Foto's verhuizen en herschrijven

Enkele jaren geleden heeft Google de stekker uit Picasa getrokken en tot nu toe ondervind mijn blog daar nog steeds problemen van. Omdat ik voorlopig toch niet meer op reis ga ben ik de verhalen uit 1999 aan het herschrijven en de foto's aan het verhuizen naar Flickr. Veel leesplezier met mijn avonturen van alweer ruim 18 jaar geleden!

maandag 8 maart 2004

Singapore, Singapore

Singapore, 05-08/03/2004

Ik was al vroeg op en had een waslijst met opdrachten die ik vandaag zou afhandelen. Mijn ontbijt zou ik gebruiken in een Indiaas restaurant die een ontbijt buffet aanbood voor S$ 5.-. Dat wilde ik wel wel proberen. Onderweg naar het restaurant spookte de droom van de vorige nacht nog door mij heen. Onneembare zandhelllingen en PVC waterkranen. Mijn hoofd was op hol. Ik had erg onrustig geslapen. Ook wel te begrijpen na die halve middag op bed. Het ontbijt viel niet tegen en met de krant op tafel en een kopje koffie in de hand zat ik rustig en relaxed te genieten van de ochtend in Little India.
Mijn ritje in de ondergrondse was een belevenis. Het was de totale belevenis van Azië. De ene helft van de passagiers zat te slapen en de andere helft zat of met zijn mobiele telefoon te spelen of te bellen. De stations waren overvol met mensen op weg naar hun werk. Net geen Japanse taferelen maar wel erg druk. Efficiëntie was overal het doel, en het werkte. Als een leger macherend in de maat ging het bataljon van trein naar trein. Ik was gefaschineerd door dit geheel. Overstappen was geen probleem, overal stond aangegeven waar de ruime en in wit tl verlichting gehulde galerijen heen leiden.
Orchid Road, gewoon een andere buurt met enorme shopping centra en kantoren. Dit is de manier waarop deze dure grondstukken optimaal worden benut. Op de eerste twee of drie verdiepingen zijn er winkels. Dan volgen een aantal verdiepingen met kantoren met soms daarboven dure exclusieve appartementen. Orchid road is tevens de buurt waar zich veel ambassades bevinden. Eenmaal boven de grond keek in met half dicht geknepen ogen of ik misschien een herkenningspunt zag. Nee dus. Ik zag wel een neon reclame van een Apple center en dat had meteen mijn eerste opdracht opgelost. Het Sushi restaurant tegenover het Apple center kon mij melden dat het center om 11 uur zou openen. Ik had dus nog tijd genoeg.
De Thaise ambassade was ook zo gevonden. 5 maart 2004, de ambassade gesloten wegens Makkha Buddha Day. Dat was de tweede opdracht die ik had vervuld. Geen informatie over mijn O-visum.
Ik had genoeg tijd te doden voordat het Apple center zou openen en ik had best zin in een bakkie koffie. Als er één ding is waar Aziatische steden zeker geen tekort van hebben dan is dat fastfood restaurants. Koffie bij McDonalds! Nee, geen burgers. Gewoon koffie. Ik bladerde wat door mijn lonely planet en moest wel lachen toen ik las dat het de 1996 uitgave was. Nee, ik deed mijzelf hier geen plezier mee. Voordat ik naar het Apple center ging bezocht ik een boekenwinkel en deed mijzelf de 2004 editie kado. Zo, dat zou een stuk gemakkelijker zijn.
In het Apple Centre kocht ik de accesoires voor mijn I-pod en vroeg om wat informatie. De winkelbedienden waren meer dan vriendelijk. Dit lijkt de regel te zijn in de Apple wereld.
Nu nog de derde opdracht, inloggen met mijn laptop. Ik had recht tegenover de ambassade een shopping mall met op de eerste verdieping een internetcafé gezien Inloggen was geen probleem. Ik had zelfs nog meer geluk. De eigenaar van het internetcafé loste het netwerk probleem op mijn computer op. Ik had al weken met dat probleem geworsteld. Het was nog geen half één en ik was bijna klaar voor de dag. Ik ging op weg naar mijn hotel om mijn laptop terug te brengen en mijzelf klaar te maken voor de eerste middag in Singapore. De ochtend was in ieder geval een vruchtbare geweest.
Nadat ik een Chinese maaltijd had genuttigd in het restaurant onder mijn hotel ging ik op weg naar de EXPO. Zeg maar de RAI van Singapore. Ik had in de metro een reclame gezien over een expositie van ontlede mensen. Ja, ontlede mensen. Echte lichamen die op een of andere manier ontleed en met plastic geimpregneerd zijn. Ik wist eigenlijk niet goed wat ik ervan moest denken maar mijn nieuwschierigheid won. Schoorvoetend ging ik de ontvangsthal binnen. Mijn eerste ontmoeting met foto's over te tentoonstelling was niet eng. Ik besloot dan ook om naar binnen te gaan. Eenmaal binnen was ik gefaschineerd door wat ik allemaal zag. Ja, het waren mensen. Echte mensen! Maar door de manier waarop de tentoonstelling was opgezet hadden ze ook wat van hun menselijkheid verloren. Het is heel moeilijk uit te leggen. Het was in ieder geval niet eng. www.bodyworlds.com.sg mocht je geïntresseerd zijn.
Later in de middag op de terugweg wist ik niet wat ik hoorde in de metro. Het was een concert van beltonen. Alsof het NOKIA philharmonisch orkest optrad. Een onafgebroken stroom van beltonen. Het kunnen er wel duizend verschillende zijn geweest. Ik was een paar stations vroeger uitgestapt om eens lekker door de stad te slenteren. In de Aziatische steden is altijd wel wat nieuws te ontdekken. In Bugis wist ik weer meteen waar ik was en ik was écht blij.
Die vrijdagavond ging ik op pad door het zwoele Singapore. Ik slenterde door Chinatown en dronk een paar cider in een Engelse pub, de "Penny Black" genaamd. Onderweg nuttigde ik de ene na de andere heerlijke snack. Eigenlijk deed ik gewoon niets, alleen wat rondhangen. Genieten van Singapore.
De zaterdag en de zondag stelden eigenlijk niet zo veel voor. Ik liep wat rond en genoot. Ik keek de Formule 1 race in de pub na een volledig Engels ontbijt. Ik slenterde wat rond en at van alles wat, dat was voor mij het echte leven. Ik had alles gedaan wat ik wilde doen en ruste een beetje. Het enige probleem was dat ik last had van kiespijn. Net voor mijn vertrek was er een kies gerepareerd. Ik dacht er zelfs aan om een nagelvijl te kopen en hem zelf af te vijlen. Aan de andere kant kan ik het nog wel een weekje of twee volhouden.
De zondagavond wist ik niet wat ik zag. Klein India was veranderd in één grote mensenmassa. Rijen voor de telefoons, rijen voor de ATM's, rijen bij de man die de betelnut verkocht. Overal mensen. Het was zondagavond en dat betekend voor de vele mensen uit India, Sri Lanka en Bangladesh dé avond om naar huis te bellen en om vrienden te ontmoeten. Alles draaide om de telefoon kaarten. Letterlijk en figuurlijk, er was zelfs een rad van avontuur waar je voor een dollar een telefoonkaart van tien dollar kon winnen. En druk natuurlijk! Ik maakte het niet te laat, morgen zou ik naar Johor Bahru vertrekken.
Ondanks dat ik op maandag wilde vertrekken besloot ik om toch maar de ambassade te bezoeken. Je weet tenslotte nooit. En de informatie die ik wilde hebben kreeg ik dan ook. Neen! Geen visum, alleen als ik met een Thai getrouwd ben. Misschien moet ik dat dan maar doen ;). Ondertussen was het begonnen te regenen en het regende de hele dag. Ik heb gewoon de dag in mijn hotel doorgebracht achter de computer. Nu om 22.30 regent het nog. Er waren vandaag zelfs overstromingen geweest. Een paar straten verderop. Morgen ga ik verder, mischien Johor Bahru maar het meer noordelijke Mersing is waarschijnlijk een betere optie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Copyright/Disclaimer

Gratis eboek downloaden/lezen?