woensdag 12 januari 2011

India: “Vrede begint met een glimlach”

Kolkata (The best Inn)

Ik denk dat deze uitspraak van Moeder Theresa één van de beste is die ik ooit heb gehoord.
Vandaag was dus onze eerste echte dag in Calcutta. Laat ik het vanaf nu maar Calcutta noemen omdat de eigen bewoners van deze miljoenenstad haar ook zo noemen.
Met pijn in de heupen en anderhalf uur vroeger dan gepland, ik had de tijd van mijn iPhone niet aangepast, werd ik in een koude kamer wakker. Het was buiten nog donker en ik begreep meteen wat er mis was. In een minuut wijzigde ik de tijd en deed het licht weer uit. Deze anderhalf uur waren welkome extra minuten slaap na de lange dag van gisteren.
Bij de tweede kans ging het licht aan en als eerste werd er koffie en thee gezet. Wat is zo’n dompelaar toch een heerlijk attribuut om bij je te hebben. Vijf minuten eerder dan gepland arriveerde ons ontbijt en dat viel niet mee of tegen. Alleen de thee was te zoet en die kreeg ik dus niet weg. Mijn twee sneetjes geroosterd brood met omelet gingen wel goed naar binnen.

Nu was Calcutta aan de beurt en net na achten stortten we ons in deze vreemde wereldstad. We liepen wild met een beetje richtingsgevoel naar het noorden waar onze doelen voor vandaag lagen.

Het is heel moeilijk om te beschrijven wat je allemaal op een dag ziet. Ik hoop dat deze foto’s je een goede indruk geven van een stad als Calcutta.

Net voordat we het “South Park Street Cemetery” bereikten vonden we het tijd voor een kopje koffie en een snack. Natuurlijk waren we nog steeds een beetje angstig voor het echte straatvoedsel maar bij dit kleine professionele café zag alles er zo goed uit dat we ons maar aan een samosa waagden. Het smaakte me zelfs zo goed dat ik tegen beter weten in nog een tweede at.
Het “South Park Street Cemetery” is de hoofdbegraafplaats van de Engelse Oost-India Company en daarmee een verzameling van rijkelijk versierde graven van de rijken en nobelen uit een ver verleden.

Moeder Theresa is natuurlijk een icoon van menselijke opoffering en we wilden haar erfenis voor geen goud missen. Helaas arriveerden wij om vijf voor twaalf terwijl alles om twaalf uur alweer wordt afgesloten. Toch waren deze driehonderd seconden genoeg om te zien en te voelen hoeveel goed deze uitzonderlijke vrouw heeft gedaan voor de armen van Calcutta.

Met links en rechts foto’s schietend gingen we nu op weg naar de lunch in het rugzakcentrum dat Sudderstreet heet. In het “Super Chicken Restaurant” bestelden we een Indiase maaltijd zonder ook maar na te denken over wat voor eventuele ellende deze voort zou kunnen brengen. Het grote aantal buitenlanders gaf ons wel wat vertrouwen in de veiligheid van het voedsel en de kookkunsten van de koks.

Het was heerlijk en ik moet er zelf om lachen dat we zo angstig waren om te gaan eten. Mijn rechtervoet speelde weer op en gelukkig stonden we voor het Nationaal Indiaas Museum. Helaas mocht mijn cameratas niet mee naar binnen maar na een beetje aandringen werd het toch goedgekeurd en konden we het enorme witte gebouw betreden.

Nu was collectie niet één van de meest interessante die ik ooit gezien heb maar de entourage en de horden Indiërs maakten het tot een leuke belevenis.

Na een paar biertjes kozen we voor de gein een bakfiets als vervoer terug naar het hotel. Het kostte wel drie keer zoveel als een txi maar we hadden wel honderd keer meer plezier als we bij een verkeerslicht weer op gang werden geduwd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?