uur bij hem aan de deur was. Dan maar lekker alleen wandelen. Het weer was niet zo slecht als voorspeld maar voor de zekerheid had ik toch maar een paraplu in mijn zak gestoken.
Rustig wandelde ik de stad uit richting Hurwenen. Door het gebrek aan een internetaansluiting had ik niet kunnen controleren hoe lang de route zou zijn. Eigenlijk maakte het ook weinig uit. Ik had wel vijf uur de tijd voor de kleine vijftien kilometer. Heerlijk door de frisse wind, die mij aan Korea deed denken, liep ik over het fietspad langs de provinciale weg. Net voordat ik de dijk op ging werd ik ingehaald door een hardloper en in mijn snelle blik zag ik dat het ook een oude bekende was. John Tims, lekker aan het trainen voor de halve maraton. We kletsten wat en zette later onze eigen tocht weer voort.
Het was al druk op de dijk. Bromfietsers, gewone fietsers en wielrenners waren overal te zien. Op deze dijk is het zeker de moeite waard om rustig een wandeling te maken. De oude rivierbocht, de “Hurnse Kil”, met zijn unieke dieren en planten en later de vergezichten over de waal maakten jeugdherinneringen in mij los. Dertig jaar geleden gingen wij hier zwemmen in het zandgat en scheurden we als groepjes met onze brommers over deze dijken op weg naar “Laanzicht” en de “Grinibus” in Rossum. Ik werd er een beetje melancholisch van. Waar blijft in hemelsnaam de tijd?
Natuurlijk passeerde ik nog meer bekenden maar om die allemaal bij naam te noemen zou te ver gaan. Een rustige zondag, dat zeker.
Nu ik goed ben uitgerust begint de week met het afhandelen van mijn zaken en ik hoop deze week zeker om een paar mooie wandelingen te maken.

Nederland, het eerste weekend

Zaltbommel, 18/08/2007

Het was een fijne nachtrust. Om zeven uur werd ik wakker van de wekker en besloot om nog maar iets langer te blijven liggen. Zaterdag betekend markt in Zaltbommel, al meer dan 500 jaar wordt er elke zaterdag op dezelfde plaats de markt gehouden. Vreemd als je beseft dat sommige hoofdsteden in de wereld minder dan 100 jaar oud zijn. Een prettige najaarszon verwarmde de binnenstad. Gefascineerd keek ik naar de oude binnenstad. Het is inderdaad waar dat je de schoonheid van een plaats zelf niet meer ziet als je er lang woont. De mooie rijen oude gevels van de Boschstraat gemêleerd met de nieuwe winkels van het heden. De HEMA met zijn beroemde halve rookworst en een brillenwinkel van een bekende winkelketen.
Het lijkt heel erg lang geleden dat ik zelf nog elke zaterdag hier op de markt stond. Veel jongens zijn nog hetzelfde maar een gedeelte is ook al vervangen. Soms door hun kinderen maar ook wel door een nieuwe marktkoopman. De koffie op het terras smaakte mij uitstekend en met Chris, Gijs en Jan werd het ook een aangenaam gesprek. Ik moest er in ieder geval voor zorgen dat ik niet te vroeg ging drinken. Een kort uitstapje naar Veghel maakte dat weer een stuk gemakkelijker.
Om iets over vier kwamen we aan in de kantine van NIVO-SPARTA Zaltbommel. Vandaag zou het de eerste echte test worden voor het eerste elftal. Niet de competitie maar het beker programma werd vandaag gestart. De tegenstander Geldrop/AEK was geen kleintje. Helaas duurde het niet al te lang of het eerste biertje ging naar binnen. De rest laat zich gemakkelijk raden. Vijf uur later had het eerste elftal met 4-1 gewonnen en ik een kleine vijftig handen geschud. Het kijkglas was vol en voldaan liep ik richting de Omhoeken.
Morgen weer vroeg op en voor het eerst wandelen.

Nederland, een goed begin

Zaltbommel, 17/08/2007

In gepaste stilte hadden we afscheid genomen van Thailand. Stil zijn over je op hande zijnde vertrek betekend geen bloemenkransen en geen lastige verkopers met Polaroid cameras om je heen. Niemand weet eigenlijk dat we zijn vertrokken. Een laatste hap bij “KISS food and drink” en een paar biertjes voor onderweg.
De taxichauffeur deed alsof zijn neus bloedde. Hij vermeed elke opmerking over zijn capriolen van vorige week. Het bijna ongeluk waarbij de passagiers goed waren geschrokken en volgend hun het ook mogelijk was geweest dat niemand het had overleefd. De Volvo maakte een gezonder geluid dan voorheen en ik deed er alles aan om de chauffeur in de gaten en wakker te houden.
Het was een reis van twee uur door de pikzwarte nacht over een weg die wordt gerenoveerd. Net was niet moeilijk om wakker te blijven. Het ontwijken van de gaten in de weg en het voortdurend slingeren van en naar de noodwegen hield je wel wakker. Eenmaal op de luchthaven aangekomen werden we door de taxichauffeur in de parkeergarage afgezet. Zijn opmerkingen over de CCTV en de politie die streng controleert op zwarte taxi’s waren aannemelijk.
Het inchecken ging snel en na wat aandringen konden we toch naast elkaar zitten, en nu begon het lange wachten tot het vertrek. Ik kocht nog een laatste drie biertjes in de TAX-Free shop en nuttigde die op het terras van Burger King. Het was ook één van de weinige plaatsen waar wat te doen was. Een internationale verzameling van reizigers met een hoog KRAS en FOX gehalte.
Ik heb geen band met die nieuwe luchthaven. Ik vindt hem ongezellig en onoverzichtelijk. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk het vliegtuig in. Zoals bij het gebruikelijke instapritueel werden de eerste klas en de Dynastyclass passagiers als eerste naar voren geroepen. Wij wachten netjes bij de deur en op het moment dat het onze beurt was werden de Cattleclass passagiers naar een andere deur geroepen. Ik bedacht mij geen moment en liep door de openstaande deur de slurf in met Tettje in mijn kielzog. De reis was begonnen!
De vliegreis was saai en door de volle bak kwam er weinig van slapen. De hele nacht liepen er mensen op en neer door het gangpad. Steeds de slapende passagiers aanstotend, één oog open om te kijken wat er aan de hand was en dan weer proberen een beetje slaap te vatten. Helaas was het deze keer maar weinig.
Ik was blij toen het eindelijk tijd was geworden voor het ontbijt, het teken dat we nog maar twee uur te gaan hebben. Pannenkoeken gevuld met roerei en een tomatengroente saus. Het smaakte mij niet slecht, ik had tenslotte alweer een flinke trek. Een paar minuten vroeger dan gepland stonden we in de aankomsthal van Amsterdam Airport. Het wachten op de bagage duurde enorm lang en ik werd bang dat ik misschien niet op tijd bij het consulaat zou zijn. We sloegen een snelle hap over en gingen snel met de trein naar Amsterdam CS. Lijn 16 en uitstappen bij de Emmastraat.
Het nieuwe visum gaf geen problemen en we stonden binnen vijftien minuten weer buiten waar we met een oude bekende richting Utrecht CS gingen. Norbert zien we af en toe bij Hans en Orn in Pattaya. Best vreemd om oude bekenden tegen te komen in Nederland. Genietend van het Hollandse polderlandschap reden we richting Zaltbommel. Drie en een halve week in Nederland. Ik zal me goed vermaken.
Om iets voor half twee stapten we de deur in en zat de lange reis er op. Ik was bijna 36 uur wakker, uitgezonderd de korte slaap in het vliegtuig, maar desondanks voelde ik mij nog sterk. Ik had nog wat kleine zaken af te handelen in Den Bosch en daarna zou ik wat bier gaan drinken met Henk en mijn broer. De zaken waren zeer snel afgehandeld en de samenkomst met mijn familie en vrienden was zeer aangenaam. Een snelle hap uit de snackbar en om iets over tien zocht ik mijn bed op.
Zaltbommel was niet veranderd in het afgelopen jaar. Morgen voor het eerst kijken bij de kersverse eerste klasser NIVO-SPARTA Zaltbommel.

Een paar van mijn vrienden in Pattaya

Nederland, op weg naar Zaltbommel

Pattaya, 16/08/2007

Nu is het dan zover, ik ben gepakt en gezakt en over een aantal minuten zal de taxi ons naar de luchthaven van Bangkok brengen. Ik heb gemengde gevoelens. Aan de ene kant ben ik blij dat ik weer weg kan uit Pattaya en aan de andere kant had ik liever een andere bestemming gekozen dan Holland.
Maar ja, lieve koekjes worden niet gebakken dus moeten we er maar doorheen. Zoals eerder vermeld zal ik nu proberen Nederland te zien door de ogen van een toerist. Bij aankomst morgen zal ik mij eerst weer melden bij het consulaat voor een visum. Daarna een broodje op het Damrak en dan met de trein naar mijn geboortestad “Zaltbommel”. Ik zal het wel druk hebben het eerste weekend. Er moet een nieuwe Apple Computer worden gekocht en ik zal die ook proberen aan het internet te krijgen. Zaterdag bier drinken met mijn broer en misschien naar het voetballen om de verrichtingen van “NIVO-SPARTA Zaltbommel” te zien. Zondag wandelen en de MotoGP van TSJECHIË bij Henk de Vries kijken. Een korte avondwandeling en dan begint de werkweek weer.
Wat maandag mijn bestemming wordt is nog een raadsel, maar als het weer het toelaat dan ga ik zeker niet thuis zitten.

Nederland, door andere ogen

Pattaya, 13/08/2007

Zo, ik ben al bijna weer op weg naar Nederland. Het is alweer een tijd geleden dat ik mocht proeven van de Nederlandse lekkernijen zoals kroketten en andere snacks. De wereld veranderd snel en er is nog maar heel weinig dat niet te koop is in den verre. Laatst zijn er nog de stroopwafels toegevoegd aan het assortiment van Starbucks in Azië. Heerlijk met een bakkie goede koffie.
Wat zijn de plannen voor de komende weken? Ik moet zeker weer gaan lopen. Daar is gewoonweg niets van terecht gekomen in de laatste twee maanden. Mijn dagje Amsterdam staat weer op de agenda en in het laatste weekend ga ik een wedstrijd van het Nederlandse elftal bezoeken. Er zijn afspraken met oude vrienden en misschien zit er zelfs nog een weekend België in als Kris en Jess tijd voor mij hebben.
Mijn verhalen blijven komen maar nu gaan ze over Nederland. Ik zal zoveel mogelijk proberen het door de ogen van een toerist te zien. Ik hoop dat jullie veel plezier hebben bij het lezen van mijn verhalen.

Thailand, Koninginnedag op zijn Thais

Pattaya, 12/08/2007

Het was zondag en dus mijn laatste kans om nog een keer goed op pad te gaan. Net voor zeven verliet ik mijn kamer en ging richting het centrum van de stad. Het viel mij meteen op dat het erg donker was in Soi LK. Weer een Buddha dag? We hadden er net twee op een rij gehad! Overal was het donker en er was geen muziek. Ik zag de bui al hangen. Bij het kantoor (Luck Bar 1) konden ze mij het antwoord geven. Het was de verjaardag van de koningin. En dat betekend dus dat er wel mag worden gedronken zolang het maar in het donker is en zonder muziek.
Waarom er in “Hot and Cold a-gogo” wel muziek was is een ander raadsel. Ik heb de avond dus maar in deze bar doorgebracht. Om iets over half negen schoten de meeste meisjes snel hun kleren aan en renden naar buiten. Met een kaarje in de hand zong de hele straat een liedje (voor de koningin). Vreemd maar waar. Het is in Nederland wel anders.

Thailand, de laatste avond

Pattaya, 10/08/2007

Het doek was nu gevallen voor de "Shenanigans Ierse Pub" waar ik veel plezier heb beleefd en misschien wel twee honderd T-Bone steaks heb verorberd. Het was een leuk feest en na een kort gesprek met Simon wist ik dat het openingsfeest zou worden gegeven in september. Waarschijnlijk ben ik dan alweer terug in Thailand voor een kort verblijf. De laatste foto uit de pub en een boek wordt dichtgeslagen.

Sabah, op weg naar Thailand

Kota Kinabalu, 25/07/2007

De maandagochtend stond geheel in het teken van de grote beslissing. We zouden niet via Tawau naar Kota Kinabalu vliegen maar rechtreeks met de bus gaan. In het kantoor van “Air Asia” was alles zo geregeld. De medewerkers waren meer dan vriendelijk maar konden mij helaas geen antwoord geven waarom het via het internet niet was gelukt. Ons oude ticket zou worden gewijzigd en wij moesten een flink bedrag bijbetalen. Alhoewel dit bedrag lager zou zijn dan het uitzingen van ons verblijf! Alles moest nu snel gebeuren.
Het was net tien uur toen we weer buiten stonden. Het was nu pakken, uitchecken en zo snel mogelijk naar het busstation. Pakken is niet veel werk als je een kilootje of zeven bij je hebt. Uitchecken duurde ietsjes langer maar nog voor half elf zaten we in een taxi. RM 10 voor een ritje van vier kilometer, het wordt zo langzamerhand duurder dan in Nederland! Er zou een bus om twee uur vertrekken, dat wist ik nog van de aankomst enkele dagen geleden. Maar elke minuut die we eerder konden vertrekken was verdiend. En we hadden geluk. We hadden een bus van half één. Dat betekende toch nog dat we bijna twee uur moesten wachten.
Zelf had ik weinig trek in eten of drinken. Het brood met de vette boterhamworst uit blik had zijn charmes verloren en ik moest op mijn hoede zijn voor mijn stoelgang. Om de beurt liepen we ergens naar toe en doodde de tijd met allerlei onzinnigheden. Tot het punt waar de chauffeur verscheen en zijn rituelen voor de start van de rit begon. Geïnteresseerd liep ik met hem mee naar de achterkant van de bus waar zich de enorme motor bevond. Olie, water, en nog een paar andere mechanische elementen werden gecontroleerd en goed gekeurd. Hij stapte achter het stuur en bracht het monster tot leven. En daar was de koelte van de airconditioning die langzaam de bus vulde. Eindelijk, dat zou het wachten een stuk aangenamer maken.
Om iets over half één verlieten we het kleine busstation en waren onderweg. Ik was aan de rechterkant gaan zitten omdat ik de berg toch nog wel wilde zien. Ik had hem op de heenweg niet gezien door de wolken en nu wilde ik een soort afscheid nemen. Een vaarwel tot aan mijn terugkeer, dan zal ik wel op de top staan.
We hadden een busreis van ongeveer 330 kilometer voor de boeg die een zes uur in beslag zou nemen. Tijd genoeg om te denken, overdenken en te evalueren wat er in de laatste twee en een halve week allemaal was gebeurd. De iPod ging op en ik ging in trance terwijl de kilometer na kilometer palmolieplantages voorbij gleden. De tijd ging tergend langzaam en Tettje was na een half uur alweer in diepe slaap. Aan de horizon hing de lucht als een dikke grijze deken over het land en het zou waarschijnlijk niet lang duren of het zou gaan regenen. De regen kwam als verwacht en beperkte het zicht tot een paar honderd meter. Ik probeerde ook wat te slapen maar dat lukte van geen kant, er speelde teveel door mijn hoofd.
Een korte stop langs de weg, de meisjes begeleidde ons onder grote paraplus, gaf me de mogelijkheid om de benen wat te strekken en wat nootjes en kroepoek te kopen. De magen werden in ieder geval weer wat gevuld. En twintig minuten waren we weer op weg door het donkere regenachtige landschap. Zou ik de berg wel te zien krijgen? Ik baalde als een stekker van het weer, het had niet zo mogen zijn. De volgende keer maar beter als ik alleen op pad ben. En inderdaad, bij de afslag naar de berg was het zicht nog geen driehonderd meter. Aangeslagen en teleurgesteld probeerde ik dwars door de nevel heen te kijken. Niets, en ook maar niets was er te zien. Plotseling, als een wonder opende de lucht zich en daar was de berg. Het was maar voor misschien vijf minuten, maar ik had genoeg gezien. Volgend jaar doe ik opnieuw een poging. Gesprekken met verschillende mensen die hem dit jaar wel waren beklommen hadden mij in ieder geval een stroom aan goede tips opgeleverd.
Door het donker reden we uiteindelijk na zes en een half uur Kota Kinabalu binnen. Een taxi van buiten het busstation bracht ons naar het nieuwe “King Park Hotel”, ik kan het aanbevelen, en wij namen een kamer op de tiende verdieping in ons bezit. De reis zat er op. De laatste twee dagen kwamen we niet meer verder dan een tochtje naar de Starbucks en een korte wandeling voor het avondeten.
Het was dus een week korter dan gepland. Van alles wat ik had willen doen op deze reis waren er maar twee onderdelen overeind gebleven: 1. Het “Bako NP” in Kuching en 2. De “orang-oetangs in Sepilok”. Noem het pech of probeer er een andere verklaring voor te vinden. Het is nu eenmaal een waarheid dat op de ene reis alles gewoon op zijn plaats valt en op de andere alles tegen zit. Dit was er één van de laatste catagorie, we hebben toch nog redelijk wat kunnen zien en hebben ook nog genoeg leuke mensen ontmoet. Nu drie weekjes Thailand en ik ben weer op weg naar Zaltbommel (Nederland).

Sabah, het roer gaat om na dit drama

Sabah, het roer gaat om na dit drama

Sandakan, 22/07/2007

Opnieuw hadden de oordoppen hun werk goed gedaan. Ik was mij er niet van bewust geweest dat de “nachtwandeling” na 45 minuten al weer terug in het kamp was, volgens Tettje zijn observaties. Maar ik werd wel wakker van het schudden van het slaapvertrek. Het duurde dan ook niet lang voordat we beiden op waren. Tien over zes! Meer dan twee uur wachten tot het ontbijt zou worden geserveerd. Nou ja, in het slechte oneven bed liggen was ook geen betere oplossing dus trokken wij dezelfde kleren weer aan en gingen naar het restaurant op zoek naar een kop koffie.
In het restaurant was er al redelijk wat activiteit te bespeuren. Waarschijnlijk omdat een wat gezette Maleisiër was komen opdagen. Zijn dure gouden brilmontuur, horloge en mobiele telefoon vielen meteen op. Wij waren dus de eerste bezoekers van het restaurant en iedereen keek ons zeer verbaasd aan. Ja, die Aziaten kunnen altijd wel slapen maar voor ons ligt dat anders! Gelukkig riep de gezette Maleisiër een paar opdrachten richting het personeel en het duurde niet lang voordat de oploskoffie en heet water op het tafeltje verscheen. Dat was lekker.
Tettje en ik keken wat over de langzaam wakker wordende rivier uit. De zon kroop stilletjes boven de bergen aan de overkant van de rivier uit. De warme ochtendzon deed mij goed. Het duurde echter niet lang voordat mijn gedachten weer over deze trip zweefden. Was ik wel objectief? Was ik niet te negatief? Er speelde veel door mijn hoofd. Wat gingen we morgen doen?
De tijd kroop maar langzaam verder en onze magen begonnen nu te knorren. Ik kon niet langer wachten en met mijn verhaal over de diabetes kon ik waarschijnlijk wel wat te eten versieren voor Tettje en mijzelf. Het was een complete verrassing wat ik in de keuken aantrof. Een enorme hoeveelheid borden met daarop één gebakken ei, twee sneetjes brood en twee gebakken knakworstjes. Er werden meteen twee borden in mijn handen geduwd en het bestek in mijn borstzakje gestoken. Dat was dus mooi, en we hoefden niet te wachten totdat de anderen terug kwamen van de boottocht. We waren nog niet halverwege het ontbijt en er werden nog een paar cake balletjes, een lokale delicatesse, bij ons op het bord gelegd. Ook deze smaakte uitstekend en na een twintig minuten zaten we weer, nu gevuld en voldaan, naar de overkant van de rivier te staren.
Het geluid van de boten zwelde langzaam aan en het duurde niet lang voordat ook de boten zichtbaar werden. Heftig pruttelend verschenen ze om de bocht in de rivier. Wat mij verbijsterde was het feit dat er een aantal mensen van onze groep aan boord waren. Zij hadden dus gewoon de boottocht meegemaakt in plaats van aan de kant te blijven. De gidsen hadden hier dus niets van gezegd bleek later. Slechte organisatie en informatie! Wij waren ook nog liever een keer meegegaan.
Gelukkig duurde ons verblijf nu nog maar een half uur en dit drama zou voorbij zijn. Wij waren al gepakt en gezakt toen de grote groep aan het ontbijt begon. Het arriveren van de eerste boot die ons naar de overkant zou brengen was voor mij het signaal om te vertrekken. Met Tettje in mijn kielzog ging ik aan boord en vroeg vriendelijk of hij ons al weg kon brengen. Dat was geen probleem en vijf minuten later stonden we naast de bus die ons weer naar het park zou brengen. In deze laatste vijftien minuten evalueerde ik ons verblijf in het “Sepilok Jungle Resort Experience” en kwam tot de conclusie dat het flink overprijsd was en geen kwaliteit voor ons geld was geweest. Ik kan het dan ook aan niemand aanbevelen om hier naar toe te gaan. Maar, mocht je geen enkele boottrip hebben gemaakt en/of een wandeltocht in één van de Nationale Parken (wat haast onmogelijk is) dan zou je voor je dure geld de één nacht voor RM 250 kunnen doen.
De bus startte en reed de zandweg op. In de bus heerste eerst een bedeesde stemming maar het duurde dan ook niet erg lang voordat we onze ervaringen met elkaar deelden. De conclusie was bijna unaniem! Wij zouden het niet aanbevelen aan anderen. Maar er was ook een uitzondering op de regel. Drie Deense meisjes hadden de tijd van hun leven gehad. Zij waren pas twee dagen op Borneo en waren van Sandakan rechtstreeks naar Sepilok gegaan en dit was dus hun eerste ervaring. Het is maar dat je het weet. Voor ons was het een verlossing.
Ergens halverwege namen we afscheid van Tim en Rachel uit Canada. Leuke mensen waar ik tenminste nog een beetje mee had kunnen lachen. De rest van onze eigen reis terug naar Sandakan is niet noemenswaardig. Bij aankomst in het “City View Hotel” was onze oude kamer weer gereed en ik moet ook een compliment voor de was maken. Alle bloedvlekken waren verdwenen en de shirts roken weer fris. Daar lagen we dan in de A/C en nu was het tijd om de rest te plannen. We hadden tenslotte nog tien dagen te gaan. Tettje haalde wat slaap in en ik werkte nog wat aan mijn verhalen.
Die avond namen we een rigoureuze beslissing. Onder het genot van kippensateetjes en grote flessen Tiger bier maakten we een virtueel einde aan onze reis. Morgen gaan we naar het “Air Asia” kantoor en bekijken wat de mogelijkheden zijn om zo snel mogelijk terug te vliegen naar Bangkok. Het zit er op!

Sabah, de “Sepilok Oliepalm Plantage Resort Experience”

Kampong Bilit, 21/07/2007

Kwart over vijf lieten wij de wekker aflopen. Tettje zette het verschrikkelijke apparaat, alleen als het zo vroeg is, uit en schakelde het licht aan. De barre TL verlichting wekte mij. Ik hoorde niets en werk wakker in een stille wereld. Ergens tussen het naar bed gaan en het wakker worden was ik opgestaan en had mijn oordoppen opgezocht (bedankt Ars, ze kwamen nu echt van pas!). In de wereld van absolute stilte had ik in ieder geval nog redelijk geslapen. Het was wel moeilijk geweest om de slaap te vatten want het onafgebroken heen en weer verloop veroorzaakte een beweging van de hut die te vergelijken was met een boot. Er was gelukkig niemand zeeziek.
Tettje en ik waren de eerste in het restaurant en ik schopte de gids wakker die op het podium lag te slapen. Dit stond mij meteen al tegen. De gidsen moeten fris en wakker klaar staan als de eerste gasten verschijnen. Snel werden de meiden in het kamp gewekt en te werk gesteld in de keuken. De “Maleisische Koffie” in de ochtend is een aangename ervaring. Deze koffie wordt tijdens het branden vermengd met ghee (ghee is boter waarvan het vet en water gescheiden zijn) en zout of suiker. Het resultaat is een erg milde koffie die er uit ziet als teer. Vele scheppen koffiecreamer hebben nauwelijks resultaat en de kleur van de koffie blijft donker. De smaak is moeilijk uit te leggen, sterk maar mild en niet zo bitter. Het smaakt mij in ieder geval naar meer en de stoelgang is er ook bij gebaat.
Langzaam druppelden de late opstaanders binnen, sommigen op de grens van het tijdschema. Wat heb ik een hekel aan die gasten die altijd net te laat komen en er van uit gaan dat iedereen wel op ze wacht. Tettje en ik stonden als eerste klaar op de aanlegsteiger met de oranje zwemvesten aan. De eerste boot voorin en als eerste weg. Het was mistig en zon was net boven de horizon verschenen. De boten kozen nu een andere richting en deze keer gingen we stroomopwaarts. Het pruttelend geluid van de buitenboordmotor joeg opnieuw de vogels van hun stekkies in de opkomende zon. We zagen de meeste dan ook weer in vlucht of misschien wel op de vlucht. Door de dunne rij bomen aan de oevers zagen we duidelijk de rijen oliepalmen er achter. Het was niet de jungle die we ons hadden voorgesteld! Het was ook een beetje fris, de zwemvesten verwarmden ons zodat de tocht niet echt onaangenaam was. We zagen een enkele krokodil en nog wat meer apen. Van zwemmende olifanten, zoals van tevoren besproken. of mooie meisjes in bikini was geen spoor te bekennen. De tocht in zijn geheel viel enorm tegen, eerlijk gezegd had ik er op dit moment al spijt van dat we voor twee nachten hadden geboekt.
Bij terugkeer in het kamp kregen we een ontbijtbuffet geserveerd dat opnieuw goed was te noemen en de koffie smaakte wederom magnifiek. Maar vanaf een uur of tien viel er een enorm gat in het schema. Er vertrokken gasten en alles werd in gereedheid gebracht om de nieuwe groep te verwelkomen. Ik hoorde iemand praten over dertig nieuwe gasten! Dit zou toch niet waar zijn? Voor de achterblijvers was er niets meer te doen. Er werd van ons verwacht dat we drie uur zouden niets doen of gaan slapen. Erg verveeld hingen er groepjes mensen in en om het restaurant, sommige kozen toch maar voor een korte slaap. De tijd gaat dan eenmaal sneller! Eindelijk was het moment aangebroken dat we de middagtrek gingen maken. De deelnemers klommen in de boten, niet iedereen ging mee, en we gingen op weg naar het droppingspunt. Dat lag een 500 meter verder rivieropwaarts. We klommen op de modderige oever en gingen op weg naar een afgesloten rivierbocht in de jungle. De gids was onder de indruk, maar niet zo blij, met mijn GPS. Ik wist namelijk precies hoe ver, hoe lang en waar naar toe we waren geweest. Het viel dan ook verschrikkelijk tegen. De 1200 meter van de trek door de jungle was een lachertje en de anderhalf uur wachten bij het water veel te lang. Het nuttigen van de lunch maakte het nog een beetje dragelijk maar verder was het gewoon saai. Ik klaagde maar dat we moesten gaan want uiteindelijk zat ik liever in het restaurant dan hier op een steiger mij te vervelen. Uiteindelijk gingen we weer op weg. Om de trek wat spannender te maken werd er soms even gestopt om naar een spoor van een olifant of een orang-oetang te kijken, er werd zelfs een orang-oetang nest in een boom gespot. Overal lagen olifanten drollen en waren er duidelijk voetstappen in de modder te zien. Toen ik eindelijk het kamp weer in zicht kreeg stond er 2465 meter op de teller. Ik heb in Nederland door tuinen gelopen die wilder waren begroeid dan de jungle die ik deze middag heb gezien. Tettje was niet meegegaan op de middagtrek en na mijn verhaal kon hij er alleen maar blij om zijn.
De nieuwe groep arriveerde en inderdaad zal het aantal dicht tegen de dertig hebben gelegen. De middag boottocht werd nu een opschuiven en inpassen. De boten werden niet breder of langer. Opnieuw veel van hetzelfde en de nieuwelingen waren zo blij als wij gisteren, niet wetend dat het vanaf nu allemaal hetzelfde zou zijn.
Net voor het eten kregen wij te horen dat we morgenvroeg niet met de boottocht mee mochten. Er waren teveel mensen dus moesten wij maar uitslapen! Jammer, maar echt zouden wij het toch niet missen.
Bij het avondeten was de koffie veranderd in oplospoeder en het eten kon niet snel genoeg worden aangevoerd. Er waren teveel mensen en de organisatie was hier niet op voorbereid. De kwaliteit van het avondeten was opnieuw erg goed. Het werd een anticlimax aan het einde van een dag die veel mooier had kunnen zijn. Deze dag was de reisorganisatie duidelijk tekort geschoten. De avondwandeling lieten we maar schieten, dat zou toch niets zijn. We dronken twee biertjes en gingen maar naar bed, hopend dat het verblijf zo snel mogelijk voorbij zou zijn.

Sabah, de “Sepilok Jungle Resort Experience”

Kampong Bilit, 20/07/2007

We konden uitslapen want ik had wel een idee waar we moesten opstappen. We hadden ervaring met de rit naar Sepilok en ook de tijdsduur zat in het systeem. Zolang we maar om een uur of tien op de bus zouden stappen dan zou het wel goed komen. Om zo licht mogelijk te reizen hadden we de vuile was in het hotel achter gelaten en die zou zondagavond bij onze terugkeer schoon klaarliggen.
Om precies tien uur zaten we in een veel grotere bus dan gisteren en pas om half elf vertrokken we richting Sepilok. Ik zat in mijn hoofd uit te rekenen hoe het nu met het tijdschema zou zitten en kwam tot de conclusie dat het maar krap aan zou zijn. Een snelle blik op de GPS stelde mij weer op mijn gemak. De snelheid lag veel hoger dan normaal en om tien over elf stonden op de kruising van de hoofdweg en de weg naar Sepilok. Ik gooide het marstempo er in met de rugzak op mijn rug en Tettje volgde. Ruim twintig minuten voor de tweeënhalve kilometer inclusief tien kilo bagage, niet slecht. Tettje was uit het beeld verdwenen en volgde later.
Bij aankomst werden we niet opgevangen maar doorgestuurd naar de cafetaria. We zochten een plaatsje en wachtte af wat er zou gaan gebeuren. Uiteindelijk werden we opgemerkt en toegevoegd aan de groep voor de “Sepilok Jungle Resort Jungle Experience”. Na de lunch zouden we per bus vertrekken naar ons verblijf ruim twee uur verderop in de jungle. De lunch was OK en we waren allemaal blij toen wij uiteindelijk richten het kamp gingen.
De bustocht verliep niet zo snel als wij hadden verwacht. De regen, die voorspeld was, viel met bakken uit de hemel en vertraagde het verkeer op de tweebaans autoweg. Vijftig kilometer verder verlieten we het asfalt en reden een onverharde weg op die ons tot diep in de jungle zou brengen. Aan het einde viel het allemaal wel mee want we reden twee uur door palmolie plantages. Na ruim drie uur rijden arriveerden we heel nieuwsgierig in “Kampong Bilit”. Een korte boottocht over de rivier met al ons hebben en houden en daar stonden we dan bij ons jungle kamp waar we twee nachten zouden verblijven.
Het cafetaria/restaurant gedeelte was bijna volledig opgetrokken uit hout en stond naast de rivier met uitzichten op een kleine heuvelrug. Het zag er leuk uit. Nog voordat we een ontvangstbijeenkomst hadden werden de kamers ingedeeld en wij kregen kamer nummer 6. Het zag er erg primitief uit!
Tijdens de ontvangstbijeenkomst was er koffie en thee en die kon je onbeperkt drinken, voor de rest zoals frisdranken en bier was de prijs redelijk. De vriendelijke manager/gids vertelde met een brede lach wat ons vandaag nog te wachten stond en alle nieuwelingen stonden te popelen om met de eerste boottocht mee te gaan. Houten bootjes die een passagier of twaalf konden vervoeren lagen klaar om de rivier op te gaan. Iedereen pakte een fel oranje zwemvest van de stapel en het viel me hier op dat er enkele van de “oude” gasten, die hier al voor de tweede dag waren, achterbleven en niet gebruik maakten van de mogelijkheid van een tweede middagboottocht.
We voeren stroomafwaarts en zagen troepen apen die in de ondergaande zon het laatste voedsel zochten. Er voegden zich meer en meer boten bij de groep en het waren er misschien wel een stuk of negen aan het einde. Het gebrom van de buitenboordmotoren joeg waarschijnlijk veel dieren weg en de meeste vogels die we zagen sloegen voor ons op de vlucht of stegen op zodra wij verschenen. Het was een aangename boottocht. Het junglegevoel bleef echter achterwege omdat je op plaatsen door de dunne bomenrand de oliepalmen kon zien staan.
Net voor zonsondergang kwamen we enthousiast weer terug in het kamp. We zouden nu een uurtje moeten wachten totdat het eten om half acht zou worden geserveerd. Enkelen gingen terug naar de kamer maar de meeste bleven in het restaurant en kletsten wat met de andere gasten. Natuurlijk zie je hier wat bekenden. Het is weer een enkele weg die iedereen bewandeld, dus zie je altijd weer bekende gezichten.
Het eten was gewoonweg fantastisch, en wat belangrijker was, er was genoeg voor iedereen zodat een tweede ronde met plezier werd opgeschept. Er was opnieuw een briefing over wat we de volgende dag konden verwachten. De ochtendboottocht zou om zes uur vertrekken! Dat was dus om half zes op en snel een kop koffie voordat we aan boort gingen. Het idee dat je zo vroeg op moest tijdens de vakantie dreef de meeste naar de kamer om maar zo snel mogelijk te gaan slapen. Een kleine groep koos voor de “avondwandeling”, deze werd los van het geheel georganiseerd en kon worden gedaan voor de kleine bijdrage in de kosten van RM 10 per persoon. Ik vond het wat overdreven na de RM 400 die wij per persoon hadden betaald! Wij pasten voor deze optie omdat wij eerst de dagtrek wel eens wilden zien. De wandeling zou een uur duren maar Tettje was er zeker van dat de groep al na drie kwartier weer terug was.
In onze hut waren de muren zo dun dat je letterlijk elk woord kon horen. De vloeren hadden kieren van wel een centimeter breed zodat het gebruik van een muskietennet onvermijdelijk was, en wat heb ik een hekel aan die dingen. Elke keer als ik mij omdraai scheur ik dat ding weer van de muur en ik kan dan opstaan om hem weer opnieuw op te hangen. O ja, en de badkamer? Die was van een kwaliteit dat wij er meteen voor kozen om maar twee dagen niet te douchen. Het idee van een heerlijke warme douche met een harde straal in het “City View Hotel” in Sandakan was op zich al een fijn uitzicht. Morgen dus heel vroeg op.