Nederland: Plezier aan de rivier

Zaltbommel (aan de Waal)

Het is ongelofelijk maar waar, de Ford Rimor camper staat alweer ruim een jaar op mijn naam! Niet dat we erg veel met de camper op pad zijn geweest want vorig jaar, voor onze vakantie, was het meer onderzoeken en testen. De proefrit die we vorig jaar hebben gemaakt smaakte wel naar meer.
En zo belandden we voor een lange vakantie in zuid-oost Azië. Dat was wel een vreemde periode! De wetenschap dat er in Nederland een oude camper in de stalling op ons stond te wachten maakte deze belevenis een beetje anders, minder intens en meer met een verlangen naar het einde om weer naar huis te gaan.
Bij thuiskomst hebben we meteen de camper van stal gehaald en begon er ook direct een periode van kleine en grotere (financieële) tegenslagen. Oké, ik besef dat een vier en twintig jaar oude camper gebreken kan hebben, en waarschijnlijk ook in de toekomst nog voldoende zal krijgen, maar de hoeveelheid kleine gebreken en de grootte van de kosten viel ons toch wel enorm tegen. So what? Gewoon laten repareren en betalen.Het is niet dat we klagen, daarvoor heb ik tijdens mijn reizen teveel ellende gezien.
Klagende mensen vindt ik zelfs heel eng. Dat zijn in mijn ogen mensen die niet tevreden zijn met wat ze hebben maar tegelijkertijd niet beseffen hoe slecht anderen het misschien wel hebben. Wel is de aaneenschakeling van tegenslagen niet heel erg welkom. Maar waar je niet tegen kan vechten moet je maar dragen!

We hadden ons dus zeer verheugd om in het voorjaar met de camper op stap te gaan in Nederland en België maar helaas heeft de APK daar een stokje voor gestoken. Een camper is een veredelde automobiel met veel mechaniek. Dat vergt onderhoud voor je eigen veiligheid en voor de veiligheid van anderen. En een rekening van de garage valt altijd tegen!
Garage de Bruyn is Zaltbommel heeft prima werk geleverd voor een eerlijke prijs. De camper is nu weer voor een jaar goedgekeurd en ik heb de verzekering van Ron gekregen dat het werk wat ze hebben gedaan de komende jaren niet meer zal terugkomen. Hij is bijna weer net zo goed dan wanneer de camper de fabriek verliet.
Zonder reclame te maken wil ik garage de Bruyn toch bedanken. Wat mij het meest bevalt is dat er goed overleg wordt gepleegd. Wanneer er meer dan een optie was om het probleem te verhelpen werd ik gebeld wat ik nu eigenlijk wilde, inclusief de verschillende prijskaartjes zodat ik nog beter een besluit kon nemen. Onze reserves hebben nog niet de mogelijkheid gekregen om weer aan te sterken en de volgende tegenslag stond voor de deur!
Terwijl we van de kosten van de garage bijkwamen ben ik eens kritisch naar de camper gaan kijken en naar de zaken die we misschien wel konden gebruiken. Na eindeloze uren lezen en onderzoeken ben ik tot de meest onwaarschijnlijke eindconclusie gekomen.
Voorlopig doen we nog niets! Niks geen nieuwe warm water boiler, geen zonnepaneel, geen 2e accu, nee, geen extra onderdelen die onderweg kapot kunnen gaan en die we waarschijnlijk toch niet zoveel gebruiken!

Technisch en motorisch is de camper weer in orde en staat ook nog eens op vier nieuwe banden, het enige dat ons nog rest voordat we richting het zuiden gaan om te overwinteren is een nieuwe distributieriem, de kachel schoonmaken en de koelkast nakijken. Dat gaat eind deze maand gebeuren.
Plezier met de camper hebben we toch wel, en niet eens zo ver van huis! Gewoon aan de Waal, de rivier waaraan ik ben geboren. Lekker zonnen, barbecuen en koud bier drinken. Een paradijs niet ver van de drempel van ons huis.

Het is nog geen half tien wanneer ik op vrijdagochtend op de parkeerplaats aan de Waal verschijn. De verste parkeerplaatsen zijn nog steeds leeg en ik parkeer meteen op de, in mijn ogen, beste plaats dicht bij het strand en het water met een mooi uitzicht op de brug over de Waal.
De zon probeert door een dunne wolkendeken te breken en ik heb alle vertrouwen dat hij daarin gaat slagen. Het is buiten al twee en twintig graden en een heerlijk verfrissende bries blaast over het koele water van de rivier. De overdadige regen van de afgelopen dagen heeft het peil van de rivier doen stijgen en de kribben liggen net niet onder water. Vakantie voor de deur.

Een bakkie koffie en de balans opmaken! In de haast om hier zo snel mogelijk te komen ben ik veel vergeten! Maar wanneer je nog niet eens 500 meter hemelsbreed van je huis bent valt dat wel mee. Ik ga straks toch nog even naar huis. Met een mok koffie binnen handbereik begin ik aan de laatste bladzijden van 1q84 (boek 2) van Haruki Murakami, een raar verhaal dat vreemd genoeg toch blijft boeien.

Deze eerste dag komen we gemakkelijk door, wat boodschappen doen, wat lezen en veel nadenken. De eerste conclusie van de deze dag is eigenlijk een voor de hand liggende. We zullen vaak wild gaan staan - een term om zo maar ergens je camper te parkeren en hopen dat de dienaren van de wet niet langs komen - dus moeten elektriciteitsvreters zoveel mogelijk worden vermeden.
De magnetron verdwijnt na het weekend uit de camper! Naast het feit dat we hem alleen kunnen gebruiken wanneer we aan de paal staan neemt hij ook veel plaats in. En dat is ruimte die we goed voor andere dingen kunnen gebruiken.
Na het voortreffelijke avondeten, kip kerrie met rijst, weet ik ook dat de kleine keuken in de camper geen probleem zal zijn. We kunnen koffie zetten, eenvoudige lunchgerechten opwarmen en de grotere stukken vlees gaan op de Cadac Safari Chef. Omdat we veel rijst en pasta  eten en aardappelen bijna volledig van ons menu zullen verdwijnen zal dat ook een lager gasverbruik opleveren.
Om acht uur gaat de tv aan en een vorige test heeft uitgewezen dat we ongeveer voor 10 uur tv in de accu hebben zitten voordat die leeg leeg is. Mijn MacBook kan helaas niet via de omvormer worden opgeladen! En dat is jammer. Ik had er wel iets over gelezen dat sommige gevoelige elektrische apparatuur niet zou kunnen werken via een omvormer maar dat het mijn MacBook lader is is wel een tegenvaller. Er blijven nu maar twee mogelijkheden over. Laden wanneer er 220/240 Volt aanwezig is of een 12V lader kopen. Ik neig naar de laatste oplossing.
Wanneer om half een de omvormer begint te piepen dat de accu bijna leeg is kijken we elkaar verbaasd aan. ”Dial M for Murder” is net begonnen en die lege accu gooit roet in het eten. Dan maar naar bed! Terwijl ik de laatste slokjes van mijn witte wijn drink denk ik na over de oorzaken en de mogelijke oplossingen.
Op zaterdagochtend ben ik om half zes alweer klaarwakker! Vreemde geluiden op een vreemd moment op een vreemde plaats. Vanachter de veiligheid van een verduisteringsgordijn zie ik vier vreemde snuiters die nogal zenuwachtig een in plastic gewikkeld pakje van hand tot hand laten gaan. Als je het mij vraagt is het een drugsoverdracht. Hoewel de spleet onder het verduisteringsgordijn nog geen halve centimeter breed is heb ik toch het oncomfortabele gevoel dat ze me kunnen zien. Beelden uit de film “De cliënt”, naar het boek van John Grisham, verschijnen voor mijn ogen.
De vier stappen weer in hun voertuigen en verdwijnen van de parkeerplaats aan de Waal. Het is zaterdagochtend, de zon zoekt net zoals gisteren weer haar plaats omhoog aan de blauwe hemel. Terwijl Lyka nog in dromenland verkeerd ga ik verder met mijn boek. Er zijn nu nog maar enkele bladzijden te gaan en “Boek 3 van de trilogie 1q84” komt in zicht.
Nog voordat ik de plaatselijke Albert Heijn heb bezocht voor de dagelijkse boodschappen ontvang ik bezoek in de vorm van de medewerkers van de “Handhaving”, een mengeling van burgerwacht en politie. Een vriendelijk gesprek waarin mij kenbaar wordt gemaakt dat ik hier niet in de camper mag overnachten. Dat doen we ook niet! Mijn vrouw gaat naar huis en ik bewaak de camper.
‘Slaapt u ’s nachts in de camper?’
‘Nee, ik slaap overdag, wanneer mijn vrouw weer terug is.’
Twee verbaasde gezichten staren mij aan en vertrekken, zonder nog een woord te hebben gezegd, niet veel later. Na het winkelen en het ontbijt ruim ik nog wat rotzooi op de parkeerplaats op, dat zwerfvuil, achter gelaten door de recreanten, is ook voor ons geen gezicht.
De donkerrode vlekken op de buienradar voorspellen weinig goeds voor de middag. Hoewel de zon nog volop schijnt komt het noodweer langzaam dichterbij. We kunnen het slechte weer hier uitzitten of toch maar terug naar huis rijden. We kiezen voor het laatste.
Ondanks dat het weekend veel korter is geweest dan we hadden verwacht hebben we weer voldoende geleerd. Oefening baart kunst! En dat oefenen zullen we nog wel veel doen, ook wanneer we definitief op weg zijn.

Nederland: Een teken van leven

Zaltbommel

Dat waren weer ruim een handvol slechte weken!
Een zware depressie, opgestoken begin juni en aangewakkerd door een aaneenschakeling van persoonlijke problemen. Over die persoonlijke problemen schrijf ik later misschien nog wel eens. Niet dat ze geheim zijn of ik me ervoor schaam. Ze zijn van dien aard dat diegene die ze heeft veroorzaakt zich er diep voor moet schamen.
Misschien, want wat me is overkomen heeft mijn vertrouwen in de Nederlandse maatschappij en de mensheid in bijzonder zeer geschaad. Nog steeds raast die ene vraag me door mijn hoofd of we, mijn Filippijnse vrouw Lyka en ik, überhaupt nog wel wat in Nederland te zoeken hebben. Ik vraag me me ook steeds af of er nog wel een toekomst voor ons in Nederland ligt. Het verre oosten lonkt!

Wat op dit moment veel belangrijker is dat ik me sinds vorige week weer beter ga voelen. Een onverwacht bezoek van een oude vriend en de moordaanslag, ik weiger pertinent om het een ramp te noemen, op vlucht MH17. Zoveel ellende door een verre oorlog waar wij helemaal niets mee te maken hebben. Honderden slachtoffers, waar we zelf ook onder hadden kunnen zitten, en duizenden nabestaanden die voor altijd geestelijk verminkt zijn. Daarbij zijn mijn probleempjes relatief klein!

Elke dag zonder de gebruikelijke weerstand van de maatschappij sterkt me weer aan. Zonder medicijnen, gewoon op eigen kracht. De zon geeft me weer energie en slaap, veel slaap, helpt me ook om weer de oude te worden. Ik krijg weer plezier in de kleine dagelijkse bezigheden. Het is nog maar een broos herstel dus hoop ik dat ik de komende weken weinig problemen op mijn weg zal vinden.

Dat is niet altijd even gemakkelijk omdat de wereld om je heen je vaak niet begrijpt, erger nog, dat je de wereld om je heen zelf vaak niet eens begrijpt. De laatste weken voelde ik me als een klok zonder klepel. Ik had genoeg gedachten maar kon die niet uiten. Als een schreeuw onder water! Luchtbellen met een galmend onverstaanbaar geluid.
We pakken de draad weer op en gaan proberen te schrijven, en te genieten van het leven. Ik hoop dus binnenkort weer wat nieuwe, en oude herschreven, verhalen te publiceren en ik hoop dat jullie als trouwe lezers ook weer regelmatig een bezoek brengen aan mijn weblog.

Nederland: Een virtuele reis door Indonesië

Zaltbommel

Na ruim drie maanden Nederland ben ik het eigenlijk al weer zat. Lichte depressies maken het ook niet veel gemakkelijker voor Lyka en mij. Maar we moeten door! Een eindeloze rij zinloze lege dagen trekt aan me voorbij. Een beetje TV, wat lezen en af en toe, wanneer mijn gemoedstoestand het toelaat herschrijf ik een reisverhaal.
Nu ben ik bezig met onze reis in Indonesië in 2008. Met elke aanslag op mijn toetsenbord herbeleef ik deze momenten. Heerlijk thuis in Zaltbommel en toch weer op reis. Het is niet anders!
Nu een verhaal over een ervaring waar ik in Malang, Indonesië, ook een beetje depressief van werd.

Klik op de foto om het verhaal te lezen

Nederland: Ruim zes jaar geleden

Zaltbommel

Ja ècht waar! Het is ruim zes jaar geleden dat Tettje en ik via een lange omweg van Bali in Malang belandden. Geen gemakkelijke reis maar wel een leuke en avontuurlijke. We zijn nu al een beetje gewend aan Indonesië en we krijgen er steeds meer zin in!

Klik op de foto om het verhaal te lezen.

Nederland: Een vreemd ding, dat geheugen

Zaltbommel

De regen tikt zachtjes op het dak van de camper. De kachel brand en de koffie staat binnen handbereik. Je moet nu eenmaal tevreden zijn met wat de weergoden je geven. Nu ik het verhaal aan het herschrijven ben van onze enige dag op Bali, 14 mei 2008, bijna zes jaar geleden zie ik alles weer helder voor me. Tot in de kleinste details, waarvan we zelfs geen foto hebben genomen, komen weer in me boven. Een mooi ding, dat geheugen, maar wel een vreemd ding! Ik kan me niet herinneren wat ik drie dagen geleden heb gegeten.

Klik op de foto om het verhaal te lezen

Nederland: Weer bezig!

Nederland

Omdat ik wegens diverse redenen weinig kan doen en niet met de camper op pad kan stort ik me maar op verhalen uit het verleden. Zo ben ik toch nog een beetje op reis. De foto's en mijn korte impressies smeed ik samen tot een, hopelijk veel beter, nieuw verhaal.
Dit is het verhaal van 13 mei 2008, we beklommen een vulkaan op Java.

Klik op de foto om naar het verhaal te gaan.

Nederland: Verder met Indonesië

Zaltbommel

De laatste twee weken weer heel erg druk gehad met van alles en niets. Weinig op pad geweest en we wachten nu tot de camper voor de APK is goedgekeurd.

Ondertussen heb ik het verhaal van 12 mei 2008 in Indonesië nog maar eens een keer onder handen genomen.

Klik op de foto om het verhaal te lezen

Nederland: Alweer 17 april?

Zaltbommel

Precies een jaar geleden maakte ik ook de balans van het jaar dat achter ons lag op. Lyka en ik waren toen nog in Thailand en hadden net een heel zware en emotionele periode achter de rug. Dat inburgeren en pogen om naar Nederland te komen is niet zo gemakkelijk als ze het in het nieuws laten voorkomen. Gelukkig kunnen we nu terug kijken op een rustiger jaar.
Rustig op het persoonlijke vlak en op het gebied van reizen. Hoewel ik nog wel enkele leuke trips heb kunnen maken was het toch een van de rustigste jaren sinds mijn leven als reiziger is gestart.
Zo staat de teller nu op 1434 verhalen en heb ik dus in het afgelopen jaar maar 125 verhalen gepubliceerd. En er is voor het eerst, sinds ik met mijn weblog ben begonnen, zelfs een maand voorbij gegaan zonder dat ook maar één verhaal zijn weg naar mijn weblog heeft gevonden. Deze lange onderbreking heeft ongetwijfeld bijgedragen aan het teruglopen van het aantal bezoekers van mijn weblog in het afgelopen jaar!
Ondanks dat ik mijn “Travels and Troubles” nu ook heb aangemeld op “Flipboard” voor de tablets van Apple en Samsung. Hier is een link waarvan ik hoop dat het werkt.

View my Flipboard Magazine.

Ik weet niet precies hoe het allemaal werkt, of hoe jullie dat moeten zoeken, maar jullie kunnen ongetwijfeld wel de weg vinden om mijn weblog nog gemakkelijker te kunnen lezen.
37.000 bezoekers, uit 119 verschillende landen, is nog steeds een respectabel aantal desondanks ben ik toch nog een beetje teleurgesteld. Het is zeker mijn eigen schuld en daarom moet ik nog maar eens meer gaan schrijven. En niet alleen over reizen! Ik lees zoveel over de landelijke, en plaatselijke, politiek dat fout gaat dat ik dat mijn ideeën daarover ook vaker wil delen. Niet dat het op enige manier zal helpen want politici zijn nu eenmaal narcisten die de eeuwigheid willen bereiken door middel van gedenkstenen en monumenten met hun naam er op! Maar ik wel de gewone man in de straat wel aan het denken zetten.



Ik wil iedereen bedanken voor het bezoeken van mijn weblog en hoop jullie allemaal in het komende jaar weer te kunnen begroeten. De nadruk zal nu op de camper en Europa komen te liggen. Misschien meer bekend, minder exotisch, maar toch niet minder interessant!
Blijf komen en blijf lezen? Een fijne dag gewenst, Lyka en Jielus!

Nederland: Eendjes voeren

Zaltbommel

Een koude noordenwind raast over Nederland wanneer ik in alle vroegte het huis verlaat. Vier lagen bovenkleding beschermen me tegen de poolwind die het tropische voorjaar voor hopelijk niet al te lang heeft verjaagd. Voor de deur werk ik mijn vaste ritueel af. Afval glas, check, oud brood, check, boodschappenlijst, check, bankpas, check, sleutels, check. Ik trek de fleece muts ver over mijn oren, het lijkt toch nog veel kouder dan ik had verwacht.
Op weg naar de lokale supermarkt, de Albert Heijn, passeer ik het park om op de brug over de gracht de altijd hongerige eendjes te voeren. Nou ja eendjes, bij wijze van spreken, want een aantal ganzen en meerkoeten doe ook hun uiterste best om wat van het niet door ons geconsumeerde oude brood te bemachtigen. Ik blijf een moment staan om het beeld in me op te nemen voordat de koude wind me verdrijft naar de relatieve luwte tussen de bomen van het park.
Wanneer ik het lege plastic tasje waarin ik het oude brood heb vervoert in de vuilnisbak wil deponeren valt mijn oog op een wat knullige sticker die bovenop de vuilnisbak is geplakt.


“Niet bestemd voor huisvuil”?
Welke verlichte geest bij de Gemeente Zaltbommel is op dit idee gekomen om papieren labels, overigens verkeerd geprint, bovenop de vuilnisbakken in het park te plakken? Wat moet ik met deze boodschap op het label? Is een leeg plastic tasje huisvuil? Ik denk het van wel! Mag ik dat tasje dan niet in deze vuilnisbak gooien? En zo niet, waar moet ik het dan laten? In het park op de grond gooien mag en kan niet want achter elke boom van het park kan een paramilitaire handhaver van de AVRI met zijn bonnenboekje in de aanslag staan.
Op weg naar de supermarkt blijft dat plastic tasje in mijn geest malen. Bij de glascontainer op de parkeerplaats van de supermarkt aangekomen werp ik de twee lege glazen verpakkingen, een leeg en schoon Hak potje en een omgespoeld Tova flesje, in de daarvoor bestemde gaten van de glascontainer en loop richting de ingang van de supermarkt. Dat plastic tasje maalt nog steeds in mijn gedachten wanneer ik een vuilnisbak op de parkeerplaats van de supermarkt passeer.
Binnen in de aangename warmte slaan mijn hersenen op hol. Gedachten razen door mijn brein, conclusies worden getrokken en plannen worden gesmeed. En dat allemaal door een leeg, met de kruidenboter van een stokbroodje besmeurd, weggegooid plastic tasje.

Mansveld: minder plastic tassen
donderdag 10 apr 2014, 19:24 (Update: 10-04-14, 19:48)
'Minder plastic tassen meegeven' ANP (Fotobewerking NOS)
Winkels moeten veel minder plastic tassen aan klanten meegeven. Dat schrijft staatssecretaris Mansveld aan de Tweede Kamer. Als de winkels het niet zelf regelen komt Mansveld met wetgeving. De branches moeten uiterlijk in juni met een plan komen waarin staat hoe ze het probleem gaan aanpakken.
Betalen voor tasje
Een bijdrage van tien cent per tasje vragen helpt al om het aantal tassen te verminderen, blijkt uit een proef. Mansveld stelt dan ook voor dat de branches in die richting de oplossing gaan zoeken.
Verder roept ze de winkeliers op een campagne te starten om het gebruik van plastic tassen te verminderen. Zo'n campagne kan door de overheid ondersteund worden via het programma Duurzaam Doen, waarmee de overheid mensen oproept om milieubewuster te leven.
(Bron: De Telefgraaf)

Dit is de oorzaak van al dat gemaal in mijn hersenen! Wanneer ik het winkelwagentje voor me uit duw denk ik na over plastic tasjes en een belangrijke vraag:

‘Waar krijgt de consument nog gratis tasjes?’

Zolang ik me kan herinneren in de supermarkt in ieder geval niet meer. En ik verwacht toch dat supermarkten de grootste verstrekkers van plastic tasjes in Nederland zouden moeten zijn! Of bedoelt Minister Mansveld misschien de dunne plastic tasjes waar ik net een handjevol sperziebonen voor het avondeten in heb verpakt? Dat dunnen tasje dat straks een tweede leven krijgt als pedaalemmerzak en me zo een rol, net zo vervuilende, plastic pedaalemmerzakken uitspaart. Dit is toch het idee achter recyclen?
Ik brainstorm verder. Op de markt gaat ook alles in van die dunne tasjes! Kaas, groenten en fruit, vier paar sokken, en ook deze tasjes zullen ongetwijfeld een tweede leven krijgen als pedaalemmerzak en niet zomaar in het vuil verdwijnen. Ik weet dit haast zeker omdat de zuinige Hollandse mentaliteit liever € 0,99 aan twee rundertartaartjes van de grootgrutter uitgeeft dan aan een rol pedaalemmerzakken!
Wie geven dan die vervuilende plastic tasjes weg waar Minister Mansveld het over heeft? Dan kom ik bij de grote winkelketens die met fel gekleurde bedrukte plastic tassen uitdelen als marketing gereedschap. De minister heeft hier misschien een punt, wanneer ik op een zaterdagmiddag door een willekeurige winkelstraat in Nederland loop zie ik veel winkelend publiek met van die bedrukte tassen.
Niet vergeten, schenkstroop, we eten pannenkoeken tussen de middag.
Maar de meeste Nederlanders uit de lagere en middeklasse zijn geraakt door de crisis en met de detailhandel in Nederland gaat het volgens de laatste berichten helemaal niet zo goed. Dan neemt het aantal plastic tasjes toch vanzelf af?
Terwijl ik naar de schenkstroop sta te zoeken wordt ik gepasseerd door een geblondeerde vrouw met kort haar die best wel een beetje op Minister Mansveld lijkt. In haar winkelwagentje ligt onder de bij elkaar gezochte boodschappen een gehavend en verfomfaaid tasje van Perry Sport. Ondanks ernstige gebruikssporen is het tasje nog niet op het punt aanbeland om een volgende ronde in de carrousel van de recycling te maken.
Interessant gezicht! Mede omdat ik nu geen andere plastic tassen kan bedenken die Minister Mansveld voor ogen heeft! Een korte rij op de dinsdag ochtend voor me bij de kassa en ik observeer de verschillende transport mogelijkheden voor de net gekochte dagelijkse boodschappen.
Een plastic krat, gemakkelijk wanneer je met een vervuilende auto boodschappen gaat doen. Een katoenen, veelkleurige geborduurde, hippie tas die waarschijnlijk een vakantie souvenir is en anders een verjaardagscadeau van een niet al te goede vriend of vriendin. Net zo’n grote tas van de Albert Heijn als ik gebruik, voor maar € 2,50, die zo te zien nog wel jaren mee kan gaan. En daar is ook dat tasje van de Perry Sport weer! Ook gaan er opvallend veel boodschappen weer terug in het boodschappenkarretje en verdwijnen naar buiten, waar de fietstas geduldig wacht.
Mijn ondertussen gepijnigde hersenen proberen zich in de gedachtenwereld van Minister Mansveld te plaatsen. Welke plastic tasjes bedoelt ze dan toch? In de PC Hooftstraat zijn de plastic tasjes allang verleden tijd. Daar zijn het de dikke luxe papieren tasjes met katoenen koorden, met schreeuwende merknamen die Jan met de pet zich niet kan veroorloven, die de boventoon voeren. Milieubewuste glanzende papieren tasjes voor de bovenlaag, bedrukt met voldoende inkt om een weekblad te drukken, om zo een steentje aan het milieu bij te dragen. Deze afzichtelijke papieren tasjes worden niet gerecycled!
Deze gaan van de bagageruimte van de groteske en luxe automobielen naar de inloop kledingkast vanwaar een onderbetaalde buitenlandse dienstmeid deze in de, door de zaak betaalde, vuilniscontainer dumpt. Want zeg nu eerlijk? In elke willekeurige villabuurt in Nederland kan je op een doordeweekse dag toch geen grijze container, groene container, blauwe papier container, doorzichtige zak met plastic afval en Milieubox aan het begin van de oprit zetten. Dat haalt de buurt, net als de familie Flodder, toch naar beneden?
Ik verlaat mijn zoektocht en zit ondertussen thuis aan de koffie. Nu ik de oorzaak van het probleem niet kan vinden laat ik dan eens de oplossing voor het probleem onder de loep nemen!
Wat als bijvoorbeeld de V&D voor een tasje een klanten bijdrage van € 0,10 per tasje zou gaan vragen? Zouden er echt minder tasjes worden verbruikt? Ik denk het niet, persoonlijk denk ik dat het grootste gedeelte van de Nederlandse bevolking dit station van de recycling allang is gepasseerd en dat het grootste gedeelte van Nederland ook milieu bewust bezig is. De Nederlandse bevolking heeft geen prikkels meer nodig!
Ook is de detailhandel slimmer dan Minister Mansveld en de detailhandel zal zeker een regeling vinden die het onbezonnen denkwerk van Minister Mansveld neutraliseert. Als voorbeeld even een gesprekje aan de kassa van een warenhuis:
‘Wilt u er een tasje bij?’
‘Ja graag.’
‘Dat is dan € 5,00 extra voor het plastic tasje met de Minister Mansveld toeslag!’
‘Geen probleem, ik heb de gratis Minister Mansveld plastic tasjes ledenpas!’
‘Dan heeft u recht op € 5,00 korting, maar ik kan u het tasje helaas niet voor niets geven!‘
Gniffel, gniffel.
Maar wat zou dan de drijfveer van Minister Mansveld kunnen zijn om zo’n dom idee te opperen? Zou het misschien een rookgordijn voor haar grootse successen bij het departement van Infrastructuur kunnen zijn? Want heel Nederland lacht bij de woorden FYRA en Hogesnelheidslijn!
Dus, Minister Mansveld, zou u het voor ons nog een keer duidelijk willen toelichten waar u het nu over heeft? En ook kunnen proberen één stap verder te denken voordat u een achterhaalde openbaring van uw milieukansel predikt? Ik zie in ieder geval het probleem niet! Een vrouw, blond haar, zou er dan toch een kern van waarheid inzitten?

Nederland: Een stille drukte

Zaltbommel

Het is alweer erg lang geleden dat ik een stukje over onze bezigheden in Nederland heb geschreven voor mijn weblog. Het is zeker niet het geval dat we niets of weinig doen. doen. Nee, sterker nog! We hebben het barstens druk.
Na onze terugkomst in Nederland lag er een stapel administratie en ander schriftelijk werk op me te wachten dat veel tijd, energie en denkcapaciteit in beslag nam. Belangrijk werk ook waar ik echt al mijn aandacht aan moest besteden.
Lyka is ondertussen alweer begonnen met school en thuis werken we samen aan de voorbereiding voor het volgende examen voor de wet inburgering, de Kennis van de Nederlandse Samenleving. Met elke les die we doornemen begin ik meer te twijfelen aan het nut van deze wet! Nederlands spreken oké, maar wat heeft de Domtoren of de duinen bij Noordwijk voor waarde voor een jonge immigrant uit de Filippijnen die zich liever bezig houd met Zalando?

Tussen deze belangrijke zaken door heb ik geklust aan de camper. Grote klussen en kleine klussen waarvan die laatste zeker niet onbelangrijker waren. In die kleine klusjes zat vaak veel denkwerk. Onderzoek op het internet met als gevolg veel lezen, concluderen, plannen, evalueren, opnieuw concluderen en dan weer van vooraf aan beginnen omdat bleek dat ik van het begin af aan op de verkeerde weg was.
Nu we hoogstwaarschijnlijk met de camper komende winter op pad gaan heb ik een lijst gemaakt van zaken die we ècht niet kunnen missen. De kachel is vanzelfsprekend en die is op dit moment niet helemaal in orde. Na lang wikken en wegen laat ik de oude kachel weer opnieuw aankleden met onderdelen die 50 mbar ondersteunen. In onze oude camper is dat namelijk de werkdruk terwijl er nu haast alleen nog apparaten en onderdelen worden verkocht voor de lagere werkdruk van 30 mbar.
Een ander kritisch punt is de elektriciteit voorziening. We willen graag wat meer vrij gaan staan. Zo maar langs een rivier, een bosrand of op de parkeerplaats van een supermarkt. Voor zover ik het heb kunnen bekijken zal de 77 Ah accu te licht zijn en zal ik deze zomer een grotere, 180 Ah, accu inbouwen. De plaats is al bedacht en ook het aanleggen van de nieuwe kabels zal geen probleem moeten opleveren.
De modieuze zonnepanelen voor op het dak van de camper zijn wel een meer gecompliceerde stof dan ik had verwacht. Het hele systeem behoort op elkaar afgestemd te zijn zodat je later niet al teveel meer hoeft te veranderen of aan te passen met stevige kosten als gevolg. Voor minder dan € 600,- zou ik een zonnepaneel installatie, inclusief de 180 Ah accu, moeten kunnen inbouwen. Die zou dan voldoende elektriciteit moeten leveren voor drie dagen onder donkere winterse omstandigheden.
Europa is 1! Hoe vaak horen we dat niet in het nieuws? Nu, op het gebied van flessengas zijn er haast meer verschillende systemen en gasflessen als landen. Met een 8 meter camper is dat geen probleem maar met kleine camper van 5,85 meter wel. Daarom heb ik gekozen voor een vaste gasfles waar ik LPG in kan tanken. LPG is haast overal in Europa te verkrijgen en in de landen waar het slechts mondjesmaat of helemaal niet te verkrijgen is komen we niet in de koude periode of gebruiken we de oude aansluiting voor de flessen die ik heb laten zitten.
Deze week staat de APK keuring op de agenda en dan hoop ik te weten waar we met de camper staan. Een kleine olielekkage moet worden verholpen, een grote beurt uitgevoerd en dan hoop ik dat hij helemaal klaar is voor onze eerste reis. Het weer is in ieder geval goed!

De nieuwe GPS Garmin Nuvi 2797LM wordt me steeds duidelijker en ook het uitzetten van routes op de computer gaat me steeds beter af. Ik heb al wel geleerd dat  te diep plannen ook niet leuk is. Het avontuurlijke is juist dat je met een camper kan gaan en staan waar je wil. Aan de andere kant wil je ook geen interessant museum of andere bezienswaardigheid zo maar voorbij rijden. Kortom, een overvloed aan mogelijkheden.

Indonesië: Gunung Bromo

Zaltbommel,

Ruim een week later komt het volgende verhaal over Indonesië. Het was een dag waarin er veel gebeurde dus moest er veel herschreven worden en veel foto's worden verwerkt. Het resultaat mag er zeker zijn!

Klik op de foto voor het verhaal.

Indonesië: boven de tweeduizend meter

Zaltbommel,

Het verhaal over onze aankomst bij de eerste vulkaan op 10 mei 2008. Een spectaculair gezicht!

Klik op de foto om het verhaal te lezen?

Indonesië: Surabaya een dode stad

Zaltbommel, 1 april

Nee, het is geen grapje! Weer een verhaal klaar over onze reis door Indonesië in 2008.

Klik op de foto om het verhaal te lezen?

Indonesië: donkere wolken boven Surabaya

Zaltbommel, 30 maart

Bij gebrek aan nieuwe avonturen ben ik weer aan het herschrijven.

Vandaag een verhaal van 8 mei 2008, over onze eerste stappen in Indonesië.

Klik op de foto voor het verhaal?

Nederland: Even het afval uitlaten

Zaltbommel

Hoewel ik in het verleden weer eens gezworen heb dat ik me in de toekomst niet meer met politiek zou gaan bezighouden ben ik op mijn besluit terug gekomen. Dit is lokale politiek en dat ligt anders.

Eerst even drie speerpunten die hoog in het vaandel van de AVRI staan!

“Afval is slecht voor het milieu!”
“Afval is een probleem!”
“Afval is geld!”

Drie termen die ik ook regelmatig in het nieuws tegenkom wanneer het over afval gaat!

De hoeveelheid huishoudelijk afval is de laatste decennia enorm toegenomen! Althans wanneer ik de statistici moet geloven. Statistiek was 35 jaar geleden een mooi onderdeel van de wiskunde toen ik de HAVO doorsliep.
‘Statistiek kun je zo verdraaien dat het altijd in je voordeel werkt!’
Deze opmerking van een glimlachende wiskunde leraar is me altijd bijgebleven. Om twee simpele redenen. Ten eerste waren wiskunde leraren bijna altijd saaie nerds en als tweede   kwamen de statistieken bijna in elke aflevering van het NOS journaal voorbij om een of ander duur en onnodig door de sociaal democraten bedacht plan te ondersteunen.
Maar is de toename van het huishoudelijk afval de schuld van de consumenten of de producenten? Ik kom nog uit de tijd dat koekjes bij de Jamin, in de Boschstraat, uit een blik kwamen en verdwenen in papieren zakken, die door het opgenomen vet dat uit de roomboter spritsen was gelekt, een prima aanmaakmiddel voor de kolenkachel waren. Punt 1 bestond nog niet en de grijze stalen gegalvaniseerde vuilnisbak was je vijand. Alles wat daarin verdween was weggegooid geld. Etenswaren werden sowieso niet weggegooid want iedereen kon zich de oorlog met haar tekorten en distributiebonnen nog goed herinneren.
Pas later, in de tachtig en negentig van de vorige eeuw kwam de consumptie- en verspillingsmaatschappij pas goed op gang. De oude trouwe vuilnisbak die tientallen jaren dienst had gedaan werd te klein en te zwaar. Vuilnismannen waren geen torens van staal meer maar ongemotiveerde drop-outs die met een subsidie van de socialisten aan het werk werden gehouden. Geld verdienen en weer uitgeven voedde de economie als nooit tevoren. Bijna elk rijtjeshuis dat na de oorlog was gebouwd werd volgestouwd met onnodige producten die niets anders dan status opleverden en geld kostten. En dat moest ook weer worden afgevoerd! Dat zou een hele nieuwe industrie opleveren, vuil verwerken en recycling.

In Zaltbommel kwam jaren geleden de AVRI in beeld als het samenwerkingsverband van enkele gemeenten om huisvuil in de omgeving op te halen. Bedacht om geld te besparen! Een nobel streven dat in de laatste jaren, mede door een opkomende manager cultuur, is veranderd in een geldverslindend monster dat de service uit het oog is verloren en waar winstgevendheid nu bovenaan de lijst van doelstellingen staat.
Het laatste geesteskind van deze organisatie, die in mijn belevingswereld eigenlijk alleen maar kostendekkend zou moeten werken, is een project genaamd “Goed scheiden loont”. Een nobel streven dat door veel inwoners van de gemeente Zaltbommel een warm hart wordt toegedragen. Maar het lijkt alsof de AVRI denkt dat ze het zwarte garen zelf hebben uitgevonden!
Papier wordt al zo lang gescheiden opgehaald als er sportverenigingen zijn en hele roedels schoolkinderen met dikke pakken oud papier op de pakkendrager naar Lau van Bruchem fietsten omdat hij er enkele centen per kilo voor gaf , glas wordt ook al tientallen jaren bij de supermarkt op de straat of in de container gegooid, batterijen gaan in de doos voor het chemisch afval bij Expert Volume of de supermarkt, de kapotte wasmachine wordt door de leverancier van de nieuwe meegenomen en de inzameling van de kunststof containers, grijs en groen, blijven ongewijzigd. (Hoewel ik na een diepgaand onderzoek op de website van de AVRI niet heb kunnen achterhalen wanneer deze containers in de binnenstad van Zaltbommel worden opgehaald.)
Ondertussen is er een manager in de directiekamer van de AVRI opgestaan die met een, in zijn ogen tenminste, briljant idee kwam om de bewoners van het territorium van de milieumaffia genaamd AVRI te verrijken met een plastic zak om het plastic gescheiden op te halen. Niet met punt 1 in het achterhoofd, managers zijn dik betaalde mensen die door de bank genomen niets opleveren, maar met punt 3 als doelstelling om zijn eigen inkomen veilig te stellen en misschien zelfs wel een promotie af te dingen!

En wat lees ik op de website van de AVRI?

“Met de invoering van ‘Goed scheiden loont’ verwachten we 12,5 miljoen kilo per jaar extra waardevolle grondstoffen uit het afval te halen.”

Een dubbeltje per kilo? “€ 1.250.000,-”! Kassa!

Vol trots, en verblind door de opbrengsten van de verkoop van de gratis “waardevolle grondstoffen”, meld de AVRI begin maart 2014 dat het aantal zakken met plastic afval dat wordt opgehaald met de week stijgt en een enorm succes is waarvan het milieu uiteindelijk de grote winnaar is.
De grote winnaar is in werkelijkheid de AVRI die de bewoners een sigaar uit eigen doos heeft gepresenteerd en de consumenten die de rekening krijgen gepresenteerd.
Voor de duidelijkheid haal ik er maar eens zo’n gratis, bij de supermarkt te verkrijgen, verzamelzak bij. De kwaliteit van de verzamelzak is prima en het bindkoord bij de opening getuigt van denkwerk en visie.

Maar hoeveel van jullie hebben de gebruiksaanwijzing van deze zakken gelezen? Zeer weinig!

Er staat een grote opdruk op die zak wat er niet in mag:
Verpakkingen met inhoud (ook een klein beetje?)
Verpakkingen met chemisch afval, make-up verpakkingen, terpentine flessen, kitkokers (alsof we niet weten wat chemisch afval is, maar ook vreemd op zich omdat we de make-up op onze huis smeren. Chemisch afval op onze huid?)
Piepschuim, fastfood verpakkingen, vleesschaaltjes, verpakkingsvulmateriaal
Resten papier, karton of folie, afdekmaterialen, chipsverpakkingen, doordrukstrips van pillen of kaugom (zelfs de grootste idioot weet dat papier en karton bij het oud papier moet)
Kartonnen (drank)verpakkingen (inclusief een plaatje en ik moet toegeven dat ik dat wel een artikel vond dat ik niet meteen kon plaatsen in een afvalsoort)
Andere plastic producten en gebruiksvoorwerpen, tuinstoelen en speelgoed.

Voor mij een hoogst onduidelijke opsomming! Druk dan met grote letters af wat er wel in mag! Kijk maar eens om je heen en ga zitten nadenken wat er allemaal van plastic gemaakt is en of het wel òf niet in die plastic zak mag verdwijnen. Bij de eerste tekenen van een lichte hoofdpijn ben ik maar gestopt en tot de voorzichtige conclusie gekomen dat die opgehaalde zakken vol met plastic afval op geen enkele manier door een medewerker van de AVRI worden gecontroleerd.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en op de eerstvolgende dinsdagochtend liep ik eens door de binnenstad van Zaltbommel om te zien wat er allemaal in die doorzichtige zakken voor het plastic afval zat. Mijn vermoedens waren onmiddellijk bevestigd en ook mijn nieuwsgierigheid verder aangewakkerd. Niemand heeft de gebruiksaanwijzing voor de plastic ophaaldienst gelezen! En hoe zit het nu met die controle?

Maar er zit natuurlijk ook een adder onder het gras! Het idee was briljant en de financiële vooruitzichten prima. Omdat er na de directievergadering aan het einde van de werkweek ook nog een balletje op de uiterwaarden bij Kerkdriel moet worden geslagen en een hapje worden gegeten bij een bistro aan de haven van Zaltbommel verdronken de negatieve gevolgen van dit idee in enkele flessen goede wijn tijdens het diner.
Vervult met genoegdoening, licht aangeschoten en na een laatste blik op de grote lease-auto voor de deur vanuit de slaapkamer, glijd de succesvolle manager in zijn bed. Zijn werk zit er nu op. Het werk van de puinruimers en probleemoplossers kan beginnen.

Terug naar het huishoudelijk afval!

Een simpele opsomming van het scheiden van mijn huishoudelijk afval, papier en kleding, glas, chemisch, plastic, groente-, fruit- en tuinafval ofwel gft worden gescheiden afgevoerd. Maar wat schiet er dan nog over? Enkele blikjes? En die enkele blikjes worden nu elke dag, netjes verpakt in plastic tasjes, door honderden inwoners van Zaltbommel in de openbare afvalbakken gedeponeerd. En daar is niets op tegen. Er is geen enkele wet die verbied om afval in een afvalbak te gooien! Terwijl ik dit vanuit mijn toetsenbord op het beeldscherm laat verschijnen wordt mijn verbazing alleen nog maar groter.
‘Ik ga even de blikjes uitlaten schat!’, klinkt er door heel veel keukens in Zaltbommel.
Voor de € 1,20, die wordt uitgespaard door het niet in de ondergrondse container te storten, en die met elk tasje blikjes dat in de openbare afvalbak verdwijnt € 1,20 in je hand legt brengt bijvoorbeeld deze week bij de AH een gratis fles frisdrank, een zak snijbonen, een ons kibbeling, twee hamburgers, een pak broodbeleg, een emmer yoghurt en de keuze uit nog veel meer producten op! Gratis! En wie houdt daar nu niet van? We doen toch niets verkeerd? We gooien afval in de afvalbak!

Elke ochtend rijden de medewerkers van de gemeente door Zaltbommel om de overvolle afvalbakken te legen. Kostbare arbeid die straks weer door de consument betaald moet worden. Wij, als inwoners van Zaltbommel, moeten dat vanzelfsprekend gaan betalen. Misschien komt er wel weer een aparte tak van de AVRI met daarboven een nieuwe manager die dolblij is dat zijn collega manager zijn gedoemde plan heeft kunnen verkopen aan de directe.
Zo’n waardeloos plan zadelt ons op met hogere kosten en meer managers. Een plan zonder visie en gedoemd om een vroege dood te sterven. Maar het zal wel op zijn Fyraiaans worden opgelost.
Dat wil zeggen: Vasthouden tot aan het moment dat de laatste strohalm uit je handen is gegleden.
De ontslagen manager, die met een gouden handdruk en een prima wachtgeldregeling wordt afgeserveerd, kan een paar jaar op zijn lauweren rusten en lacht zich kapot over de domheid van onze leiders. De directeur en het bestuur van de AVRI moeten op hun beurt, om gezichtsverlies te voorkomen, weer op zoek naar meer geld om de winstgevendheid van de AVRI veilig te stellen. Dus wordt er een nieuwe manager aangesteld die een prima idee in zijn hoofd heeft! De cirkel is rond en de consument kan weer zijn, toch al haast lege, portemonnee trekken.

Alle verandering blijkt dus toch geen verbetering en boerenverstand werkt soms toch het best!

Hier ligt een duidelijke taak voor de net gekozen gemeenteraad van Zaltbommel. Besluitvaardigheid en visie! Kreten die ik de laatste weken vaak voorbij heb zien komen. Het blijft nu afwachten.

Ondertussen heeft de AVRI ook een soort paramilitaire politie opgericht die me sterk aan organisaties uit de jaren veertig van de vorige eeuw doen denken. Mislukkingen uit de samenleving die genot vinden in een uniform en macht over hun medemensen die vaak tot een lagere soort worden gedegradeerd. Een oude vrouw op de fiets voor de Jumbo bekeuren? Ik kan alleen maar van onbegrip met mijn hoofd schudden. Een ander voorbeeld van hun hoogst belangrijke taken:

In de komende weken wordt er op en rond scholengemeenschap De Lingeborgh in Geldermalsen extra aandacht besteed aan het probleem van zwerfafval. Avri gaat voorlichting geven aan leerlingen van de tweede klassen. Ook gaat er extra controle plaatsvinden op het verspreiden van zwerfafval door scholieren in Geldermalsen.
In eerste instantie krijgen leerlingen indien nodig een waarschuwing, maar later zullen ook boetes worden uitgedeeld wanneer geconstateerd wordt dat er afval op straat wordt gegooid. Boetes voor het veroorzaken van zwerfafval bedragen €65,- voor jongeren onder de 16 en maar liefst €130,- voor personen van 16 jaar en ouder. Dit geldt ook voor scholieren van de andere scholen in het voortgezet onderwijs in Geldermalsen. Leerlingen en ouders/verzorgers zijn door een brief of op andere wijze via de scholen op de hoogte gebracht van deze actie.

Zwerfafval wordt door veel mensen als een grote ergernis ervaren. Het ziet er slordig uit, leidt tot verloedering en geeft een onveilig gevoel. Ook is het ongezond voor mens en dier en zorgt het voor milieuverontreiniging. Helaas wordt er op de zogenaamde 'snoeproutes' van en naar het station en de winkels veel zwerfafval aangetroffen, zoals blikjes en snoepverpakkingen.

De gemeente Geldermalsen heeft Avri gevraagd de voorlichtings- en handhavingsactie te organiseren. De Lingeborgh werkt hier graag aan mee. Avri controleert ook of de snoeproutes in de komende weken schoner worden of niet.

De gemeente en Avri benadrukken tegenover leerlingen dat je goed bezig bent wanneer je beseft dat het belangrijk is dat iedereen meehelpt de eigen buurt, dorp en wereld schoon te houden. Gemeente en Avri hopen dat voorlichten en aanspreken voldoende effect heeft. Maar bij moedwillige vervuiling van de straat schrijven handhavers daadwerkelijk bonnen uit.

Misschien dat extra afvalbakken ook helpen? Maar dat brengt natuurlijk te weinig geld op want ook deze handhavers moeten betaald worden!

Tenslotte nog even dit: Afgelopen woensdag heb ik telefonisch contact met de AVRI gehad. De dame in kwestie liet me op geen enkel moment uitspreken en liep over van de vooroordelen en overtuiging van haar superioriteit als medewerker van de AVRI. Hoogst onbeschoft en klantonvriendelijk. Wanneer ik een keuze had om mijn eigen afvalbedrijf te kiezen zou ik direct zijn overgestapt.
Maar daar zit nu juist het probleem, we hebben geen keuze, wij zijn als schapen die elk jaar weer geschoren worden zonder dat we zelf iets van de winst van onze wol zien. We betalen voor de afvoer van de “waardevolle grondstoffen” en krijgen daar niets voor terug.
En dat terwijl het afvoeren van huisvuil alleen maar kostendekkend zou moeten zijn!

Net voordat ik dit publiceer krijg ik een email van de AVRI! Mijn vraag wordt onverwacht en ongevraagd in deze email beantwoord. Waarmee ik ook ondeskundigheid kan toevoegen aan de lijst van eigenschappen van de medewerker van de AVRI waarmee ik vanochtend heb gebeld!

Ik moest dit even kwijt!

Nederland: Na een nacht alweer thuis

Zaltbommel

We hebben heerlijk geslapen! Terwijl ik nog experimenteer met de koffie, ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik de koffie het beste kan zetten en dat hij ook nog te drinken is, slaapt Lyka als een roosje. Waarom ook niet? Buiten verlicht en verwarmd de opkomende zon langzaam de omringende bossen. Het is hier rond de camper lekker rustig en zelf kom ik ook tot rust.
Nadat ik het verhaal van gisteren heb gecorrigeerd en gepubliceerd wordt het toch tijd voor het ontbijt. Het is en blijft natuurlijk behelpen in een kleine camper! Veel mensen denken bij een camper aan een huis op wielen met alle luxe die je thuis ook hebt. Voor ons is het in de bijna vierentwintig jaar oude camper een beetje als luxe kamperen.

Gebakken ei op ontbijtspek met witte bonen in tomatensaus. Een stevig en goed ontbijt dat bij Lyka een glimlach op haar mond brengt. In de ruim drie jaar die we nu samen zijn heeft ze van alles leren eten en goddank zijn er maar weinig gerechten die ze absoluut niet wil eten. Wanneer we langer op reis gaan met de camper zullen we het vlees waarschijnlijk afzweren en vegetarisch gaan leven. Om twee redenen, het koelen en de kans op besmetting van de groenten en andere zaken in de kleine koelkast.
Onze dagindeling voor vandaag wordt direct veranderd! We waren oorspronkelijk van plan om het “Oorlogsmuseum” in Overloon te bezoeken. Bij nader inzien vonden we de € 30,- entree voor twee personen wel een beetje aan de stevige kant. Bij het gebrek aan enthousiasme aan Lyka’s kant nemen we de beslissing dat we dat altijd nog wel een keer kunnen doen. We komen zeker terug op deze “camperplaats in Overloon”.
Ons volgende doel is Grave, een oud stadje aan de Maas met een gratis standplaats aan de jachthaven. Tijdens de korte rit naar Grave genieten we van het Brabantse landschap en het mooie weer. Het is ongelofelijk mooi weer voor de tijd van het jaar, veel weerrecords worden gebroken, en dat is mooi meegenomen.
De aankomst is een anticlimax na de mooie plek van gisteren. Een lelijke parkeerplaats verhard met restpuin van een bouwplaats, of sloop van een bouwwerk, aan de rand van de stad. Nee, dat nodigt niet echt uit om lang te blijven! De stadswandeling schuiven we ook op de lange baan en na een kort overleg beslissen we om verder langs de Maas te rijden. Dan komen we met elke kilometer weer langzaam dichter bij huis.

Net voor Appeltern bied zich een mooie plaats aan met schitterend uitzicht op de Maas met haar mooie natuur. De camper wordt op een zijweg geparkeerd en ik maak snel een lunch voor ons. Het is kwart voor twee en we hebben een hele middag voor ons. We proberen, na een kort overleg, vannacht hier wild te overnachten!

Voor mij is het niet moeilijk om mezelf te vermaken maar voor Lyka valt het stilzitten zonden internet niet mee. Na twee uur stil te hebben gezeten, ik heb ondertussen een tukje gedaan, wordt het haar te veel.
‘Blijven we hier?’
‘Ja, waarom niet?’
‘Saai!’
‘Geen internet?’
‘Ja, hoe ver is het naar huis?’
‘Dertig kilometer, een half uurtje rijden.’
‘Laten we naar huis gaan?’
Een uurtje later zit ze thuis weer met de iPad op Facebook via het snelle internet en de wereld is voor haar weer normaal. Ze zal toch moeten leren om zonder internet het leven door te komen want anders zou de camper wel eens een grote vergissing kunnen zijn.

Nederland: Mooi Brabant

Overloon (5825, Fam van Well)

Na de gezellige middag, gisteren in het Stadscafé, met mijn broer, schoonzuster en hun buren was het vanochtend moeilijker dan de afgelopen dagen om op te staan. Toch worstelde ik me na het eerste alarm uit mijn iPhone uit bed. Er ligt een heerlijk weekend voor de deur, in dit geval mooi lenteweer met temperaturen tegen de twintig graden. Dus dit is het ideale weekend om van alles in de camper uit te proberen en te testen. Lijsten te maken van wat we zijn vergeten of missen èn wat we echt niet nodig hebben dus ook niet meer mee nemen.
De afgelopen twee dagen heeft onze huishoudaccu onder een druppellader gestaan en als ik eerlijk moet zijn viel er een last van me af toen het groene lampje op de lader ging branden als teken dat de accu goed, en vol geladen, was. Natuurlijk had ik gisteren voordat we naar de kroeg gingen alle andere zaken, zoals de olie en de koelvloeistof gecontroleerd, en ook de bandenspanning leek mij op het oog goed.
Het haasten met het beladen van de camper is me minder goed bevallen! Lyka was nog niet uit bed en ik liep al heen en weer te rennen met mijn armen vol met spullen die we niet zouden kunnen missen. De reden van dit haasten was simpel. Maanden geleden had ik me al ingeschreven voor een wandeling van twintig kilometer op de Strabrechtse Heide. Een wandeling van twintig kilometer in een natuurgebied onder Heeze in ons mooie Brabant. En we konden daar niet te laat aankomen. Dus wilden we ‘s morgens rond acht uur wegrijden uit Zaltbommel.
Tijdens het aanrijden stoppen we nog snel bij de ALDI om wat eten in te slaan dat we vergeten zijn of dat we simpelweg niet in huis hadden. Kleine dingen die ons verblijf in de camper alleen maar aangenamer zullen maken. Drinkwater voor Lyka, ik probeer het water uit de tank van de camper te drinken. Brood, een snack voor tussen middag in de vorm van een crocadel, ik had mijn bril niet op, en nog wat kleinigheden die me nu niet te binnen schieten.
Tijdens de korte ritten van de afgelopen week spinde de dieselmotor van de camper tevreden en ook deze keer op de snelweg vielen de zenuwen al snel van me af. Een angst heeft zich van me meester gemaakt dat alles me tegenzit en dat alles fout gaat wat er ook maar fout kan gaan. In mijn gedachten zie ik ons met aanrijdingen, opgeblazen motor en meer van die noodlottigheden staan. Ik ben geen doemdenker! Ik moet er alleen voor zorgen dat die waanbeelden snel tot de geschiedenis behoren, dan zal het reizen met de camper een stuk leuker worden.

Onderweg naar het NS-station van Heeze had ik na zitten denken waar de camper te parkeren. Ook hier kregen de negatieve gedachten al snel de overhand. Inbraak, dat zou uitgerekend ons overkomen! Met alle geestelijke kracht die ik in me had verbande ik die negatieve gedachten. Denk positief! Bij aankomst in Heeze was het simpeler dan ik had kunnen vermoeden. Ik parkeerde in een vak voor de deur van een woonhuis, die nu de bewakers werden, recht tegenover het treinstation. Hier zou het toch wel veilig moeten zijn?
Wij snel naar het woongedeelte, het brood, kaas en vleeswaren op de tafel en de ontdekking dat we boter zijn vergeten. Dan maar niet! We hebben nog twintig minuten voor het ontbijt. Vanuit het grote zijraam zien we een groepje mensen langzaam aangroeien. Dat zijn onze medewandelaars, dat kan niet anders. Heerlijk om zo te ontbijten in je eigen comfortabele omgeving. We moeten toch ook nog veel leren en alles moet zijn vaste plaats in de camper krijgen. Eigenlijk wordt het straks zo dat wanneer je een lege plek ziet je weet wat daar hoort te staan.
Na enkele boterhammen, er gingen ook vier boterhammen met kaas en een stuk of zes mandarijnen in de tas, zochten we de groep op die aan de andere kant van het station stonden te wachten. Gelukkig mocht Lyka ook mee van de organisator. Vijf uur alleen in de camper leek haar uiteindelijk toch slechter dan de twintig kilometer wandelen.

Het was een leuke groep met veel verschillende mensen. Vrouwen waren in de meerderheid en dat maakte het ook wat aangenamer en gemoedelijker. Korte gesprekken met enkele van de deelnemers gaven me al snel een goed gevoel maar door het stevige tempo waren de gesprekken soms ook wat kort en werden abrupt afgebroken om later weer te worden vervolgt. De Strabrechtse Heide is zonder twijfel een schitterend natuurgebied waar je een keer moet gaan wandelen. Het was voor mij alweer heel lang geleden dat ik met de wandelsite een wandeling had gemaakt, maar op deze manier, in combinatie met de camper, is het toch wel heel aangenaam.
Na afloop konden we helaas niet voor de afterwalk borrel blijven want we moesten nog naar Overloon rijden. Niet dat dat het einde van de wereld is maar alcohol en autorijden gaan voor mij niet samen. Ik wil het koste wat het kost vermijden! Dus moesten we afscheid nemen voordat we terug bij het NS-station waren. De laatste kilometer naar het station zag ik voldoende plaatsen waar ik zo zou gaan staan. Ook onderweg naar Overloon zag ik tientallen plaatsen waar ik zo wild zou gaan staan met de camper. Maar dat komt nog wel, later! Eerst goed leren waarmee we onderweg zijn. De kleine aangenaamheden en onaangenaamheden van het samen leven en reizen in een camper.

Bij aankomst in Overloon zagen we meteen wat een heerlijk rustige plaats dit is. Midden in de natuur op een grasveld achter een boerderij. De zoon des huizes was in de garage aan een oude Volkswagen kever aan het sleutelen en onderbrak zijn werkzaamheden om ons te helpen de camper te installeren. Onze elektriciteitskabels waren niet goed dus kregen we een verlengsnoer in bruikleen. De elektriciteit vloeide door de kabel en het licht ging aan. De schemering schilderde met licht een donkere strook aan de horizon, de vogels zongen hun laatste lentelied en de rust van de omgeving omsloot ons in een nog stillere stilte.
Bami met een gebakken ei, witte wijn en een biertje, 3G internet en enkele afleveringen van een tv-serie op het platte scherm waarvan we de afstandsbediening waren vergeten. Dat gebeurt ons dus nooit meer! Half elf beklommen we ons bed boven de cabine. In bed hoor ik het gas langzaam in de kachel blazen die een behaaglijke warmte afgeeft. Het is vijfentwintig graden in het woongedeelte van de camper! De gordijnen van het slaapgedeelte gaan dicht en de aangename koelte om te slapen maakt plaats voor de warmte. Welterusten, onze dag zit er op.

Nederland: Klaar om op pad te gaan

Zaltbommel

De afgelopen week is voor ons vreemd verlopen. Om de een of andere mysterieuze reden hebben we de carnaval overgeslagen. Daar heb ik dus maar een paar foto’s van!

Na een nacht als een blok te hebben geslapen, met toch nog een snufje jetlag, was donderdag meteen een heel drukke dag. Mijn voeten voelden aan alsof ze de nacht in een middeleeuws martelwerktuig hadden doorgebracht en dat was meteen de belangrijkste reden dat we naar Den Bosch gingen. Natuurlijk hadden we nog meer in Den Bosch te doen maar nieuwe schoenen was de belangrijkste reden op de voet gevolgd door een bezoek aan de IND.
Het verlengen van de verblijfsvergunning leek me een omslachtig proces. Op het internet had ik al de formulieren bekeken en daarbij  was de moed me in de schoenen gezakt. Een eindeloze stapel formulieren met de meest moeilijke vragen. Laat maar, we gaan wel naar Den Bosch. Eenmaal binnen bij de IND vielen me twee dingen meteen op, het was heel rustig in het kantoor en de koffie uit de automaat is gratis.
We zijn dus meteen aan de beurt en we vallen met de neus in de boter. De medewerker van de IND wil ons ter plekke helpen met het invullen van de benodigde formulieren, het is toch niet druk. De eindeloze stapel uit mijn gedachten wordt voor onze ogen aan het loket gereduceerd tot drie formulieren. Dat schiet op!
De eerste vraag is meteen de belangrijkste: ‘Zijn er belangrijke veranderingen opgetreden sinds de vorige verblijfsvergunning is afgegeven?’
Een volmondig en dubbel ‘Nee!’ is het antwoord van ons beide.
We moeten zelf enkele gegevens invullen, ondertekenen en onze paspoorten laten zien. En dat was het! We krijgen een bewijs dat we de aanvraag hebben ingediend en er moet nog een nieuw biometrisch profiel van Lyka worden aangemaakt. Binnen een half uur staan we weer buiten in de zonnige kou en zijn opgelucht dat het zo gemakkelijk is gegaan. Een high five en snel verder, het is best fris wanneer je twee dagen geleden nog in de tropische temperaturen verbleef.
Na de schoenen, bezoek aan de Indische Toko en een telefoonwinkel kunnen we weer naar huis. Mijn nieuwe schoenen voelen goed aan en de slechte schoenen zijn bij Scapino achtergebleven omdat ik daar nog tien euro voor terug kreeg.

Dat van de carnaval was vreemd! Ik had geen zin, Lyka had geen zin, en dat was meteen het einde van dit volksfeest voor ons. Na veertien jaar geen carnaval te hebben gezien ben ik bang dat ik dat punt nu voorgoed ben gepasseerd. Volgend jaar naar het warmere zuiden!

Maandag stond in het teken van het ophalen van de camper uit de winteropslag. En dat was gelukkig een positieve ervaring! Martin haalde me net na middag op, hij was redelijk opgedroogd van de carnaval, en eenmaal in de opslag startte de motor, na enkele onwennige omwentelingen, zonder problemen. Goed warm laten lopen en een stukje omrijden om alles goed door te smeren en op te warmen. Er zongen wel wat onwennige mechanische geluiden door de cabine maar dat is normaal na zes maanden stil te hebben gestaan. Terwijl ik door een miezerige regen door de Bommelerwaard reed kreeg ik langzaam het campergevoel terug. Ik hoop echt dat we een prima tijd tegemoet kunnen zien met ons oude Fordtje!

Dinsdag werd het klussen! Enkele provisorisch gerepareerde problemen werden vandaag goed en degelijk gerepareerd en/of gemodificeerd. De kapotte boiler is vorig jaar uit de camper gehaald en Lyka en ik bespreken nog steeds of we een warmwater voorziening nodig hebben. Lyka vindt van wel maar ik ben er nog niet zo zeker van. Een boiler op gas kost meer dan 10% van de aanschafprijs van de camper! Dus dat zie ik niet zo zitten, dat geld kan ik beter voor een grotere huishoudaccu gebruiken. Een elektrische boiler is veel goedkoper maar die werkt alleen maar wanneer je aan een elektriciteitspaal op een camperplaats kan staan. Tijdens het wild parkeren zal je daar geen warm water van hebben. We blijven hierover nadenken!

Woensdag kwamen de bestelde LPG gasdampflessen van Witkamp aan. Gelijk in de camper naar een benzinestation om de flessen met LPG te vullen. Zeventien kilo in twee flessen voor nog geen € 26,-, de flessen mogen de eerste keer niet helemaal gevuld worden i.v.m. het bevriezen van de 80% klep in de gasfles.
Dat is toch wel anders dan € 35,- voor een vulling van elf kilo propaan! Een fles werd meteen aangekoppeld in de caravan en de andere ging in de wacht voor morgen. De woensdag was omgevlogen en het werd buiten al donker.

Donderdag bezocht ik “de Schutskooi” in Kerkdriel voor onderdelen om de LPG fles in de camper aan te sluiten. In die winkel was alles te vinden wat ik nu direct nodig heb en ook veel spullen die ik later wel kan gebruiken. Maar eerst die gasfles aansluiten!
In een ver verleden ben ik ook nog een blauwe maandag loodgieter geweest dus dat met dat gas ging wel. Natuurlijk was er wat angst dat er lekkage zou kunnen zijn maar gezond verstand en secuur werken voorkomt veel problemen.
Met enige trots controleer ik voor de laatste keer mijn werk en koppel ik de gasfles aan, de kraan van de gasfles wordt geopend en het gas stroomt voor het eerst uit de stalen tank de gasleiding in. Geen gaslucht en geen gesis waar ik ongerust van zou moeten worden. De andere twee veiligheidskranen gaan open, veiligheid boven alles, en nog steeds lijkt alles in orde. Klik, klik, klik, druk ik op de ontsteking en in de kachel komt de waakvlam tot leven, ik hoor het gas door de sproeier stromen.
Met een zachte plof geeft de waakvlam het vuur door aan de brander. Het geluid wordt sterker en de warmte stijgt op uit de kachel, ik ben blij dat het allemaal goed gaat. Toch wil ik de kachel later nog laten controleren omdat de thermostaat volgens mij niet goed werkt, maar dat is voor later. Ook de branders van het fornuis werken prima dus het hoofdstuk gas lijkt goed te werken. Vanavond laat ik de kachel in de camper aan want ik ben benieuwd wat de temperatuur na zo’n koude nacht in de camper is.

Vrijdag ben ik al erg vroeg wakker. Door de kou en onder een staalblauwe lucht loop ik naar de camper om de kachel te controleren. De camper is niet afgebrand en dat is een goed teken. Binnen is het heerlijk warm en de thermometer geeft 25 graden aan, buiten is het 4 graden! Dat werkt dus perfect en tijdens het voorjaar zullen we niet omkomen van de kou. In de ruimte waar de gasfles staat is het ijskoud! Het verdampen van het gas neemt warmte weg uit de omgeving van de gasfles. Maar belangrijker is dat ik geen gas ruik! Toch wil ik volgende week nog even een professional de installatie laten besnuffelen om er echt zeker van te zijn dat alles in orde is.
De camper en wij zijn klaar om dit weekend een korte rit te maken om eens echt te proberen hoe het is, en om wat het inhoud, om met een camper onderweg te zijn. Vanzelfsprekend kunnen jullie onze verhalen en ervaringen op “Travels and Troubles” lezen.

Nederland: We zijn weer thuis

Zaltbommel

Toen Lyka en ik, op acht oktober van het vorige jaar, op het station van Zaltbommel op de trein naar Schiphol zaten te wachten had ik al een voorgevoel dat dit voorlopig de laatste keer zou zijn. Het reizen zou aan een einde zijn gekomen en een ander, nieuw en misschien wel beter, leven zou ervoor in de plaats komen.
Lyka slaagde in februari 2013 voor haar examen inburgering in Bangkok en toen ze twee maanden later haar Nederlandse verblijfsvergunning kreeg lag het voor de hand dat onze toekomst in Nederland ligt. Het is niet dat we stoppen met reizen, ik hoop dat we een beetje geluk hebben met de camper, maar het reizen gaat wel veranderen. Niet meer zo ver en exotisch maar dichterbij huis. Het zal ook wel heel erg mooi zijn om met Lyka langs bekende en onbekende plaatsen in Europa te reizen!

We hadden al snel ons plaatsje gevonden in het vliegtuig en bij de eerste controle voor de veiligheidsgordels vroeg ik de stewardess of ze misschien een snack voor me had in verband met mijn diabetes. Dat wachten in de file had onze tijd op de luchthaven dusdanig ingekort dat ik niets had kunnen eten. Het was acht uur geleden dat ik voor het laatst wat had gegeten. Zoals ik verwachtte van Etihad was dat geen probleem en toen de stewardess voor de tweede keer langs kwam om de veiligheidsgordels te controleren kreeg ik een klein pakketje met drie sandwiches toegestopt met een bekertje water. Dat was genoeg om me in leven te houden en mijn bloedsuikerspiegel te verhogen.
Het gebrek aan suiker in mijn bloed maakt me prikkelbaar en ook mijn geheugen werkt dan niet goed meer. Maar ik kon me wel het stel herinneren die beide asociaal dwars over de stoelen in de wachtruimte lagen en daardoor moesten veel passagiers omlopen. Ik liet het maar voor wat het was maar toen onze ogen elkaar vonden begreep de man al snel dat ik hun verachtte om deze houding. En laat het nu precies die twee versleten hippies met slechte manieren zijn die achter ons zouden zitten. Ik had de klep van het bagage compartiment boven mijn hoofd al dichtgedaan als teken dat het compartiment vol was. Eigenlijk was alles zo kort voor het vertrek, ze kwamen als allerlaatste demonstratief de cabine binnen gesloft, al vol.
De man met het groezelige baardje en korte paardenstaartje opende de klep boven mijn hoofd. Ik stond op om hem behulpzaam te zijn en vertelde hem dat het compartiment vol was. Daar leek hij geen genoegen mee te nemen. Dus ik vertel hem netjes dat er in Lyka’s rugzak erg breekbaar special gebak uit de Filippijnen zit dat erg breekbaar is. Zijn antwoord dat hij daar geen moer mee te maken had schoot meteen in mijn verkeerde keelgat. Het dialect van zijn antwoord in het engels verraadde dat hij uit Duitsland kwam waarna ik meteen in mijn Duits overschakelde wat een verbaasde blik op zijn gezicht, en een moment uit balans, bracht.
De omgeving in de cabine van het vliegtuig had ons probleem ondertussen opgemerkt waarna we een flink publiek hadden die vol verwachting zaten te wachten wat er nu zou gaan gebeuren. Wachten is nooit leuk en elke afleiding is welkom. We trokken wat heen en weer aan elkaar en precies op het moment dat hij zijn armen omhoog had, net als ik overigens, en iedereen in de cabine dat goed kon zien, gaf ik hem een elleboogstoot op zijn ribbenkast. En dat was meteen het einde van ons geschil! Een steward, die waarschijnlijk de hele voorstelling van een afstand had gevolgd, verscheen op het toneel en verplaatste de bagage van de aangeslagen Duitser naar een ander compartiment enkele rijen verder naar voren.
Maar dat was nog niet alles, hij wilde meer! Hij wilde me uitlokken!
‘Dat jouw vrouw dat toelaat!’, siste hij me verbolgen toe.
‘Dat is geen probleem’, antwoordde ik, ‘wanneer onze kinderen in de wachtkamer zouden gaan liggen zoals U met uw vriendin daar juist hebben gelegen zou mijn vrouw ze een flink pak slaag geven want zo zijn wij niet opgevoed!’
Alles in goed verstaanbaar Duits en luid genoeg om de omgeving mee te laten genieten van het tweede deel van deze klucht. Mijn opmerkingen kregen bijval in de vorm van brede glimlachen op de gezichten van veel passagiers om ons heen, enkelen hadden willen applaudisseren maar hielden zich zichtbaar in. De aangeslagen Duitser had zelf meer bijval verwacht van zijn landgenoten maar het door gebrek daar aan zeeg hij snel neer in zijn stoel en begon geïrriteerd in het Tax-Free magazine te lezen.
Zelf had ik nog een deel drie te gaan. Ik wilde nog even aan de steward uitleggen wat er precies was gebeurd. De toelichting bleek niet nodig, hij had ook gezien wat er was gebeurd en hoewel hij mijn optreden officieel niet kon goedkeuren was hij het er duidelijk wel mee eens. De enkele woorden Arabisch die ik machtig ben hebben me waarschijnlijk daarbij ook geholpen.
Deel vier was eigenlijk nog de mooiste en die bracht het publiek haast op de stoelen! Openlijk je excuses aanbieden terwijl je niet fout was. Politiek op zijn smalst om de laatste twijfelaars over de streep te brengen. Ik verontschuldigde me uitgebreid, en onderdanig, in haast foutloos Duits. Enkele malen achter elkaar maar mijn verontschuldigingen werden door de, van woede kokende Duitser, niet geaccepteerd. Vriendelijke en goedkeurende gezichten keken me van alle kanten aan. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zoiets in een vliegtuig heb meegemaakt, laat staan dat ik een hoofdrol in een klucht vervulde.
Vliegtuigeten, je kan ervan zeggen wat je wil, de ene haat het en de ander zit verlekkerd naar de restjes op het dienblad van de passagier naast hem te kijken. Persoonlijk heb ik zeer slecht, British Airways, en zeer goed, Cathay Pacific, meegemaakt en alles er tussen in, maar over het algemeen is het van redelijke kwaliteit.

Het ontbijt dat we kregen was niet slecht. Gewoon een fabrieksomelet, een knakworstje met wat fruit, een blokje kaas en een klein wit bolletje. Een vliegtuig mag dan wel groot zijn maar eigenlijk is het als koken in een vouwwagen op de camping. Ik vond het prima en het was voldoende om de tijd op de Luchthaven van Abu Dhabi door te komen.
Daar ging het deze keer beter dan op de heenreis. Er waren maar weinig rijen bij de röntgenkasten om de bagage te controleren en hoewel we weer met een bus naar de terminal werden gereden waren we deze keer veel dichter bij terminal 3 waarvan ons vliegtuig naar Amsterdam zou vertrekken. Gelukkig vonden we deze keer snel een stoel om te genieten van een koffie en een uit het vliegtuig meegenomen chocolademuffin.
En wie komt daar langs gelopen? Ik kan mijn ogen niet geloven! Een legende, een levende legende die naar het voetbal trainersvak is overgestapt. Na een moment getwijfeld te hebben vraag ik hem in het Nederlands, dat hij ongetwijfeld niet vergeten is, of hij samen met me op de foto wil. Da’s geen probleem!
‘Zondag AJAX -Feyenoord?’, vraagt hij.
‘Feyenoord - AJAX!’, verbeter ik hem.
‘Wel winnen!’, zegt hij met een brede glimlach.
Ik neem weer plaats en geef hem de privacy die hem toekomt.

Michael Laudrup, een voetbal legende die maar een jaar in Amsterdam heeft gespeeld.

We zoeken de vertrekruimte naar ons vliegtuig weer op voor de etappe van Abi Dhabi naar Amsterdam dat, wegens een probleem met een KLM vlucht twaalf uur eerder, afgeladen vol is. Het is een probleemloze vlucht die zoals elke vlucht onderbroken wordt door een maaltijd om de tijd te doden.

De rijst met kip is al snel allemaal weg dus nemen we ieder een ander van de overgebleven gerechten. Mijn tortellini met spinazie, en ook Lyka’s rundvlees is van prima kwaliteit en ik moet eerlijk zijn dat rijst ook mijn eerste keuze was. Maar na de eerste hap geniet ik van de tortellini, een gerecht dat niet echt bekend is dus ook niet zo wordt gewaardeerd.

De tijd kruipt langzaam voorbij en onderweg zien we de besneeuwde bergtoppen van de Kaukasus, dat is een teken dat we steeds dichterbij huis en dichterbij de kou komen. Dichterbij het einde van onze reis en dichterbij de carnaval. Dichterbij de camper en dichterbij de lente. Dichterbij onze familie en kennissen. Dichterbij ons nieuwe leven en dichterbij onze gezamelijke toekomst.
Wanneer de gezagvoerder ons via de intercom laat weten dat we de daling naar de luchthaven Schiphol elk moment kunnen gaan inzetten krijg ik weer de zenuwen, en waanbeelden, over koffers die we open moeten gaan maken. Vier kleine koffers en twee rugzakken zijn toch wel erg veel bagage voor twee rugzakartiesten? Ik probeer de negatieve gevoelens zo goed als mogelijk te onderdrukken. Negatieve gedachten zijn slecht en wakkeren een depressie aan, een depressie waar ik ècht niet op zit te wachten!
Het stukje door de slurf en naar de immigratie onderdruk ik in stilte deze gevoelens. Lyka lijkt ook gespannen! Zodra Lyka, zonder ook maar een vreemde vraag en binnen twintig seconden, door de immigratie is vergeet ik al snel de bagage. Ik heb heb namelijk een ander probleem! De simkaart van mijn telefoon werkt niet en daar begrijp ik dus echt niets van! Om eerlijk te zijn begrijp ik al heel weinig meer van al die vreemde systemen in de mobiele telefonie die zijn bedacht om ons het geld uit de zak te kloppen! Maar zonder telefoon kan ik niet met Martin bellen die ons straks komt ophalen.
Het wachten op de bagage duurt zo lang dat ik uiteindelijk maar besluit om een tweede poging met mijn simkaart te wagen. In mijn rode etui zit het zakje “telecom diversen” met daarin een handvol simkaarten uit verschillende landen. De roze kleur van T-mobile valt me meteen op. Waarom heb ik twee van die kaartjes? Heb ik dan de verkeerde in mijn iPhone zitten?
Even verwisselen en ik heb verbinding, ook met Martin die al op weg naar Schiphol is. Met kloppende slapen loop ik zo onopvallend als mogelijk door het groene kanaal van de douane, die hebben het te druk met elkaars problemen om ons te zien. Ik blijf erbij dat een directe vlucht uit Bangkok verdachter is dan een onderbroken vlucht ergens in de Arabische wereld. En wanneer we in de verre toekomst weer eens richting Azië gaan dan vliegen we haast zeker weer met Etihad of met Emirates.

Na een klein halfuurtje wachten in de frisse lucht verschijnt Martin met zijn bus en dat is een groot gemak voor ons. Slepen met bagage, een ieder met drie stuks, daar had ik echt tegenop gekeken om zo in de trein te stappen. Een hartelijke begroeting en we zijn al snel weer op weg. Het is zo gezellig dat Martin de eerste afslag mist en we een eindje moeten omrijden.
Zaltbommel, ons Zaltbommel, kondigt zich al een kilometer of vijf van te voren aan. Over de groene weilanden van Waardenburg zien we in de verte de beroemde toren van Zaltbommel opdoemen. Er is over gezongen en over gedicht, maar het is ons thuis en we zijn bijna thuis.

Na een mooie reis stappen we weer over onze drempel, een rugzak vol met mooie herinneringen en een toekomst, hopelijk, vol met mooie reizen met onze camper.

Dit is dan het laatste verhaal over onze reis naar Azië, maar de carnaval staat voor de deur en later een rondje Nederland dat ik al aan het plannen ben!

Nederland: Zit het nu weer tegen?

In het vliegtuig

Om half tien zal de bestelde taxi voor de deur komen. Tijdens de laatste twee uur van ons verblijf ga ik nog een keer door de dozen met daarin de weinig overgebleven persoonlijke bezittingen die geen plaatsje in de koffer hebben kunnen bemachtigen. De weinige spullen die nog over zijn gaan krijgen een plaatsje op de zolder bij een vriend waar ik hoop dat we het daar over een paar jaar nog kunnen vinden. Mij vriend haalt die overgebleven dozen morgen met zijn pick-up truck op.
Een half uur voor de komst van de taxi wordt het tijd om naar beneden te gaan. Ik hou er niet van om mensen te laten wachten. Zelfs niet wanneer het mijn eigen taxichauffeur is. Lyka loopt voorop de trap af en kijkt om, ze roept verbaasd, ‘waarom komt er zoveel vuil van je schoenen?’
Ik kijk ook om en tot mijn grote verbazing zie ik grote zwarte stukken vuil achter me op de stenen trap liggen. Ik ben verbaasd en verward op hetzelfde moment! Ik weet namelijk 100% zeker dat mijn schoenen, toe ik ze een uurtje geleden controleerde, schoon waren. Balancerend met de zware rugzak op mijn rug draai ik me om en raap ik een stuk ter grootte van een sinaasappel part op de trap boven mij en verpulver het tussen mijn draaiende vingers. Het valt uit elkaar als een stuk nat zand dat ik de zon heeft liggen drogen! Mijn leesbril wordt tevoorschijn gehaald en ik onderzoek het zwarte goedje totdat Lyka in de gaten heeft wat er aan de hand is.
‘Kijk naar de zolen van je schoenen!’, zegt ze terwijl ze naar mijn reusachtig grote bergschoenen wijst.
Mijn leesbril verschuift naar de punt van mijn neus en tot mijn grote schrik en verbazing, ik weet niet welk gevoel het sterkst is op dat moment, zie ik de zool van mijn schoen tot op de helft los hangen. Een gevoel van ongeloof maakt zich meester van mij. In een flits zie ik mezelf enkele uren geleden mijn versleten, maar nog steeds redelijk bruikbare, halfhoge wandelschoenen en kapotte sandalen in de vuilnisbak achter het hotel gooien.
Hoe is dit mogelijk? Deze schoenen mogen dan wel een paar jaar oud zijn maar ze zijn haast niet gebruikt! Ze zagen er zelfs nog als nieuw uit toen ik ze uit de doos haalde! Maar eerlijkheid gebied te zeggen dat ik ze de laatste keer in 2009 heb gedragen. 2009? Vijf jaar geleden! Is dat echt alweer zo lang geleden dat ik met Tettje over de hellingen van de Mt Fuji struinde?
Nu sta ik hier een half uur voor ons vertrek naar Nederland op rubber dat met elke stap verder uit elkaar valt. Een slechter begin van te terugreis kan ik me niet voorstellen! Ik kan toch niet op mijn sokken naar Nederland reizen? Er zitten boven nog wel een paar slechte schoenen in een plastic tasje in een van de dozen en dat lijkt zo kort voor ons vertrek mijn enige optie.
Terwijl Lyka de restjes van mijn schoenzolen bijeen veegt snel ik de trap op om in de overgebleven dozen de schoenen te zoeken. Ze zijn snel gevonden en terwijl ik ze aan trek voel ik waarom ik deze schoenen nooit heb gedragen. Het model van deze halfhoge wandelschoenen is gemaakt voor zoogdieren met hoeven. Ze knellen al aan alle kanten  voordat ik de veters strak heb aangetrokken! Als een zombie op glad ijs wankel ik naar de taxi zodra die zich met een korte stoot van zijn toeter heeft aangekondigd. Beter slechte schoen dan geen schoenen.
Door de donkere avond zoeven we over de Motorway Nr 7 richting de luchthaven. Mr. Nob is al jaren mijn vaste taxichauffeur. In het verleden gebruikte ik hem bijna altijd maar sinds hij een keer niet was komen opdagen, een misverstand dat we later uit de wereld hebben geholpen, gebruik ik bij daglicht altijd de grote bus van Bell Travel Service.
‘Hoe laat is je vlucht?’, vraagt Nob.
‘ Half drie vannacht’, antwoord ik terwijl Lyka op de achterbank mee neuriet met een deuntje uit haar iPod.
‘Dan zijn we wel hèèl erg vroeg!’, lacht Nob.
‘Beter te vroeg dan te laat! Ik ben altijd maar graag vroeg op de luchthaven, dan kan er weinig meer mis gaan!’, lach ik hem toe.
Nog geen kwartier later staan we stil op de autosnelweg. In het eerste kwartier rijden we nog wel enkele honderden meter maar daarna staan we ècht stil! De eerste minuten zitten we in alle stilte in de auto te wachten terwijl de airconditioning verkoeling brengt en de LPG gestookte krachtbron onder de motorkap langzaam overhit.
De eerste mensen stappen uit de stilstaande auto’s en proberen in de verte een glimp op te vangen van wat de oorzaak van dit oponthoud kan zijn. De onzekerheid begint ook in mij te kriebelen en ik stap uit. Nog niet echt nerveus maar ik hou hier gewoon niet van! Zover als het oog rijkt zie ik rijen rode achterlichten van vrachtwagens en personenauto’s. Geen enkel rood lampje licht op en dat ik een teken dat er ook niet gereden wordt! Het oplichten van een remlicht in de verte geeft me nog enige hoop die enkele seconden later alweer oplost in de duisternis van een zwoele nacht in de tropen.
Na een half uur ijsberen wordt het me toch echt teveel en ik loop een flink stuk van de auto weg naar richting de voorkant van de file in de hoop om iets te zien wat de oorzaak van dit probleem kan zijn. Enkele honderden meters loop ik voorzichtig tussen de vrachtwagens, minibusjes, taxi’s en personenauto’s door. Bijna elke blanke toerist, die ook op weg is naar de luchthaven klampt me aan om te vragen of ik misschien iets meer weet. Helaas kan ik ze ook geen antwoord geven op hun vragen en de paniek in hun ogen is duidelijk te zien en te voelen. In deze onbeweeglijke file staan zeker honderden toeristen vast die hun vlucht naar huis moeten halen.
Wanneer ik onverrichter zaken weer terug ben bij de taxi van Mr. Nob loopt de spanning en stress in me te hoog op. Als een hogedrukpan blaas ik de opgelopen druk af en kijk nog eens op de kaart van de omgeving van deze snelweg. Mijn besluit is snel genomen! Ik ga lopen, en wel tot de eerste afslag òf de oorzaak van dit oponthoud. Mijn instructies voor Lyka en Mr. Nob waar en wanneer me weer op te pikken zijn duidelijk en begrepen. Deze keer weet ik dat ik niet meer terug zal lopen. Mr. Nob komt naar mij toe.
Het beeld tijdens deze wandeling lijkt hetzelfde maar is voor mijn gevoel toch anders. Verbaasd kijk ik hoe de verschillende mensen met dit oponthoud omgaan. Vanzelfsprekend is het grootste verschil tussen de mensen met haast en de mensen die niets beters te doen hebben. Enkele vrachtwagenchauffeurs hebben de motoren uitgezet en liggen in hun kleine donkere cabine te slapen. De goedkope gekleurde taxi’s die van Pattaya naar de luchthaven rijden zijn anders! De passagiers staan vaak naast de taxi nerveus de ene na de andere sigaret te roken. De chauffeurs van de touringcars die naar de luchthaven moeten staan druk door hun mobile telefoon met het thuisfront te onderhandelen wat ze nu moeten doen. De klok tikt en het noodlot kruipt langzaam als een hoop verslindend monster uit zijn donkere hol.
Stap voor stap loop ik zelfverzekerd naar de kop van de file en de oorzaak van het oponthoud. Op de betonnen muur in het midden van de berm tel ik de blokken van honderd meter, op de kleine kilometerbordjes, die ik heb afgelegd. Na ruim een kilometer meter zie ik in de verte rode en blauwe zwaailichten van de hulpdiensten. Ik loop rustig dichter naar de knipperende lampen toe en in me verdwijnt wat van de stress. Ik krijg het gevoel dat ik weer controle krijg over de situatie. Na een korte blik op mijn horloge weet ik dat het nog niet verloren is.

Zodra ik tussen de laatste twee voertuigen doorstap sta ik oog in oog met het probleem. Een enorme ravage en het lijkt me toch niet geheel onmogelijk om het verkeer op gang te brengen. Een Thaise hulpverlener komt op me af en verteld me in gebroken engels wat er is gebeurd. Een hoge druk waterleiding langs de autosnelweg, van een meter doorsnede die ik ontelbare keren vanuit de bus of taxi heb gezien, is opengescheurd.
Met deze mededeling in mijn achterhoofd zie ik nu de ravage met andere ogen. Het lijkt alsof er een tsunami de binnenlanden van Thailand heeft getroffen! De golf water heeft over een afstand van tweehonderd meter een hele muur en zandwal omver en over de snelweg gespoeld. Blokken beton van meer dan tweeduizend kilo per stuk zijn als blokjes hout over een lengte van enkele honderden meters over de snelweg beland. Ontwortelde bomen en struiken, een laag zand van een halve meter dik. Ik bel direct Mr. Nob dat ik bij het probleem ben en dat ik goede hoop heb dat het wel goed zal komen, wij halen waarschijnlijk ons vliegtuig wel.
De hulpdiensten zijn met man en macht in de weer om de weg weer berijdbaar te maken. Mijn handen jeuken om te helpen maar dat kan natuurlijk niet. Ik moet het werk aan de specialisten overlaten. Mankracht kost weinig in Thailand en is in dit geval  verbazingwekkend effectief. “Vele handen maken licht werk” is hier zeker van toepassing! De bomen en struiken worden door veel mankracht aan de kant gesleept en ik zie de weg voor mijn ogen langzaam leger, schoner en weer berijdbaar worden. Zodra de hoge politieman in zijn bruine uniform met hoge pet op het teken geeft komen de voertuigen weer op gang. Vijf rijbanen, inclusief de vluchtstrook, moeten worden samengevoegd naar een rijstrook. Dat gaat dus nog wel even duren!
De eerste vrachtwagen blaast zijn lucht uit zijn remmen en komt schokkend op gang, een tweede volgt en de ontsnapping is begonnen. Een kort telefoongesprek met Mr. Nob en hij is weer op de hoogte van wat er aan de kop van de file gebeurd. En dan steekt de slechtste eigenschap van de Thai zijn kop op. Bijna elke Thai meent de belangrijkste persoon in het verkeer te zijn en het alleenrecht op voorrang te bezitten wanneer het druk wordt. Na een voertuig of tien rammelt een oude Hino vrachtwagen over een haast nieuwe Honda Jazz heen. Een luid gekraak en stukken plastic vliegen in het rond. De file komt weer tot stilstand.
Ze staan zo een minuut of vijf en er gebeurd verder niets. Niemand onderneemt iets! Ze staan erbij en kijken er naar totdat ik, na een blik op mijn horloge, besluit im zelf maar iets te doen. Ik bonk op de zijruit van de Honda en een verbaasde jongen, die druk met zijn dure smartphone bezig is, kijkt verbaast op. Met een zo autoritair mogelijke blik in mijn ogen en een overduidelijk armgebaar wijs ik naar een vrij stukje weg iets verderop. Het lukt! Ik heb hem overrompeld met mijn gedrag en hij verplaatst zijn personenauto, gevolgd door de oude vrachtwagen, naar de lege plaats om de afhandeling van de aanrijding af te wachten.
Mijn optreden is niet onopgemerkt gebleven. Een man in een te grote oranje overal met rondom reflecterende strepen geeft me een schouderklopje met een enthousiasme dat ik haast denk dat ik zijn ondergeschikte ben. De file komt puffend weer op gang. Voor een minuut of tien althans.

Een tractor is gearriveerd en begint de weg verder van de zware betonblokken vrij de maken, een tweede rijbaan wordt van de ravage ontdaan. Een derde rijbaan komt vrij en de hoge politieman in het bruine uniform geeft het teken dat het verkeer weer kan gaan rijden. Opgelucht bel ik mijn taxi, Mr. Nob klinkt ook opgelucht en het lijkt dat alles nog goed komt, althans voor ons.
Na een minuut of tien zie ik de koplampen van een auto in de file oplichten als teken dat Mr. Nob in aantocht is. Hij vertraagt de snelheid van zijn auto en in een flits neem ik opgelucht plaats in bijrijdersstoel van de langzaam rijdende taxi. We zijn allemaal blij! Mr. Nob voert de snelheid op tot 130 Km/u en opgelucht vliegen we door de zwoele Thaise nacht naar de Suvarnabhumi Airport in Bangkok.
‘Het gaat lukken!’, zegt Mr. Nob met een brede glimlach.
‘Het gaat zeker lukken!’, antwoord ik hem terwijl ik de tijd bereken tot het vertrek van ons vliegtuig.
Anderhalf uur voor het vertrek staan we aan de balie om in te checken. De vier koffers gaan op de band en de cijfers op het kleine rode scherm geven 62,8 Kg aan. Verontschuldigend kijk ik de dame achter de balie aan maar die heeft het te druk met Lyka’s paspoort en verblijfsvergunning. Na een korte toelichting zie ik de labels voor de koffers en de instapkaarten uit de printers komen. Het is gelukt en wij gaan op weg naar huis!