Foto's verhuizen en herschrijven

Enkele jaren geleden heeft Google de stekker uit Picasa getrokken en tot nu toe ondervind mijn blog daar nog steeds problemen van. Omdat ik voorlopig toch niet meer op reis ga ben ik de verhalen uit 1999 aan het herschrijven en de foto's aan het verhuizen naar Flickr. Veel leesplezier met mijn avonturen van alweer ruim 18 jaar geleden!

zondag 19 januari 2014

Filippijnen: Eindelijk de zon

Manila (Slouch Hat (105)

Na zeven dagen met alleen maar regen kunnen we op deze achtste dag in Legaspi, de dag van onze verplaatsing naar Manila, ook op de regen vertrouwen. Het is wat lichter buiten maar de regen komt ook op deze zondagochtend weer met enorme hoeveelheden uit de lucht.
We kunnen alleen maar blij zijn dat we de afgelopen week een goede kamer hebben gehad waar het heerlijk vertoeven was. Nu alles is ingepakt en ik mijn laatste kop koffie in deze omgeving drink wil ik niet spreken over een verloren week, hoewel we helemaal niets van Legaspi en omgeving hebben gezien, het was meer een rustige week waarin ik vier boeken heb gelezen en we best wat geld hebben kunnen besparen.
Opgevouwen in de zijspan van de tricycle gaan we richting het kleine vliegveld midden in de stad. Hoewel het pas drie jaar geleden is dat ik hier voor de laatste keer ben geweest kan ik goed zien dat ook het vliegen hier in opkomst is. De afhandeling van de passagiers en bagage is steeds professioneler en het aantal vluchten per dag is opgelopen tot zes door drie verschillende maatschappijen.
Vanuit de kleine zijspan zie ik de grote armoede in Legaspi aan me voorbij trekken. Beelden die je verwacht in Braziliaanse sloppenwijken bestaan hier aan de rand van de grote oceaan ook. Met als grootste verschil dat de Filippijnen waarschijnlijk altijd een derde wereldland zal blijven bij gebrek aan natuurlijke grondstoffen.
We zijn ruim op tijd voor onze vlucht en doden de tijd met het bekijken van onze medepassagiers. Ook geen mooi beeld! De middenklasse die nu ontstaat wordt een groep van dikke en ongezonde mensen. De jonge kinderen die hun ouders, of andere familieleden, vergezellen zijn als opgeblazen Michelin poppen die al op zeer jonge leeftijd zich moeilijk kunnen voortbewegen door het overtollige lichaamsvet. Gezond leven, wat de volgende stap in dit proces zou moeten zijn, aangevuld met lichaamsbeweging zal moeilijk aan populariteit winnen omdat groenten en fruit maar met mondjesmaat worden geconsumeerd. Lichaamsbeweging is ook een broertje dood in dit land!

Bij aankomst in Manila zie ik na ruim een week eindelijk weer de zon. Vanuit de taxi zie ik ook direct het verschil met Legaspi. Manila en alle aangegroeide stadjes en dorpen is het rijke gedeelte van dit arme land waar industrie is en geld kan worden verdient. Maar dat heeft ook zijn nadelen! Het trekt gelukzoekers met hun grote gezinnen aan en die maken het straatbeeld niet echt aantrekkelijker.
Mensen slapen op de grond in de overvolle publieke parken. Het zijn er zoveel dat de politie het maar oogluikend toelaat. In en om die parken hangt een allesdoordringende stank van menselijke uitwerpselen en urine. Een vergelijking met India is hier dan ook op zijn plaats.
Volledig naakte kinderen die elke buitenlander die in hun gezichtsveld komt aanklampen en hun hand ophouden voor, ‘Money daddy, money daddy?’, terwijl ze met hun andere lege hand een eetbeweging naar de mond maken. Zodra je bent gesignaleerd wordt je omsingeld door hele roedels van deze straatkinderen en dat is geen prettig gezicht of prettige ervaring. Het is zelfs een beetje beangstigend!

De “Slouch Hat” ligt er nog precies zo bij zoals we het een paar jaar geleden hebben verlaten en ook het interieur in de restaurant/bar is in de laatste tien jaar niet veranderd. Maar dat geeft ook een gevoel dat je weer een beetje thuiskomt. Deze keer heb ik voor de goedkoopste kamer gekozen en voor de twintig euro krijgen we dan ook wat je kan verwachten voor dat geld in de Filippijnen. De hotelkamers zijn hier zeker duurder dan in de andere Aziatische landen, met uitzondering van Singapore, Hong Kong, Macau en Japan.

Nadat we ons hebben geïnstalleerd in de kamer gaan we meteen op pad om te gaan eten. Ook in Manila is er een overvloed aan fastfood restaurants in alle soorten en smaken. Van de ons welbekende hamburgers tot Japanse sushi en Turkse kebab. Ik wil nu snel snel mogelijk naar SBarro om heerlijke spaghetti te eten.

De dag loopt op een einde, een mooi einde! Ik heb afgesproken met Harry, een Kiwi die in Australië woont en in oorlogsgebieden werkt. Een reiziger die ik zes jaar geleden heb ontmoet op een vlucht van Bangkok naar Singapore en sindsdien hebben we altijd het contact onderhouden. Veel koude biertjes en sterke verhalen!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?