Nederland: Naar Parijs

Zaltbommel

Ik had het Lyka vorig jaar al beloofd maar door het slechte weer in het voorjaar was er niets van gekomen. Nu had ik begin mei al deze trip met de bus naar Parijs geboekt, lang voordat de camper in zicht kwam, augustus zou ons toch wel goed weer brengen?
Dus morgen gaan we georganiseerd met effeweg.nl naar Parijs en om eerlijk te zijn heb ik geen idee wat ons allemaal te wachten staat. In probeer me zo goed mogelijk in te leven hoe het zal zijn om met een groep van ongeveer vijftig personen in een grote bus naar Parijs te gaan. Oneindig wachten op diegene die te laat zijn? Altijd maar aansluiten? Ik weet het echt niet wat we moeten verwachten.
Wat ik wel weet is dat ik het reizen met die groep net zo benader als het reizen met de rugzak in mijn eentje. Ik heb snel gepakt! Twee shirts, twee onderbroeken, een short, een set broekspijpen en twee paar sokken. Deodorant stick, l’eau de toilette en een tandenborstel. Klaar! Camera, batterijen, lenzen, flitser, GPS, MacBook en diverse laders. Statief? Weet ik nog niet!

Aan het weer zal het in ieder geval niet liggen, de voorspellingen zijn goed, en het “Campanile Paris Ouest - Gennevilliers Barbanniers Hotel” ziet er ook niet slecht uit. Het ligt een beetje in het centrum maar toch zo’n 8 kilometer van de Eiffel toren en het Louvre. Dus dat wordt lachen in de ondergrondse!
Ik heb een lijstje gemaakt van monumenten die we absoluut niet mogen missen maar het ‘s morgens, na het ontbijt, in bus stappen en je langs de bezienswaardigheden laten voeren heeft ook wel wat! Dus ik laat het maar over me heen komen.

Programma voor de komende dagen:

DAG 1 Montmartre
Vanaf de verschillende opstapplaatsen in Nederland vervolgen wij onze reis naar Parijs, waar wij rond 16.00 uur zullen arriveren. U brengt een bezoek aan de altijd levendige wijk Montmartre. Deze wijk trok na 1860 vooral schilders, dichters en kunstenaars aan. U vindt ze terug op Place du Tertre, het voormalige dorpsplein van Montmartre. Het oude raadhuisje van 1790 staat er nog steeds. Eveneens hebt u de mogelijkheid om de imposante basiliek Sacré-Coeur te bezichtigen. Aansluitend brengen we u naar uw hotel.



DAG 2 Stadsrondrit
Een nadere kennismaking met de stad Parijs. Het Louvre, de Notre Dame, de Dôme des Invalides en de Champs Elysées, u wordt overal langsgereden en vanzelfsprekend worden er voldoende stops gemaakt. Daarna kunt u op eigen gelegenheid Parijs verkennen.


DAG 3 Versailles
Op deze extra dag brengen we ‘s morgens een bezoek aan Versailles, het paleis van Lodewijk XIV, beter bekend als de Zonnekoning. Bewonder dit prachtige paleis en breng een bezoek aan de schitterende tuinen welke in symmetrie zijn aangelegd. Indien u niet aan de excursie wilt deelnemen, brengt de chauffeur u naar het centrum. U kunt bijvoorbeeld naar de Tour Montparnasse. Op een hoogte van 196 meter, hebt u een schitterend uitzicht over de stad. De lift brengt u binnen 38 seconden helemaal naar boven! 's Avonds is er de gelegenheid om een boottocht te maken over de Seine om Parijs bij avond te bekijken.



DAG 4 La Défense en vrije tijd
Vandaag bezoekt u de wijk La Défense. Dit is een moderne zakenwijk met als blikvanger de Grande Arche de la Défense, een moderne versie van de Arc de Triomphe. Na het bezoek aan deze wijk is er nog tijd over om de stad in te gaan. U kunt lekker gaan winkelen, het bekende museum het Louvre bezichtigen of een bezoek brengen aan het Parc Floral de Paris. Dit park ligt in het centrum van Parijs en is 35 hectare groot. Hier kunt u even bijkomen van de drukte in Parijs en genieten van de rust die er heerst.



DAG 5 Eiffeltoren
Alweer de laatste dag in Parijs. Na het ontbijt rijden we nog even naar de Eiffeltoren: dé attractie van de lichtstad! Vanaf de Eiffeltoren heeft u een adembenemend uitzicht. Aan het einde van de morgen nemen we afscheid van de stad, waarna we aan de terugreis naar Nederland beginnen. Onderweg krijgt u de gelegenheid iets te eten. Vanaf de verzamelplaats zult u met onze servicelijn naar uw opstapplaats worden gebracht.


Ziet er toch prima uit? Het zal een drukke week worden waarna ik weer met de camper aan de gang ga. Vanaf morgen dus verhalen over Parijs!

Nederland: De rustgevende omgeving van de camper

Zaltbommel

Ik lig met mijn e-reader op de lange bank in de camper en onderbreek het lezen om eens goed om me heen te kijken. Ik ben overvallen door een gevoel van gelukzaligheid. Omringt door alleen het hoognodige dat een modern mens nodig denkt te hebben. Nog geen zes vierkante meter per persoon geluk. Een andere omgeving dan de enorme appartementen die vandaag de dag voor starters en bejaarden worden gebouwd. Ver van de consumptie maatschappij met keukens vol met laden, planken en kastjes gevuld met apparatuur en gereedschappen die schitterend in zo’n mooie dure keuken staan maar die weinig nut hebben bij het bereiden van een stoommaaltijd van de Albert Heijn in de magnetron.
Mijn hoofd op een kussen zonder kussensloop, dat zit in de was en we hebben er maar een per hoofdkussen, en “Mont Ventoux” op de ereader. Radio 2 zachtjes op de achtergrond, vergeten plaatjes uit de jaren tachtig. Mijn voeten liggen aan de lage kant, de camper helt wat naar voren zodat er niemand uit bed rolt, om het bloed niet naar mijn hoofd te laten stijgen. Buiten daalt de regen zachtjes neer op deze woensdag. Het kan me niet deren en niets schelen. De kachel brandt! De oude gaskachel geeft langzaam een comfortabele en gemoedelijke warmte af, voor een moment denk ik aan de keuken 45 jaar geleden in mijn geboortehuis aan de Nonnenstraat. Hout en kolen, een petroleumkan aan de linkerzijde om het vuur weer aan te maken wanneer het was gedoofd.
De camper vult zich met de geur van koffie. Ouderwetse koffie, uit zo’n aluminium espresso apparaat voor op het gas. Simpel, doelmatig en milieubewust. Dat kun je van al die senseo’s die dagelijks worden verkocht niet zeggen. De koffie smaakt me prima! Euroshopper 6 schepjes geeft een heerlijke sterke koffie die bijna naar chocolade smaakt zonder bitter te worden. Een belangrijke toevoeging aan de heerlijke beleving van de vrijheid van de camper, ook zònder elektriciteit.

Net na de lunch arriveert de 700 Watt magnetron die wat gemak gaat toevoegen aan het verblijf in de camper. De Koreaanse magnetron valt als een munt in een betaalautomaat op zijn plaats. Hij staat meteen muurvast op zijn plaats! Ik moet alleen wat rubber doppen aanbrengen om de trillingen op te vangen. Da’s echt een gelukje van de bovenste plank voor nog geen € 65,-.

De regen wordt heftiger en ik vindt het eigenlijk niet eens regen. In de tropen, daar heb je regen! Een muur van water die binnen een mum van tijd de straten en wegen blank zet. Dit is meer een vette motregen, maar de regen is vandaag wel welkom. Met mijn zaklantaarn controleer ik de naden van de opbouw van de camper op lekken. Na een kwartier ben ik klaar en ik ben blij dat ik kan zeggen dat ik geen enkele druppel water heb kunnen ontdekken. En dat is toch wel heel belangrijk!
Ik maak tijdens de regenuren een lijst van taken die ik nog moet verrichten om de camper te controleren en helemaal naar mijn zin te maken. Een plankje hier en een oogje daar, en meer van die kleine dingen. Ik vindt het enorm leuk om de camper langzaam te zien veranderen in een  voertuig waar we volgend jaar heel Europa mee gaan doorkruizen. De plannen gaan al van Gibraltar naar de Noordkaap. Een ritje van ruim 10.000 Kilometer! 200 dagen? Alleen het plannen en dromen is al leuk. Ik kan het zelf soms nog niet bevatten dat ik nu de eigenaar ben van deze camper.

Nederland: Wat is een leven zonder spektakel?

Zaltbommel

Vandaag stond in het teken van mentale moeheid, niet metaalmoeheid! Ik heb super slecht geslapen. Terwijl mijn vrouw de koorts toeschrijft aan de LIDL biertjes ben ik ervan overtuigd dat ik een kou heb opgelopen door geheel naakt en verschoond van het gebruik van het dekbed te slapen. Lyka eist in haar slaap bijna het hele dekbek op met gevolg dat er voor mij weinig of niets meer overblijft. Gedane zaken nemen geen keer dus de koorts heerste de afgelopen nacht in mijn lichaam. Fleece absorbeert minder water dan een rots dus werd ik in een onaangename omgeving wakker. Natte koude fleece, jakkes! Ik kijk uit het kleine raam van de alkoof en zie een paar konijntjes zorgeloos rondhuppelen. Konijn? Ik ken mensen die er graag een zouden verorberen maar geef mij maar een kip. Zonder een papieren zakje ingebracht in het diepgevroren lichaam.
Zodra de zon een weg omhoog aan het firmament vind wordt het aangenamer en de dag kan voor mij beginnen. Eerst naar het toilet, bijna 500 meter lopen (heen en terug), en dan een koffie. Het blijken de laatste twee Senseo pads van de HEMA te zijn. Vijf dagen op stap met de camper is dus 5 x 6 = 30 en er zitten maar 20 pads in een pak. Een typisch voorbeeld van niet goed nadenken! Ik kan wel janken!
Het krediet voor de elektriciteit is volledige opgebruikt en de paal vraagt om een volgende euro om de camper met 220 volt te vullen.
‘Wat is een ochtend zonder koffie?’
‘Als een dag zonder zonsopkomst!’
Dus de euro verdwijnt in de gleuf van de paal en in de camper komt de Senseo tot leven om me te voorzien van de eerste doses cafeïne van de dag. Na deze eerste kop is er nog steeds geen teken van leven boven in de alkoof dus ga ik de kampwinkel maar eens met een bezoek vereren op zoek naar koffiepads.
Iedereen die ooit zo’n kampwinkel heeft bezocht weet dat hij wordt genaaid maar de hoge nood rechtvaardigt de commerciële misdaad. Bij de tweede kop koffie wordt mijn vrouw wakker en ik besef meteen dat het één van die dagen zal gaan worden. Haar periode komt langzaam dichterbij en haar humeur veranderd naar de omgangsrituelen met bloeddorstige zombies. Wat ik in haar ogen zie is geen liefde of verdraagzaamheid, op een dag als deze verheft mijn vrouw het egoïsme naar een hoger platform. Een absolutisme naar een vleselijk lichaam dat bloed. Er zijn godsdiensten die dit als onrein beschouwen maar elders is het een einde van een cyclus. Als de lege, kale en donkere akkers van de winter waar een paar maanden later in de herfst weer het jonge groen wortel zal schieten en een nieuwe generatie het levenslicht ziet.
Ik hoor het bloed door mijn hersenen stromen en ik probeer als een aangeslagen bebloede generaal, die net een aanval van een vijand heeft afgeslagen, de schade op te nemen. De aanval is de beste verdediging, maar ik zie geen enkele twijfel bij mijn tegenstander. Nee, de uitslag is al bekend voordat deze slag is begonnen.
Zwijgen als een politicus is de beste oplossing en hopen dat in het geval van een meningsverschil het kwartje jouw kant opvalt. De lunch slaan we over want de twee frikadellen in de koelkast zijn te oud. Er zit dus niets anders op dan in te pakken en de camper gereed te maken voor het vertrek. Mijn gedachten zijn elders en mijn instincten controleren mijn lichaam. Zodra we klaar zijn verlaten we in een ijzige stilte tussen ons de “Eurocamping Vessem”. Een hele leuke plaats, wanneer je met kinderen en een meegaande vrouw bent. De radio blijft uit!
Net voordat we bij “de Kampeermarkt” arriveren voelt de camper plotseling vreemd aan. Ik kan het gevoel niet omschrijven, maar er klopt iets niet! Lyka ziet na het uitstappen het lege achterwiel en mijn ongeluksdag is meteen compleet. Een lekke band in je eerste week met de camper, is het een slecht voorteken? Is dit hoe de toekomst er uit gaat zien?  Ik stoot twee keer binnen vijf minuten mijn hoofd en nu doet heel mijn lichaam pijn. Ben ik echt wel klaar voor al die tegenwind?
Een paar slokken cola light, ik spuug op de grond tussen mijn flip-flops en ik weet dat dit gewoon een andere test is die de Lord Boeddha op mij loslaat om mijn beloftes te testen. Denken, rustig nadenken! Een leeg en fris hoofd brengt bijna altijd de juiste oplossingen voor je problemen.
“Con te Partiro” van Andrea Bocelli schalt ondertussen uit de radio en ik weet meteen dat het allemaal goed komt.

Het eerst telefoontje met een gerenommeerd bandenbedrijf laat mijn vertrouwen in de Nederlandse klantvriendelijkheid tot een ongekend dieptepunt zakken. Ook bij het tweede telefoontje met de ANWB heb ik mijn bedenkingen. Dit het het moment om het heft in eigen hand te nemen! In moeilijke tijden kan je alleen op je eigen kracht vertrouwen.
Allereerst probeer ik met de stabilisatievoet de kamper hoog genoeg te krijgen zodat ik het wiel kan afnemen van de as. Het pisbakkenstaal is niet opgewassen tegen de 2500 kilo die de camper waarschijnlijk weegt. Ook de bijgeleverde schaarkrik, met een geadviseerde belasting van 2500 Kg, buigt als een reep chocolade in de brandende zomerzon. Ik ben op dit moment aan het einde van mijn mogelijkheden!
Diep in mijn herinneren vindt ik dat er een stukje verderop een vrachtwagengarage gevestigd was. Misschien bestaat die nog wel en kunnen zij me helpen. Vanaf het moment dat ik binnenstap lacht het geluk me toe. Ik krijg een hydraulische krik mee maar met mijn beperkte kennis krijg ik de krik niet hoog genoeg. Ik voel me dom en hulpeloos tegelijk. En al die tijd voel ik de ogen van mijn vrouw in mijn rug prikken met een kracht dat het allemaal mijn schuld is! Terneergeslagen en vol met schaamte meld ik me weer bij de garage dat ik te dom ben om de camper op te krikken en een wiel los te maken.
Een monteur hoort mijn verhaal aan en loopt zonder te klagen met me mee naar de kreupele camper. Hij verzet de krik en binnen een minuut is het wiel vrij! Wat voel ik me hulpeloos en dom tegelijk terwijl die ogen maar blijven prikken in mijn rug. Ik sta daar met het wiel en kijk eens goed om me heen. Een boodschappenkarretje van de kampeermarkt helpt me voor een euro leengeld uit de problemen!

Ik duw het karretje met het wiel erin voor me uit terwijl een ieder me me passeert in zichzelf zit te lachen. De Boeddha test je af en toe en dan hoor je niet te vragen waarom! Bij EMA binnen moeten ze in de werkplaats ook wel een beetje om me lachen. Mijn shirt is met zweet doorweekt en vertoont grote donkere plekken. Ik moet er best een beetje paniekerig hebben uitgezien toen ik de eerste keer de werkplaats binnenstapte. Ik meld me met het karretje bij de monteur en daarna bij Fred aan de receptie. Voordat Fred de werkbon aan de monteur heeft overhandigt is mijn band al klaar.

We kijken rond, we kijken elkaar aan voor wat we waard zijn, en ik kan u melden dat ik niets te klagen heb over de hulp en begrip. Daarom adviseer ik u. Wanneer u pech heeft met uw camper met dieselmotor of problemen met uw banden in de buurt van Eindhoven neem dan contact op met EMA (040-2562243), ik weet zeker dat u goed en vakkundig wordt geholpen!

Met de gerepareerde band in het winkelkarretje ga ik weer richting de gehandicapte camper. Het wiel zit er zo weer onder en nadat ik de hydraulische pomp weer heb teruggebracht kunnen we eindelijk bij de kampeermarkt naar binnen voor de zaken waarvoor we naar Eindhoven zijn gekomen. Een kleine ladder om in bed te komen, twee aluminium klapstoeltjes en een kleine tafel. We kunnen weer verder richting Zaltbommel.
Het gebrek aan communicatie tussen mijn vrouw en mezelf levert de vreemdste misverstanden op! Ik kan zo vijf vragen stellen zonder dat ik ook maar een antwoord krijg. Eerst wil ze geen lunch want alles is “kaput” in de koelbox en dan maakt ze ruzie dat ik over een mooie binnenweg door het Brabantse landschap rijdt. De autosnelweg naar Den Bosch doemt voor me op en de verlossing komt snel dichterbij. Ik volg de langzaam teruglopende klok op mijn GPS terwijl mijn vrouw in alle stilte naast me zit te mokken en me te vervloeken.
Ik kan het zelf bijna niet geloven maar ik ben blij dat ik weer thuis ben. Internet en Facebook voor mijn vrouw terwijl ik gedesillusioneerd alleen in de camper achterblijf en maar meteen begin te klussen om het voor me zelf dragelijker te maken. Het vertrek van mijn vrouw voelt als een bevrijding en dat is niet goed. Ik eet en slaap vanavond in de camper verlost van alle negativiteit die me vandaag heeft omringt.

Nederland: De laatste halte van onze maidentrip

Vessem (Eurocamping Vessem (€ 9,-)

De laatste dag, of beter gezegd, de laatste nacht in de kamper licht alweer voor ons. Ik ben om kwart voor zeven uit bed en buiten is de hele camping nog in een diepe slaap gedompeld. Ik ga op zoek naar mijn fleecetrui en fleecebroek want het is fris vanochtend. Er heeft zich zelfs condens gevormd op de voorruit van onze camper.
Terwijl de koffie uit de Senseo druppelt snel ik naar het toilettenblok om de druk van mijn blaas te krijgen. Pffff, dat lucht op! Terwijl ik langzaam naar onze camper terug loop kijk ik eens goed in het rond. Voor bijna elke voortent bij de caravans staan tafeltjes en stoelen aangevuld met lege of volle flesjes bier. Het zal wel een feest zijn geweest gisteren. Ben ik nu zo oud geworden dat ik me daar niet meer bij wil voegen? Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Vroeger schoof ik als een van de eerste aan om gezellig te kletsen en een paar biertjes te drinken. Socializing was mijn middelste naam! Het zal de stress en de onzekerheid van de eerste reis met de camper wel zijn!
Terwijl Lyka nog ligt te ronken probeer ik de rit voor vandaag op een andere manier op mijn  Garmin Nuvi te plannen. Wat ik namelijk niet begrijp is dat mijn oude manier van werken, zoals met de Garmin Oregon 400t, op de nieuwe Garmin Nuvi 2797LM niet meer gaat. Vroeger maakte ik een route met Garmin Basecamp en op de Oregon 400t volgde ik die route naar het einddoel. De nieuwe Nuvi 2797LM lijkt de routes of paden niet meer te af te beelden. Ik denk wel dat ze naar het geheugen gaan maar ik kan ze niet meer vinden. Daar moet ik dus nog eens even induiken en de gebruiksaanwijzing hierop naslaan. Nu heb ik een serie van waypoints gemaakt die ik op nummer volg. Wel omslachtig maar het werkt wel.
Terwijl wij weer aan de broodjes gebakken ontbijtspek met ei zitten liggen tegenover ons de soldaten van het uitgaansleger nog voor pampus onder de luifel voor de oude Mercedes camper. Een Breugeliaans gezicht in een moderne tijd. Ik zal wel te oud zijn geworden om dat nog te kunnen waarderen.

Zodra ik de 2.500 cc dieselmotor tot leven wek komen de hoofden een voor een omhoog. Ik denk dat ze het geknor van de motor niet zo kunnen waarderen. Het zal wel een beetje bonken in die jonge hoofden. In de eerste versnelling laat ik de camper rustig richting de uitgang rollen. 5 Km/U schreeuwt een groot bord langs het pad! Een laatste groet naar de receptie bij de ingang van de camping als teken dat de slagboom omhoog kan en wij vertrekken. Dat was het dus, wij komen hier in ieder geval honderd procent zeker nooit meer terug.
Het systeem dat ik gisteren voor de GPS heb bedacht lijkt te werken. De GPS stuurt me punt na punt naar de lunchplaats in Mill, onder een oude molen. We moeten wel goed kijken want het is me niet helemaal duidelijk of we hier wel mogen staan. Maar aan de andere kant staan we gewoon op de openbare weg en we staan niemand in de weg. Dat we een broodje frikadel eten kan toch niet verboden zijn!

Na de lunch gaat het meteen mis met een enorme omleiding, uiteindelijk schakel ik de GPS maar uit zodat de elektronische stem me niet meer verteld om om te draaien en terug te keren. De moderne hulpmiddelen hebben ook hun beperkingen en ik ga maar verder op mijn intuïtie. Bij aankomst op de plaats die ik vanochtend heb gekozen schrikt het bord “Familie Camping” me meteen af. Nee, niet weer! Ik stop een stukje verder langs de weg  om het boek èn de NKC app op de iPhone te raadplegen. Die laatste is het beste en ik kies voor de “Eurocamping Vessem”, € 9,-- volgens de app maar ik hou een slag om de arm. Bij aankomst zien we meteen dat het goed is. Op een veldtje voor de ingang naar de camping staan een stuk of vijftien campers broederlijk naast elkaar. Ik zoek een plaatsje niet al te ver van een elektriciteitspaal en ga me melden bij de receptie.

‘Dat is dan € 9,-- voor de nacht. Een fijn verblijf en als u nog vragen heeft, wij zijn hier tot negen uur’, verteld de receptioniste.
Eurocamping Vessem is een heerlijke plaats naast een speelweide met een zwembad. Lyka is teleurgesteld dat ze haar bikini niet heeft meegebracht. Ondanks mijn herhaalde adviezen. Aziatische vrouwen zijn nu eenmaal graag wit en gedragen zich daarom het liefst als nachtdieren om zo blootstelling aan het minste geringste zonlicht te vermijden. Het grote relaxen kan beginnen en het internet brengt bij Lyka een grote glimlach op haar gezicht. Maar dat geluk is niet van lange duur! Vijf euro per dag schrikt zelfs de zwaarste verslaafde af. Ik neem het schrijfblok voor me op tafel en maak een lijstje wat we tekort komen, wat ik moet nakijken, aanpassen of verwijderen in de camper. Een paar dagen op reis geeft je een prima beeld over je voertuig.

De laatste avondmaaltijd van deze korte reis is een van mijn favorieten. Shoarma met gebakken aardappelen en salade. Die tweede ben ik nu wel zat dus de volgende keer neem ik wel de rijstkoker mee. Het eten in de camper smaakt me prima maar Lyka is het campingvoedsel nu spuugzat. Ze klaagt onafgebroken over van alles en nog wat, en dat is niet bevorderlijk voor mijn humeur en geluksbeleving. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om je een beetje aan te passen wanneer je uit de Filipijnen komt?
De koorts kruipt weer langzaam mijn lichaam in en ik voel me met de minuut slechter. We kijken samen nog een film totdat ik het echt niet meer hou en het bed opzoek. Voor mijn vrouw is dat een uitstekend moment om ruzie te gaan maken over het bed. Ik sluit me af van de wereld der ontwaakten en probeer zo snel als mogelijk naar dromenland te komen. Met de camper naar Spanje en Portugal zou een mooie droom zijn. Maar zal het ooit zo ver komen of zal de camper in de komende maanden weer worden verkocht? Met een tegenwerkende vrouw is het niet leuk om op reis te zijn.

Nederland: De eerste minder goede ervaring

Heumen (Camping Heumens Bos (28,-)

Eerst een mededeling van huishoudelijke aard!

Na heel wat prutsen heb ik eindelijk de 3G stick met Lebara internet met mijn MacBook aan de gang! Dit is wat je moet doen:
Als eerste is het belangrijk dat je de nieuwe simkaart in de telefoonwinkel laat activeren en een bedrag van € 10,- beltegoed op de simkaart laat zetten. Daarna laat je de 1Gb internet voor € 10,- activeren.

Dan naar de stick!
1. Open “netwerkvoorkeuren”
2. Zoek je modemstick.
3. Bij configuratie maak een nieuwe configuratie genaamd Lebara
4. Klik “geavanceerd” en kies als leverancier “Algemeen”
5. Kies als “Model” -> “GPRS (GSM/3G) en CID = 1
6. Klik “OK” en “Pas toe”
7. Vink “Toon modemstatus in werkbalk” aan en klik op het icoon van de telefoonhoorn
8. Klik op verbind en nu zou het moeten werken!

Om iets over zes wordt ik wakker van een licht getik op het dak van de camper. Regen! Niet veel maar een verkoelende bui die een zweterige klevende tropische dag aankondigt. Bij het uit bed stuntelen weet ik nu ook dat we echt een laddertje voor naar de alkoof moeten kopen. Natuurlijk is het maar een keer per dag in- en uitklimmen maar dat is toch voldoende om een vleugje van ongemak te proeven.
Het is heerlijk rustig om de camper heen en ik maak van de rust en gelegenheid gebruik om de verhalen en de foto’s van de afgelopen drie dagen te bewerken en te publiceren. Het raam gaat meteen open en de overgebleven koelte van de nacht stroomt naar binnen. Mèt een kopje Senseo naast me op tafel want nu we 220 V hebben werkt de machine wel! Lyka slaapt heerlijk door in de koelte van de ochtend die waarschijnlijk snel zal veranderen in de drukkende tropische warmte van de middag. Voor mij is het een heerlijk begin van de dag en nog voordat Lyka haar ogen open heeft weet ik al de volgende bestemming.
We gaan verder naar “Heumen” aan de Rijn in Gelderland. Ik weet niet echt wat we daar gaan aantreffen maar tot nu bevalt mij het camperen goed. We nemen voor het vertrek nog water in en nemen afscheid van onze buren. Het is gezellig zo onder elkaar. Iedereen maakt een praatje met elkaar zonder opdringerig te worden. Er heerst een gevoel van broederschap, elkaar helpen en elkaar accepteren èn rekening met elkaar houden. Daar zouden ze in veel gemeenschappen in Nederland, waar het egoïsme hoogtij viert, nog wat van kunnen leren.

De Garmin Nuvi 2797 LME geeft af en toe een van zijn geheimen prijs! Vandaag heb ik ontdekt hoe ik gemakkelijk de route kan aanpassen, waypoints tussen- en toevoegen. Maar er kleven ook nadelen aan de moderne navigatiesystemen. Het is namelijk onmogelijk om alle wijzigingen actueel te houden! Eerst wordt ik kilometers door een 30 Km gebied geleid met verkeersdrempels die in de Tour de France een categorie zouden krijgen toegekend. Dan zit ik op een weg die is afgesloten en een Garmin Nuvi die me over uitgestorven en uiterst small landwegen leid. De veerpont van Looveer naar Huissen is voor Lyka een avontuur. Voor een moment twijfel ik of ik wel op de veerpont mag. Maar alle twijfel is voor niets want het maximum gewicht voor de pont is 32 ton.
Aangekomen op “Camping Heumens Bos” begrijp ik zodra we slagboom binnen zijn gereden dat dit het waarschijnlijk niet is. We rijden naar plaats 852 op een veldtje niet ver van het zwembad. Op de camperplaats naast ons zit een wat ouder stel om drie uur in stilte bier te drinken en shag te roken. Het is niet mijn zaak maar dat heb ik in de eerste twee dagen niet gezien. Om eerlijk te zijn ben ik de enige geweest die ik met een alcoholhoudend drankje in de hand heb gezien. Maar misschien is het een manier om de stress van een proefvakantie met de camper te bestrijden. Het is namelijk niet altijd even gemakkelijk.

Wat ook niet gemakkelijk is is om Lyka bij te brengen dat we ook een beetje budget moeten eten. En daarmee bedoel ik niet slecht of ongezond! Nee, in de camper is het belangrijk om in te kopen en zo min mogelijk over te houden. Opslag is schaars en er is gewoon geen plaats voor restjes. Maar er moet ook houdbaar voedsel aan boord zijn voor bijvoorbeeld wanneer het weer te slecht is om er op uit te gaan of er gewoonweg geen winkel kan worden gevonden. Mayonaise en tomatenketchup komt in de kleinst mogelijke verpakking en de koffiemelk is van de houdbare variant. En zo zitten wij dus aan de verlate lunch van broodjes knakworst met vanillevla en aardbeien toe. Klinkt niet slecht, al zeg ik het zelf?

Om een uur of vier komt mijn vriend Jan op bezoek. Hij woont niet ver hier vandaan en op de motor is het vandaag heerlijk om te rijden. Het is niet te warm en hij zou graag de camper in gebruik zien. Hij twijfelt nog tussen een caravan en een camper, de tijd zal het leren.
Ondertussen is aan de overkant een oude zelfbouw Mercedes camper gearriveerd. Een groep jongeren springt uit de camper en begint kratten Grolsch bier naar buiten te schouwen, de barbecue komt naar buiten en niet veel later gaat de muziek aan. Jammer, maar ik voel me wel bekocht om voor € 28,- op deze plaats te staan. Ik hoef er niet echt lang over na te denken maar op deze soort campings kom ik nooit meer! Het leergeld is betaald en ik heb mijn les geleerd.

Wanneer ik later op de computer nog eens probeer uit te vinden waarom het eigenlijk fout is gegaan kom ik niet tot een sluitende conclusie. Ik denk dat de fout in het feit zit dat ik naar een camperplaats op zoek ben gegaan terwijl de Garmin niet was aangesloten op mijn computer. Dat zal me vanaf vandaag zeker niet meer gebeuren!
En toch heeft een Brabantse familie camping ook zijn charmes! Op het veldtje naast ons staat een zestig jaar oude Amerikaanse auto inclusief een even oude aluminium caravan. En da’s toch wel een romantisch plaatje dat schreeuwt om vereeuwigd te worden.

Na al die commotie, stress en drukte om me heen voel ik me na het eten een beetje koortsig. Ik heb dan ook geen zin meer om een film te kijken en zoek om iets over half elf, zoals normaal, mijn bed op. Terwijl er uit de luidsprekerboxen van de kantine hoempapa muziek klinkt en naast ons een gezellig samenzijn aan de gang is probeer ik in slaap te vallen.
Terwijl ik daar lig te rillen speelt de film van de afgelopen dag zich nog een keer voor mijn ogen af. Gelukkig weet ik waar ik de fouten heb gemaakt en wat ik er aan moet doen om die in de toekomst te voorkomen. In mijn hoofd probeer ik systemen op te zetten zodat we in de toekomst niet meer, tenzij het ècht niet anders kan, op een camping als deze terecht komen.
Welterusten.

Nederland: Goedemorgen Wijhe

Lathum (Jachthaven de Muggenwaard (€ 9,-)


En dat was dan onze eerste nacht samen in de camper! Een zeer vreemde nacht met bovengemiddelde tropische temperaturen en vreemde geluiden. De jeugd uit het dorp wordt door de warmte van de nacht naar de verlossende koelte van de rivier gedreven waar hanig gedrag resulteert in het verleiden van een vrouwtje. Zachtjes schreeuwen en hard lachen, muziek uit een kleine luidspreker, prille liefde in een tropische nacht aan de grens van Overijssel.
Ik slaap slecht! Elk geluid dat door het openstaande raampje naast mijn hoofd naar binnen dringt laat een stil alarm afgaan. Ik droom van rovende Roemeense zigeunerbendes, aanvallen met bedwelmende gassen en leeggeroofde campers. Zodra er zich mens, die zich in mijn ogen verdacht gedraagt, rond de camper scharrelt ben ik achterdochtig. Het zijn die laatste hersenspinsels die ik aan de overval in Marokko heb overgehouden. Ik heb een oncontroleerbare achterdocht die niet gezond of gerechtvaardigd is. De overval in Fez is nog steeds niet vergeten maar ik denk er wel steeds minder aan.
In mijn hoofd analyseer ik de afgelopen dag met een kritisch oog. De fietsen, of minstens een fiets wordt gemist. In de andere campers zien we flitsen gekleurd licht het interieur oplichten als in een ouderwetse disco. Lyka kijkt me met vragende ogen aan. Ik begrijp het, de tv heeft een hoge prioriteit. De beugels zijn al besteld en ik zal volgende week het scherm inbouwen zodat we in ieder geval samen een film kunnen kijken. Later, begin volgend jaar komt er een schotel op het dak zodat we het Nederlandse nieuws in ieder geval kunnen volgen.
De oude koelkast werkt ook slecht, een nieuwe is misschien een optie of we moeten toch maar eens gaan kijken wat een betere optie is. Grote accu’s met een 220 Volt accu of toch een koelkast die speciaal voor mobiele voertuigen ontworpen is. De tijd zal het leren! Een kort onderzoek heeft opgeleverd dat een nieuwe koelkast ongeveer € 900,- zal kosten zonder inbouwen. En dan vraag ik me hardop af: Wat is een koud biertje of wijntje eigenlijk waard wanneer je onderweg bent?
Het ontbijt is een succes, een heerlijk gebakken eitje met ontbijtspek op een bruin bolletje. Ik weet niet wanneer dit zal gaan vervelen maar dan kunnen we altijd overstappen op de omelet, ook een klassieker.

Vanzelfsprekend ligt er een broodje komijnenkaas naast. De koffie is alleen tobben. We hebben geen elektriciteit van buiten dus water koken in een pannentje op het gas is de enige optie. Een Senseo pad in kokend water is niet genoeg om een fatsoenlijk kopje koffie te maken. Daarom schakel ik ook maar weer over op de Nescafé. Die Senseo is een mooi apparaat maar wel voor thuis!
Na het ontbijt gaan we pakken. Dat is een discipline die door ons beiden voor elke verplaatsing moet worden afgewerkt. We moeten goed samenwerken zoals de bemanning op een groot zeilschip. Je kan niets aan een ander of het toeval overlaten en een ieder moet zijn eigen verplichtingen vervullen! Dat is de enige manier om tijd te besparen èn ongelukken te voorkomen. Natuurlijk is het in het begin nog even wennen maar voordat we een week verder zijn weten we beiden precies wat onze taken zijn!
We gaan op weg om van Rini en Sherlyn in Olst afscheid te nemen en ze een goede reis terug naar Thailand te wensen. Maar voordat we weer vertrekken neemt Rini me nog even mee om spullen op te halen om het lek in het boilercompartiment  te dichten. Een flinke m10 bout met een slangenklem moet het doen. Het lek is zo goed als dicht hoewel er af en toe nog wel een druppel water als een traan van afscheid aan de slang ontsnapt. Voor mij is het zo voorlopig goed, een oude krant zal de tranen absorberen en langzaam aan de hitte van de zomerzon weer afstaan.
We gaan op weg naar “Jachthaven de Muggenwaard” in Lathum. Het is niet echt een verre verplaatsing maar een nacht in Wijhe was wel genoeg. We moeten toch rijden omdat we weer boodschappen moeten doen om vanavond en vanmiddag te eten èn we gaan op zoek naar een koelbox. Vooraan in Deventer passeren we een AH en daar werken we meteen het lijstje af wat we denken nodig te hebben voor de lunch.
De lunch van de kipsalade gebruiken we op een kampeerplaats langs de IJssel. Wat een heerlijk uitzicht terwijl we genieten van de kip couscous salade met zoete abrikozen. Ook Lyka voelt zich nu als een vis in het water en ik kan merken dat haar bedenkingen en vooroordelen langzaam oplossen in de zon en het genot van het ervaren van je vrijheid in de camper. Nog even opruimen, en knorren we met gemiddeld 60 Km/U over de dijk langs de IJssel op weg naar onze slaapplaats voor vanavond.
Op weg naar Halford’s in Zutphen rijdt ik de camper helemaal vast in een wandelgebied in het centrum. Achteruit rijden is geen optie dus ik zal een plaats moeten vinden waar ik kan keren met het gevaarte. Lyka kijkt me angstig aan.
‘Blijf maar hier en als er iemand komt zeg maar dat ik een uitweg aan het zoeken ben!’
Verbaasd laat ik haar met de camper alleen achter in het centrum van Zuthpen. Ik doe snel mijn zaken bij Halford’s en wij hebben nu in ieder geval een koelbox die we in de camper 24/7 kunnen laten lopen. Verblijdt met onze aankoop draai ik voorzichtig op een pleintje in het centrum de camper en rijden precies zo terug als we zijn gekomen. Weer een probleem opgelost! Een stukje verder moeten we toch weer opnieuw op zoek naar een winkel want ik lust vanavond best wel een koud biertje. AJAX op de radio in haar eerste wedstrijd op weg naar een vierde kampioenschap op rij. Een Aldi in Zutphen is snel gevonden op de GPS! Maar nog voordat we bij de Aldi zijn zien we een LIDL. En dat is nu juist dè winkel die ik graag een keer had bezocht. Ik hoor er iedereen om me heen lovend over praten. En wij vinden ook precies wat we nodig hebben in de uitgebreide supermarkt, het is zeker geen veredelde Aldi! Hou het maar in het midden tussen de Aldi en de Albert Heijn.
Biertjes en witte wijn, cola light en bruisend bronwater vallen ik de boodschappenkar. We hebben voldoende om tot morgenochtend te overleven. Maar het beste wat we vinden zijn twee goedkope, en toch zware, aluminium koekenpannen. Nu verandert plotseling het menu voor vanavond en we kopen worstjes en aardappeltjes, Griekse salade en een bosbessen kwark toe.

Er is nog een staanplaats vrij aan de jachthaven. In deze wereld is het vaak een zaak van wie het eerst komt wie het eerst maalt. Ik weet van de buurman dat het € 9,- is voor een een nacht maar er komt niemand het geld ophalen. Wat wel fijn is dat we nu een elektriciteit aansluiting hebben. We kunnen de grote koelkast ook laten lopen!

De avond valt en de zon verdwijnt weer langzaam als een vuurrode bal achter de horizon. Het is vandaag op plaatsen 37 graden geweest in Nederland. Het is warm, heel warm maar we hebben toch plezier. Met een fris wit wijntje in de hand zien we het langzaam donker worden. Morgen gaan we weer verder. Het lang op een plaats blijven zonder dat je fietsen tot je beschikking hebt is geen optie.

Nog samen een film, “Enter the Dragon” met “Bruce Lee” uit 1973 op de laptop kijken voordat we gaan slapen. Rond om ons geen horen we de ramen en luiken van de andere campers een voor een sluiten. Gordijnen worden dichtgeschoven en lichten gaan uit. Het is hier rustig, heel rustig. Ik weet zeker dat we vannacht prima zullen slapen. Wat de volgende staanplaats is zoek ik morgen voor het ontbijt wel uit. Welterusten.

Nederland: Voor het eerst op pad met de camper

Wijhe (Loswal Wijhe (€ 6,-)

Na alle stress van gisteren was het vandaag nog stressvoller! Lyka had gisterenavond nog even met een Filippijnse vriendin afgesproken dat we aan het einde van de middag in Olst, Overijssel, zouden zijn. En dat terwijl ik nog voldoende werk aan de camper had dat ik eerst wilde afmaken voordat we morgen, vrijdag, voor het eerst echt op pad zouden gaan.
Dus ik stond vanochtend om zeven uur naast mijn bedje om de laatste hand te leggen aan de problemen of aanpassingen waar ik gisteren niet meer aan toe was gekomen. Mijn hele lichaam deed pijn en duizend spieren die ik lang niet had gebruikt lieten me weten dat ik er geen gewoonte van moest maken om ze opnieuw te gebruiken! Zelfs het op en neer fietsen naar diverse bouwmarkten in Zaltbommel waren mijn niet al te kleine dijbeenspieren te veel geworden.
Na het ontbijt vertrok Lyka naar school en ik naar de bouwmarkt om de diverse materialen die ik te kort had, of nodig had, door het veranderen van mijn strijdplan, op te halen en de ongebruikte materialen weer in te leveren. Eenmaal thuis waren de laatste klusjes zo geklaard! Een stevige buis zodat ik niet uit het hoge bed boven de bestuurderscabine kan vallen heeft de hoogste prioriteit! Een haakje hier en een aluminium plaatje daar en ik was klaar met het gereedschap.
Wat ik nu nog moest doen kon wel tot na het weekend wachten! En nu kwam eigenlijk het moeilijkste! Het inpakken van het voertuig. Een rugzak vele malen groter dan ik gewend was maar nog steeds moest alles zijn vaste plaats krijgen zodat we niet hoefden te zoeken. En wat hebben we dan toch weer veel nodig! De afgelopen drie luie maanden maakten het ook niet gemakkelijker.
Toen Lyka thuis kwam van zomerschool was ik al voor tweederde klaar met het werk maar toen we samen aan de gang gingen was het werk in een poep en een scheet geklaard. Nog even lasagna met stokbrood eten en we zijn klaar voor de eerste rit met de camper. Een virtuele ontmaagding voor ons en de camper waarvan wij vurig hopen dat zij veel plezier en geluk zal brengen.
Autorijden is net als fietsen! Je verleerd het nooit. Met hulp van mijn Garmin GPS, die ik nog steeds niet helemaal begrijp, rijden we over de van Heemstraweg richting het oosten. En dan gaat het meteen al verkeerd want binnen de kortst mogelijke tijd zitten we op een autosnelweg en dat is niet helemaal de bedoeling.
Wanneer ik de autosnelweg zat ben neem ik een afslag en voor een tijdje rijden we door de donkere bossen van de Hoge Veluwe. Ik was vergeten hoe mooi dat eigenlijk is. Rustig met z’n tweeën achter een knorrende diesel door de donkere bossen boemelen. Er vormt zich een lange file achter ons die me totaal niet opjaagt of op enige manier deert. Wij zijn op weg en ik ben de koning van de weg.
Een eerste stop in Oosterbeek en dat is wel even wennen. Lauwe cola want we kunnen de koelkast niet aan de gang krijgen op gas. Ik vindt het nog steeds een vreemd idee, koelen met een vlam! Ik zal later de gebruiksaanwijzing er nog wel eens op nalezen. Na een kwartiertje gaan we verder voor het laatste uurtje achter het stuur.

En weer stuurt de elektronische vrouw in de Garmin GPS mij de E30 op. En dat is balen maar voor nu nemen we gewoon dat ongemak en kruisen met een snelheid van rond de 90 Km/u richting Deventer. We passeren Deventer en komen in een open landschap. Een mooi Hollands rivierenlandschap schuift op onze breedbeeld voorruit voorbij. En daar is Olst, een weerzien met Rini en Gerlyn. Mooi en vreemd tegelijk om elkaar in deze vreemde omgeving te ontmoeten.
Een gesprek, een drankje en we gaan verder op zoek naar de camperplaats in Wijhe. Onze eerste camperplaats! Onze ontgroening, onze toelating tot het gilde van moderne zigeuners. Een hechte groep die als enige overeenkomst een caravan op wielen koesteren.

Op de camperplaats is er meteen contact met de buren en er heerst een sfeer van elkaar helpen. Voorzichtig breng is ons probleem ter sprake dat ik de koelkast niet aan de gang krijg. Binnen enkele minuten zijn er drie camperaars aan de gang om de koeler op te starten. Tips, en veel wetenswaardigheden die getuigen van ervaring, gaan heen en weer en binnen een kwartier hebben we de 23 jaar oude koelkast aan de gang. Het is misschien een oudje maar voor nu zullen we het ermee moeten doen, er is geen 220 Volt aansluiting voor handen.
Het hele idee bevalt me tot nu toe prima en ook Lyka is een ander mens. Ik hoop dat we het allebei leuk vinden en samen door heel Europa zullen trekken. Voor het eten trek ik het dorp in om een paar koude biertjes te scoren. Alcohol en verkeer gaan nu eenmaal niet samen maar een paar koude rakkers wanneer je buiten van het weer zit te genieten is nooit slecht. Een koude box Heineken blikken en een paar koude flessen Coke Light zijn de buit na een wandeling van enkele kilometers. Het eerste woord dat Lyka uitkraamt wanneer ik bezweet weer op de camperplaats aan de IJssel arriveer is, “Honger!”. M.a.w. Ik moet meteen aan de slag om de kant en klaar spaghetti op te warmen.
‘The spaghetti is not a winner!’, lacht ze me toe.

En dat is ook zo.
Eigenlijk is camperen een vorm van zelfkastijding zonder een religieuze achtergrond. Terwijl Lyka staat af te wassen stroomt het water onder de camper vandaan. Na een korte zoektocht is de bron van al dat water gevonden. Ik ben gisteren vergeten om de aanvoer van het water naar de boiler te stoppen! Zodra de pomp aanslaat stroomt het water uit de losliggende slang. Ik denk lang en diep na, en vindt de oplossing in de vorm van een markeerstift die ik met tape in en aan de slang vastmaak. Het is voor nu verholpen maar het heeft wel enige prioriteit zodat ik het morgen echt moet repareren.
We moeten er samen om lachen. Het ene na het ander ijskoude Heineken blikje vindt zijn weg naar mijn hand en de inhoud verdwijnt in mijn keel. Om half elf loop ik nog even een rondje en maak een praatje met en 85 jarige camperaar die met zijn vrouw door Nederland trekt. En dan voel ik me gesterkt en gemotiveerd. Het is een heerlijke gedachte wanneer ik dit nog 30 jaar zou mogen kunnen doen.

Onze eerste dag zit er op en onze eerste nacht in de bovenslaper kondigt zich aan. Ik open het laatste blikje uit het six-pack en denk terug aan de afgelopen week. Rachel en Freek in Purmerend, de twee dagen klussen en zweten, de eerste rit en nu de eerste nacht. Ik denk nog eens goed na over waaraan in ben begonnen. En ik kan kan alleen maar lachen, dit is vijf sterren backpacken en misschien had ik er al jaren eerder aan moeten beginnen.

Welterusten.

Nederland: Klussen

Zaltbommel

Dat met die boiler was gisteren dus een tegenvallen er vandaag ben ik brak. De biertjes op de verjaardag van Jantje Kul gingen er goed in met als gevolg een houten kop met twee grote spijkers er in. Brak werk ik mijn traditionele vier boterhammen, twee met komijnenkaas en twee met goudsalami, naar binnen. Alles wordt weggespoeld met een waterval van sterke sterke koffie. Langzaam kom ik tot mijn positieven en probeer het werk van vandaag te overzien.
Als allereerste gaat de boiler er uit. Zelf zie ik het nut van warm water in een camper zonder douche sowieso niet zitten. Neemt teveel plaats in en je gebruikt het te weinig! Wat moet ik met warm water? Het energieverbruik weegt in mijn ogen niet op tegen het comfort. Lyka is het daar in z’n geheel niet mee eens en vindt een leven zonder warm water om haar gezicht te wassen ondenkbaar. En dat terwijl in het land waar ze vandaan komt stromend koud water al voor veel mensen een luxe is.
Twee schroeven, een stekker, een wartel, en een beetje bruut geweld zijn het recept om de boiler te verwijderen. Met een gevoel, en vertoon, van macht draag ik het defecte apparaat naar buiten. € 475,- kost een nieuwe en ik denk dat ik met een aan zekerheid grenzende onwaarschijnlijkheid kan zeggen dat zo’n ding nooit meer in onze camper zal worden ingebouwd.
Voor de vrijgekomen ruimte heb ik ook meteen een doel. Dit wordt mijn bier, wijn en frisdrank opslag. Het zweet gutst uit mijn lichaam want de buitentemperaturen zijn weer tot tropische proporties opgelopen in Nederland.
Eindelijk tijd voor de lunch en een vette hap uit de frituur helpt het herstel proces van mijn uitgewoonde lichaam. Tijdens het eten kan ik maar aan een ding denken. De camper en al het werk dat ik nog moet verrichten voordat zij klaar is om met ons de weg op te gaan.
Het zou teveel en te droog zijn om een opsomming te maken van de kleine en grotere klussen die ik verricht zodat we komend weekend voor het eerst op pad kunnen.
Om half acht zitten we dan eindelijk samen aan het avondeten. Een pittige Thaise kerrie met broccoli.

Ik loop voor de laatste keer door het lijstje met taken voor morgen. Ik ben doodop en zoek mijn bed terwijl Lyka nog even contact heeft in de digitale wereld met vrienden en kennissen over de hele wereld. Ik heb nog werk genoeg maar het einde is nu gelukkig in zicht.

Nederland: De eerste ongemakken

Zaltbommel

Waar moet je in hemelsnaam beginnen wanneer je de kersverse eigenaar van een camper bent? Het is geen nieuwe dus er zijn wel enkele kleine en grote mankementen die ontdekt en gerepareerd moeten worden. Na een tijdje te hebben rondgekeken vanaf de lange bank tegenover de eettafel kom ik tot de logische conclusie dat we beginnen bij de levensreddende zaken. Eerst de sleutels uitzoeken dus!
Er kwamen twee bossen sleutels met de camper mee. Ik heb geen idee welke sleutel bij welk slot hoort dus we gaan als allereerste de sleutels uitzoeken en aan label sleutelhangers hangen. En dan natuurlijk ook logisch! De drie belangrijkste sleutels, cabinedeur-, start- en kluissleutel, blijven aan de grote bos hangen! De eerste die ik zoek gaat aan het gele label, het compartiment waar zich het gas bevindt. De tweede en de derde zijn het water, voor en achter, en dan volgen de twee sleutels voor de deur van de opbouw. Een voor Lyka en een voor bezoekers, zelf zal ik bijna altijd de cabinesleutel gebruiken om binnen te komen.
Een andere belangrijke zaak is een goede waterhuishouding. En dan rol ik dus de nieuwe slang uit om de eerste tank, de voorste van de twee, te vullen. De conclusie is er een om niet blij van te worden! De pomp werkt niet naar behoren maar ik begrijp niet meteen waarom die maar blijft lopen. Normaal gesproken moet de pomp druk opbouwen en dan afslaan. Na een tijdje te hebben gezocht zie ik helemaal niets verkeerds! Wel ontdek ik dat er water lekt vanuit de bovenkant van de voorste watertank! Dat zal dus als eerste moeten worden gerepareerd, of beter gezegd, met de allerheiligste transparante siliconenkit worden dichtgekit.
Wanneer ik terug naar het huis loop krijg ik de schrik op mijn hart! Er vormt zich een enorme plas water onder de camper op een plaats waar ik het absoluut niet verwacht. Na een snelle inspectie is het euvel snel gevonden. De 23 jaar oude boiler lekt als een vergiet! Dat is een tegenvaller van de eerste orde maar ook iets wat je zou kunnen verwachten wanneer je een oudere camper koopt.
Lyka is meteen teleurgesteld en vraagt zich hardop af hoe het leven zonder warm water in een camper mogelijk is. Als antwoord schud ik met mijn hoofd en probeer de oorzaak van het lekken te achterhalen. Tevergeefs! Het oude apparaat lekt vanonder de isolatie vandaan en wat ik ook doe, de boiler blijft lekken als een vergiet. Er zit dus echt niets anders op dan de boiler te verwijderen en misschien op een later tijdstip een nieuwe te plaatsen.
Ik sluit de aanvoerslang met een geïmproviseerde plug af en probeer de pomp opnieuw. Deze keer slaat hij netjes af wanneer de benodigde druk in de slangen is opgebouwd. Watertank 1 is oké, de pomp loopt en nu eens kijken naar watertank 2 en wat het doel daarvan is. Tijdens het vullen van de watertank loop ik in gedachten, terwijl Lyka de rotzooi om de lekkende boiler opruimt, nog eens langs mijn ervaringen en indrukken rond de pomp. Het is een drieweg kraan? Zou dat dan twee keer aanvoer zijn, van elke tank een, en een keer afvoer naar de kranen? Zou je met de hand tussen die twee tanks kunnen schakelen? Een hoog geruis kondigt aan dat tank 2 ook vol met water zit!
Nu bedenk ik me dat ik wat zeer belangrijks ben vergeten! Ik moet eerst weten welke van de twee tanks onder de achterkant van de camper de vuilwater tank is! In de hoop dat de vloeistof uit de vuilwatertank niet helemaal schoon is open ik de eerste kraan met geweld. Wat zit die kraan vast zeg, die kraan is zeker heel lang niet gebruikt. Het water dat omlaag op de tegels stroomt is helder als een bergbeek. Er zit niets anders op dan de tank weer helemaal leeg te laten lopen. Mocht het tank 2 zijn dan is de tank in ieder geval helemaal, voor de eerste keer doorgespoeld.
Zodra het water stopt zetten we de kraan in de wasbak open en even later stroomt er een dun straaltje uit de tank onder de achterkant. De vuilwatertank is gelokaliseerd en we zijn weer iets wijzer geworden. Ondertussen heeft Lyka al het in de loop van de jaren neergeslagen en opgeslagen vuil van de bodem van de watertank 1 opgeruimd en de tank is klaar om weer gevuld te worden.

Er is heel veel wijsheid op het gebied van campers jong en oud op het internet te vinden! Een van die goede plaatsen om informatie te zoeken zijn de camperfora, tips van gebruikers en veteranen op het gebied van een camper. We gaan de watertanks, ik gebruik met nadruk niet de term drinkwatertanks, ontsmetten. Een hele goede tip was het gebruik van Steradent tabletten om de tanks en de leidingen te ontsmetten! Nadat ik de tanks gevuld heb verdwijnen er 5 tabletten in beide tanks zodat ze vannacht hun werk kunnen doen.
Onze eerste dag zit er op! We zullen nog wel andere dingen tegenkomen maar wat wil je met een tweedehands camper. We hebben er in ieder geval nog steeds veel zin in!

Nederland: We hebben een camper

Zaltbommel

Vandaag een opmerkelijk bericht! Na enkele weken zoeken, een paar campers te hebben bekeken en bloot hebben gestaan aan een poging van internet oplichting, hebben we eindelijk een camper gevonden die binnen ons budget valt en voldoet aan de eisen voor zover je die aan een camper van die prijs kan verwachten.

De eerste indrukken van ons nieuwe mobiele huis zijn goed en tijdens de terugreis naar Zaltbommel was het rijgedrag van de caravan op wielen goed. Ik heb (nog) geen ervaring met het rijden in een camper maar het roest van het lange niet rijden in een automobiel was al voor de IJ-tunnel afgesleten. Met radio drie op de achtergrond reden we tegen een straffe zuiderwind in richting Zaltbommel. Met snelheden die zelden boven de 100 Km/u uitkwamen zoefden we over de A2.
Morgen wordt het een heel drukke dag! We gaan water vullen, alle elektriciteit testen en nog veel meer! Stapje voor stapje met een dagboek in de hand zodat we het later allemaal nog eens kunnen nalezen en misschien een andere aspirant camperaar op weg kunnen helpen.
We gaan slapen! Vroeg naar bed! We zijn vermoeid van alle opwinding van vandaag. Morgen begint er een nieuw hoofdstuk. Wat zeg ik? Een nieuw deel van “Travels and Troubles”, ons leven op reis in Europa met een camper.

Nederland: Wanneer de dagen hun naam verliezen

Zaltbommel

Na drie maanden Nederland voelt de wereld weer als vanouds aan. De dagen gaan eindeloos en naadloos in elkaar over. Elke dag is hetzelfde en ze hebben hun namen verloren. Elke keer weer dezelfde rituelen als eten en slapen, precies gelijk als voor het reizen.
In het begin was het heerlijk om in Nederland te zijn en te relaxen! Mijn lichaam en geest kwamen langzaam volledig tot rust. Maar nu de laatste restjes van het reizen, als de stof en spinnenwebben in een oud huis, zijn verdwenen roept het onbekende me weer. Ik heb steeds meer moeite om me te concentreren bij het lezen van een boek. Mijn gedachten dwalen af en ik betrap me steeds weer dat ik plannen zit te maken voor onuitvoerbare en onbereikbare reizen. Dromen kan, en vanuit dromen wordt soms de realiteit geboren. Het zwerven zit me in het bloed en het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik wil weer op pad om de wereld, en Europa in het bijzonder, te gaan zien.
De plannen om lange tochten te gaan fietsen zijn onder het vloerkleed geveegd, Lyka ziet dat helemaal niet zitten en hoe langer ik er over nadenk krijg ik ook mijn twijfels. In de zon en wanneer het droog is zal het nog wel gaan maar ik kijk ook wat verder dan de onbegrensde romantiek van een kleine trekkerstent in een weiland met een fiets ervoor. Een flinke bui regen, natte, vochtige kleding wanneer het dagen achtereen regent! Nee, een alternatief moet gevonden worden.
Dat alternatief lijkt een camper te zijn! De onbegrensde vrijheid van je huis en je bed achter de chauffeursstoel. Gewoon ergens stoppen, wat eten en even een wandeling maken. Gewoon weg van je dagelijkse sleur, zonder de bekommeringen en rompslomp van het normale leven. En de volgende dag gewoon weer verder rijden, het onbekende tegemoet.
Het zoeken naar een camper binnen de voor mij bereikbare prijsklasse en die toch aan mijn eisen en dromen voldoet is niet gemakkelijk. De camper mag niet te duur zijn, maar toch geschikt zijn voor het doel dat ik voor mijn ogen heb. De weekenden weg in Nederland en België, korte reisjes naar Duitsland om alle ins en outs van een camper te ontdekken voordat we op een lange reis naar zuid-Europa gaan.
Met de handen onder mijn hoofd lig ik op bed naar het plafond te staren en glijd weg in een droomwereld met beelden van onze camper in de woeste binnenlanden van Spanje in mijn hoofd. Harde gedroogde worsten, geitenkazen, vers brood, olijven en een glas rode wijn terwijl de zon langzaam achter de horizon zakt.
Een droom die gemakkelijk te realiseren is. Heel anders dan met een rugzak van vijftien kilo door Azië maar zeker ook heel mooi en zeer comfortabel. Vandaag brengt onze speurtocht ons naar Den Haag. De camper was interessant maar hij was het uiteindelijk net niet. Ik weet zeker dat er een ander heel blij mee zal zijn maar ik heb geen zin meer om dagen eraan te klussen. Dus we zoeken verder en hopen dat onze droom steeds dichterbij komt.

Nederland: Elf weken

Zaltbommel

Het is vandaag alweer precies elf weken geleden dat we onze ogen voor de eerste keer in Nederland openden. Zeven en zeventig dagen! Het klinkt langer dan het voelt! Na al die tijd in Zaltbommel kan ik zeggen dat de rust eindelijk in mijn lichaam is neergestreken en ook Lyka heeft zich naadloos aangepast aan de voor haar vreemde omgeving.
Vanaf de aankomst op Schiphol stond onze agenda in het teken van twee zaken. Ten eerste het afhandelen van de vervolgprocedure voor de verblijfsvergunning en ten tweede zo snel mogelijk het normale leven in Nederland op te pakken.
De eerste taak ging eigenlijk veel gemakkelijker dan ik zelf had verwacht. Inschrijven bij de gemeente ging zonder problemen, dat heet trouwens “bewijs van bekendmaking bij de GBA” van je woonplaats. Dan een afspraak maken bij de IND en wachten. Verzekeringen verlengen, formulieren invullen en afspraken bezoeken. Na een bijzonder geoliede verwerking door de betrokken instanties kregen we een uitnodiging om ons te melden bij de IND voor het aanvragen van de verblijfsvergunning.
Ruim een week later konden we het felbegeerde pasje in Den Bosch bij de IND gaan ophalen. Een high-five op straat en een foto naast het naambord van de IND. Een bankrekening geopend, de ziektekosten- en reisverzekering geregeld. Het waren drukke tijden maar tijden zonder de onzekerheid zoals we die in Bangkok hadden gevoeld.
Maar we zijn nòg niet klaar! Een brief van de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO) kondigt voor Lyka slecht nieuws aan. Ze heeft drie jaar de tijd om in te burgeren! Yep, na de twee maanden stress, school en examen in Bangkok moet er opnieuw worden ingeburgerd. Deze keer inburgering voor Nederland? Vijf onderdelen in drie jaar tijd. Voor de Toets Gesproken Nederlands is Lyka wegens de goede resultaten voor het examen in Bangkok vrijgesteld. Maar dan blijven er nog vier over.
De eerste over de Nederlandse samenleving lijkt me vrij pittig. Veel onzinnige en onbelangrijke informatie over de Nederlandse samenleving! Het luisteren en lezen moet ze zo kunnen doen. We hebben dan ook meteen een examen aangevraagd, we proberen het gewoon en we zien wel hoe ver ze komt. De laatste is de moeilijkste maar ook de meest begrijpelijke! De schrijfvaardigheid, opdrachten om je in woord en geschrift duidelijk te kunnen maken in de meest uiteenlopende situaties. Het invullen van formulieren. Het aanvragen van een uitkering!? Gewoon zelfstandig de dagelijkse papierwinkel afhandelen. Deze bewaren we dan ook tot het laatst.
De gevonden rust is geen luiheid maar een teruggekeerde bezinning en acceptatie van de terugkeer naar Nederland. Een dagelijks ritueel dat iedere dag hetzelfde is en elke afwijking stress veroorzaakt. Koffie in de ochtend, boodschappen doen bij Appie en lunchen. Wat lezen en dan wat werken op de MacBook, scannen en schrijven. Avondeten, een bakkie koffie en lekker tv kijken naar onbelangrijke programma’s zoals de rest van Nederland.
Aan de ene kant mis ik het reizen heel erg, maar aan de andere kant geniet ik van het nietsdoen. Vandaag werd het nietsdoen onderbroken door een klusje dat al een langere tijd op me lag te wachten. Het bed van mijn zuster verhogen zodat de instap en uitstap een stuk gemakkelijker zou worden.
Nadat ik de matrassen en andere verschillende, eeuwenoude, stukken textiel had verwijdert zag ik door de kieren van de lattenbodem door, een kleine vijftien jaar geleden er zelf ingeschroefd, een mengelmoes van oude schoenendozen, plastic tassen van de VIVO en een opgerold vloerkleed liggen. Oude mensen kunnen geen afscheid nemen van het verleden en veel onzinnige en zinnige zaken worden bewaard.
Omdat ik plaats moet maken om gemakkelijk te kunnen bewegen, en te werken, begin ik de  rotzooi te verplaatsen onder een wakend oog van mijn zuster die in de deuropening van haar slaapkamer staat. Er mag absoluut niets worden weggegooid! Na enkele lege schoenendozen raap ik de eerste gevulde doos op en tot mijn grote verbazing is de doos gevuld met oude foto’s.
Goud! Echt een gouden ontdekking!
‘Dat wist ik niet meer!’, hoor ik mijn zuster op een verre achtergrond in haarzelf mompelen terwijl ik me in een andere wereld begeef.
De eerste zwartwit foto’s zeggen me genoeg en ik sluit de doos. De ogen van mijn zuster kijken me smeekend aan. Haar verloren jaren, haar verloren leven, haar dierbaarste herinneringen en grootste tegenslagen zijn opgeslagen in die oude schoenendoos. Weggestopt onder het hoofdeinde van haar bed. Zoals iedereen zijn nare herinneren diep weg stopt in de uiterste uithoeken van hun geheugen.
Oneindig veel gedachten schieten door me heen!
‘Hoeveel dozen met oude foto’s zullen er vandaag in de wereld op de vuilnisbelt terecht komen? Herinneringen die voor de fotograaf belangrijk genoeg waren om op het papier te vereeuwigen? Ongeïnteresseerde kinderen op zoek naar verstopt geld omdat rijkdom het nieuwe geloof van de 21ste eeuw is?’
Zelf voel ik me als een kleine moderne “Howard Carter”, een avonturier en ontdekkingsreiziger die net een onbekend graf heeft geopend. Ik voel mijn hart steeds sneller kloppen over deze belangrijke vondst uit een ver verleden terwijl het Nederland om me heen zich druk maakt over de financiële crisis en de toekomst.
Zonder haast meet ik de maten die belangrijk zijn voor het ophogen van het bed. Misschien iets sneller dan normaal haal ik de benodigde materialen bij de Formido en ga na thuiskomst weer aan het werk. Nu ben ik wel wat sneller dan normaal! Ik weet dat die doos op me staat te wachten. Die mysterieuze doos vol met foto’s.
Eenmaal geopend komt er een geest uit de schoenendoos, de geest van de jaren vijftig en zestig. De eerst foto’s zijn foto’s van mezelf en voor een moment ben ik in de veronderstelling dat ik mijn eigen jeugd op fotopapier weer heb teruggevonden. Maar nee, het is de jeugd van mijn zuster en gouden jaren van mijn ouders met hun vrienden en kennissen. Mijn eigen jeugd moet nog ergens rondzwerven. Ik kan oude foto’s van mezelf voor de geest halen maar de papieren versies zijn nog steeds zoek.
De foto’s in de doos zijn opgebonden of verpakt in pakketjes. Een onweerstaanbare drang om alle foto’s er uit te halen en te bekijken overvalt me. Maar toch ben ik sterker. Ik wil pakkettje voor pakketje openmaken en kijken wat er in zit. Scannen en catalogiseren zodat ze voor de eeuwigheid beschermd zijn tegen de tand des tijds.
Nu zullen er mensen denken: ‘Wat moeten ze over tweehonderd jaar met een jeugdfoto van Jielus Hendrik Kuijntjes?’
Terecht! Maar waarschijnlijk zal het tijdsbeeld achterachterkleinkinderen verbazen en een tipje van de sluier oplichten hoe hun voorouders hebben geleefd. Misschien wakkert het zelfs wel een nieuwsgierigheid op die ze dwingt om terug te gaan in de tijd en te onderzoeken waar ze zelf vandaan zijn gekomen.

Er zitten maar twee foto’s van mezelf bij en deze is een schitterend tijdsbeeld uit 1964/65!

Een patatje uit de frietkar van van Zanten, aan de hand van mijn moeder
 op de zaterdagmarkt in Zaltbommel.

Nederland: Hiep hiep hoera!

Zaltbommel

Vandaag is mijn vrouw jarig en ik heb me voorgenomen om het een onvergetelijke dag voor ons beiden te maken. De afgelopen twee verjaardagen van mijn vrouw waren we op reis en dat is toch heel anders! Geen verjaardagstaart en het uit eten gaan is ook geen speciaal moment omdat je elke avond uit eten gaat.
Op haar 24ste verjaardag zijn we thuis in Holland. We zijn alweer tien weken in Nederland en ik kan aan haar merken dat ze nu begint te wennen. Het is ook niet gemakkelijk om je moeder, vrienden en de hele familie achter te laten in de tropen om je voorgoed te gaan vestigen in een vreemd, koud ver land. Ze begint nu ook al aardig Nederlands te kakelen, King Richard van de talenschool “Nederlands leren in Bangkok” zou trots op haar zijn als hij ze nu zou horen spreken!
Voor mij is het na tien weken ook heel anders dan in de eerste week. Het lijkt er eindelijk op dat ik mijn rust weer heb hervonden. Voor een onrustige reislustige geest is het moeilijk om lang op dezelfde plaats te zijn. Ik vul vul mijn tijd met dromen en het plannen van reizen. Natuurlijk lees ik veel, ik onderzoek en denk veel na over de toekomst. Het lange afstand fietsen is langzaam naar de achtergrond gegleden, Lyka heeft er helemaal geen zin in en om eerlijk te zijn kijk ik ook een beetje er tegenop om elke dag weer je tentje te moeten opzetten. Een camper is misschien een betere optie. Maar dat voor later!
Ik sta om acht uur naast mijn bed terwijl Lyka, geheel onder het donzen dekbed weggekropen, lekker doorslaapt. Het is niet echt koud! Maar na al die maanden in de tropen vindt ik het ‘s morgens ook nog wel fris. De tropische zon heeft mij voor altijd verpest en voor een moment denk ik aan de reis die me in het najaar weer naar mijn geliefde Maleisië en misschien wel Indonesië brengt.
Om half tien sta ik bij de HEMA aan de toonbank om de verjaardagstaart voor mijn vrouw op te halen. En ik moet eerlijk zeggen dat ik zeer plezierig verrast ben met de kwaliteit van de verjaardagstaart, inclusief de fotoprint, die ik een paar dagen geleden op het internet heb besteld. De moderne tijd!

Zodra ik de deur binnen stap slaat me de angst om het hart. Ik hoor binnen iemand stommelen. En ja hoor, tegen alle geldende regels in schuifelt Lyka, terwijl ze het slaapzand uit haar ogen wrijft, me tegemoet. Natuurlijk heeft ze een vermoeden maar ze moet nog even wachten voordat de taart in al haar glorie aan haar wordt getoond. De twee kaarsjes er op, het nummer twee en vier, aansteken en kom maar tevoorschijn om de kaarsjes uit te blazen.

Het cadeau is geen èchte verrassing meer want dat heeft ze zelf vorige week uitgezocht. Toch is het nog een bijzondere belevenis om het mooi ingepakte horloge tevoorschijn te toveren.

Meteen aan de Skype om “Mamsie”, zoals ze dat zo mooi kan zeggen, te bellen. Ik versta er geen hout van! Ze spreken samen “Bicol”, een taal die een mix is van verschillen talen die op het zuiden van het Luzon eiland worden gesproken. De emoties lopen hoog op en ik zie zelfs een traantje in Lyka’s ogen wellen.
Als afsluiting van deze mooie verjaardag gaan we samen lekker uit eten. Vreemd, op een maandag! Ouderwets als ik ben eet je op reis elke dag buitenshuis maar thuis in Nederland alleen in het weekend, althans voor mijn gevoel.
Lyka kiest voor de tonijn steak terwijl ik mijn keuze laat vallen op de lamskoteletjes. Twee goede keuzes! Het eten in ‘t Stadscafé is heel goed, ik durf zelfs te zeggen dat het beter is dan de vorige keer. We genieten van de maaltijd en de zon die zich op deze eerste juli aan het einde van de dag nog laat zien.

Een laatste foto van mijn lieve vrouw en ook haar 24st verjaardag is geschiedenis. Wat vliegt de tijd toch! Zelf ga ik alweer richting de 54 en er is nog zoveel te zien en zoveel te doen.