Maleisië, Bezienswaardigheden

Kuala Lumpur 06/04/2007

Gisteren had ik Arno opgepikt van het Centraal Station zoals afgesproken. Het was ietsjes later dan verwacht maar onze coördinatie was perfect. We sprongen snel op de monorail naar Bukit Bintang om Arno in te schrijven en zijn bagage achter te laten in het hotel. Toen hij de torens voor de eerste keer zag was hij duidelijk onder de indruk. Nadat hij zijn eerste foto’s had geschoten namen we de Putra ondergrondse lijn naar Chinatown. Het was tenslotte tijd voor een paar koude biertjes! Tijdens het eten van sateetjes en het drinken van een paar biertjes maakten we plannen voor vrijdag, we zouden de stad gaan bezichtigen.
We waren het er over eens dat we vroeg zouden opstaan om als eerste bij de skybridge te zijn, daarna zouden we gaan ontbijten. Om half acht wekte het alarm mij na een niet al te beste nacht slaap. Maar dat was geen probleem, Ik zou dan vanavond wel heel vermoeid zijn en daardoor veel beter slapen. We stapten het hotel uit net na 08:00 uur and het was en aangename dag, een verkoelende bries waaide door de (nog) verlaten straten van Kuala Lumpur. Ik was echt verbaasd door de hoeveelheid mensen die op dit tijdstip al stonden te wachten voor de (gratis) kaartjes. Het was nog niet eens half negen en er stonden zeker al meer dan 300 mensen in de rij. We keken elkaar aan en hadden allebei hetzelfde idee. Eerst ontbijten en dan de kaartjes ophalen! Het klinkt misschien saai maar het ontbijt was weer bij McDonalds. Het eten in Maleisië is formidabel maar voor een beetje westers ontbijt moet je toch naar McDonalds. Toen wij rond kwart voor tien aansloten in de rij waren er misschien nog maar 50 mensen voor ons. De tijd voor het bezoek was al wel opgelopen tot kwart voor vijf in de middag. Alle kaartjes waren uitgegeven binnen negentig minuten. Mijn verzoek om kaartjes voor de kaartjes van half zes werd ingewilligd. We gingen iets later zodat we wat meer tijd hadden voor de andere plaatsen die we die dag zouden bezoeken.

We slenterden rustig naar het centrum vanwaar we de bus naar de “Batu Caves” zouden nemen, een bijna 120 jaar oude Hindu tempel aan de rand van het moderne Kuala Lumpur. De bustocht op zich is al bijna een avontuur een geeft je een goed beeld van het dagelijks leven in Maleisië. De “Batu Caves” zijn moeilijk te beschrijven zoals heel veel plaatsen en geuren in Azië. De 272 treden die naar de ingang van de grot leiden en het “Thaipusam festival” zijn de meest belangrijke zaken voor de tempel. De tientallen Hindu goden die over de gehele grot verspreid staan zeggen mij weinig maar zijn wel heel belangrijk voor de Indiërs en afstammelingen van de eerste emigranten in Maleisië. De moslim meerderheid in Maleisië maakt het niet al te moeilijk voor andere religies om te bestaan in Maleisië. De hele gemeenschap is gebaseerd op wederzijds respect. Alhoewel de regering het soms wel eens een beetje verbuigt. De trap naar beneden is veel gemakkelijker dan omhoog, maar dit was de eerste keer dat ik profijt had van al mijn wandelen. Ik liep in één keer de 272 treden omhoog, dit was de eerste keer zover ik mij kan herinneren.
Op de terug weg zouden we wat gaan lopen. Mijn GPS gaf aan dat we dicht genoeg bij de “Petronas Towers” waren om te gaan lopen. Een wandeling zou alleen maar meer eetlust opwekken voor de lunch. En de lunch is nergens beter dan in de foodcourt van het KLCC. Je kan hier twee weken gaan lunchen en dineren en nooit hetzelfde Aziatische gerecht op je bord hebben. De smaak en kwaliteit is gewoon uitmuntend. Het werd lams shoarma voor Arno en een bord rijst met een paar Chinese nevengerechten met een Coke light voor mij. Arno genoot nog van een koffie na en ik zelf sla een bakkie ook bijna nooit af. Twee grote mokken bij de Starbucks maakte onze lunch compleet.
De tweede plaats die we zouden bezoeken was de “KL Menara”, een telecommunicatie toren gebouwd op een heuvel midden in de stad. Je kan de toren dan ook bijna van overal in KL zien. Het is een goed mikpunt als je verdwaald bent in Kuala Lumpur. Op weg naar de toren zagen we dat de eerste voorbereidingen in volle gang waren voor het F1 weekend. Een glanzende McLaren raceauto gesponsord door Johnnie Walker stond tentoongesteld buiten een bar in de gouden driehoek. We gingen een hoek om en daar stond een Ferrari, schreeuwend rood in de hete middagzon. Dit was erg indrukwekkend en hielp zeker mee aan het opbouwen van de spanning voor de race.

De RM 20 entree voor de toren is elke sen waard. Het gehele 360° zicht over Kuala Lumpur laat je een hele hoop nieuwe dingen zien en ontdekken die alleen zichtbaar zijn vanuit de lucht. Een klassieker is, “waar is ons hotel nu ook alweer?” Deze wordt door bijna iedereen gedaan. Omdat je je op de top van een heuvel bevindt kijk je neer op de 452 meter hoge “Petronas Towers“, dit is dan ook een hele vreemde gewaarwording.
De volgende en laatste halte zou het hoogtepunt van de dag worden. We gingen de dubbeldekker brug, die op ongeveer 170 meter boven de straat zweeft, bezoeken. We hadden nog wat tijd en van al dat lopen hadden we alweer trek gekregen. Nog een overheerlijke lamskebab met een Coke light. Uitstekend! Als je één van de laatste bezoekers van de dag bent kun je meemaken dat er wat vertragingen zijn. Zo ook deze keer, het was gelukkig maar tien minuten die in het kleine museum naast de entree werden doorgebracht. In de lift omhoog naar de 81st verdieping vertelde ik de gids dat ik voor de 25st keer omhoog ging. Ze glimlachte en vertelde me dat ze erg trots was om mij als haar gast te mogen ontmoeten. De vergezichten zijn niet zo goed als van af de KL Menara Maar het veel dichterbij zijn bij de torens en de details goed te kunnen zien maakt het allemaal de moeite waard. In oktober ga ik voor de 26st keer omhoog, dat staat als een paal boven water.

Langzaam en in stilte slenterden we samen terug naar het hotel. Arno bedankte mij voor de fijne dag die ik hem had bezorgd in Kuala Lumpur. Vrijdagavond is een klassieker in Chinatown. We hadden meer dan genoeg bier en een heerlijke Chinese maaltijd. Er was veel gelachen en we hadden veel plezier gehad. Blij en voldaan liepen we naar de taxi wachtplaats. Morgen gaan we ontspannen en kijken we de kwalificatie in de kroeg. Zondag is de grote dag met de race!

Maleisië, Een andere route

Kuala Lumpur 05/04/2007

Ik werd gewekt door de schoonmaakster rond half tien, ze dacht dat ik vergeten was om het bordje “Maak mijn kamer schoon a.u.b.?” aan de knop van de deur te hangen. Toen ze mij zag liggen in mijn ochtendglorie verontschuldigde ze zichzelf een honderd keer en vertrok. Het kon mij niet veel schelen want in wil sowieso niet al te veel tijd doorbrengen in bed. Ik veegde mijzelf bij elkaar en sprong onder de douche. Ik wilde niet al teveel tijd verliezen want McDonalds serveert het ontbijt maar tot elf uur! Toen ik een beetje frisser uit de douche stapte realiseerde ik me dat ik toch wel wat meer dronken moet zijn geweest dan ik had gedacht, één van mijn contactlenzen lag netjes uitgedroogd als een sinaasappelschil naast het doosje. Ik stopte het snel in het doosje en stopte de andere in mijn oog. Half zicht vandaag! Maar ik kon tenminste iets zien. Op weg naar mijn ontbijt leverde ik nog even snel mijn was af bij de “Lion of Babylon” wasserette in mijzelf lachend en nadenkend over de plezierige avond die ik had gehad. Wat zou mij vandaag weer te wachten staan?
Het weer was beter dan voorheen en alles duidde er op dat het mijn tweede dag zonder regen zou worden. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan een flinke bui zo nu en dan aan het einde van de middag maar het zijn de dagen dat het een uur of drie onafgebroken regent. Ja, wij hebben die dagen hier ook. Vandaag zou ik eens een totaal andere richting kiezen voor mijn wandeling. Er blies een verkoelende wind en alles wees in de richting van het onbekende voor mijn middagwandeling. Ik sloeg linksaf bij de oude gevangenis en ging daarna gewoon rechtdoor. Het was inderdaad fantastisch weer voor een wandeling. Ik keek op mijn GPS en zag dat ik precies de andere kant op liep dan de richting waar alles wat zo bekend voor me was. Dat gaf me een goed gevoel.
Ik vermaakte mij in het echte KL en keek mijn ogen uit. Het was misschien na een uurtje of zo toen ik werd gedwongen om een steegje in te gaan omdat de andere straat/weg gewoon ophield, het werd een autosnelweg. In de verte zag ik een hut opgebouwd uit golfplaten en hout versiert met Chinese en meer traditionele Thaise Buddha’s. Het zingen van monniken klonk vanuit de hut. Toen ik dichterbij kwam verscheen er plotseling een man die op mij afkwam en met gevouwen handen voor zijn borst begroette. Hij was een Chinees uit Thailand die al geruime tijd in Kuala Lumpur woonde. Hij nodigde mij uit om naar binnen te komen en bood mij een stoel aan. Ik weigerde het aanbod van de stoel maar ging wel met hem naar binnen. Onmiddellijk begon hij zijn verhaal over het Buddhisme in het algemeen. Ik keek goed rond en herkende een paar van de Thaise monniken aan de muur. Hij was echt onder de indruk toen ik een paar van hen aanwees en er ook nog de juiste naam bij wist. Ik herkende ook de Buddha uit Pitsanolok en dat bracht hem in extase. Ik bedankte hem en nam afscheid, toen ik even later over mijn schouder keek stond hij nog steeds in de verte te zwaaien.

Opnieuw werd ik geconfronteerd met een straat die plotseling autosnelweg werd. Dat kon in KL gebeuren, deze stad was niet ontworpen om te lopen maar om te rijden. Wat was wijsheid? Een paar honderd meter verder op zag ik een verkeersagent die naast zijn motor stond. Dat was voor nu mijn beste mogelijkheid. Bij de politieman aangekomen keek hij me vreemd aan, ik was waarschijnlijk het laatste wat hij had verwacht te zien vandaag op de autosnelweg. Toen ik hem vroeg hoe ik weer in stad kon komen wees hij resoluut in de richting vanwaar ik was gekomen. Ik had niet echt trek om dezelfde weg weer terug te lopen! Ik vroeg hem of het tegen de wet was om langs de autosnelweg te lopen. En nee, dat was het niet. Je mocht lopen waar je wilde zolang je het verkeer maar niet in gevaar bracht. Ik programmeerde mijn GPS voor het “Sentral Stesen” en na de berekening verscheen twee kilometer in een rechte lijn op het scherm. De agent die over mijn schouder had meegekeken was onder de indruk.
Ik nam afscheid en vervolgde mijn weg in de richting van de rode pijl.
Ik vervolgde mijn weg langs de autosnelweg zo lang als mogelijk, totdat ik zelfs de lichtreclame van het station kon zien. Op dat moment was ik zo dichtbij het oude treinstation dat ik van gedachte veranderden mijn nieuwe bestemming werd Chinatown. De verfrissende 100+ smaakte uitstekend toe ik was aangekomen bij de oude “Sentral Market”. Het was nu ook tijd voor de lunch en het KLCC was maar twee kilometer verderop. Over twintig minuten zou ik eten. Op mijn tweede dag was het tijd voor Chinees gerechten met rijst. Witte rijst met rundvlees in gembersaus, bloemkool, Pak Soi en een kippenpoot. Twee Cola light om alles weg te spoelen. Ik had een enorme dorst en voor mijn gevoel had ik niet eens zoveel gezweet vandaag.

Op de terugweg naar het hotel wipte ik nog even snel bij het Koreaanse Toeristen Kantoor naar binnen voor wat boekjes en documentatie over Zuid-Korea. Een bloedmooi Maleis meisje overhandigde mij de boekjes waarom ik had gevraagd, cultuur en eten waren de belangrijkste onderwerpen. Ik maakte een grapje over de “Kimchi”, zeg maar Koreaanse zuurkool, en glimlachend vertelde ze mij dat ze het niet lekker vond. Ik nam nu een onbekende kortere weg naar het hotel. Ik moet eerlijk zeggen, des te meer ik de GPS gebruik, des te beter het wordt. Ik onthoud plaatsen die ik later nog een keer wil bezoeken en ik neem bijna nooit meer de langere weg naar huis als dat niet nodig is.

Maleisië, blaren en een reünie

Kuala Lumpur 04/04/2007

Wat doe je als je je in een stad bevindt waar je bijna alles hebt bezocht en gezien? Gewoon lekker rondlopen en ontspannen. Ik had de toegangsbewijzen gekocht en dat was eigenlijk het enige wat ik moest doen, alles wat er overbleef was rondlummelen en ontspannen.
Voordat ik Thailand had verlaten had ik nog contact gehad met een oude vriend die in Kuala Lumpur verbleef. Het was een zeer aangename verrassing dat we elkaar vanavond zouden ontmoeten. Hij had aan Bangsar gedacht maar mijn voorkeur ging uit naar China Town. We waren het er over eens dat we elkaar vanavond in China Town zouden ontmoeten.
Ik was om 08:15 al op en sprong snel onder de verfrissende douche. Het nieuws op de achtergrond had het over de Britse gijzelaars in Iran en de Champions League. Het ontbijt natuurlijk bij de McDonalds zoals in alle Aziatische landen. Er zijn een paar andere opties maar die zijn of erg aan de prijs of gewoonweg erg slecht.
Tijdens het ontbijt maakte ik plannen voor de dag, een lange wandeling langs de Petronas Twin Towers en dan op weg naar Little India. De GPS stond aan en daar ging ik dan op weg over de Bukit Bintang. Het park en de Petronas Towers zijn gebouwd op de oude paardenracebaan. Jullie kunne je voorstellen dat het een stevige wandeling is rond het park. Het viel me tijdens de wandeling meteen op dat het ook in KL erg goed gaat met de bouwactiviteiten. Alleen hier nemen de wolkenkrabbers elke keer meer uitzicht op de Petronas Towers weg. En dat allemaal in de naam van de vooruitgang. Na een anderhalf uurtje arriveerde ik eindelijk bij het “Suria KLCC” waar ik meteen besloot om hier maar een Maleise lunch te gebruiken. Salade, Kerrie Ikan (vis) en wat kip met rijst. Dat was een briljante lunch voor RM 9,00.
Little India was niet zo druk als ik mij herinnerde van de vorige keer, ik heb geen idee waarom veel winkels leeg zijn en zelfs op de altijd drukke bazar was bar weinig te doen. Ik passeerde een shoarma verkoper en bedacht mij geen moment. De shoarma was lamsvlees en rook fantastisch. Een snack aan het einde van de middag gaat er altijd wel in na een lange wandeling. Langzaam ging ik nu richting China Town en toen de “rumble in the tummy” begon werd het tijd om snel richting het hotel te gaan. Sinds ik ben gestopt met de Crestor (tegen de cholesterol) voel ik mij een stuk beter. Mijn stoelgang is ook een stuk rustiger en het veelvuldig wandelen draagt ook zijn steenje bij. Ik voel mij gewoon een stuk fitter. Maar het belangrijkste is wel dat ik van dun naar vast ben gegaan. Vooral tijdens het reizen is dit nu een genot, voorheen nam ik altijd loperamide uit voorzorg. Ik heb nog altijd die angst in mijn achterhoofd als ik op een bus stap voor een lange rit of wanneer ik aan een lange wandeling begin.
Mijn gerommel in de darmen was voorbij en eenmaal terug in het hotel was het tijd om even te gaan liggen. Ik was nog steeds een beetje vermoeid van mijn slechte nacht in de ijskoude kamer. De airconditioning had niets van mijn stress weggenomen. Ik controleerde mijn pijnlijke voeten en ontdekte tot mijn verontwaardiging drie kleine blaren. Ontstaan door mijn spiksplinternieuwe Teva sandalen. Ik had deze op het laatste moment gepakt omdat ik de oude niet meer vertrouwde, ze zijn op en staan op het punt om uit elkaar te vallen.
Het nieuws dat de afspraak definitief was arriveerde per email en ook zijn vrouw zou die avond meekomen. Geweldig! Dinner at eight! Samen met een paar “Cold Ones”, zoals wij ze altijd noemden, zou het een leuke avond worden.
Toen ik mijn hotel verliet voor een heel langzame wandeling naar China Town gaf mijn GPS al aan dat ik ongeveer tien minuten te vroeg zou aankomen op de plaats waar we hadden afgesproken, maar dat was geen probleem. Kuala Lumpur is een bruisende stad waar altijd wat gebeurd en altijd wat te zien is. Zolang je je ogen maar goed te kost geeft.

Terwijl ik stond te wachten op mijn vrienden gebeurde er iets uitermate vreemds voor mijn ogen.
De oude bedelaar die altijd onder aan de roltrap van het “Pasar Seni Metro Station” ligt lag ook deze keer op zijn gewoonlijke plaats met zijn witte beker voor hem. Plotseling verscheen er een blinde man vanuit de intredende schemer, de zon was bijna onder en het donker stond te popelen om het van hem over te nemen. De blinde man liep hem eerst voorbij waarna het terugkeerde en precies voor de oude bedelaar ging staan. Rond half acht in de avond is het erg druk en een goed moment om te bedelen. De onuitputtelijke stoet die met de roltrap naar beneden kwam begon de blinde man geld te geven en ik kon het tikken van de muntjes in zijn beker horen. Toen de oude man zich realiseerde wat er gaande was sprong hij als getroffen door de bliksem op en begon een scheldkanonnade in wat volgens mij Tamil of Hindi was. Hoe kon die blinde man nu in hemelsnaam weten dat de oude man daar lag? De oude man begreep al snel dat zijn dag er op zat en dat het tijd was om naar huis te gaan.
Mijn vrienden arriveerden en het was moeilijk te geloven dat het bijna vier jaar geleden was dat ik ze voor het laatst had gezien. We aten een heerlijke Chinese maaltijd en spoelde alles weg met een paar “Cold Ones”. We maakten grapjes over die goede oude tijd en een beetje over wat de toekomst nog voor ons in petto heeft. Zij moesten wachten op een berg papierwerk die nu werd verwerkt in verband met hun voorgestelde emigratie naar Nieuw Zeeland. Het staat al in mijn agenda om ze te gaan bezoeken. De avond was zo plezierig en leuk dat ik mij pas realiseerde dat ik geen foto’s had gemaakt lang nadat ze waren vertrokken. Misschien maandag dan maar als ik ze waarschijnlijk voor een tweede keer ontmoet.

Ik bestelde nog maar een biertje en was klaar om af te rekenen toen het personeel het terras meubilair begon op te ruimen. Mr. Lee vroeg of ik op zijn Guinness Stout wilde letten terwijl hij het werk afmaakte. Toen hij terugkwam, met een halve fles Heineken, bedankte hij mij en vroeg of ik misschien trek had om wat te eten. Ik zat vol maar toen hij bleef aandringen gaf ik toe en vertelde hem dat ik dan nog wel een biertje met hem zou drinken. Het eten zag er mooi uit en rook heerlijk. Ik probeerde een stukje en was erg onder de indruk van de smaak. Gestoomde platvis met een verse gembersaus en gefrituurde dumplings. We hadden een goed gesprek en maakte veel grapjes, het was een leuke ervaring om je onder de echte Chinese bevolking van KL te bevinden.
Gelukkig hoef ik niet meer te onderhandelen met de taxichauffeurs in Kuala Lumpur. Voor RM 10,- werd ik netjes voor de deur van mijn hotel afgezet. Het was bijna één uur en het was een hele fijne eerste dag in Kuala Lumpur geweest. De reünie was echt speciaal geweest.

Maleisië, een goede start?

Kuala Lumpur 03/04/2007

Zo, wat verstaan we onder een goede start? Een simpel antwoord, gewoon een start zonder al te grote problemen. En dat was precies wat vandaag gebeurde.
Ik heb niet zo goed geslapen vannacht, het is altijd de angst voor het verslapen en het missen van mijn vlucht. Ik was een paar keer opgestaan om te pissen en om een capsule te nemen tegen het brandend maagzuur. Ik ben weer pizza’s aan het eten voordat ik ga slapen, een slechte gewoonte.
De taxi was niet op tijd, toen hij vijftien minuten te laat was begon ik te twijvelen of ik misschien iets verkeerd had gedaan. Heb ik misschien de verkeerde tijd en/of datum doorgegeven? Na twintig minuten belde ik met Am en zij vertelde mij dat de taxi onderweg was, hij had een lekke band en dat was nu verholpen. Om precies te zijn was hij nog een paar minuten te vroeg. Net voor zeven uur reden we op de autosnelweg richting de luchthaven in Bangkok.
Het inchecken ging van een leien dakje en ik had zelfs nog tijd over om een boterham te grijpen. Ik had niet ontbeten omdat ik mij niet zo best voelde. Een sandwich met tonijn en een Coke Light gleden naar binnen en ik voelde mij meteen een stuk beter. Voordat ik het zelf doorhad zat ik in een spiksplinternieuwe Airbus A320. En dat maakte een groot verschil. Thai Air Asia, die op Singapore vliegt, maakt gebruik van Boeing 737 vliegtuigen. De originele Air Asia is nu bijna geheel overgeschakeld op Airbussen A320’s. Een mooi iets breder vliegtuig met veel meer ruimte. Ik zit er zelfs over na te denken om ze iets meer te gaan gebruiken in de toekomst.
Toen we de daling inzette naar het KLIA was het vliegtuig omgeven met dikke wolken. Dit zag er dus niet goed uit! Mogelijk veel turbulentie en regen, maar wat kon mij het ook schelen. Dit is Kuala Lumper en de regen ben je na een paar dagen toch weer vergeten.
De LCCT (Low Cost Carrier Terminal), lees de “Air Asia Terminal” was mooi en schoon. Geen dure airconditioning of andere toeters en bellen, je loopt gewoon van het vliegtuig naar de ontvangsthal. Het overdekte wandelpad leek op een rij strandhuisjes uit de jaren twintig. De wel heel erg goedkope busservice van KLIA-LCCT naar KL Sentral was zo goed als het kon zijn. De Skybus was gemakkelijk te vinden en erg gemakkelijk in het gebruik. Een schone nieuwe bus bracht ons in iets meer dan een uur naar het hart van Kuala Lumpur.
Snel de roltrap op en op zoek naar de kraam waar ze de kaartjes voor de Formule 1 race verkopen. Het viel mij meteen op dat de trein naar het circuit weer duurder was geworden. Het retour met de trein was nu twee keer zo duur als de toegangsprijs voor de race. Ik controleerde nog een paar andere dingen en kocht de kaartjes die ik op het oog had, RM 50 (€ 11,50) per persoon voor drie dagen toegang. Een Koopje!

Met de nieuwe plannen voor een F1 race in Singapore zou dit in de toekomst wel eens een superweek gaan worden met twee races binnen acht dagen in twee super hoofdsteden.
Mijn hotel was, zoals altijd, op mijn komst voorbereid en ik was om vier uur al weer op pad om wat inkopen te doen en een snelle hap bij McDonalds te eten.
De hamburger lag nog onaangeroerd op het dienblad toen buiten de regen met bakken uit de hemel kwam. Pluvius had de hemelsluizen opengezet zoals ik dat alleen maar in Kuala Lumpur heb gezien. Toen de regen enigszins was afgezwakt zette ik het op een gecontroleerde sprint terug naar mijn hotel om een uurtje te gaan liggen. Ik had weinig gedaan maar ik was toch kapot van de dag onderweg zijn.
Een klein diner in de Petronas Torens was mijn plan voor de avond. Langzaam zigzagde ik in het donker tussen de wolkenkrabbers door, en daar stonden ze in alle schoonheid. Het witte licht maakt ze alleen maar mooier, en ik vindt ze nog steeds de mooiste moderne architectuur die ik tot nu toe heb gezien. Twee koude biertjes in China Town en een korte wandeling naar mijn hotel waren de afsluiting van de eerste dag. Het was inderdaad “een goede start”.

Maleisië, klaar om te vertrekken

Pattaya 02/04/2007

Alweer drie maanden in het nieuwe jaar en sta klaar om weer op pad te gaan. Na een periode dat ik een beetje lui ben geweest ben ik nu weer opgewonden om op pad te gaan en nieuwe ervaringen op te doen. Zo nieuw zal het nu ook weer niet zijn omdat ik Maleisië al vele malen heb bezocht voor kortere en langere periodes. Het wordt alweer mijn negende Formule 1 Grand Prix van Maleisië en ik hoop dat ik nu voor de vijfentwintigste keer de lift kan nemen naar de voetgangersbrug tussen de Petronas Towers. De vier andere grote reizen die ik dit jaar heb gepland zullen meer avontuurlijk worden omdat die mij naar landen zullen brengen waar ik nog nooit ben geweest.
Wat is het plan?
Dat is makkelijk uit te leggen, eerst blijf ik een week in Kuala Lumpur. Lekker eten en oude vrienden ontmoeten. Later zal Arno, een Hollandse vriend, zich bij mij voegen voor de autorace.

Daarna gaat het van Kuala Lumpur richting Pekan. Daar worden musea en oude moskeeën bezocht, een nieuwe vorm van de moslim keuken zal me daar voeden. Er zitten daar namelijk Indonesische invloeden in de gerechten.
De volgende halte wordt dan Kuantan. Grotten, watervallen en een groot stuwmeer om te bezoeken. Allemaal ruige natuur als je dit deel van Maleisie bezoekt.
We trekken dan verder naar Cherating en Chukai, ik heb geen idee wat ik daar zal aantreffen. Het zal wel een impulsieve beslissing worden uit de geopende Lonely Planet.
Kuala Terengganu ligt ongeveer halverwege de route. Er zijn wat andere plaatsen waar ik kan stoppen maar die zal ik ter plaatse uitzoeken. Er liggen mooie eilanden met melkwitte stranden langs de kust die de moeite waard moeten zijn.
Dan terug naar Kota Bharu, het is jaren geleden dat ik dit slaperige provinciestadje heb bezocht. Vanuit hier kan ik naar de Perhentian eilanden of een andere mogelijkheid is de “Jungle Train” naar Jerantut.
De laatste vier dagen zijn dan al aangebroken en het wordt tijd om richting Penang te gaan. Uitrusten, Dim Sum en een beetje slenteren langs de oude geveltjes in Georgetown.
Terug naar Thailand waar ik familie op bezoek krijg voor hun eerste reis naar Thailand.

Thailand, de laatste zeven dagen

Pattaya 27/03/2007

De tijd vliegt om als je plezier hebt. Weer een week voorbij en het was een drukke week. Ik heb gewandeld als een sportman, ik beleef er veel plezier aan om door de stille buurten en smalle straatjes van Pattaya te dwalen. Soms maak ik wel eens wat vreemde dingen mee maar het opfrissen van de gedachten in het hoofd is wat het wandelen echt fijn maakt.
Er staan ongeveer 72 kilometer op de teller deze week. Woensdag de 21ste wandelde ik walkingstreet in en tot mijn verbazing zag ik een colonne van ambulances met de zwaailichten aan. De gedachte die het eerst in mij opkwam was die van een grote brand in een hotel of misschien wel een terroristenaanval met een gas of zo.
Er zat maar weinig beweging in de verkeersopstopping dus kon ik er gemakkelijk langlopen. Tijdens het inhalen viel het mij op dat de busjes vol zaten met zingende en juichende oudjes. Ook de muziek begon nu flink aan te zwellen. Het was een optocht! Snel kocht ik een fles groene thee en ik waadde mij een weg naar de voorkant van de optocht zo snel als het mogelijk was. Bijna aangekomen bij de kop van de optocht liepen grote groepen kinderen in mooie kostuums met beschilderde gezichten. Ze zongen vrolijk en sloegen op grote trommels. Het leek er op dat ze dieren van de Chinese dierenriem nabootsten. Weer een feest uit duizenden van de vrolijke Chinezen.
De snelheid waarmee er hier in Pattaya wordt gebouwd verbaasd mij al heel lang. Wanneer ik weer eens door een buurt loop waar ik een tijd niet ben geweest zou ik haast kunnen verdwalen. Ik moet soms echt goed kijken waar ik me nu weer bevindt. Ik wil niet eens meer weten waarvoor ze al het beton gebruiken tenzij het voor een nieuw (ander) restaurant is.
Met mijn reis naar Zuid-Korea in mijn achterhoofd begon het op te vallen dat er veel Koreaanse restaurants zijn in Pattaya, erg veel zelfs. Zijn jullie wel eens in een Koreaans restaurant geweest? Ik zou niet eens weten wat ik zou moeten bestellen dus ben ik er ook nooit geweest. Dat zal waarschijnlijk wel veranderen als ik weer terug ben uit Zuid-Korea. Ik heb tenslotte al veel goede dingen gelezen over het eten in Korea.
Zondag was een grappige dag met een opgewonden oudere man van een jaar of vijftig in de hoofdrol. Hij begon problemen te maken in mijn favoriete GoGo bar. Ik zat gewoon op mijn kruk van een koud biertje te genieten en een beetje te dollen met een jonge aantrekkelijke danseres die ik een beetje beter ken dan de andere meiden. Ik hoorde een buitenlander erg luid in zichzelf praten. Niets bijzonders op zich. Ik ving vlagen van zijn gebrabbel op en die klonken mij bekend in de oren.
“I love you”,
“I do everything for you”.
“Why do you do this after everything I gave to you”?
I besteedde er geen aandacht aan want honderden buitenlanders, op zoek naar liefde, worden elke dag in Pattaya van hun geld afgeholpen. Het enige onrecht is dat ze de meisjes de schuld geven en dat terwijl ze zelf hun hele hebben en houden zomaar aan een vreemde geven. Het geld wordt niet gestolen of geroofd maar vrijwillig gegeven aan een mooi jong meisje waarvan ze verwachten dat ze de pijn van de eenzaamheid en de midlife crises zal wegnemen. Veel van deze oudere mannen hebben waarschijnlijk geen spiegels meer in huis! Als ze voor de spiegel zouden gaan staan en zichzelf de volgende vraag zouden stellen.
“Wat voor een meisje is op zoek naar een man van een jaar of vijftig met een bierbuik, een handvol verbleekte tatoeages, een terugtrekkende haarlijn, een modieus namaak Engeland voetbalshirt en een slechte adem van de goedkope Thaise sigaretten en bier?”
Volgens mij is het antwoord dan in ieder geval NIET!!!
Een mooi jong verlegen meisje halverwege de twintig jaar uit de Isaan met een oogverblindende glimlach en kleine stevige tietjes.
Maar ik zal het wel verkeers zien?
Maar het was anders. I kocht een ladydrink voor haar, we toostten en lachten naar elkaar, ik greep haar bij haar kont en kneede haar jonge stevige billen.
“Fuck it, I can’t see this any longer”,
ving ik op uit het niets door de dreunende discomuziek in de bar.
“Kep Tang”, (betalen)
was zijn volgende kreet die boven de muziek uit kwam. Hij was duidelijk van streek!
Plotseling, als een duiveltje uit een doosje stond hij naast mij en ik keek hem recht in de ogen. Zijn ogen waren nat, jenevertraantjes van een goede middag aan de boemel.
“This is my lady”,
schreewde hij in mijn richting. Ik kon zijn slechte adem ruiken.
“I’m just on holiday and having a drink mate”,
antwoorde ik. Nog voordat hij een antwoord kon bedenken had ik een vraag voor hem klaar.
“Why do you visit your wife at her work when you can’t see her with strangers”?
Hij begon na te denken en het duurde even voordat hij een antwoord had gevonden op mijn vraag.
“Eh, she is not my wife”.
“She really bad, big liar”.
“I kill her, she take my money, she bad, big liar, she no lob you”.
Het korte en onduidelijk Engels verraadde dat hij al langer in Thailand kwam. Hij greep haar bij de arm en begon die om te draaien, een welgemikte stoot en ze was weer los. In een flits was ze weg en vluchtte naar achteren, in veiligheid.
Het heeft geen nut om haar te helpen. De Thai vinden niets mooier dan twee buitenlanders die vechten om iets wat niet van hen is, een barmeisje. En als de politie later arriveert en je krijgt allebei een boete voor het verstoren van de openbare orde staat de hele straat te lachen.
Nu stond hij naast mij verbaasd naar de glazen deur te staren waarachter ze was verdwenen. Voor een moment was ik bang dat hij er achter aan zou gaan. Dat was een slecht idee gezien de Mama San en de uitsmijter van de bar.
Nu wende hij zich weer tot mij, gewapend met zijn zielige levensverhaal vol met pijn en echtscheidingen. Hij opende zijn mond en nog voordat hij ook maar een toon kon produceren vroeg ik aan hem.
“why did you do that”?
Zijn ogen opende zich tot de grootte van pingpongballen. Hij moet voor een moment de indruk hebben gehad dat hij een schouder had gevonden om op uit te huilen.
Ik vertelde hem snel en duidelijk dat ik voor haar een drankje had betaald en dat ik nu door hem weer alleen zat en dat mijn geld ook weg was. Ik zat nog steeds rustig op mijn kruk met hem naast mij. Hij was duidelijk verward en zocht naar woorden voor een excuus.
“Please leave”,
vroeg ik hem beleefd en dat was iets wat hij niet verwachte.
“I kill her”,
was het laatste wat ik kon horen toen hij door de buitendeur verdween.
“Stomme buitenlander”, ging er door mijn gedachten.
Door de glazen deur had het meisje alles gade geslagen en ze stuurde handkusjes met een brede glimlach op haar gezicht. Even later verdween ze in de donkere ruimte achter de bar.
“Hab show later”,
fluisterde de Mama San toen ik de rekening betaalde.
“I’m sorry, I’m tired and I’m going home”,
antwoorde ik.
“See you on Wednesday”,
en ik liep de deur uit. Ik voelde wel wat medelijden voor het meisje.

Thailand, Two weeks to go!

Pattaya 20/03/2007

So, er zijn nog maar twee weekjes te gaan voordat ik weer op pad ga. Ik had weer tijd om een klein stukje te schrijven omdat het al de hele dag regent. De regen nam me deze ochtend ongeveer vijfhonderd meter van mijn huis te grazen. Ik was nat tot op mijn botten tegen de tijd dat ik thuis was. Het regent nog steeds en ik heb me de hele dag verder in mijn GPS verdiept. Ik heb het al aardig door maar er is toch nog een hoop te leren. Ik heb me ondertussen aangemeld voor een paar gebruikersgroepen en ik heb daar een hoop bruikbare informatie gevonden. Afgelopen zondag was een mooie dag voor me. Het Formule 1 seizoen is begonnen met de eerste race in Melbourne, Australië. Omdat ik mij aan de Aziatische kant van de aardbol bevindt startte de race om 10:00 lokale tijd. Wel even vroeg opstaan dus ;). Op zaterdag had ik de kwalificatie bekeken in de “The Premiership Bar/Restaurant”, een slecht groot scherm en een erg middelmatig ontbijt. Ik keek nog eens goed wat mijn andere mogelijkheden waren om de race te gaan bekijken en ik herinnerde mij een pub die de “The Butchers Arms” heette. Ik had er wel eens Fish and Chips gegeten en die was goed geweest, en ook de serveerster was een schatje. .
Dat ontbijt was een succes, en zelfs beter, het was het beste Engelse ontbijt dat ik sinds lange tijd in Pattaya had gegeten. Ik kan de plaats aanbevelen! De race was minder spectaculair maar het was goed om de auto's uit de garages te zien komen om tegen elkaar te racen en voor mij is het jaar nu echt begonnen.
Deze week stond een beetje in het teken van het nummer 500, bijna 500, in de eerste vijf weken dat ik nu de bezoekers van mijn weblog tel zit het aantal bezoekers dicht tegen de 500. Ten tweede, een nieuwe bezigheid waar ik samen met William aan ben begonnen en samen met Dean serieus is geworden, wandelen. Ik ben bijna de 500 kilometer wandelen gepasseerd, echt trainen dus. Als ik dat zo doorreken dan zou de 2000 kilometer dit jaar mogelijk moeten zijn, als ik gezond blijf tenminste.
Op mijn wandeltochten zie ik een hoop nieuwe dingen natuurlijk, ik zie constant hoe inventief mensen zijn om een inkomen bij elkaar te schrapen. Een pick-up truck vol met spijkerbroeken die dienst doet als een rijdende boetiek naast de bouwplaats. Veel plezier met de foto's van onder andere gekke Kenny van de "Boxing Roo Bar" met zijn vrouw.

Singapore, op weg naar Bangkok

Singapore – Bangkok 06/03/2007

Het was alweer de laatste dag van mijn korte verblijf in Singapore en Maleisie. De hoorn op de bouwplaats tegenover mijn hotel blies om precies acht uur. Tijd om op te staan! Ik had mijn wekker geen één keer nodig gehad in Singapore. Mijn oordoppen lagen in mijn bed omdat ze ergens gedurende de nacht mijn oren hadden verlaten. Ik voelde me erg goed vanochtend. Het was ook weer tijd om afscheid te nemen en dat doet altijd pijn.
Tom en ik hadden weer ons ontbijt bij de McDonalds, maar nu net om de hoek op de Jalan Bazar. Ik zie jullie denken, “Waarom altijd het ontbijt bij McDonalds”? Nou, simpel gezegd is het het beste ontbijt voor een goede prijs. Je kan altijd een stapje hoger gaan en bij Starbucks een designer croissant eten voor het dubbele van de prijs.
We gingen vroeg terug naar de kamer om nog te pakken. Ik was klaar in een minuut of tien en speelde daarna nog wat met mijn computer. Net toen ik besliste dat het genoeg was en richting de luchthaven zou gaan ging de bel in mijn kamer. Het was Tom, hij had precies dezelfde gedachte, Waarom blijven rondhangen in je hotel als je hetzelfde op de luchthaven kan doen? We namen afscheid en dat was dat. Het was een vreemde ervaringen geweest om met iemand op te trekken die zoveel overeenkomsten en ideeën met je heeft.
Nu ik toch tijd genoeg had besloot ik om niet de geplande taxi maar de metro naar de luchthaven te nemen. Onderweg vroeg ik mij af of er nu ook al gratis wi-fi in de luchthaventerminal zou zijn. Toen ik ergens ging zitten voor een kopje koffie bleek dit dus niet het geval. Ik had niets te klagen want ik had sowieso nog wel wat te doen op de computer.
Mijn vlucht was dertig minuten vertraagd zoals verwacht. Voor jullie die in de toekomst met Air Asia gaan vliegen, hou in het achterhoofd dat de vroege vluchten meestal op tijd zijn. Later in de dag komen er de kleine vertragingen die kunnen oplopen tot wel negentig minuten voor de laatste vluchten. Dit natuurlijk alleen op de hele drukke routes. Het vliegtuig was niet eens half vol en ik vond een plaatsje voor mijzelf achterin met drie stoelen tot mijn beschikking. Het was een goede vlucht. Ik speelde wat met mijn GPS en maakte foto’s van een vreemd fenomeen. Lange witte strepen/golven in het midden van de Zuid Chinese Zee. Ik vraag me af wat dat zou kunnen zijn. Om iets over achten stapte ik weer mijn vertrouwde plaats in Pattaya binnen, het was allemaal goed verlopen. Nu er op uit om een koud biertje te drinken en om te zien of er wat is veranderd.
Dat was mijn korte reis naar Singapore en Maleisië. Ik hoop dat jullie hebben genoten van mijn verhalen en speciaal van mijn foto’s. Ik ga nu aan de oudere verhalen beginnen en mij volgende reis zal mij weer naar Maleisië voeren. Op 3 april is mijn vertrek en deze keer wordt het totaal anders, de onbedorven en veel minder bereisde Noord Oost kust van het schiereiland.

Singapore, Wandelen op instrumenten

Singapore 05/03/2007

Ontbijt bij de McDonalds in Singapura Plaza zoals gewoonlijk. De e-mail controleren en de Nederlandse kranten op het internet lezen. Foto’s en verhalen uploaden naar mijn weblog zodat jullie ook wat te lezen hebben in Nederland. Met één oog op de computer en dat terwijl ik met mijn andere oog de mooie sensuele en elegant geklede Singaporaanse vrouwen in de gaten hou. Tom was vanochtend meegegaan en hij was onder de indruk van het ondergrondse metro systeem. Een bagel met omelette was aangewezen om getest te worden en wij vonden hem allebei niet lekker. De volgende keer zouden we gewoon weer kiezen voor de vertrouwde worst met gebakken ei op een broodje. Ook de vernieuwde koffie was niet tof, hij was OK maar het extra geld zeker niet waard. Tom vulde een keer of drie zijn beker en jonge, wat kan die gozer koffie drinken. In de hoeveelheid en temperatuur, een loden slokdarm zouden wij in Nederland zeggen. Na het ontbijt ging ieder zijn eigen weg maar niet nadat we hadden afgesproken dat we elkaar ’s avonds in Foodmore zouden ontmoeten.
I greep mijn GPS en ging op pad. Mijn eerste doel was een jeugdherberg/backpakkers genaamd “The Hive”, het zou niet al te ver van mijn hotel zijn en je betaalde iets meer dan de helft van de prijs van mijn hotel. Ik had het snel gevonden maar het was wel meer dan een kilometer verder weg van de stad. De kamers waren allemaal bezet dus die kon ik niet bezichtigen, het toilet en de douche zagen er wel goed uit. Dus als je een echt goedkope plaats om te slapen in Singapore zoekt dan ik dit zeker een goede optie. Je kan ze boeken per e-mail.
Vanaf “The Hive” nam ik een route langs een plaats waar ik al heel lang niet meer was geweest, de buurt rond “Arab Street” en dan recht op het Concourse gebouw af. Ik liep door een straat met een rij oude shophouses die worden geveild op 08/03/2007. Het is in Singapore normaal dat de nieuwe eigenaar de huisjes restaureert en terug brengt in hun oude staat. Er stond een geïmproviseerde deur wagenwijd open en ik kon me niet inhouden. Ze sturen me wel weg als ik niet welkom ben, dacht ik bij mijzelf! Maar het was het tegengestelde, de bouwvakkers ontmoetten mij met een brede glimlach en gaven mij een korte rondleiding door de huisjes. I was overweldigd met de schoonheid van de oude architectuur. Ik loop hier de volgende keer weer voorbij om de vorderingen van de restauratie te bekijken.
Ik sloeg rechts af en vanaf hier was het een bekende route. Langs Beach road schoot ik nog wat foto’s van de mooie moderne gebouwen die hier staan. Het werd een beetje vreemd toen een beveiligingsbeambte op mij afstormde met de mededeling dat het verboden was om foto’s van gebouwen te nemen. Wat? Ik kon mijn oren niet geloven! Ik had geen trek in een confrontatie en stopte demonstratief de camera weer weg. Zodra hij tien meter weg was haalde ik de camera weer tevoorschijn en nam weer wat foto’, natuurlijk met één oog op de bewaker. Toen hij plotseling omdraaide betrapte hij mij weer en ik liep gewoon rustig weg. Hij realiseerde zich dat hij machteloos was en liet me maar gaan.

Ik liep over de “Cavenagh Bridge” en passeerde het “Fullerton Hotel”, ik stond nu aan de rand van financiële district van Singapore. Ik kon mij een erg mooi hawkercenter herinneren hier in de buurt. Het “Lau Pa Sat” is een ronde gietijzeren constructie midden in de financiële wijk. Het as al half één dus ook meteen tijd om de lunch te gebruiken. Eenmaal aangekomen in het gebouw was er een overvloed aan gerechten die het erg moeilijk maakte om een keuze te maken. Ik koos voor een traditionele “Laksa”, een bami soep in een met kerrie op smaak gebrachte bouillon. Het was alleen een beetje lastig eten omdat ze alleen van die plastic eetstokjes hebben, deze zijn veel gladder dan de bamboe stokjes en maken het erg moeilijk om de gladde bami naar je mond te brengen. Voor een medium geoefende eter dan. Ik kreeg alles naar binnen maar het duurde wel tien minuten langen dan normaal.
Na de lunch stond ik voor mijn tweede test. Toen ik gisteren over de snelweg reed op weg naar Singapore zag ik aan mijn linker kant het spoorwegstation van Singapore. Ik markeerde meteen het punt op de GPS en ik zou nu proberen om dat punt weer terug te vinden met behulp van het kompas. Ik heb altijd al eens met de trein van Singapore naar Kuala Lumpur willen reizen en het is er nooit van gekomen. Simpelweg omdat ik het station nooit heb kunnen vinden en dus nooit wist wanneer en hoe laat die treinen vertrokken. Nu zou dat wel veranderen. Ik stelde de GPS in op “ga naar” en wees het gemarkeerde punt aan. Een brede rode pijl wees mij de richting van het station. En mensen, dat was kinderlijk eenvoudig! Ik liep linea directa naar het station. Ik was zo onder de indruk van deze eenvoudige handeling dat ik zelfs vergat om een foto van het station te nemen.
Ik zocht en vond de informatie die ik nodig had in het station en vervolgde mijn weg via China Town terug naar de “Funan IT tower”. Ik begon alweer trek te krijgen en tegen de tijd dat ik daar zou arriveren was het tijd voor mijn middagsnack. Ik bleef maar strekken en mijn been begon toch wel wat beter aan te voelen. De pijn was er nog wel maar hij was niet meer zeurderig en oncomfortabel. Een snack en een cola light en een beetje rusten, en dan langzaam maar zeker terug naar het hotel. Bij het hotel aangekomen had ik 20 kilometer op de teller en ging even liggen voor een uurtje.
Ik stapte zo rond half zeven de “Foodmore” binnen en besloot met het eten te wachten tot Tom was gearriveerd en ondertussen maar een ijskoude Tiger bier te bestellen. Twee uur en drie grote Tiger bier later was er nog geen spoor van Tom te bekennen. Ik nam de laatste slokken uit de fles en besloot om maar terug te gaan naar het “K24 Coffee Station”. Daar was een feest aan de gang als afsluiting van de Chinese nieuwjaars festiviteiten. Gong Xi Fa Cai (gelukkig nieuw jaar), denk ik.

Het was een goed feest met vele lokaal bekende Chinese popsterren, ik zag veel bekende gezichten in het publiek. Ik dronk nog een paar biertjes en hield het alter maar voor gezien.

Geen avondeten maar gelukkig lagen er nog twee pakjes sandwiches in de koelkast op mijn kamer. Die zouden morgen sowieso in de vuilnisbak zijn gegaan. Ik at bijna alles wat er nog in mijn kamer eetbaar was. Sandwiches, banaan, chips en cashew nootjes. Een 100+ spoelde alles weg en met een volle maag ging ik tevreden naar bed. Welterusten (met oordopjes want de muziek buiten zou nog wel een tijdje doorgaan). Morgen gaan we weer richting Thailand.

Maleisië, herstel?

Melaka 03/03/2007

Zo rond elf uur werd ik op een natuurlijke manier wakker, geen wekker gewoon geslapen totdat mijn maag eten wilde hebben. De zon stond al hoog aan de hemel en brandde fel, ik voelde me erg goed. Het was alweer de laatste dag in Melaka van mijn korte verblijf. Ik had geen duidelijk plan voor de laatste dag en het gebruikelijke ontbijt bij McDonalds werd geschrapt omdat het al te laat was. Broodjes van de warme bakker met een flesje 100+ en een wandeling door het dorp waren de enige dingen die ik in mijn hoofd had.
De wandeling zou weer rond de “Bukit China” gaan. Dit is de grootste Chinese begraafplaats buiten China en hij is al honderden jaren oud. Het was een heerlijke wandeling onder de brandende zon, de rest van de dag passeerde zonder een opvallende gebeurtenis.
Natuurlijk keek ik in de avond naar een voetbalwedstrijd en ik nam ook afscheid van enkele oude en nieuwe vrienden. Het meest uitzonderlijke was dat er vandaag een oude vriend was gearriveerd. Oude Ken uit Melbourne. Een tachtigjarige jonge rugzaktoerist met een grote digitale reflexcamera. Om middernacht kroop ik voldaan onder de dekens.

Melaka-Singapore 04/03/2007

De ene dag kan saaier zijn dan de andere! Ik heb dan gewoonweg niets te vertellen. De reis van Melaka naar Singapore was recht tour recht aan. Het enige feit dat het waard is om vermeld te worden is dat ik waarschijnlijk een manier heb gevonden om van die zeurende pijn in mijn rechter been af te komen. Rekoefeningen, ik probeerde dit op de parkeerplaats toen onze bus was gestopt voor een plaspauze. Er was verlichting maar het vreemde was dat de pijn nu weer naar mijn middelste teen is verplaatst. Er moet dus verband zijn tussen die twee! Als ik weer in Pattaya ben zal ik eens een goede oliemassage nemen en dan kijken of ik er voorgoed van af kan komen.
Tom sliep in hetzelfde hotel als ik en in de avond liet ik hem het Singapore zien zoals ik het ken. Het was een heel plezierige wandeling na die lange zit van vijf uur in de bus. Ik sloot de dag af met een grote portie kipsate en een grote fles Tiger bier.

Morgen is mijn laaste hele dag in Singapore en ik heb nog maar één ding te doen. De rest zal bestaan uit een beetje rondhangen en ontspannen.

Maleisië, laat opgestaan

Melaka 02/03/2007

Ik was erg laat uit bed! Ik stapte zo rond half één uit mijn bed met een vieze smaak in mijn mond maar gelukkig zonder hoofdpijn. Lege chipszakjes en een halfvolle fles water waren het bewijs dat ik toch nog wat had gegeten voordat ik ging slapen.
Omdat het al zo laat was moest het ontbijt uit de bakkerij van de Makhota Shopping Mall komen. Ze hebben daar een goede bakkerij in de kelder van het gebouw. Twee broodjes en een paar bananen waren een goede start van de dag. De zon stond hoog aan de hemel maar het was niet voor lang.

Ik was op weg naar de Tesco Supermarkt net buiten de stad toen de eerste druppels begonnen te vallen. Ik bleef optimistisch dar het niet zou beginnen te regenen en zelfs beter dat het bij deze druppels zou blijven. Maar op de straat werden de donkere vlekken steeds groter, de straat werd egaal zwart en even later ontstonden de eerste plassen. Ik kon niet beslissen wat ik nu zou doen. Doorgaan of teruggaan naar het “Discovery Café” voor een kop Maleise koffie.
Ik stond onder een luifel van een 7-11 en ik kon best wat te drinken gebruiken. Een blikje cola light zou de ergste (na)dorst wel wegnemen. Ik nam een plaats in op stoeprand voor de 7-11 en keek naar de neerdalende regen toen een oude Chinese vrouw mij benaderde en mij vertelde dat ik mijn cola snel moest leegdrinken. Ik was verbaasd en keek op of ze dat wel serieus bedoelde. En ja hoor, ze was bloedserieus. Ze bleef recht voor me staan en keek mij met een doordringende blik aan. Ik vertelde haar dat mijn blikje nog niet leeg was en dat ik het zeker niet in één keer zou leegdrinken om haar een plezier te doen. Ze liep een stukje door en ging vijf meter verderop demonstratief op de stoeprand zitten. Ze bleef me maar aankijken als een hond die net een flinke rotschop had gekregen. Toen ik uiteindelijk mijn blikje leegdronk kon ze zien aan de hoek van het blikje bij de laatste slok dat hij leeg was. Ze sprong op en als de gesmeerde stond ze weer, maar nu met een gezicht als onweer, voor me. Ik gaf haar het lege blikje en voldaan verliet ze als winnaar het strijdtoneel.
Ik had ondertussen besloten om verder te gaan richting de supermarkt. De regen was bijna weg en in een warm klimaat zoals in Maleisië merk je niet eens dat het motregent. Het maakt weinig uit of je nu nat wordt van het zweet of van de motregen. De wandeling was aangenaam genoeg maar ook om te ontdekken dat de infrastructuur niet is ingericht voor voetgangers. Het grootste gedeelte liep ik langs een soort autoweg waar de motoren en auto’s op een halve meter afstand langs je heen razen.
Eenmaal in de supermarkt aangekomen had ik snel de “souvenirs” gevonden naar waar ik op zoek was. Heerlijke Maleisische sausen voor bij het eten.
Op de terugweg genoot ik van de uitgestelde kop koffie bij het “Discovery Café”. Net voordat ik bij het café arriveerde viel mijn oog op iets dat ik in geen 35 jaar had gezien en mij terugbracht naar mijn jeugd. Een “Raleigh Chopper”, de fiets die ik bereed toe in twaalf jaar oud was. Het was een paarse, Walter Stehman had er zo’n een als ik mij goed herinner. Later in de middag sloeg de regen weer toe en ik maakte van de mogelijkheid gebruik om een uurtje te slapen en muziek te luisteren
Die avond had ik met Tom een afspraak om het nieuwe “Newton Foodcourt” te gaan proberen dat naast de “Makhota Parade” was geopend nog niet zo lang geleden. Vanochtend had ik al gezien dat het open was en het zag er allemaal erg goed uit vanaf een afstand.
Ik ontmoette Tom in het restaurant en we keken allebei eens goed rond. En ik genoot van wat ik allemaal zag! Mijn keuze viel op een bord rijst met speklappen in sojasaus, kip in een zoete kerrie en wat gestoomde groente (mijn excuses maar er is geen foto, ik had zo’n trek dat ik meteen aanviel) met een Carlsberg bier. Tom koos de gebakken rog in kerriesaus met een Stout die was aangemaakt met ginseng. Tom’s vis zag er heerlijk uit maar zat vol met graat, niet vermeld door de verkoper, en de saus was iets pittiger dan hij had verwacht. Ik vond het heerlijk en ik kom hier zeker nog wel een keer terug.
Tom ging terug richting het hotel terwijl ik nog even naar het “Discovery Cafe” ging voor een paar biertjes. Later ook nog naar de “Jonker Walk” voor meer biertjes en live muziek. Het ging precies zoals ik verwachtte. Eerst een paar in “Eleven Bistro” (rock muziek), dan een paar bij “Ringo” (akoestische klassiekers) en als afsluiting nog een paar in de “Carabau Bar” waar Bennie een mix speelt van grappige oude liedjes die je uitnodigen om luidkeels mee te zingen.

Ik was erg laat thuis ;) en was heel vermoeid. Morgen misschien weer laat op?

Maleisië, de eerste echte test

Singapore - Melaka 01/03/2007

Mijn alarm ging zoals gepland om precies half zeven af. Ik had niet echt goed geslapen maar aan de andere kant had ik ook niet echt te klagen over mijn nachtrust. Een snelle douche en scheerbeurt en ik was klaar voor een nieuwe ervaring, het ontbijt in het “Mustafa Shopping Center”.
De regen daalde nog steeds neer en het leek dat er altijd wel wat aan de hand was als ik mij in Singapore bevond. De laatste keer was ik erg ziek, de voorlaatste keer had ik hele erge diarree en nu regende het aan één stuk.
Half in slaap slenterde ik Mustafa binnen, de zaak is 24/7 open en dus zijn er altijd klanten in de zaak. Ik bestelde het “Super Ontbijt” voor SGD 3,00 en wachtte wat er zou gaan gebeuren. Nou, het ontbijt was een “Super Verrassing”. Twee oude slappe in driehoeken gesneden geroosterde boterhammen gesmeerd met van die zoete gele margarine. Twee hele koude, net uit de koelkast, gebakken eieren die ook als driehoek waren gebakken, waarschijnlijk gebakken in zo’n tosti-ijzer, aangevuld met een papieren beker lauwe slappe koffie. Ik keek eens goed naar de verrassing die voor mij stond en ik wist meteen dat ik hier niet meer zou komen. Omdat ik maar voor 70% wakker was maakte ikzelf ook nog een grote fout. Ik strooide suiker over mijn gebakken eieren. De suiker zag er echt uit als zout, hele fijne kleine korreltjes en als er iets is wat ik ‘s morgens niet weg krijg dan is dat zoetigheid. Maar ik moest wat eten, dus nam ik kleine stukjes totdat het kokhalzen begon en ik er een einde aan maakte en ik mijn ontbijt achterliet als bewijs dat ik hier nooit meer zou terugkomen.
Ik ging teleurgesteld terug naar mijn hotel om mijn rugzak op te halen en stelde de GPS in. Dit zou de eerste echte test worden. Op weg naar de “Queenstreet Bus terminal” viel mijn oog op een McDonalds uithangbord en ik besloot om toch nog maar wat te eten voordat ik op de bus zou stappen.. En het was een goed idee, ik had toch tijd genoeg.
De nieuwe manier van reizen met de bus bleek een goed idee. Er was een beetje vertraging aan de “Johor Bahru” kant van de grens maar dat deerde mij niet. Tegenwoordig pak ik altijd een paar extra immigratiekaarten op. Dat scheelt veel tijd aan de grens omdat je niet hoeft te zoeken naar die rotkaarten en ik vul ze in mijn hotel in. Bij aankomst in het “Larkin busstation” had ik snel een aansluiting gevonden, mijn bus zou over tien minuten al vertrekken. De regen daalde nog steeds neer en de lucht was egaal muisgrijs en het zag er niet naar uit dat het zou opklaren.
Tijdens de busreis naar Melaka controleerde ik de GPS een paar keer en begon de andere opties te onderzoeken. Allemaal van die kleine dingen maar het apparaat is echt slim. Voordat ik het doorhad reden we het “Melaka Sentral” binnen.
Er zaten al een paar toeristen in de bus (nr. 17) naar “Dutch Square” en ik begon tegen de man achter mij te praten. Het was een wat oudere man uit California. Hij vroeg me om wat advies over Melaka en was op zoek naar een goed en niet te duur hotel. Ik vertelde hem over de “Heeren Inn” en verzocht hem mij te volgen naar Mr. Au. Als hij het hotel niets vond dan kon hij altijd nog verder gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Hij volgde mij naar het kleine hotel en vond het goed genoeg, wie niet? We spraken af dat we de mogelijkheden voor een buskaartje naar Singapore samen zouden onderzoeken. Ik wist zeker dat ik op zondag zou terug gaan naar Singapore en Tom wist het nog niet zeker. Zaterdag of zondag, hij had meerdere mogelijkheden en ook een beetje. Uiteindelijk koos hij ervoor om ook op zondag naar Singapore te reizen. We kochten de kaartjes bij een reisbureautje naast het ziekenhuis.
Daar stonden we dan, ik was klaar met mijn taken en de rest zou nu alleen nog maar plezier zijn. We hadden tijdens onze wandeling wat met elkaar gepraat en wat beter kennis gemaakt. Tom had een goede kijk op het leven en wij hadden veel gemeen. We zaten in een klein restaurant voor een “Hainan rijst met kip”, een lokale specialiteit, en vervolgden ons goede gesprek. We vonden het allebei zo aangenaam dat we een afspraak maakten om ’s avonds samen te eten in het “Harpers restaurant”. Na de snack namen we afscheid en gingen onze eigen weg.
Later die avond kwam ik hem weer tegen en hij probeerde mij over te halen om een hamburger te gaan eten. Ik was al helemaal ingesteld op een heerlijke steak, dus voor mij zou het zeker “Harpers” worden. De steak met zwarte pepersaus was heerlijk, alleen de hoeveelheid patat was wat aan de krappe kant. Maar is er te klagen voor een perfecte maaltijd voor ongeveer € 10,--?
Na het eten zouden we door het oude Melaka naar het “Discovery Café” wandelen voor een kop koffie. Zo ver ben ik niet eens gekomen! Op weg naar Bennie, ook een oude vriend, passeerden we een openingsfeest voor een nieuwe bar/restaurant. 11 en nog iets.

Bennie zat al binnen en stelde mij snel voor aan de eigenaar en ik was natuurlijk meteen welkom om me in het feestgedruis te storten. Een paar drinkebroers maakten er een mooie avond van. Goede live muziek van een Maleisische rockband maakte de avond compleet.

Om één uur was ik weer thuis. Dat zou een goede lange vaste slaap worden ;).

Singapore, Singapore in de regen

Singapore 28/02/2007

Zoals de titel al suggereert, het regende flink toen ik na een uurtje of tien slaap wakker werd. Een kopje koffie met een paar boterhammen uit de 7-11 als ontbijt. De heen en terugreis naar de McDonalds had ruim negentig minuten geduurd
Daarna kwam er meer regen. Het begon net voordat ik bij mijn hotel arriveerde en kwam met zo’n hoeveelheid uit de lucht gevallen dat ik genoodzaakt was om in het station van de ondergrondse te wachten. Ik kon mijn hotel in de verte al zien.

Ik wachtte totdat ik de gok durfde te nemen om naar mijn hotel te rennen. Een beetje nat, in ieder geval niet doorweekt, kwam ik op de kamer. De ijskoude airconditioning in de hal stuurde rillingen over heel mijn lichaam.
Mijn doelen voor vandaag waren eenvoudig. Ik moest naar de “Adventure21” kampeerwinkel om te vragen of er meer informatie was over de reis in december. Ik had ook nog wat kleine dingen nodig die ik wilde kopen maar het belangrijkste was dat ik aan de slag moest met de nieuwe GPS. Ik moest er natuurlijk aan wennen en veel leren over de werking en de mogelijkheden.
De regen bleef maar neerdalen en op weg naar de metro passeerde ik “Komala’s Vegetarian Indian Fast-food Restaurant”, ik moest hier al een honderd keer voorbij zijn gelopen. Maar deze keer had ik trek om wat te eten en het zag er vanaf de andere kant van het glas allemaal erg aantrekkelijk uit. Misschien zou het wel ophouden met regenen terwijl ik zat te eten? En het eten was goed!!! Een flinke portie Briyani aangevuld met twee kerrie’s en een Coke Light voor SGD 7,00, een winnaar!!

Na deze lunch liep ik nog wat maar de regen werd erger en uiteindelijk koos ik ervoor om de metro naar Chinatown te nemen. Eenmaal bij “Advanture21” aangekomen waren de zaakjes zo geregeld. Er was namelijk goed nieuws en slecht nieuws. Het slechte nieuws was dat ze niet naar de Mt. Everest zouden gaan dit jaar, maar als optie hadden de Annapurna uitgekozen. Ik zag de Israëliërs met de Annapurna T-shirts op de Kaosarn road in Bangkok al voor me. Dit had ik absoluut niet verwacht en het trok me ook niet om daar naar toe te gaan. Maar toen kwam hij met het goede nieuws! Hij was aan het onderzoeken of hij nog een keer naar de Kilimanjaro kon gaan. Hij was er lang geleden al een keer geweest en hij vertelde me dat het het geld absoluut waard was. Op het eerste gezicht voelde het vreemd omdat ik altijd mijn ogen voor Afrika had gesloten. Het trok mij ook van geen kant. Maar nadat hij mij oude foto’s had laten zien van de vorige expeditie veranderde ik van gedachte. Ik vertelde hem dat ik 80% zeker was van de Kili en 100% van de Anna.
In de tussentijd dat ik in de winkel was geweest was de zware regen over gegaan in een lichte motregen. Ik had ook nog een goedkope paraplu gekocht voor SGD 2,00 om me te beschermen als het te gek zou worden. Nu had ik hem niet meer nodig. Mijn GPS zou onder de grond niet werken en daarom wilde ik zeker nog wat lopen vandaag. Overal waar ik kwam en keek zag ik nog overblijfselen van de festiviteiten voor het Chinese nieuwjaar. Rijkdom en voorspoed staan hoog op de verlanglijstjes. Na een heerlijke licht wandeling arriveerde ik weer bij “Foodmore” voor mijn heerlijke vegetarische Mee Goreng. Perfect als gewoonlijk en dit was ook het juiste moment om het gerecht op de foto te zetten. Twee grote flessen Tiger bier maakte de maaltijd compleet en ik was weer op weg naar mijn hotel. De regen werd weer zwaarder en de goedkope paraplu kon het hemelwater niet meer verwerken. Hij begon te lekken op de naden en uiteindelijk regende het onder de paraplu net zo hard als erbuiten. Met een snellere stap dan normaal liep ik naar mijn hotel.

Nog één biertje naast het hotel en dat was het voor vandaag.
Morgen om half zeven op en na een douche en een scheerbeurt snel pakken en dan op weg naar de Queenstreet bus terminal. Ik hoop dat het morgen wel droog is.

Singapore, Singapore Shopping

Singapore 27/02/2007

De avond was heel anders gelopen dan dat ik zelf verwacht had. Na een heerlijk avondeten bij het buffetrestaurant “Anton” in Naklua met mijn maat Kees en een paar biertjes lag ik rond kwart voor elf onder de dekens. Ik sliep met de ventilator aan en ik dacht aan een heerlijk verfrissende goede nachtrust. Het was precies tegenovergesteld. Ik werd wakker in een plas zweet zo tegen twee uur. Het was gewoon te warm dacht ik, zeker over de 30 ºC. IK schakelde de airconditioning aan maar het was al te laat, de schade was al aangericht. Ik was klaarwakker en ik kon de slaap niet opnieuw vatten.
Een half uurtje achter de computer en een fles koud water konden mij misschien nog wat vermoeien. Het lukte van geen kant, ik was wakker en dat zou zo blijven. Ik nam een broodje kaas met een kop koffie en ging maar wat surfen op het internet. Ik pakte mijn rugzak, ik nam twee douches en probeerde nog één keer te slapen. De tijd kroop maar langzaam voorbij.
De taxi arriveerde wel erg vroeg, kwart over zeven om precies te zijn. Maar ik was erg blij om mijn rugzak weer op mijn schouder te gooien en op weg te gaan naar de nieuwe “Suvarnabhumi” luchthaven in Bangkok. Tijdens onze rit probeerde de chauffeur een paar keer tevergeefs een gesprek met mij aan te knopen maar ik was te moe en was niet echt in een goede bui voor een gesprek. Mijn ogen vielen een paar keer dicht tijdens de rit en ik vocht tegen de slaap. De koude lucht van de airconditioning in de vertrekhal wekte mij en ik was terug bij mijn positieven. Mijn vlucht had nu al 40 minuten vertraging, op zich valt dat wel mee. Ik had genoeg tijd over om de nieuwe luchthaven zelf eens goed te bekijken. Was het echt zo slecht als iedereen zei en schreef?
Nou ja, het is echt zo slecht! Er zijn een aantal toiletten die net voldoende zijn voor het personeel die op de luchthaven werkt, lange rijen mannen stonden bij de toiletten te wachten tot ze aan de beurt waren. Bij de dames heb ik niet gekeken maar normaal gesproken is het daar zelfs nog slechter. Ik neem aan dat verlaten winkels meer geld in het laatje brengen dan toiletten. De prijzen in de nieuwe bars zijn gewoon verdubbeld. Een pint Heineken kost nu gewoon 360 Baht. Maar ik zou Jielus niet zijn als ik geen goedkoper alternatief zou vinden. En ja hoor, blikjes koele Heineken voor 65 Baht, dat zou omgerekend een pint zijn net onder de 100 Baht. (feb-07, €1,00 = 46 Baht) En het ergste is nog dat de hele luchthaven er nu al oud, verweerd en smerig er uit ziet. Vloeren met barsten en kapotte attributen overal waar je kijkt.
Maar er was ook iets goeds te melden! Gratis internet! Misschien was iemand vergeten om het netwerk te beveiligen met een wachtwoord? Ik zal het volgende week nog eens proberen.
Het aan boord gaan van het vliegtuig ging niet erg soepel en bracht herinneringen in mij terug aan Griekse luchthavens vol met vakantiegangers waar je met een oude bus die naar een godverlaten hoek van de luchthaven bracht waar een slechte Boeing 737 op je stond te wachten. Normaal gesproken verwacht je dit niet van een nieuwe luchthaven die probeert de beste te zijn in de buurt! Ik sliep het grootste gedeelte van de heel rustige vlucht. Er zat een Thaise monnik naast mij die een Buddhistisch klooster runde in het islamitische Indonesië. Laten we het maar een moderne missionaris noemen in een nieuwe wereld. Indonesie is het grootste Islamitische land ter wereld waar het aanbidden van de natuurgoden nog heel normaal is. Allah verzorgd nu eenmaal niet alles.
De twee broodjes na aankomst op de luchthaven van Singapore verlichtte de hoofdpijn die was ontstaan door een te lage suikerspiegel. Ik Singapore loopt alles gesmeerd. De treinen zijn precies op tijd en tegen 17:00 stapte ik het Tai Hoe Hotel binnen. Tien minuten later stond ik alweer buiten om snel naar het “Sim Lim Square” te gaan waar ik mijn nieuwste elektronische speeltje zou proberen te kopen. Een GPS speciaal voor het lopen. Ik had wat aanwijzingen gekregen waar en voor hoeveel ik hem zou kunnen kopen en nog geen uur later was ik de trotse bezitter van een Garmin GPSmap 60CSx met een 1Gb microSD kaartje er in.
Op de terugweg kon ik het slimme apparaat niet met rust laten en ik begon er wat mee te spelen. Bij het passeren van het “FoodMore” eetpaleis kreeg ik trek in een Mee Goreng. Heerlijk, maar ik ben wel vergeten om er een foto van te nemen. Ik was te druk met het spelen met de nieuwe aanwinst.
Na een verfrissende douche liep ik nog even de zwoele avond in voor een paar biertjes en een Indiase snack. Het werd snel laat en ik was erg vermoeid van deze lange dag. Om kwart over tien deed ik het licht uit en begon te dromen over wat ik morgen zou gaan doen. Welterusten.

Thailand, Voorbereidingen

Pattaya, 26/02/2007

Daar draait alles om, en het is ook erg leuk om van te voren bezig te zijn met je reis.
Wees voorbereid, niet over voorbereid en niet onder voorbereid. Van mijn lange lijst van vroeger zijn al heel veel dingen weggestreept en er zijn maar weinig dingen bijgekomen. Als ik nu terug kijk naar mijn eerste lijst dan brengt die een brede glimlach op mijn gezicht, ik had toen echt alles bij me. Het resultaat was dan ook een zware rugzak van een kilo of twintig. De tijd heeft veel van mijn lijst weggenomen. Natuurlijk hangt het af van wat je ga doen en hoelang je weg blijft. Voor deze achtdaagse reis pak ik het volgende in mijn 45-liter Cerrotorre rugzak.

1 paar Teva sandalen
1 paar wollen sokken
1 short (life-line)
3 zijden boxer shorts
3 katoenen shirts met korte mouw
1 Handdoek (om breekbare dingen te beschermen)

Stuk zeep
Tandenborstel en tandpasta
Scheermesje en Scheerolie
Klein flesje Contact lens vloeistof
Fles L’eau de toilette
Deostick
Kleine flacon Baby poeder
Klein flesje medicinale olie (voor muggenbeten)
Insect spray
Medicamenten

I-pod shuffle (incl. kabels)
Laptop (incl. oplader)
Digitale Camera (incl. batterijlader)
Lonely Planet reisgids

Alles bij elkaar zo rond de elf kilo schat ik.
Ik weet dat ik bijvoorbeeld niet, door vele instanties aangeraden, noodverbanddoos bij me heb. Maar ik heb die eigenlijk nog nooit bij mij gehad. Reizend met de wetenschap dat ik mij in de bewoonde wereld bevindt weet ik dat ik altijd iets kan kopen wanneer ik het nodig heb. De rest is gewoon ballast! Licht reizen is een fijne belevenis en de zak en het gewicht is net genoeg om alles mee te nemen als cabine bagage. Dus wat er overblijft is het snel in 15 minuten pakken in de ochtend als ik opsta en ik ben klaar om in de taxi te springen. Ik controleer nog mijn paspoort, ticket en financiële middelen zoals mijn creditcard en bankpas. Dat is alles, en ik ben op weg voor een weekje plezier en heerlijk eten in Singapore en Malacca (Maleisie). Woensdag ben ik terug met mijn eerste verhaal over de reis en mijn eerste avond in Singapore.