Maleisië, plannen zijn er om veranderd te worden

Kuala Lumpur, 09/01/2008

Net zo fris als een diepvrieskip werd ik om half acht door de wekker gewekt. Mijn tweede slechte nacht op rij en deze keer waren vreemde dromen de oorzaak. Ik had de hele nacht gedroomd over overstromingen en aardbevingen, ik hoop niet dat het een voorspellende droom was want dan staat me nog heel wat te wachten. Ondanks dat ik niet zo fit was stapte ik uit bed en een warme douche bracht me terug naar de bewoonde wereld. Een heerlijk kopje koffie op de kamer met CNN op de achtergrond.
Het ontbijt was natuurlijk bij McDonalds met de lokale krant onder mijn neus. Er stonden heel wat vreemde verhalen in. Vandaag zou ik mij bezig gaan houden met oude koek. Een kaartje voor de torens was al snel opgehaald en op weg naar “Little India” viel mijn oog op een reclamebord van “Macau Tourism”, en dat is een bestemming dit jaar. Dus snel naar binnen en een stapel informatie opgehaald. Natuurlijk moest de documentatie eerst naar het hotel worden gebracht. De tweede verrassing van de dag was een zuil met daarop “Air Mauritius”, een waarschijnlijke bestemming voor 2009. Ook hier weer naar binnen en een stuk wijzer stapte ik dertig minuten later weer naar buiten.
Er was nu nog net genoeg tijd over om de papierwinkel in de kamer te gooien en snel naar de torens te gaan om de brug te bezichtigen. Het bezichtigen is gratis maar je moet je wel aan de tijd op je kaartje houden. Te laat is te laat en dan is je beurt voorbij! Volgens mijn berekeningen ben ik nu ongeveer 27 keer op de brug geweest in al die jaren. Het blijft mooi en onbeschrijfelijk, je moet het gewoon gezien hebben. Ook vanaf de brug kan je goed zien hoe snel Kuala Lumpur aan het veranderen is. Overal zie je bouwkranen en als ik hier over twee maanden weer ben zullen er ongetwijfeld weer nieuwe projecten zijn gestart en andere projecten opgeleverd.
Wat ik zou nemen voor de lunch na de bezichtiging hoefde ik niet lang na te denken. Heerlijke lamsgehakt omgevormd tot een “Kebab in Libanees brood” met een handvol patat erbij. Ik weet het, het is geen traditioneel Aziatisch gerecht maar wel uniek. Ik zou niet weten waar ik dit zou kunnen eten in heel Azië. Ondertussen was het al twee uur en ik had niet veel zin om naar de Batu Caves te gaan. In plaats van de Batu Caves ging ik op ontdekkingstocht in het nieuwe “Pavilion” Shopping Center. En dat was erg overweldigend. Zelfs in Singapore had ik nog nooit zoiets gezien. Een koffie met stroopwafels bij de Starbucks en kijken naar de elegante sensuele meisjes die langzaam voorbij lopen. Ik krijg daar nooit genoeg van ;).
Tijdens de koffie liep ik nog eens door mijn mogelijkheden. Er waren er niet veel over! Een vogelpark met een vlinderkooi en een planetarium, geen van beiden konden ook maar enige aantrekkingskracht op mij uitoefenen en zo kwam ik met een andere oplossing.
De dagen en bestemmingen tellend in mijn gedachten kwam ik op het idee om morgen naar “Melaka” te vertrekken. De gewonnen dag zou ik misschien beter in “Tanah Rata” of “Ipoh” kunnen gebruiken? Dat waren plaatsen die ik niet zo goed kende en daar was nog wat te ontdekken. Over ruim twee maanden was ik weer voor vier dagen in Kuala Lumpur. Dat was een goed idee! Tijdens een lange avondwandeling nam ik afscheid van mijn geliefde KL en kwam om half tien weer terug in het hotel waar ik meteen een reservering maakte voor mijn volgende verblijf. Bevestigd, dus daar hoef ik mij geen zorgen meer over te maken.

Morgen weer om half acht opstaan en ontbijten. Als alles volgens schema verloopt stap ik morgen rond twee uur bij mr. Aw de “Heeren Inn” binnen.

Maleisië, verbaasde gezichten

Kuala Lumpur, 08/01/2008

Na een hele korte slechte nachtrust was ik om kwart voor vijf al wakker. Daar lag ik dan met mijn ogen wijd open en kon niet meer slapen, dan maar opstaan. Wat was de oorzaak van deze slechte nacht? Een mengsel van spanning, angst en gisteren veel te laat opgestaan. Mijn schakelaar stond al vanaf midden december in de stand uitgaan en dat betekend laat naar bed en niet al te vroeg opstaan. Ik ben blij dat die feestdagen nu achter de rug zijn. Een ander, voor mij bekend, probleem is dat ik altijd angst heb om mijn vlucht te missen. Het is bijna een obsessie geworden.
Om tien voor vijf stond ik naast mijn bed. Ik liep de laatste puntjes na en kon niets meer ontdekken dat ik was vergeten. Ik was er klaar voor. Ik kon nog steeds niet begrijpen dat Henk op het laatste moment had afgezegd. Maar ja, het was en bleef zijn eigen beslissing. Hij kon zijn "grasparkieten" niet alleen laten was zijn uitleg. Als ik voor mezelf op pad was gegaan dan had ik een andere bestemming gekozen. Maar ja, dat is allemaal achteraf en verleden tijd.
Mr. No Nob, mijn vaste taxichauffeur, was tien minuten vroeger dan afgesproken en zijn nieuwe Toyota stond fluisterstil met draaiende motor op mij te wachten. Na een laatste inspectie stapte ik in de ijskoude auto en we gingen richting Bangkok. De nieuwe auto snorde over de nieuwe weg, er zijn nu nog maar twee viaducten die niet klaar zijn. De vernieuwde weg verkort de rit met zeker dertig minuten. Zonder enig oponthoud stapte ik om ongeveer half acht de vertrekhal binnen.

“Waar liggen de verantwoordelijkheden voor de medepassagiers van een vliegtuig?”

Ik zal mij nader verklaren. Ik stond nog geen seconde in rij bij balie E08 toen een jonge Indonesische vrouw aan mij vroeg of ik bagage voor haar wilde inchecken. Ik ben niet gek, ieder checkt zijn eigen bagage in! Je weet nooit wat er in zit! Ze liep de passagiers in de andere rij ook af totdat ze eindelijk een slachtoffer had gevonden. Met lede ogen zag ik de camel kleurige nep Burberry tas op de band vallen en in de verte verdwijnen. Met de tweede tas had ze minder succes en helaas moest ze die zelf inchecken. Althans, ze deed een poging om die in te checken.
Hier werd het vreemd!
De vier vrouwen en één man hadden niet de juiste documenten om aan boord van het vliegtuig te mogen. Het oudere Zweedse echtpaar voor mij, die ook alles hadden gadegeslagen, keken mij verbaasd aan en mochten voorgaan omdat de groep in overleg was. Net voordat het mijn beurt was arriveerde er een medewerker van Air-Asia die in het Engels een korte uitleg gaf. De baliemedewerker was het er niet mee eens met het gevolg dat de groep daar nog steeds stond en zich niet kon of mocht inchecken.
Nadat mijn ticket en paspoort waren goedgekeurd en de boardingpas was geprint kreeg ik het hele pakket in mijn handen gedrukt.
“Have a nice trip”, lachte de magere man naar mij.
Ik keek over mijn schouder en de groep was verdwenen. Verdwenen? En ze hadden bagage aan boord! En het waren Indonesiërs! Misschien was ik een beetje te veel achterdochtig maar ik vertrouwde er niets van. Wat moest ik nu doen? Met de Bali bommen in mijn achterhoofd besliste ik uiteindelijk om de beveiliging maar op de hoogte te stellen over wat er was gebeurd. En dat was een heel groot probleem!
Vanaf het begin had ik het idee dat ik niet serieus werd genomen. Medepassagiers die toevallig ook aan de balie stonden om voor teveel bagage bij te betalen vielen mij bij en de veiligheidsdienstmedewerker had geen andere keuze om het te onderzoeken. Gelukkig was het allemaal een storm in een glas water.
Met twijfels en vraagtekens in mijn hoofd liep ik richting de immigratiedienst.
Had ik verkeerd gereageerd?
Had ik mijn mond moeten houden?
Ik denk dat ik het juiste heb gehandeld en ik zou de volgende keer weer zo reageren. Ze maken zich druk om een flesje contactlensvloeistof van 120 ml maar een hele tas kon zo aan boord?

Precies op tijd koos de nieuwe Airbus 320 het luchtruim. Het duurde niet lang en ik zat al te knikkebollen, gevolgd door een hazenslaapje. De vlucht was had een poep en een scheet geduurd toen enkele seconden van heftige turbulentie mij ontwaakte uit mijn slaap. “Dames en heren, wij zullen over enkele ogenblikken landen op het Kuala Lumpur International Airport”, klonk het in het Maleis en Engels terwijl mijn hart in mijn bonkte. Even later raakten de wielen het beton en asfalt van de landingsbaan.
Dat was dat, ik was in ieder geval veilig aangekomen. Terwijl de regen langzaam begon neer te dalen reed de bus weg bij de LCCT op weg naar het “Kuala Lumpur Sentral Stesen”. Er was in de drie maanden sinds ik hier was geweest al weer heel veel veranderd. We reden over een spiksplinternieuwe tolweg recht naar het centrum van Kuala Lumpur. Links en rechts van de weg schoten wolkenkrabbers als paddenstoelen uit de grond. Zelfs midden in het centrum waren nieuwe torens gebouwd die ik me niet kon herinneren. Het is ongelofelijk hoe snel plaatsen kunnen veranderen. Voor een moment gingen mijn gedachten terug naar januari 2001 toen ik hier samen met Kris en Duncan mijn verjaardag vierde. (Kris, je zou het niet meer herkennen)
De warme vochtige middaglucht omarmde mij toen ik de ijzige bus verliet. De regen daalde nog steeds langzaam neer terwijl ik naar de “Monorail” slenterde. Ik dacht na wat ik zou gaan doen zonder Henk. Het programma was op hem geënt. Natuurlijk stond de brug tussen de “Petronas torens” weer op het programma en waarschijnlijk zou ik ook de “Batu Caves” weer voor de zoveelste keer bezoeken. Voor de andere dag in KL zou ik wel wat in de Lonely Planet opzoeken.
In het “Fortuna Hotel” keken verbaasde gezichten mij aan en iedereen wilde, na het gelukkig nieuwjaar wederzijds, weten wat de reden was voor mijn bezoek. Ze begrepen mijn uitleg en snel was ik weer op weg om wat te eten. Ik trok ondertussen krom van de honger. Rijst met bijgerechten in het “Suria KLCC”. Een langzame wandeling door bekende straten en stegen liet me zien dat er overal gewerkt was en dat ze druk bezig waren om KL op te kalefateren. Zelfs het oude “Puduraya Busstation” had een lik verf gekregen.
Het was wel droog geworden maar er dreigde meer regen, ik at snel nog een “Mee Goreng” bij “Yussoof” en was weer op weg naar mijn hotel. Ik was echt kapot van vandaag en niet te vergeten van die slechte korte nacht. Ik keen naar het laatste nieuws op CNN en kroop onder de dekens, half tien. Welterusten.

Maleisië, alleen op pad

Pattaya, 07/01/2008

Nadat we deze reis al in augustus hadden gepland en op 19 september hadden geboekt koos Henk ervoor om op het laatste moment niet mee te gaan. Een onbegrijpelijk besluit in mijn ogen maar aan de andere kant vindt ik het wel heel fijn om weer op pad te gaan.
Het is maar naar “Maleisië” en de meeste plaatsen zijn voorgekauwde koek voor mij. Er zit wel één oude bestemming en één geheel nieuwe bestemming bij. Na “Kuala Lumpur” en “Melaka” ga ik de “Cameron Highlands” weer met een bezoek vereren. Het is acht jaar geleden dat ik daar voor de laatste keer was, samen met een groep Hollandse jongens die ik in Melaka had ontmoet. Nu gaan we meer wandelen. De nieuwe bestemming is “Ipoh”, niet zo’n bijzondere stad maar het kleine oude gedeelte van de binnenstad is bijzonder. Het herbergt veel oude koloniale panden die zijn betaald met de opbrengsten van de tinmijnen zo rond 1900. Als afsluiting kijk ik nu alweer uit naar de “Dim Sum” en “Tandoori” in het oude “Penang”. Natuurlijk wordt hier weer wat gewandeld en mijn verjaardag gevierd.
Al met al lijkt het maar een klein uitstapje maar voor mijn gevoel is het meer dan welkom na de drukke feestdagen.

Thailand, Thai Boxing met Nederlandse inbreng

Pattaya, 04/01/2008

Het was al heel lang geleden dat ik het echte "Thaise boksen" oftewel "Muay-Thai" in het echt had gezien. Natuurlijk had ik het nog wel een keer op de TV gezien als op een zaterdag of zondag een groepje Thaise mannen bij elkaar zaten en oe en aah geluiden produceerde. Maar dit werd het echte werk!
Tijdens één van mijn wandelingen zag ik grote spandoeken hangen over de op handen zijnde gevechten. Twee wereldkampioenschap gevechten met een middelmatig voorprogramma. Bij Rini van de “Pinocchio” kwam het ter sprake en door het enthousiasme was het zo beklonken. We zouden met een flinke groep de wedstrijden gaan bezoeken. Nestor regelde de kaartjes en niets stond een mooie avond “Thai Boxing” in de weg.
Om zeven uur zouden we verzamelen bij de “Pinocchio” en gelukkig was iedereen net op tijd.
Bernie en Peet, Nestor met zijn vriendin, Arjen en een Belgische vriend van Nestor gingen samen met mij op zoek naar een taxi die ons bij het “Fairtex Boxing Stadium” zou afzetten. Na onderhanden in het Thai had Arjen het geregeld en we waren onderweg. Helaas is Arjen zijn Thai niet zo goed als hij zelf denkt en zo kwamen door een foutje in de communicatie terecht bij een sportschool met dezelfde naam aan de andere kant van de stad. Na tussenkomst van Nestor’s Thaise vriendin reden we even later weer naar dé andere kant van de stad.
Deze kleine vertraging kon de pret niet drukken en we allemaal klaar voor de avond. Het zou een opwindende avond worden met in totaal acht gevechten waarvan twee titel gevechten. Bij aankomst in het “Fairtex Boxing Stadium” viel de drukte mij enigszins mee. Later bleek dat er elke week wel twee van die boksavonden worden georganiseerd en zo zie je dan meteen dat er niet al teveel van de toeristen in deze sport zijn geïnteresseerd. Wel veel Russen in de zaal met de gebruikelijk overmaatse elektronica. “Je kan je het veroorloven dus koop je het grootste dat op voorraad is”, lijkt hier de slagzin te zijn.
Nog voordat de eerste partij was begonnen zaten we met een koud biertje in de hand aan de ring. De omroeper was druk bezig in het Thai en via de vriendin van Nestor kregen we te horen dat de eerste partij wat later zou beginnen omdat één van de boksers nog zat eten. “Een paar frikadellen speciaal?”, flitste er door mijn hooft.
Een trompettist van een kwaliteit die bij de fanfare alleen maar mocht playbacken opende de avond met een deuntje waarvan ik verdenk dat het het volkslied van Thailand was. Iedereen stond netjes op en applaudisseerde enthousiast aan het einde van het treurig slechte optreden van de trompettist. De arme man kreeg zo waarschijnlijk de indruk dat hij weer een goede solo op de trompet achter de rug had.
De meeste partijen waren tussen een blanke en Thai. Zo waren de organisatoren er in ieder geval zeker van dat er ook in de zaal twee partijen ontstonden en dat zou de sfeer zeker verhogen. Ongemerkt werd je langzaam supporter van je eigen soort. Met uitzondering van een neger uit Amerika die was ingevallen voor een geblesseerde Rus.
Natuurlijk kon je ook een illegaal gokje wagen bij een onbetrouwbare Thaise man. Alhoewel gokken ten strengste verboden is bij de wet en zodoende altijd onbetrouwbaar is. Één van de jongens ondervond dit aan den lijve. Hij won zijn weddenschap maar de Thaise man zei dat hij had verloren. Ik zat er zelf naast toen de weddenschap werd afgesloten. Na een beetje aandringen werd de inleg teruggegeven en was het probleem voor de jongens opgelost. Een staatsloterij oplossing met een “eigen geldje”. De Thaise man had niets verloren en mijn vriend had zijn geld terug. Allebei blij dus! Alleen Arjen was niet al te blij en bleef doorzeuren over deze oplossing. Heel vreemd want hij had er weinig mee van doen.
Adrenaline werd langzaam toegevoegd aan je bloed en elk gevecht werd spannender en feller totdat je bij het titelgevecht onbewust zelf zat mee te schoppen. Het laatste gevecht was een klapper. De Nederlander “Ricardo van den Bos” versus de Pool “Tomaz Wozack”. Na het klinken van het eerste belsignaal stormde Ricardo op de Pool af en het was duidelijk dat de Nederlander niet in de stemming was om vijf ronden te vechten. Binnen een minuut vloeide er uit een gescheurde wenkbrauw voldoende bloed om het hoofd van de Pool in een rood witte Poolse vlag te veranderen. De verlossende bel kon voor de grote man uit Polen niet snel genoeg komen. Grote kerels van ruim honderd kilo die op elkaar klapten met de kracht als van kleine personen auto’s.
Ik had geen gulden meer overgehad voor de kansen van de Pool na het zien van de eerste ronde. Maar de tweede ronde had een verrassende wending en volgens Peet en mijzelf was die zelfs gewonnen door de Pool. Vanaf de derde ronde ging het allemaal gelijk op en de tijd leek sneller te gaan.
Vijf ronden lang vlogen deze kemphanen op elkaar af en uiteindelijk was het voor ons niet duidelijk wie de uiteindelijke winnaar zou zijn. De meningen waren verdeeld en gespannen luisterden we naar de uitslagen van de drie scheidsrechters langs de ring. 48-46, 48-47 en 48-46. Het titelgevecht was beslist in het voordeel van “Ricardo van de Bos”! Duidelijk teleurgesteld verliet “Tomaz Wozack” de ring met de kleine zilveren medaille in zijn hand de ring. Maar dit zal zeker niet het laatste zijn wat we van hem zullen horen.

Het was een leuke en opwindende avond geweest die ik iedereen te volste kan aanbevelen als je ooit in Thailand bent.

Thailand, Thai Boxing met Nederlandse inbreng

Nederland, het nieuwe jaar is begonnen

Zaltbommel, 01/01/2008

Het is vreemd om 2008 te typen op mijn toetsenbord. Het zal de eerste paar weken nog wel fout gaan. 2007 ligt alweer achter ons en het is geen slecht jaar voor mij geweest. Een paar dieptepunten en er zijn me weer een paar goede vrienden en bekenden ontvallen, maar ik praat liever over de hoogtepunten.


Mijn top drie van hoogtepunten voor het jaar 2007 staan vast.

Op de 1e plaats staat met stip! Het einde van mijn chronische diarree door verkeerde medicijnen.

Op de 2e plaats staat mijn bezoek aan Zuid-Korea, wat een schitterende bestemming waar ik zeker nog een keer naar terug ga.

Op de 3e plaats staat mijn bezoek aan Borneo, jammer dat het allemaal wat anders was gelopen dan verwacht maar ik kan toch terugkijken op een mooie reis met mijn vriend Tettje van Malsen.

Voor 2008 zijn de kaarten al geschud en veel vliegtickets geboekt. Zo vertrek ik over enkele dagen voor een week naar mijn geliefde Melaka in Maleisië samen met mijn vriend Henk de Vries.
Na dit korte uitstapje wordt het pakken en voorbereiden voor mijn eerste reis van het jaar. De bestemming is Sri Lanka. Er is al veel gelezen en wat ik heb gelezen is heel boeiend. Ik kom al tijd te kort en in 28 dagen zal ik eerst zoveel mogelijk van de oude hoofdsteden proberen te zien. Na Sri Lanka is Maleisië weer aan de beurt voor de nu traditionele Formule 1 race in Kuala Lumpur. Ik ga alweer voor de 9e keer!!

In 2007 heb ik meer dan dan 200 verhalen geschreven en een kleine 1900 kilometer gelopen. Ik hoop dat jullie in het komende jaar mijn verhalen weer met plezier lezen en van mijn kant zou ik vaker een opmerking van jullie zijde zeer op prijs stellen. klik gewoon op de letters onder het verhaal "reacties".

Thailand, fijne dagen gewenst

Pattaya, 25/12/2007

Ik wens jullie allemaal een fijne kerst en een voorspoedig 2008.
Het is een kort jaar geweest en ik kan het bijna niet geloven dat we alweer aan de laatste zeven dagen van het jaar zijn begonnen.
Het is een bekend feit dat wanneer je plezier hebt de tijd vliegt en als je je verveeld de tijd kruipt. Het is nu eenmaal niet anders.
Helaas heb ik ook weer dit jaar enkele goede vrienden en bekenden verloren, eens te meer een drijfveer voor mijn reislust. Voor 2008 heb ik alweer enkele mooie reizen op het programma staan en als de "Lord Buddha" het toestaat zal ik weer veel mooie plaatsen bezoeken en leuke mensen ontmoeten.

De wereld is als een boek, als je thuis blijft lees je alleen de eerste bladzijde.
de Buddha, 563BC-483BC

Thailand, terug in de tijd

Pattaya, 16/12/2007

Het weekend van schijnheiligheid is voorbij. Gelukkig!
Op de vrijdag werd er eigenlijk gewoon doorgegaan met de dagelijkse bezigheden onder een deken van duisternis en de muziek zachter.
De zaterdag was een ander geval, het is nog steeds onbegrijpelijk dat het ene restaurant openlijk bier/alcohol serveert en de buren door de politie worden gesloten en opgesloten. Bedrijven van Thaise eigenaars draaien gewoon door terwijl een instituut als “Shenanigans Irish Pub” gewoon wordt verboden bier te serveren bij het eten,
De zondag was nog eens compleet anders. In het nieuws was er al verteld dat bijna iedereen zijn stem had uitgebracht en dat er weinig stemgerechtigde meer werden verwacht. Alhoewel het officieel verboden was tot middernacht werd er op Jomtien Beach al rond de middag openlijk bier/alcohol gedronken. Honderden Thai lagen met hun families op matten Som Tam te eten en flessen Johnnie Walker te legen. In Pattaya City was het nog onduidelijker wat nu wel of niet mocht. Het varieerde van bier uit koffiemokken tot gewoon een flesje op de bar.
Het is wel zo dat alle getroffene van deze belachelijke regel het er over eens zijn dat het zo nog wel te doen is. Het is misschien wel een spannende onderbreking van de gewone dag.

Thailand, de kerst én de verkiezingen staan voor de deur

Pattaya, 14/12/2007

Het is alweer 14 december en de kerst en de jaarwisseling staat voor de deur. Hier in Thailand worden de feestdagen nog eens extra opgeluisterd met de verkiezingen. Het is natuurlijk altijd fijn als er na een bloedeloze staatsgreep de democratie weer wordt hersteld. Alleen deze keer hebben de verkiezingen extra veel invloed op de het wel en wee van de vakantiegangers.
Wat is er mis? Het is mijn, en met mij velen, mening dat de timing compleet verkeerd is. De generaal had de verkiezingen beloofd voor het einde van het jaar en moest uiteindelijk toegeven om geen gezichtsverlies te lijden. En dat gezichtsverlies is natuurlijk iets dat ten koste van alles moet worden voorkomen. Zeker omdat in de Thaise cultuur gezichtsverlies de grootste schande is die je kan overkomen. Het werd uiteindelijk 23 december voor de datum van de verkiezingen.
Het effect van deze datum is dat er ook voorverkiezingen moeten worden gehouden in verschillende provincies en zo ook in Chonburi, de provincie waarin Pattaya ligt. Het probleem is dat er enkele dagen niet mag worden gedronken. De Thaise wet schrijft voor dat er op de dag voor de verkiezingen vanaf zes uur en de dag na de verkiezingen tot middernacht geen alcohol mag worden verkocht in supermarkten en cafés. Thai zijn grote drinkers en de drank zou ervoor kunnen zorgen dat dronken mensen een verkeerde stem zouden uitbrengen. De dag na de verkiezingen is gekozen omdat er anders grote vechtpartijen zouden kunnen uitbreken tussen de aanhangers van de verschillende politieke partijen. Voor de vakantiegangers in Pattaya en de rest van Thailand houdt dit in dat er drie aaneengesloten dagen niets anders op zit dan op je kamer tv te kijken. Alle bars en cafés zijn dicht, restaurants mogen open maar die kunnen zelfs geen wijn bij het eten schenken. En dat twee weekends achter elkaar. Goed bedacht zou ik zeggen vooral als je hier twee weken op vakantie komt en niet in de gelegenheid bent om je geld op te maken.
Het is een vreemde wereld. Natuurlijk heeft ieder land zijn eigen wetten en eigenaardigheden, maar dit zou zelfs te gek zijn voor de regering van Maleisië die in de ogen van velen toch een streng islamitische weg volgt. Het is jammer voor de toeristen en ik weet zeker dat er velen volgend jaar niet meer zullen terugkeren.

Gezelligheid kent geen tijd!

Thailand, "Hiep Hiep Hoera" voor Koning Bhumibol Adulyadej

Pattaya, 05/12/2007

Vandaag is het de verjaardag van koning Bhumibol Adulyadej. De overal gerespecteerde vorst heeft de mooie leeftijd van tachtig jaar gehaald en zit al meer dan zestig jaar op de troon.

Hartelijk gefeliciteerd Koninklijke Hoogheid, nog vele jaren.
Hieronder staan een paar films over het leven van koning Bhumibol Adulyadej en wat hij voor Thailand en de Thaise bevolking betekend.

Deel 1/4 over het leven van de koning van Thailand

Deel 2/4 over het leven van de koning van Thailand

Deel 3/4 over het leven van de koning van Thailand

Deel 4/4 over het leven van de koning van Thailand

Nederland, de tienduizendste bezoeker is langs geweest!

Zaltbommel, 03/12/2007

Na precies één jaar en dertien dagen is de teller de 10.000 gepasseerd. Bedankt voor al jullie bezoeken en de steun die ik heb gevonden. Ik weet nu in ieder geval dat ik het niet voor niets doe.
Ik hoop dat ik in het komende jaar weer veel inspirerende verhalen kan schrijven en dat jullie er net zoveel plezier aan beleven tijdens het lezen als ik heb tijdens het reizen en het schrijven.
Volgend jaar staan er vijf grote reizen op mijn agenda naar uiteenlopende bestemmingen. De landen zijn nog een verrassing maar de manier waarop ik reis is al bij jullie bekend.
Nogmaals bedankt en ik hoop voor 20 november 2008 de twintigduizendste bezoeker op mijn weblog te hebben gehad.

Voor deze keer een 10.000 klapper

Thailand, Viagra verstevigd de verkiezingen in Thailand

Bangkok, 30/11/2007

Kandidaten die volgende maand meedingen in de fel bestreden Thaise verkiezing zijn Viagra aan het aanbieden in ruil voor stemmen, waren de beschuldigingen deze vrijdag.
Oudere mannelijke kiezers worden gelokt met de kleine blauwe pil die wordt gebruikt bij de behandeling van seksuele disfunctie bij sociale functies, beweerde Sayan Nopcha, een strijdster voor de People Power Party (PPP) in het Pathum Thani, in de buurt van Bangkok.
"Één politicus geeft Viagra om aan populariteit winnen en stemmen te ronselen. Ik denk dat dit een zeer slechte manier van stemmen te kopen is," vertelde Sayan de Bangkok Post. Zij toonde journalisten twee tabletten als "bewijs" van haar beweringen en waarschuwde dat goedkope Viagra substituten zeer schadelijk kunnen zijn voor de gezondheid van de kiezers.
De op 23 december gehouden algemene verkiezingen geven de macht terug aan het volk dat na de in september 2006 gepleegde staatsgreep d'etat een militair - benoemde regering aan de macht had.
De PPP, alom beschouwd als een satellietpartij voor de afgezette premier Thaksin Shinawatra vecht fel in de aanloop naar de verkiezingen tegen 40 andere partijen voor 480 zetels in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.
Er zijn 4200 kandidaten voor de te vergeven zetels waarom deze verkiezingen draaien. Critici van de verdreven premier beweren dat zijn blauwe "Viagra", zijn recente aankoop van Manchester City Football Club in Engeland symboliseert en hij probeert zijn naam in het nieuws te houden in het voetbal gekke Thailand. Manchester City contracteerde onlangs drie jonge Thaise spelers waarvan het hoogst onwaarschijnlijk is dat ze ooit in aanmerking komen voor het professionele eerste team, maar het nieuws is wel fascinerend voor Thaise kiezers.
Stemming kopen is traditioneel geworteld op het Thaise platteland waar kiezers meer onder de indruk zijn van harde contanten dan oppervlakkige ideologieën. De Kiescommissie heeft de teugels van de regels voor de Verkiezing zo ver aangehaald dat zelfs het weggeven van T - shirts en frisdranken kan worden gecensureerd.
Sayan weigert de naam van de politicus te noemen omdat hij zei dat het moeilijk is om te bewijzen. De zeer populaire drug wordt verondersteld alleen te worden gebruikt op advies van de arts, maar kunnen worden gekocht over de toonbank in Thailand. Het is echter te duur voor de meeste Thai. (DPA)
(Bron:Bangkok Post)

Thailand, Loi Kratong

Pattaya, 24/11/2007

Loi Kratong is het Thaise feest van het licht. Dit feest wordt op de avond van de volle maan in november gevierd.
Als de maan opkomt, verzamelt iedereen zich bij de rivier, waar lampionnen van bladeren in het water worden gelegd. De wegdrijvende lichtjes nemen het ongeluk met zich mee. Vervolgens wordt er een verhaal over één van de vorige levens van de Boeddha verteld over prins Vessantara, die beroemd was om zijn medeleven en vrijgevigheid.
Het Loi Krathong festival, of het 'Festival van Lichtjes', is een van de meest bekende festivals van Thailand. Tijdens volle maan in november verzamelen alle Thais zich langs rivieren, kanalen en meren om aldaar hun 'krathong' te water te laten.
Een 'Krathong' is een bootje, meestal in de vorm van een lotusbloem, gemaakt van bananenbladeren en simpele materialen,met daarop een kaars, wierookstokjes en wat Thais muntgeld. Verder zijn de 'Krathongs' vaak versierd met bloemen en figuren uitgesneden in fruit en groente.
De 'Krathong' is een offer voor 'Mae Khongkha', de 'Moeder van het Water'. De Thais geloven dat bij het wegdrijven van de 'Krathong' ook zonden en ongeluk zullen weggaan. Hoe verder de 'Krathong' wegdrijft en hoe langer de kaars blijft branden, hoe meer voorspoed en geluk in de toekomst.
Het Loi Krathong festival gaat terug naar de tijd van het koningschap van koning Sukhothai in Thailand, zo'n 700 jaar geleden. Het wordt gevierd aan het einde van de regentijd, bij de oogst van de rijst. Eigenlijk is het een Hindoe-traditie: de god van het water bedanken voor "alle regen". Verschillende Boeddhistische tempels organiseren in Maleisië het Loi Krathong Festival.
Loi betekent "drijven" en Krathong is een kom, die normaliter van bananenblad gevouwen is, in de vorm van een lotus bloem. Gewoonlijk heeft de krathong een kaarsje, wierook en een muntje. Tegenwoordig kopen de mensen een krathong meestal van een handelaar.
In de maanden oktober en november de stromen bij kust de rivieren en kanalen door de hevige regenval nog wel eens over. Het regenseizoen eindigt en na maanden lang werken op de rijstvelden hebben de boeren eindelijk eventjes rust. Ze werkten van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Nu breekt hun rusttijd aan. De boeren moeten nu nog 6 weken wachten voor de oogst. Terwijl ze wachten, besteden ze hun tijd op een vrolijke manier. Eén van deze vrolijke momenten, die ze doormaken is de traditie van de Loi Krathong. Je kunt zo'n krathong zelf maken, maar tegenwoordig kun je ze gewoon bij een handelaar kopen. Deze worden dan geïmporteerd uit Thailand. ook zijn er stalletjes, waar je wat te eten kunt kopen en er zijn goochelaars. Zo wordt dit feest een beetje gecommercialiseerd.
Naast het kaarsje, muntje en wierook, doen sommige er ook een stukje van zichzelf in: een nagels, haar of zo. Zodat een deel van henzelf naar de goden gaat. Ze hebben ook hun mooiste kleren aangetrokken. Bij volle maan in de twaalfde maanstand (meestal midden november), is het feest van de Loi Krathong. Op die avond (bij volle maan) dragen de mensen hun krathong naar de oever van de rivier. Nadat het kaarsje en de wierook is aangestoken, wordt de krathong het wateroppervlak opgeduwd. Enkele zullen hun handen naar de hemel heffen en gaan bidden. Anderen wachten, totdat de krathong volledig uit beeld is verdwenen.
(bron: Wereld Feesten Almanak)

Enkele foto's uit het album

Thailand, van afstel komt uitstel?

Pattaya, 22/11/2007

Nee, niet in alle gevallen. Mijn verkoudheid wil maar niet verdwijnen, hij is alleen verplaatst van mijn voorhoofdholte naar mijn bronchiën.
Hier bovenop kreeg ik een uitnodiging voor een feestje wat ik niet kon afzeggen. Een meisje dat ik al een paar jaar ken gaat trouwen met een Engelsman en zij heeft eindelijk haar geluk gevonden.
Wat zijn nu de plannen? Allereerst is het komend weekend weer “Loi Kratong”. Een mooi feest in Thailand waarbij iedere vrouw zich in traditionele kleding steekt. Mooie foto’s en een mooie avond met veel eten en drinken.
Wat is er nu over van mijn Laos trip? Heel weinig! Het is niet aan te raden om rond de kerst te gaan reizen in Thailand, de bussen zijn al maanden uitverkocht en het beste is gewoon op de plaats blijven zitten. Er zijn nog twee weken te vullen en misschien ga ik een kleine trip in Thailand maken.

Eergisteren was het precies een jaar geleden dat ik met mijn weblog ben gestart. Voor mij is het een hele openbaring geweest om jullie op de hoogte te houden van mijn reizen via dit medium. Ondertussen zijn er 260 verhalen gepubliceerd en/of in voorbereiding. Ik ben er erg blij mee en ik hoop jullie ook.
Ik heb de teller op de weblog aangepast en berekend hoeveel bezoekers ik ongeveer over een jaar zou hebben gehad. Ik weet het, het is maar een berekening maar zo staat de teller in ieder geval vanaf het begin aan.

Voor nu, ik kijk het gewoon aan. Mijn rugzak staat klaar en ik kan op ieder moment zo in de bus stappen om wat te gaan zien.

Thailand, keelontsteking

Pattaya, 12/11/2007

Morgen zou het dan zover zijn. Ik zou vertrekken naar zuid Laos voor een tour van een week of vier.
Helaas, net als vorige keren heb ik in het hotel in Singapore weer een zware verkoudheid opgelopen. Weer in kamer 410! Het is nu toch echt de laatste keer dat ik daar heb geslapen, de volgende keer ga ik proberen iets luxueuzer te slapen en ik ben ook bereid om daar wat meer voor te betalen. Zuinigheid is niet altijd een goede raadgever.
Nu twee weken na aankomst in Thailand lig ik nog steeds het grootste gedeelte van de dag op bed. Na een flinke berg medicijnen is de koorts nu weg maar mijn neus zit nog steeds dicht en het drukkende gevoel in mijn schedel maakt me duizelig. Ik ben ook snel moe en na het eten slaap ik meteen weer een uur of twee.
Gelukkig heb ik mijn laptop en kan tijdens de weinige momenten dat ik mij goed voel in ieder geval nog wat schrijven. Voor nu is het uitzieken en ik hoop volgende week met een week vertraging alsnog op pad te gaan. Ik hou jullie op de hoogte.

Thailand, na twee weken weer in Thailand

Pattaya, 30/10/2007

Zo, het zit er weer op en ik ben terug in Thailand. Natuurlijk heb ik heerlijk uitgeslapen en ben lui opgestaan. Rustig douchen en scheren, een broodje ei op de kamer met een kopje koffie en iets over elf uur stapte ik het hotel uit. De lucht in de verte zag er dreigend uit en onderweg naar de luchthaven vielen de grote druppels al uit de lucht.
Het maakt mij niet zoveel uit om op een luchthaven te wachten. Of ik nu in mijn hotelkamer zit of ik zit op de luchthaven. Lood om oud ijzer, wachten moet je toch. Alleen op de luchthaven voel ik mij rustiger, er kan dan weinig meer misgaan.
Onderweg dacht ik na over de ophef van vloeistoffen en gels in de handbagage. Ik reis nu eenmaal met alleen cabinebagage en dan ga je kijken of je legale toiletspullen kan kopen. Het antwoordt hierop is NEE! Drogisterij na drogisterij heb ik afgezocht voor tandpasta, shampoo en contactlensvloeistof. De meeste zijn altijd nog 120 ml of ultra klein 50 ml, dat zal wel afstammen van een Engelse inhoud of gewichtmaat.

Ik vraag mij af hoelang deze grondstoffen en mankracht verspillende operatie nog zal duren. Maar zouden de producenten hierop inspelen? Nee, natuurlijk niet. Want alles wat aan de ene kant wordt weggegooid moet aan de andere kant weer worden gekocht, we spreken hier over een miljardenspel. De andere zijde is dat wij als consumenten altijd een schuldgevoel van verspilling en vervuiling wordt aangepraat. Veel mensen zijn hier gevoelig voor en zitten ’s avonds in het donker met een dikke trui aan voor de plasma of LCD TV. Wij zijn niet de vervuilers en verspillers! Het zijn de producenten die hier verspillen en vervuilen! Wij worden met de meest ingenieuze marketinginstrumenten bespeeld om de economie maar draaiende te houden. Men schrikt er zelfs niet voor terug om hulpeloze hardwerkende burgers onnodige consumentenleningen met wurgrentes aan te praten.
En dan maar praten over de opwarming van de aarde. Dertig jaar geleden was het “Greenpeace” die tegen de kerncentrales streed. Het enige alternatief wat we hadden was gas en olie/kolen. Nu zijn diezelfde mensen tegen gas en olie/kolen gestookte elektriciteitscentrales en wordt kernenergie aangevoerd als de energiebron voor de toekomst. Zo hou je natuurlijk wel iedereen voor de gek en je blijft zelf aan het werk. Wij als consumenten hebben natuurlijk wel invloed op wat er met onze aarde gebeurd, maar goede plannen zoals gratis openbaar vervoer worden meteen de grond in geboord omdat de regering dan een aanzienlijk bedrag aan accijnzen en belastingen op de benzine zou mislopen. En hier komt dan de koolstofdioxide weer om de hoek. Het zou goed zijn voor het milieu en slecht voor de staatskas. Wie wint in dit dilemma? De staatskas natuurlijk, en ondertussen blijft men ons een schuldgevoel aanpraten.
Op de vraag of ik mij schuldig voel omdat ik veel gebruik maak van vliegtuigen moet ik negatief antwoorden. Nee, in zijn geheel niet. De schuld ligt bij onze regeringen met hun dubieus verstrengelde belangen in de industrie. Op het gebied van het milieu en de beveiliging tegen een zogenaamde terroristische aanslag met een vliegtuig. Wanneer men alle gemaakte kosten voor de beveiliging op alle luchthavens ter wereld van één dag zou samenvoegen dan is er geen enkel bedrijf die deze verspilling zou accepteren. De kosten wegen niet op tegen het risico! Deze kosten zouden misschien wel genoeg zijn om een heel hongerlijdend continent te voeden. Maar is dit belangrijk? Nee, geld verdienen wel en ook op de beveiliging zit BTW en het houdt mensen van de straat. Dit alles in het belang van onze grote beschermer, “de Staat”.
De samenzwering die wij de “Democratische Regering” noemen.
Salonsocialisten die er alleen maar op uit zijn om een plaats in de geschiedenisboeken te krijgen en de zakken van hun vrienden te vullen. Aan het einde van hun carrière wachten er dan wel een dozijn aantrekkelijke commissariaten met een gulle beloning. De ene hand wast de andere ten slotte.
“Brood en spelen” was het in de Romeinse oudheid. “Arbeit macht Frei” zette Hitlers legers van werkelozen aan het werk en bouwden de “Autobahn”, samen met goed uitgewerkte en doordachte propaganda. De regeringen van nu spelen in op de angst voor de toekomst, het welzijn van onze kinderen. Men strijd tegen het terrorisme maar de regeringsleiders namen massaal afscheid van de bedenker, Yasser Arafat. “Angst” is het wapen van deze tijd. Angst voor het milieu en angst voor terrorisme. Niets is zo eenvoudig in bedwang te houden dan een kudde bange mensen.

Helaas was mijn vriend niet op de luchthaven en moest ik een alternatief vinden in de vorm van de bus. De Airportbus reed in ongeveer veertig minuten van de “Suvarnabhumi” luchthaven naar het “Ekemai” busstation. Alwaar de bus naar Pattaya vertrekt. Deze tweede bus deed er ongeveer twee uur over, de totale kosten ongeveer 271 Baht per persoon.
Morgen gaat mijn gewone leven weer beginnen en worden de batterijen opgeladen voor de volgende trip naar Laos.

Singapore, de mangrovebossen van Sungai Buloh

Singapore, 29/10/2007

Ik was al wakker voordat de hoorn op de bouwplaats aan de overkant van mijn hotel acht uur blies. De kou had me gewekt en ik was niet meer in slaap gevallen. Misschien was ik wat koortsig geweest en had de temperatuur van de airconditioning te laag gezet. Maar het maakte weinig uit want vandaag zou ik op pad gaan.
Het zou iets totaal anders worden dan wat ik normaal zou doen in een stad. Ik had al vaker het natuurpark op TV gezien en dat zou mijn eerste bestemming worden. Het “Sungai Buloh Wetlands Nature Reserve”, een estuarium van een rivier met zijn unieke bewoners in het brakke water. De reis van ruim een uur bracht mij naar de noordwestelijke uithoek van de stadstaat.
Om half elf stapte ik uit de bus en had daarna nog een kilometer of twee te lopen voordat ik aan de poort van het park stond. In het weekend en op vakantie en feestdagen rijdt de bus tot aan de ingang, doordeweeks moet er worden gelopen. Gratis entree klinkt een Hollander altijd als muziek in de oren en daar stond ik dan met een plattegrond van het park in de ene hand en mijn GPS in de andere hand. Ik zou zeker niet verdwalen.
De droge regen of natte wind, noem het zoals je wilt, kwam al vanaf mijn vertrek neer. De lucht zag er niet echt naar regen uit dus had ik mijn regencape thuis gelaten. Stil stapte ik het grindpad op waar de steentjes knarsten onder mijn schoenen. Stilte is belangrijk in een park waar je wilde dieren wil zien. Goed onderhouden paden slingerden door een jungle en hier en daar waren observatiehutten en schuttingen neergezet. Je keek stil door smalle spleten naar de vogels en anderen dieren.
Ik stopte bij een paar van die hutten en alle vogels leken hetzelfde voor mij. Wel werd er een mysterie voor mij opgelost! Ik wist namelijk nooit aan anderen uit te leggen wat een zilverreiger was, nu wist ik het. In het Engels is het een “Great Egret”. De drie uitgezette wandelroutes kruisten elkaar hier en daar en in totaal heb ik ongeveer negen kilometer afgelegd. Mooi, insecten, vissen, vogels, krabben, kreeften, eekhoorns, monitorhagedissen en één slang, ik heb ze allemaal gezien. En wat was het meest interessant? Boomkrabben, deze kleine donkereschaaldieren klimmen gewoon in een boom als het tij op komt. Heel vreemd om te zien. Er was ook de mogelijkheid dat je een krokodil zou tegenkomen, gelukkig was dat niet zo want later las ik dat ze heel agressief zijn en in het verleden ook bezoekers hebben aangevallen. Het was al met al heel interessant en ook de kleine permanente tentoonstelling was leerzaam. De tijd was omgevlogen en ik was pas om half twee terug op het “Kranji MRT Station”. Ik had nog plannen gehad om een klooster te bezoeken op de terugweg maar dat bezoek schoot er bij in. Ik moest eerst eten want ik trok nu krom
van de honger. Het zou een lunch worden in de “Funan IT Mall” en dan kon ik ook meteen het nieuwe besturingssysteem voor de Apple bekijken. Heerlijke gefrituurde Dim Sum en noedels met kip in oestersaus, de dunne groentesoep was gratis. Totale kosten SGD 7,50. Na het eten bleef ik nog even nagenieten en maakte mij op voor de laatste zaken in Singapore. Eerst nog naar de “Apple Showroom” en dan naar “Adventure 21” in het “China Centre Point”. Ik had nog wat zaken nodig en wilde ook wel weten waar de reis dit jaar naar toe ging. De eigenaar was niet aanwezig maar hij zou zo terug zijn van zijn uitstapje. En inderdaad, na een kwartiertje stond hij voor mij. De nieuwe bestemming zou weer Nepal zijn, wel een nieuwe trek maar toch weer Nepal. Hij was er van op de hoogte dat daar niet mijn prioriteit lag.
We bespraken de toekomst en kwamen overeen dat we nu echt goed contact met elkaar zouden houden omdat ik echt graag met hem mee wilde op een trek in de bergen. De “Kilimanjaro” was nog steeds een optie en hij was ook bezig met wat nieuwe bestemmingen. Ik kijk er echt naar uit om volgend jaar december iets moois te gaan doen. Nu kan ik dus ook verklappen wat mijn bestemming voor november/december wordt. Laos! Midden november begin ik in het uiterste zuiden van Laos en kijk hoe ver ik in vier weken kan komen. Vientiane is een bestemming en vandaar kan ik dan weer Thailand in reizen.
Mijn dag en mijn verblijf in Singapore zat er nu bijna op. Een beetje internetten en rondhangen zouden de laatste inspanningen zijn van deze korte trip. Ik heb geen zin om een afscheidsbiertje te drinken en lag om elf uur op mijn bed. Morgen terug naar Thailand.

Singapore, ballen in mijn buik

Singapore, 28/10/2007

De laatste twee dagen stonden geheel in het teken van eten en bier drinken met oude en nieuwe vrienden. Ik voelde mij zaterdag overdag zo slecht dat ik vanuit de airconditioning van de McDonalds rechtstreeks naar de airconditioning van de Starbucks ging gevolgd door de airconditioning van mijn hotelkamer. Ik had in het geheel geen trek om ook maar wat te eten.
Moe en niet echt fit arriveerde ik voor mijn afspraak met Ilgan, hij had hetzelfde gevoel en verder dan een paar stukjes van een “Popia”, een soort koude loempia, kwam ik niet. We dronken een paar biertjes en eindigden bij “Bennie Carabau” voor een laatste biertje en dat was dat. Ik nam afscheid van iedereen en ging slapen ik moest tenslotte om acht uur op.
Ik voelde mij vanochtend een stuk beter dan gisteren, ik had dan wel slecht geslapen en vreemd gedroomd maar dan toch. Om acht uur op en om kwart over tien de taxi. Dat klinkt als ruim de tijd maar vandaag liep het van geen kant, ik besloot om voorlopig maar eens even niet te drinken. Het bier gaat me toch steeds slechter smaken, ik weet ook niet wat er aan de hand is.
De rugzak werd gepakt en ik liep er even snel uit voor een krantje en een broodje ei. Om tien uur precies stapte ik weer binnen in het hotel en in een poep en een scheet was ik op weg met de taxi naar het busstation. De bus stond al klaar en ik was blij dat ik met mij rugzak in de koele bus kon plaatsnemen, precies op tijd reden we het busstation uit op weg naar Singapore.
Ik voelde mij ongemakkelijk. De zaak van het visum, of beter gezegd, het niet hebben van een visum begon nu in me te rommelen. Drie lange uren had ik de tijd om er over na te denken wat er zou kunnen gebeuren. De meest positieve mogelijkheid was dat ik zo kon doorlopen en de meest negatieve was dat ik werd opgehouden en zo mijn bus zou missen om verder naar Lavenderstreet in Singapore te gaan. Die bussen blijven namelijk niet eeuwig wachten.
Met lood in de schoenen stapte ik de roltrap op die mij naar boven zou brengen in het “Immigresen” kantoor van Johor Bahru. Ik had een slechte rij en een paar mensen voor mij, donkergroene paspoorten dus waarschijnlijk Pakistani, werden aan een grondig onderzoek van de papieren blootgesteld. Het leek erop dat de beambte een “Pietje Precies” was. Ik zag mezelf al met een fikse boete achter de tralies. Zeven slagen met de rotan. De rij naast mij ging twee keer zo snel en ik keek zenuwachtig als een misdadiger om mij heen, het zweet parelde op mijn voorhoofd. Toen ik eindelijk aan de beurt was zette ik een gemaakte glimlach op mijn mond en gaf mijn paspoort aan de besnorde man aan de andere kant van het glas. Hij keek in mijn paspoort en keek daarna naar mijn gezicht. Hij bladerde verder en bestudeerde mijn onafgescheurde complete immigratiekaart.
“Eh, ik ben met de trein van Singapore naar Kuala Lumpur gegaan”, stotterde ik.
“OK, no probleem and have a nice day”, antwoordde hij.
Met drie doffe klappen kwam de stempel achtereenvolgens in mijn paspoort en twee keer op de immigratiekaart neer. Pfffffff, dat waren zorgen om niets geweest!
De bus stopte op nog geen kilometer van mijn hotel en na een uur of vijf in de bus is het fijn om even wat te lopen. Geluk was nu aan mijn kant, de eerste druppels daalde neer op het moment dat ik het hotel binnenstapte. Het was de voorbode van een wolkbreuk die een uur zou duren en de gehele straat blank zou zetten. Ik heb het zelden zo hard zien regenen hier in Singapore.
Zo staat er dertig centimeter water in de straat en zo loop je fluitend je hotel uit om een hapje te gaan eten en een wandeling door de stad. Nog één keer Indiaas en dan zou het weer een tijdje Thais en Chinees worden. Natuurlijk bij Komala’s en het smaakte weer erg goed. Tijdens mijn wandeling realiseerde ik dat het nu wel eens een flinke tijd zou kunnen duren voordat ik weer in Singapore kom. Ik heb al veel reizen gepland en geen van die bestemmingen gaan via Singapore. Ook de formule 1 race van volgend jaar wordt overgeslagen en zo zou het wel eens kunnen gebeuren dat ik volgend jaar helemaal niet in mijn geliefde Singapore kom.
Met deze gedachte in mijn achterhoofd probeerde ik wat voor morgen te plannen. Ik wil wel wat gaan doen op mijn voorlopig laatste dag in deze wereldstad. Ik had al heel wat keren een park met mangrovebossen op de TV gezien. Het moest gek zijn als ik dat niet kon vinden.
Net voordat ik bij mijn hotel arriveerde werd ik ingehaald door een groep mannen gekleed in gele gewaden, broeken en/of T-shirts. Ze droegen bosjes takken met bladeren en waren onderweg naar de tempel. Een toeschouwer vertelde mij dat het om Deepavali ging, dat had ik zelf ook wel begrepen. Wat wel interessant was dat ze vuurdansers waren. Gingen ze dan vuurdansen in de tempel? Nee, helaas niet. Ze waren net wezen vuurdansen ergens richting China Town. Misschien leuk om daar morgenavond eens even te gaan rondneuzen. Mijn lange dag zat erop en ik verlangde naar mijn bedje, morgen om acht uur op.