Nederland, een leuke verrassing

Zaltbommel

Ik kreeg vandaag een leuke ansichtkaart van een bar in Thailand waar ik regelmatig een biertje drink. Overmorgen ga ik weer op pad en stop voor een paar dagen in Pattaya. Ik heb er zin in en ik wil jullie de ansichtkaart niet onthouden.





Ik sta te popelen om weer op pad te gaan! Taiwan is de volgende bestemming.

Nederland, Rhenen of Rheden?

Zaltbommel, 18 april 2010

Het was een bijzonder prettige dag vandaag. Het was niet al te warm maar de zon stond hoog aan een blauwe hemel terwijl zij tevergeefs tegen de noord-oostelijke wind vocht.

Het was heerlijk weer om te wandelen en een frisse neus te halen in het natuurschoon dat Nederland rijk is. De keuze voor vandaag was gevallen op een wandeling op de Veluwezoom. Onwennig gingen we op pad met de trein. De wandeling is namelijk te vinden op de website van “Er op uit” en gaat van station naar station. Dit is leuker dan een rondje lopen omdat je weer terug moet naar de drukke parkeerplaats waar je auto staat.

Onderweg in de trein vond ik het al vreemd dat we via Den Bosch richting Arnhem moesten. Maar ja, je besteed er geen of weinig aandacht aan omdat het veel te gezellig was in de trein en het het landschap onder de zon ook mooi was. Ja, Nederland is nu eenmaal heel mooi. Ook als je al veel van de wereld hebt gezien. Sterker nog, Nederland wordt nog veel mooier en je waardeert de schoonheid veel meer.
Op zondag is de buffetruimte op het station van Dieren gesloten en dat werkte niet mee omdat we het nu zonder een gedrukte beschrijving van de tocht. We waren al na een vijftal minuten buiten de bebouwde kom van dieren en op weg naar Velp. Het lezen van zo’n PDF op je iPhone is niet ideaal maar we deden toch ons best. Natuurlijk ging het fout en dat duurde niet eens lang! Gelukkig werden we door een wandelaar met een kaart weer op het goede spoor gezet en zo belanden we op het fijne terras van het “Pannenkoekhuis de Carolinahoeve”. Ik was blij dat ik naar het toilet kon en Tettje genoot van een pistolet met kaas, en die zag er heel appetijtelijk uit! We vervolgden onze weg en bekeken de altijd indrukwekkende kudde “Schotse hooglanders”.

Later in de wandeling ging het opnieuw fout en toen we dat door hadden waren we al te ver om weer terug te gaan. We besloten dus om de korte wandeling maar af te maken en richting thuis te gaan. Op het station van Rheden hadden we het nog niet door! Een medepassagier wees ons er op dat we in Rheden en niet in Rhenen waren, die liggen namelijk heel wat uit elkaar! Het biertje in Utrecht schoot er dus bij in maar dat betekende niet dat we een fijne zondag hadden gehad. Volgende week wordt het weer nog mooier en gaan we opnieuw op pad. We weten alleen nog niet waarheen.

Nederland, een zonnige middag met het zesde elftal

Zaltbommel, 10 april 2010 (de complete serie (70 foto's!))

Na mijn eerste dag op Nederlandse bodem ben ik alweer aardig gewend aan de grote verschillen tussen Azië en Europa. Nieuwe apparatuur was aangeschaft en daarmee moest ik nu gaan experimenteren om te zien of het allemaal wel zo goed was als ze me hadden doen geloven.
Vanzelfsprekend stond het eerste elftal, het vlaggenschip van de voetbalvereniging, bovenaan mijn lijst. Totdat ik op het voetbalveld arriveerde en daar de complete selectie van het zesde elftal van NIVO-Sparta aantrof. Nu krijgt het eerste elftal al zo veel aandacht dat ik het eerlijker vond om het zesde elftal maar eens het onderwerp van mijn zaterdagmiddag sportreportage maakte.
De wedstrijd was misschien niet van een ongelofelijk hoog niveau maar het vuur in de harten van de spelers en de inzet om te winnen logen er niet om.


Gaan we omhoog of naar beneden?


Het zesde elftal van NIVO-Sparta

Tijdens de eerste helft had het zesde elftal duidelijk het beste van het spel dat al snel resulteerde in een 2-0 voorsprong voor de roodwitten.


Guusje maakte na ongeveer achttien minuten de 1-0 met een schitterende omhaal die slecht verwerkt werd door de Kerkwijkse defensie.


Vier minuten later was het opnieuw raak door Michel Pauw die met een fraaie solo de gehele verdediging op het verkeerde been zette en het met een geplaatst schot van korte afstand koel afmaakte.


De weerstand van het vierde elftal Kerkwijk was gebroken en op een paar kleine kansjes na werd er rustig naar de rust en de sportdrankjes gespeeld.

De patat met pindasaus in de kantine liet wat lang op zich wachten waardoor ik het begin van de tweede helft en daarmee de 3-0 van Nico Jansen mistte. Helaas, pindakaas en de volgende keer beter.


Harold Wiegmans in actie.


Een misverstand in de verdediging.


Overzicht!


Een versnelling op het middenveld.


De goed leidende scheidsrechter.


Het toegestroomde publiek.

De biertjes na de wedstrijd smaakten prima en de sfeer was goed.


De gestreepte leider van het zesde elftal.

De foto’s in volledige grootte en zonder watermerk kunnen hier worden gedownload of als print worden besteld: NIVO-Sparta 6 - Kerkwijk 4 (de foto's)

Nederland, op hoop van zegen

Zaltbommel, 9 april 2010

Het is geen geheim dat ik altijd het goedkoopste ticket koop dat ik op het internet kan vinden! Zolang ik maar niet halve dagen op verlaten vliegveld midden in de woestijn hoef door te brengen vind ik alles goed. De honderden Euros die ik vaak bespaar zijn ruim voldoende om de hoge prijzen voor de koffie en broodjes op de luchthavens te compenseren.
Ik heb al met heel wat verschillende luchtvaartmaatschappijen gevlogen en deze keer was Egypt Air aan de beurt want de ticketprijs van onder de vijfhonderd Euro voor een retour Bangkok - Amsterdam kon ik natuurlijk niet afslaan. Bij aankomst op de luchthaven van Bangkok viel alle onzekerheid van me af! Egypt Air is een lid van de Star Alliance en voldoet daarmee aan de hoogste eisen om een codeshared vlucht samen met Thai Airways uit te voeren.
De Boeing 777-200 was wel oud en het entertainment systeem was niet meer van deze tijd maar verder ging het allemaal wel omdat het om een nachtvlucht ging. Na negen uur arriveerden we in Cairo waar ik een moderne, maar overprijsde, terminal 3 aantrof. Een ontbijt zoals wij gewend zijn was er niet te krijgen en ook voor een goede kop koffie moest er eerst flink overlegd worden. De vijf uur wachttijd ging snel genoeg om en tegen tien uur steeg de Airbus 320 op voor de laatste etappe naar Amsterdam.

Het viel me tegen in Nederland zoals altijd! De geur dikke sigaretten en een vuile trein deden me meteen weer denken aan hoe slecht sommige zaken hier in Nederland geregeld zijn.

Om vijf uur ‘s middags stapte ik mijn huis binnen en zat deze reis er eindelijk op. Ik ben erg moe en ga nu eens flink uitrusten en me voorbereiden op de komende trip die me naar Taiwan en misschien Japan zal brengen.

Maleisië, een grote tegenvaller

Kuala Lumpur (Fortuna Hotel), 1 april 2010

Nu zat ik al niet lekker in mijn vel maar na wat me vandaag allemaal overkwam ben ik helemaal in mineur!
Mijn dag begon nog goed met een tentoonstelling van oude Formule 1 auto’s in “The Pavillion”. Na het zien van die oude raceauto’s besef je pas wat voor waaghalzen de coureurs vroegen waren en voor ballerina’s het tegenwoordig zijn. Aluminium en pure brute kracht van tien en twaalfcilynder motoren! Ik leefde helemaal op bij de Lotus, Benetton en Tyrrell uit een ver verleden.

De namen Senna, Piquet en Schumacher roepen natuurlijk ook mooie herinneringen op. De camera was ook blij nadat hij een grote beurt bij YL-Camera had gekregen. Mocht je ooit een goede camera willen kopen en je vangt je reis aan in Kuala Lumpur dan kan ik je deze winkel van harte aanbevelen.
Het gevoel van geluk veranderde al snel in een teleurstelling. Wegens het enorme succes van de verregende Grand Prix van 2009 waren er enkele vakken voor toeschouwers gesloten. En welke vakken? De beste vakken dus! Inderdaad, D,E en G! En of we dan maar een vijf keer zo duur kaartje voor een plaats op de tribune wilden kopen! Nooit dus! Nu keek ik het geheel zo aan en de verkoper van de kaartjes was zelfs zo behulpzaam dat hij naar de organisatie belde. En hier werden mijn slechtste voorgevoelens bevestigd! De vakken waren voor de gehele Grand Prix gesloten! Gelukkig waren er ook hele horden Maleisiërs die hier niet blij mee waren. Dat was in ieder geval een hart onder de riem voor deze arme toerist.
Ik ging me beraden op hoe het verder moest en koos voor de lunch onder de torens in het KLCC.

Nog voordat ik aanschoof was het voor mij al duidelijk. Als ze wilden dat ik TV keek dan deed ik dat ook. Dit was de elfde keer dat ik in Kuala Lumpur was voor de Formule 1 race en dat was dan ook meteen de laatste keer.

Nog voordat ik in mijn hotel was aangekomen voelde ik de eerste spetters op mijn gezicht. Ik versnelde mijn pas en was net te laat terug. De regen begon neer te dalen zoals dat alleen maar in Kuala Lumpur kan. Het werd ook niet meer droog! De regen had me beroofd van mijn uitzicht en de satelliet TV. Gelukkig had ik inkopen gedaan en hoefde vandaag de deur niet meer uit. Om half tien ging het licht uit!
Welterusten.

Maleisië, de regen in Kuala Lumpur

Kuala Lumpur (Fortuna Hotel), 31 maart 2010

Na drie nachten in Malacca vertrek ik alweer. Het is alweer woensdag en dat is normaal gesproken de dag dat ik in Kuala Lumpur arriveer. De tocht naar het busstation kan ik dromen en na een wandeling van een minuut of tien stap ik in de oude bus van Hup Kee die me de laatste tweeëneenhalve kilometer naar het grote busstation van Melaka, zoals het in het Maleis heet, vervoerd.
Eerst een kaartje voor de bus naar Kuala Lumpur kopen dat me voldoende tijd gunt om een broodje en een kop koffie bij de MacDonalds te nuttigen. Een krantje, het ontbijt en muziek uit de jaren zeventig uit mijn oude roze iPod. Het lood in mijn schoenen is veranderd in ijzer. Maar zoals het spreekwoord zegt: Het is me lood om oud ijzer! Ik heb zelf geen idee wat er met me aan de hand is maar ik heb weinig plezier meer in het onderweg zijn.
De palmolie plantages schieten oneindig aan me voorbij en na twee uur zie ik de Petronas torens in de verte opdoemen. Ik voel me langzaam vollopen met een gelukzalig gevoel. De enorme stad, Kuala Lumpur, is een goed medicijn tegen de eenzaamheid.
Bij monorail station Hang Tua verlaat is de bus en neem de monorail verder naar Bukit Bintang, mijn eindbestemming. Ik voel me nog beter wanneer ik door bekende in het Fortuna Hotel wordt begroet. Mijn vaste kamer 605 is al klaar en binnen een mum van tijd lig ik op mijn bed met een kop verse thee op het nachtkastje. Door de ramen in de verte zie ik de twee torens van het Times Square. De rode torens steken schril af tegen de duifgrijze lucht. Het liefst zou ik op mijn bed blijven liggen maar het knorren van mijn maag en het ontbreken van internet motiveren mij om snel naar Sungai Wang PLaza te gaan.
Alles loopt op rolletjes! De SIM voor het internet van Digi is zo gekocht en daarna loop ik het Noodle House binnen voor een late lunch/vroeg avondeten. Over de kwaliteit hoef je je in Maleisië geen zorgen te maken. Die is altijd goed!

Mijn dag zit er op. Na een paar koppen thee gaan de oordoppen in en de overgordijnen dicht. Morgen op jacht voor een kaartje voor de Formule 1 race van zondag.

Maleisië, bijna iedereen is verdwenen

Malacca (Heeren Inn), 29 maart 2010

Dat klinkt vreemd maar het is echt zo! Na Thailand, de Filippijnen en Indonesië is Maleisië het volgende land waar de Europeanen hun vrouwen vandaan komen halen.
De reden hiervoor is natuurlijk de schoonheid van de vrouwen en hun voortreffelijke kennis van de engelse taal. En het feit dat je gemakkelijk een visum kan krijgen voor een vrouw uit is islamitisch land. De vooroordelen over de Thaise en Filippijnse vrouwen zijn helaas nog springlevend.
Natuurlijk is het fantastisch dat deze vrouwen een nieuw leven kunnen opbouwen in Europa en later weer zonder problemen kunnen terugkeren naar Maleisië wanneer hun partner of echtgenoot met pensioen gaar. Voor mijzelf is het wel jammer want ik mis zo wel veel goede vrienden en dat maakt mijn verblijf toch wel een beetje saai.
Dus vandaag werd het een beetje luieren en goed eten. Wat schrijven en slapen. Ik weet het, het is saai! Maar het zijn heerlijke rustige dagen.

Slechte smaak van T-shirts

Een nieuwe attractie in aanbouw


Chinese lunch


Indiaans diner bij "Pak Putra"


Rode lantaarns


Tempel in Chinatown

Maleisië, de zoete geur van mensenvet

Malacca (Heeren Inn), 28 maart 2010

Ik ben me er terdege van bewust dat er aan mijn verhalen over Nieuw Zeeland en Australië abrupt een einde is gekomen.
Waarom? Nou, dat vroeg ik me dus ook af!
Ruim vier weken later en veel nadenken kan ik met een, voor mezelf, aannemelijke verklaring komen.
Ik ben gewoon moe, erg moe, heel moe en ik ben het reizen zat. Ik heb er genoeg van om elke dag uit mijn rugzak te leven en om de paar dagen weer naar een slaapplaats te gaan zoeken.
Nieuwe bestemmingen boeien me steeds minder omdat ik de laatste tijd zoveel gezien en beleefd heb dat ik problemen heb met opslaan en mooie plaatsen altijd weer met een andere plaats vergelijk. Bekende plaatsen maken me zo lui dat ik alleen maar uitslaap en eet. Natuurlijk schrijf ik stukjes en beetjes voor mijn boek maar het schiet niet echt op.
Nu ik het probleem heb gelokaliseerd kan ik ook gaan zoeken naar een oplossing maar tot nu toe heb ik die nog niet gevonden. De enige echte oplossing tot nu toe lijkt een periode van rust inlassen. Een paar maanden gewoon niets doen! Gewoon lanterfanteren en een beetje lekker eten. Het zal niet gemakkelijk zijn om de rust te vinden die ik zo hard nodig schijn te hebben. Een paar nieuwe projecten kunnen me op de computer wel bezig houden.

Nu mijn zintuigen meestal stationair draaien lijken ze ook gevoeliger geworden voor kleinere zaken. Hele kleine dingen die ik vroeger niet zag of waar ik niet bij stilstond verschijnen nu levensgroot in mijn belevingswereld. Vandaar de vreemde titel van deze bijdrage.

Is het een Thaise, Aziatische of menselijke eigenschap dat wanneer het te goed gaat met de zaak de klad er langzaam insluipt?
Vooral in Singapore was ik deze keer geschokt over de toestand van het Sky Orchids (aka SG98) Hostel. De eerste keer dat ik hier kwam, twee jaar geleden, was alles brandschoon en de sfeer was perfect. Natuurlijk heb ik langzaam de situatie zien veranderen maar een beetje onderhoud kan toch geen kwaad?
Neem nu de matrassen en hoofdkussens op de stapelbedden als voorbeeld. Na ruim anderhalf jaar en 500 nachten verder liggen hier nog steeds dezelfde spullen op het bed. 500 maal SGD 10 = SGD 5000 (€ 2400,-) en dan zou je toch zeker verwachten dat in ieder geval geval de hoofdkussens en de dekbedden zouden zijn vernieuwd! Nee dus! De zoete geur van mensenvet kwam mij uit de kussens tegemoet en dat was deze keer een minder aangename ervaring.
Het speelde zelfs zo ver dat ik heb besloten om het de volgende keer maar weer eens ergens anders te proberen. In de Straight Times stond een mooi artikel over de opkomst van veel nieuwe hostels rond Little India en Bugis Junction. Dat zijn de plaatsen waar ik een jaar of tien geleden altijd op zoek ging naar een slaapplaats.
Maar dat is voor later dit jaar.

Mijn camera had ook vakantie en ik schoot geen één foto vandaag. Morgen beter!

Singapore, lunch met Mr. Lee

Singapore (Sky Orchids Hostel), 27 maart 2010

Het is vreemd maar het is alweer mijn laatste dag in Singapore. Het was zo gepland en deze zaterdag ontmoet ik weer een oude bekende uit Nepal. Mijn vriend, de oude Mr. Lee en ik gaan samen lunchen in Chinatown.

Foudcourt Singapore Style! Meer dan 250 eetstalletjes, van alles en nog wat kun je hier vinden.

Het kan niet origineler worden! Omringt door rokende Chinezen werk ik de kom noedels naar binnen.
Het is een goed gesprek en misschien gaan we samen in november weer naar Nepal. Minder mooie plaatjes maar opnieuw een hele mooie dag met een bijzondere ontmoeting.

Verse Dim Sum wordt ter plaatse gemaakt.


Noedels met twee soorten varkensvlees.


Eenzame Trishaw, het vervoermiddel oude een ver verleden.


Het blijft mooi! Singapore bij nacht.

Morgen ga ik dus op pad naar Malacca. Oude vrienden en koude bieren.

Singapore, mooi rood

Singapore, 26 maart 2010

Ondanks dat ik weinig doe schiet ik toch af en toe een foto.
Chinezen zijn gek op rood en zo mooi rood als deze watermeloen in Bugis Junction heb ik weinig gezien.

Singapore, langzaam slenteren

Singapore (Sky Orchids Hostel), 26 maart 2010

Mijn reismaat had wegens problemen met de gezondheid afgezegd en zo vond ik mezelf alleen in Singapore inplaats van alleen in Penang. Niet dat het veel uitmaakt want ik ben bekend in beide plaatsen en ik heb tegenwoordig overal vrienden.

Wat wel anders was was dat ik niets kon verzinnen om alleen te gaan doen. Er zijn niet veel plaatsen meer over die ik nog niet bezocht heb in Singapore. Dus na het ontbijt slenterde ik maar een beetje door de stad op zoek naar mooie plaatjes.

Voor vanavond had ik contact kunnen leggen met twee vrienden die ik vorig jaar in Nepal had ontmoet. Het was een leuk weerzien over een Chinese maaltijd met een leuke afsluiting aan Boat Quay. Wat ons wel opviel was de dat bediening een stuk slechter was geworden in de “Penny Black”, dit was dus de laatste keer dat ik daar ben geweest.

Om iets over één zocht ik mijn bedje op. Oordoppen in en mijn hoofdlantaarn om de rechterpols.
Welterusten.

Thailand, klaar om te vertrekken

Pattaya, 24 maart 2010

Ik ben er weer klaar voor! Ik heb mijn spullen gepakt en kan niet wachten om mijn Nikon D700 camera weer aan het werk te zetten.

Vanaf morgen weer foto's en verhalen uit exotische bestemmingen.

PS. De laatste weken hard gewerkt aan mijn verhaal over Steef. Meer dan 225 pagina's zijn al geschreven maar nog niet bewerkt. Waarschijnlijk vanaf eind april de eerste publicaties voordat mijn boek uitkomt.

Thailand, die roden

Bangkok, 19 maart 2010

Ik ben ziek. De griep heeft toegeslagen en lig al een paar dagen op bed. Het internet is mijn verbinding met de buitenwereld. Hier in Thailand draait alles om de roden. De Thais liegen allemaal tot ze kromtrekken en niemand weet echt waar hij aan toe is. Het leven gaat door!
Twee mooie cartoons over de zaak die ik jullie niet wil onthouden.



Source: http://www.nationmultimedia.com/

Nederland, stof tot nadenken

Zaltbommel, 09 maart 2010

Soms kom ik wel eens wat tegen dat ik met jullie wil delen.



Denk hier maar eens over na en de wereld zou er misschien beter uitzien.

Australië, weerzien met de familie

Lake Haven, 28 februari 2010

Ik was op tijd maar mijn mijn geest lag nog te slapen! Ik trok nog half slapend de lakens van mijn bed en stopte ze in mijn kussensloop, gooide de gisterenmiddag al ingepakte rugzak om mijn schouders en keek voor de laatste keer om het bed om te zien of ik niets was vergeten. Beneden werd mijn geduld zwaar op de proef gesteld! De 24/7 receptie was gesloten en er hing een papier dat ze binnen vijf minuten weer terug zouden zijn. En die vijf minuten had ik nu juist niet! Vloekend gooide ik het vuile wasgoed in de was mand en stapte de frisse ochtendlucht in. Dat geintje kostte me wel tien Euro! Borg voor de sleutelkaart en de handdoek.
Snel met de taxi naar het “Roma Street Station” en op perron twee stond de trein naar Wyong al klaar. Ik zocht mijn stoel op in de lege wagon en nog geen vijftien minuten later verlieten we Brisbane. Een ham/kaas croissant met een beker slappe koffie waren het welkome ontbijt.
Nadat we de voorsteden achter ons hadden gelaten en het landschap langzaam overging in het monotone landschap van golvende weiden en uitgestrekte bossen brak er iets in me. Het was mijn vijfde bezoek down-under en ik had al zoveel van Australië gezien dat ik het gevoel kreeg dat ik het allemaal al een keer had gezien.
De twaalf uur in de trein kwamen me goed van pas om nog eens diep na te denken over van alles en nog wat. Het monotone landschap, het schudden van de trein en mijn eindeloze stroom gedachten brachten me in een trance waardoor de tijd leek stil te staan. Ik nam beslissingen en maakte plannen voor de rest van dit jaar, en dacht na over zaken die niet relevant zijn aan het reizen.
Maar de allerbelangrijkste beslissing die ik vandaag nam was dat ik er een einde aan ging maken. Ik was nu bijna zeven weken op stap en ik was het zat. Het waren zeven mooie en onvergetelijke weken geweest maar ik was van mijn gebruikelijke vier weken reis afgeweken en dat brak me nu op. Dus! Het zat er op! Het had ook een keerzijde want ik moest het bezoek aan Nicole afzeggen. En dat was toch wel iets waar ik naar had uitgekeken. Maar ik kon het niet meer opbrengen. Het eindeloze lege Australische landschap deed me er weer aan herinneren hoe ongelofelijk groot dit land wel is. En eenzaamheid was wel het laatste waar ik nu behoefte aan had!
Morgenvroeg zou ik Singapore Airlines bellen om te kijken wat ze voor me konden doen.
Betty en Mark stonden me op te wachten op het station van Wyong. Het was een emotioneel weerzien. En hier realiseerde ik me dus echt dat het alweer vijf jaar geleden was dat ik hier voor het laatst was geweest.
Na het avondeten en een paar biertjes zocht ik mijn bed op. Ik was kapot maar ik had vandaag ook een paar belangrijke besluiten genomen. De komende dagen ga ik lekker uitrusten en ik hoop dat ik aan het einde van de week terug naar mijn geliefde Azië kan.