Schotland: Feest!

St Andrews (Craigtoun Meadows Holiday Park)

Met een spijker in munne kop wordt ik om zes uur van de wekker op de iPhone wakker. Ik ga plassen en kruip daarna weer tegen Lyka aan. Dit ritueel wordt om zeven en om acht uur nog een keer herhaald. Half negen is het moment om het bed voorgoed te verlaten en te beginnen aan de koffie om me weer op de been te krijgen. Na twee koppen koffie, e-mails en een stukje schrijven begin ik aan het ontbijt. We hebben nog een uur en drie kwartier voordat de taxi ons komt ophalen.
Deze dag is anders dan de vorige. Het voelt alsof ik op schuimrubber loop. De gedachte dat we nog twee dagen feesten en drinken te gaan hebben stemt me met gemengde gevoelens. Wij houden wel van een feestje maar het drinken valt me steeds zwaarder.
Eerst nog douchen en dan komt de speciale kleding tevoorschijn. Alles zit nog op de juiste plaats in de bewaarhoes. Ik moet er zelf elke keer ook weer om lachen. Een voor een komen de spullen uit de bewaarhoes en worden aangetrokken. Tussen de verschillende kledingstukken loop ik steeds de camper uit om mezelf in de ramen van het douche gebouw te bekijken. Zodra ik alles aan heb, l’eau de toilette heb gesprayd, maak ik plaats voor Lyka zodat zij aan haar ritueel kan beginnen.
We blijken erg vroeg in de “Premier Inn” te zijn gearriveerd maar gelukkig mogen we in het restaurant, dat nog gesloten is, wachten. De minuten tikken tergend langzaam weg. Zodra Dean met zijn jongste dochter is gearriveerd gaat de tijd gelukkig wat sneller en kunnen we aan boord van de wachtende touringcars. Twee grote touringcars brengen ons, en alle andere gasten, naar “Hill of Tarvit“ waar de ceremonie zal plaatsvinden. Het is vandaag fantastisch weer voor een fantastisch bruidspaar!
De “Hill of Tarvit“ is een schitterende lokatie voor deze mooie huwelijksdag van onze vrienden. Gelegen tussen de rollende heuvels is het enorme landhuis een plaatje. De gasten zijn allemaal op hun best gekleed en alles gaat in de richting van een fantastische dag.
Het is ontroerend om te zien hoe trots en blij het bruidspaar is dat heel veel van hun vrienden, van heinde en verre, de moeite hebben genomen om deze bijzondere dag samen met hun te vieren.

Na de mooie ceremonie met woorden van Kim, Dean zijn zuster, gaat de hele groep naar het zonovergoten terras voor een hapje vergezeld met champagne. Èn die vloeit rijkelijk. Ondertussen heeft een oude vriend van vroeger zich bij ons aangesloten. Tam Nielsen is mijn zijn kleindochter Chloe bij ons aangesloten en we halen oude verhalen op. Tam met zijn 15 jarige kleindochter is het levend bewijs dat ik nu ècht ouder begin te worden.

Na de receptie gaan alle genodigden weer terug naar St Andrews om ter ere van het huwelijk van Tona en Dean te eten. De ambiance is perfect, “The New Clubhouse” met haar uitzicht op de 18e hole van St Andrews had niet beter kunnen zijn. Kim, Paul, Tam, Chloe, Kelly en haar vriend zitten ook bij ons aan tafel. Kim wijst naar de plaats waar de as van haar vader Keith en moeder Bettie zijn uitgestrooid. Ze pikt een traan weg. Haar ouders zouden heel trots zijn geweest op het huwelijk van Tona en Dean!

Heerlijk eten, een band met leuke muziek, een open dansvloer zijn de ingrediënten voor een goed bruiloftsfeest. Om half twaalf verlaten we voldaan en gevuld de zaal, een taxi brengt ons terug naar de camping waar we binnen minuten op bed liggen.

Het was een fantastische dag! Tona en Dean hartstikke bedankt dat we aanwezig mochten zijn bij deze onvergetelijke dag!

Schotland: Een dagje rust in St Andrews

St Andrews (Craigtoun Meadows Holiday Park), vrijdag 3 juni 2016

Voor het eerst op deze reis sta ik pas na 08:00 onder aan de ladder. Ik voel me redelijk fris, en dat is verbazend na de hoeveelheid heerlijke ciders van gisteren. Een glas uit de bar als herinnering aan deze mooie avond staat op de tafel in de camper. Het is een dik en stevig glas dat deze reis nog wel eens vaak gebruikt zou kunnen worden!
Het eerste dat me vanochtend te doen staat is de rotzooi opruimen want ik was dus toch vergeten het tasje met vuilnis in de vuilnisbak te doen.

Een verhaal op zich!

En dan ben ik ’s avonds na het avondeten de pen om de koelkastdeur te borgen kwijt. Gewoon weg, nergens te vinden! Ik zoek de hele camper af rond het keukenblok en geen borgpen. Hoe kan dat nou? In mijn gedachten ga ik de handelingen na die ik heb uitgevoerd toen we net bij de camper aankwamen. Ik ken mezelf, ik ben een beest met vastgeroeste gewoontes. Zelfs wanneer ik de hoogste stress heb dat ik iets niet kan vinden loop ik er zo naar toe en pak het uit een lade of doos. Ingesleten logica waar ik iets moet opbergen. Maar nu niets! Hoe kan dat?
Terwijl ik met het kleine tasje afval naar de grote vuilnisbak loop probeer ik met met vingers door de buitenkant van het tasje heen de inhoud te identificeren. En ja hoor, in het tasje zit iets dat me aan de vorm van de borgpen doet denken. Aangekomen bij de vuilnisbak ga ik door het afval en vind de verdwenen borgpen.
Dat ik hem niet in het vuil heb gegooid staat voor mij als een paal boven water. Lyka moet het in een opwelling van opruimen hebben weggegooid! Van blijdschap vergeet ik het tasje met overgebleven afval in de vuilnisbak te gooien. Later in bed, voor het slapen gaan, denk ik aan dat tasje. Ik heb absoluut geen zin om naar beneden te klimmen en me weer aan te kleden alleen om een zakje afval in de vuilnisbak te gooien.

Dat het weinige, door de vogels verspreide, afval van ons is is meteen duidelijk. Een kuipje honing en een zakje Zaanse mayonaise met Nederlandse tekst er op kunnen maar van een persoon komen.
De koffie wordt gezet en de telefoon gaat aan de lader. Mijn telefoon gaat nu vreemd doen en ik hoop niet dat hij er binnenkort mee ophoud. De batterij is er aan en moet waarschijnlijk vervangen worden. Zouden de kosten van het vervangen van een batterij opwegen tegen het aanschaffen van een nieuwe?
Omdat er zondagmiddag ook nog een feestje wordt gevierd blijven we een dag langer in St Andrews. Het vertrek is nu vastgesteld op maandagochtend. Bij de receptie is de vriendelijke oudere vrouw die ons gisteren een lift gaf alweer aanwezig. Ik ben er al vroeg bij zodat we in ieder geval niet hoeven te verkassen op zondagochtend. Ik heb zo’n voorgevoel dat mijn hoofd daar niet naar zal staan na de receptie en champagne van zaterdag.
Vandaag staan er weinig zaken op de agenda. Ik moet nog op zoek naar een wit overhemd met korte mouwen en ik moet kijken hoe het met mijn bij Amazon bestelde spullen staat. Het was gisteren zo gezellig dat ik helemaal vergeten ben om te vragen wat er allemaal is gearriveerd. Ik weet dat de boeken zijn aangekomen en de batterijen maar de andere drie items zijn alsnog spoorloos.
Om negen uur steekt Lyka haar hoofd boven het dekbed uit. Ook zij heeft verbazingwekkend de gezellige avond goed doorstaan. Mijn eerste opmerking dat we vanavond weer gaan drinken wordt beantwoord met een wrange glimlach. Dat drinken valt ons steeds moeilijker. Persoonlijk voelt het me steeds onnatuurlijker aan. Een wijntje smaakt me nog wel goed maar die enorme plassen bier en cider gaan me steeds meer tegenstaan.

Dean komt nog even langs om mijn bestellingen van Amazon af te leveren. Ik heb er lang naar uitgekeken wat ik allemaal heb besteld. Alles bestellingen zijn gearriveerd en compleet, alleen de Lay-Zee lijkt niet wat het had moeten zijn. Het opblazen, met een simpele beweging volgens de video op Youtube, van de zitzak blijkt moeilijker dan gedacht. Sterker nog, de eerste keer komt er niet eens lucht in. Bij de tweede en derde keer gaat het al wat beter en we zijn er van overtuigd dat we het vullen van de paarse zitzak wel onder controle krijgen. Oefening baart kunst!
Ik moet in ieder geval nog even de stad in om een overhemd te kopen. Het vooruitzicht om zes kilometer naar de stad heen en weer te wandelen staat Lyka tegen. Ik moet dus alleen. Hoofdschuddend denk ik aan de ontelbare uren bergwandelen die nog voor ons liggen. Het blijkt een stevige wandeling, dat wel. Met de Garmin Oregon 400t als backup wandel ik door een park waarvan ik geen idee had van het bestaan. Al met al een heerlijke wandeling hoewel mijn rechtervoet net voor aankomst bij de oude stadspoort begint op te spelen. Vroeger was dat na een kilometer of zeven maar tegenwoordig lijkt de pijn steeds eerder te komen.
Bij H&M is het goedkope shirt snel gevonden. Bij de Tesco wordt ook nog snel een zakje harde groenten gekocht voor zondag. De terugweg is heuvel op en duidelijk zwaarder dan de heenweg. Het tempo gaat omlaag en ik gesel mijn ongetrainde lichaam. Ik kan het goed voelen dat ik een lange tijd veel te weinig beweging heb gehad. Met een vermoeid maar voldaan gevoel loop ik de poort naar het caravanpark binnen. In de camper tref ik Lyka aan met een slecht humeur! Na mijn vertrek heeft ze spijt gekregen dat ze niet met me mee is gegaan naar de stad. Ze had graag een nieuwe blouse voor het feest op zondag gekocht. Ik kan er in ieder geval niets aan doen en heb zeker geen trek om de negen kilometer opnieuw te doen.

Na een heerlijke rustige namiddag stort ik me op het avondeten! Voor de eerste keer gebruik ik een zakje instant “Groene Thaise Curry”, meegebracht uit Thailand. Eerst de groenten aanbakken in wokolie en wat aanstoven, dan de instant curry en de overgebleven kalkoen van gisteren erbij. Het ruikt uitstekend en zelfs Lyka merkt op dat het eten lekker ruikt. En niet alleen ruikt! Het smaakt ook uitstekend, en weer hebben we een winnaar voor onderweg. Onder het eten merkt ik nog tegel Lyka op dat we volgende week zeker een keer saté eten, daar ben ik wel weer aan toe!
Het samen zijn voor de trouwerij is erg leuk. Veel nieuwe gezichten en interessante gesprekken. En ook weer teveel cider! Nog twee dagen drinken en dan gaan we het rustig aan doen! Nog een whisky voor het slapen gaan en dan naar bed. Morgen is het de grote dag voor Dean en Tona.

Schotland: We gaan een feestje vieren

St Andrews (Cairnsmill Caravan Park), donderdag 2 juni 2016

Om zeven uur, bij het tweede signaal van mijn wekker klim ik uit de alkoof. Het is koud binnen! Ècht koud in de camper! Dat is waarschijnlijk de reden, in combinatie met de de twee kleine Jameson’s Whiskey’s, waarom ik zo goed heb geslapen. Het is 10,2 graden Celsius in de camper en buiten straalt de zon al. Maar niet op de camper, we staan in de schaduw van een grote schuur. De eerste koffie pruttelt al terwijl Lyka heerlijk verder slaapt. Vandaag staan er slechts 21 Km op het programma en dan wordt het feest. Ik hoop vandaag Dean en Tona te ontmoeten voordat ze het te druk krijgen met hun huwelijksfeest.
Ik wrijf mijn handen om ze warm te krijgen, de hete koffie dampt in het kopje. De meeste mensen zoeken de warmte en de zon op wanneer ze op hun jaarlijkse vakantie gaan. Wij zoeken de zon en de Schotse muggen op! Zodra de eerste zonnestralen door het zijraam de camper binnenvallen begint het verbazingwekkend snel op te warmen. De digitale thermometer loopt snel op terwijl de buitentemperatuur, 10,3 Celsius, gelijk blijft. Het is fris buiten maar zeker niet koud. Dit weer doet me aan Australië en Zuid-Korea denken. Warme zonnige dagen en frisse nachten waardoor je heerlijk kan slapen.
Ik wacht tot tien uur lokale tijd voordat ik mijn verhaal voor vandaag publiceer. De reden daarvoor is niet zo vreemd. Voor het eerst hebben we gratis internet en dus wil ik mijn bundel, de nieuwe EU 1000 bundel van KPN, sparen. € 15,- voor een bundel in het buitenland van 1Gb is niet veel, zeker wanneer je in gedachten neemt dat je familie en vrienden je gewoon op je Nederlandse nummer kunnen blijven bellen en SMS’sen.

Twee keer ontbijt en een potje thee voor € 10,70 is een winnaar. Lyka vind de haggis lekker dus dat avontuur van de kennismaking met een nieuwe cultuur hebben we ook weer overleefd. Na het ontbijt gaan we meteen even bij de Lidl langs waar we voor drie dagen eten inslaan. Ook wordt er de cider, knakworsten en de cola light geprobeerd. Iets goedkoper dan bij de andere supermarkten want alle kleine beetjes helpen, nietwaar?
Bij aankomst op het “Cairnsmill Caravan Park” blijkt het voor het weekend te zijn volgeboekt. Even inspelen op de gevoelens van hebzucht werkt deze keer niet. We zijn ook op de parkeerplaats, tegen een vergoeding, niet welkom. Dan zit er niets anders op om de andere camping aan de andere kant van de heuvel te proberen. De receptioniste belt even vooruit om te vragen of er plaats voor ons is.

Het positieve antwoord op die vraag brengt ons naar “Craigtoun Meadows Holiday Park”. Ook een mooi caravan park, heerlijk rustig met warme douches en alles wat we verder nodig kunnen hebben. We staan op het gedeelte van de trekking caravans wat betekend dat het in het weekend wel eens erg druk kan worden. Maar vandaag staan we haast alleen op het grote veld naast de douches.
Op de camping is alles geld en aan alles hangt een prijskaartje. Het is te begrijpen maar aan de andere kant vind ik het ook een beetje flauw. € 5,50 om een wasje te draaien zijn geen prijzen die ik gewend ben. Maar wanneer je er niet omheen kan moet je er ook niet over klagen maar de prijs gewoon dragen. Voor deze keer blijven we gewoon nog wat extra wasgoed opsparen.
Tijdens de middag lopen de staanplaatsen langzaam vol en er is zelfs een nieuwe Mercedes Sprinter camperbus met een Nederlands kenteken aangekomen. Zo’n bus is erg mooi, maar tegelijk erg kostbaar. Eerst douchen en scheren zodat ik toch het idee heb dat we iets terug krijgen voor het staangeld dat we voor deze veredelde parkeerplaats betalen. We ruimen een beetje op, drinken een cider in de zon en worden overspoeld door het vakantiegevoel. Ik sip de koele Magners cider en laat de ervaringen van de afgelopen week de revue passeren. Met een glimlach op mijn mond en een goed gevoel in mijn lichaam ben ik blij dat we de eerste week zonder noemenswaardige problemen zijn doorgekomen. Er zijn inderdaad wat kleinere technische problemen boven komen drijven. Maar de ze zijn ook weer niet zo groot dat ze genoemd hoeven te worden. We laten ze zoals ze zijn tot klein onderhoud wanneer we weer terug in Zaltbommel zijn!
We besluiten naar St Andrews te wandelen. Omdat ik iets te lang heb zitten genieten in de zon hebben we de bus naar het centrum van St Andrews gemist. Lyka klaagt niet! Maar omdat ze tegelijkertijd ook niet weet hoe ver het naar de stad is laat ze toch merken dat ik beter had kunnen opschieten. Precies op het moment dat we de receptie passeren zit de dag voor de wat oudere receptioniste er op. Ik bedenk me geen moment en gebaar haar te stoppen.
‘Gaat u misschien richting de stad?’
Ze knikt en twijfelt voor een moment, ‘Eh ja!’
‘Zouden we misschien met u mee kunnen rijden?’
’Waar willen jullie precies naar toe?’
‘Dat maakt ons niets uit, in de stad is voldoende!’
‘Dan zet ik jullie wel af bij de poort! Stap maar in?’
En zo zitten we in een auto op weg naar de stad. Een beetje geluk is nooit weg en vriendelijkheid betaald zich vaak terug.
Het eerste wat ik moet doen is wat contant geld opnemen om een wat reservegeld voor noodgevallen en kleine betalingen achter de hand te hebben. Met de pin-pas nog in de hand gaat de telefoon. Het is Dean, hij is in de buurt. Enkele momenten later stopt er een auto naast ons en stapt Dean uit. De ontmoeting is warm, oude vrienden die elkaar na zeven jaar weer zien. Een bewijs dat de tijd vliegt, ook wanneer het lijkt dat de tijd stil staat.
Wij gaan op weg naar de “One Golf Bar” terwijl Dean de auto naar huis brengt. Lyka en ik genieten van de gemoedelijke sfeer van de gemiddelde pub terwijl we genieten van een troebele cider, “Addlestones Cloudy”. Dan verschijnt Dean en we doen de ontmoeting nog eens dunnetjes over. Een paar pinten cider samen met oude herinneringen ophalen. Een bekende van zestien jaar geleden blijkt ook in het dorp te zijn en laat die nu net ook bij toeval in deze pub aanwezig zijn. Dougie en zijn maat schuiven aan tafel aan. Meer oude verhalen en meer troebele ciders. Wanneer later op de avond ook Tona nog langs komt is de avond compleet. Het bruidspaar is blij dat wij in St Andrews zijn en wij zijn blij dat wij bij de ceremonie aanwezig mogen zijn. Dat ik de camera niet mag vergeten wordt meerdere malen herhaald! Tona zet ons voor de camper af en zo komt er een einde aan onze eerste hereniging.

Terwijl Lyka gemakkelijke kleren aantrekt, ja in de camper hebben een joggingbroek en een ruim shirt de voorkeur, stort ik me op het eten. Kalkoen steak met sla en gebakken aardappelen. Een erg laat koningsmaal na een heel mooie dag.
Nog twee afleveringen van de “The Big Bang Theory” en dan naar bed. De ciders hebben hun werk gedaan.

Schotland: Na de eerste week maak ik de balans op

Cupar (parkeerplaats Scottisch Deer Centre)

Zoals de titel al zegt, vandaag zijn we een precies week onderweg. En wat is ons het meest opgevallen, tegengevallen en meegevallen?
Het belangrijkste is eigenlijk wel dat het angstige gevoel om vermoord en berooft te worden bijna helemaal weg is. Gezond verstand is een goede adviseur en op alle plaatsen waar we tot nu toe hebben gestaan, met uitzondering van de eerste avond, was het rustig en hebben we prima geslapen.
De bijna dertig jaar oude camper heeft zich in de eerste week sterk gehouden. Ook berg op en berg afwaarts. Olieverbruik is minimaal op de ruim 1000 Km, dus dat zit wel goed. Vanaf vandaag controleren we elke woensdag de belangrijkste vloeistoffen aan boord, de motorolie, koelvloeistof en de kleine achterste watertank. Later deze reis gaan we de grotere voorste watertank gebruiken.
Ons waterverbruik is verbazingwekkend laag. Zelfs na zeven dagen zit er nog water in de 80 liter tank waar we mee afwassen en schoonmaken. Drinkwater komt uit, redelijk goedkope twee liter, flessen en water om te koken uit de kraan van de jerrycan, van 15 liter is meer dan voldoende voor een week.
Ons gasverbruik zit op de twee liter, 1 kilogram, per dag. Dat is dan voor het koken en stoken. We hebben verder geen warmwater verzorging aan boord en in de eerste week hebben we dat ook niet gemist. Vannacht hebben we voor het eerst geen kachel laten branden. Het verbruik zou daardoor flink omlaag moeten gaan.
De koelkast gaat als een raket op gas. Mijn biertje is ’s avonds lekker koud en het kleine vriescompartiment bevriest de koelelementen die we om de dag in de koelbox leggen.
Het koken en eten aan boord gaat ook prima! Het is nog niet te warm buiten, en misschien wordt het dat ook niet in Schotland, dus simpele zaken zoals brood en fruit zijn goed buiten de koelkast te bewaren.
Het 150 Watt zonnepaneel in combinatie met de 80 Ah semi-tractie accu heeft zich in de eerste week voorbeeldig gehouden. Eerlijkheid gebied wel te zeggen dat we veel zon hebben gehad. Maar ook op de donkere dagen zijn we geen enkel moment in de problemen gekomen. Het lachebekje blijft lachen en de pijltjes op de LCD display van de monitor blijven lopen van het zonnepaneel naar de accu. Ik heb hier een heel goed gevoel bij!
Over Brit Stops heb ik na een week gemengde gevoelens. Geen negatieve maar ook niet echt positieve. Het zit eigenlijk zo. Onze eerste overnachting was noodgedwongen naast een pub en mijn simpele vraag of we mochten slapen op de parkeerplaats werd positief beantwoord. De andere parkeerplaatsen bij Engelse pubs waren allemaal even leuk, de mensen vriendelijk en even goed. Maar daar ging ik naar toe als doel tijdens onze reis naar Schotland. Je rijdt van slaapplaats naar slaapplaats. Je hebt een doel in het boek van Brit Stops gekozen dus je rijdt niet in het wilde weg. Hoewel ik besef dat het aan mij ligt kan ik me toch niet positief uitlaten over het boek. Misschien wordt het later beter? Ik heb het boek voor nu opgeborgen omdat ik denk dat we het pas weer nodig hebben als leidraad voor onze reis naar het zuiden.
We ontwaken op de mooie parkeerplaats aan het water van de haven van Elie. Een gezond verstand overnachting op de beste en mooiste plaats tot nu toe. We hebben niet veel plannen voor vandaag omdat het eigenlijk een tussendag is om de tijd te doden.
We gaan pas om elf uur onderweg om de 17 kilometer te maken die op de Garmin staan. We stoppen in elk klein dorpje aan de zuidkust van Fife. De afdalingen zijn stijl en de beklimmingen ook. Lyka zit in stilte naast me wanneer we een van de meest steile hellingen tot nu toe nemen, procenten staan niet aangegeven maar ik denk dat we dik boven de 25% zitten. Ze houd haar adem in, net als ik, tijdens de klim naar de top door het smalle straatje. Wanneer we boven zijn klop ik vriendelijk op het dashboard. Lyka kijkt me vreemd aan zonder een woord te zeggen. De oude camper trok zonder een krimp in de eerste versnelling rustig de heuvel op. We beginnen vrienden te worden omdat ik de oude Ford Rimor steeds meer vertrouw.

Omdat we niet alleen willen rijden, en ook voldoende tijd hebben, gaan we ook wat wandelen. Niet in het wilde weg maar richting een oude windmolen die vroeger gebruikt werd om zeewater in de kommen te pompen waar het zout werd gewonnen. Misschien niet een van de meest belangrijkste culturele plaatsen van Schotland maar toch zeker de moeite waard gezien de omgeving en het zonnige weer.
In mijn gedachten spelen zich rond de camper de meest criminele zaken af. Ik zie inbrekers ruiten inslaan en de camper leeghalen. Het is een onaangenaam en ongemakkelijk gevoel. Na al die jaren van tegenslagen zijn negatieve gedachten moeilijk van de ene op de andere dag uit te bannen. Toch moet ik weer positief gaan denken! Zelfvertrouwen uitstralen, net zoals in het verleden toen ik samen met Tettje door de sloppenwijken van een stad in Indonesië slenterde.

De lunch van vandaag genieten we op de parkeerplaats van een van de honderden golfbanen van Schotland. De “Balcomie Golf Course" ligt op de meest westelijke punt van Fife en is een heerlijk punt om even te rusten. Ik vraag me hardop af of we hier zouden mogen blijven staan. Lyka sputtert tegen omdat ze een confrontatie kostte wat het kost uit de weg wil gaan. Een antwoord is ook niet belangrijk want we rijden toch verder. De hotdogs zijn opnieuw een winnaar en we houden ze in het lunchmenu.

Omdat we nog een doel voor de middag zoeken valt onze keuze op “Kellie Castle”. Niet een enorm groot kasteel zoals uit de verhalen van ridders en prinsessen maar meer een veredeld landhuis gelegen in een enorme tuin met een lange geschiedenis.
Voor het eerst presenteer ik mijn “Geldersch Landschap & Kasteelen” pasje. Zoals verwacht wordt de pas, die gratis toegang zou moeten geven tot de gebouwen van de “National Trust for Scotland” niet herkend. Je kan natuurlijk ook niet verwachten dat een vrijwilliger alle lidmaatschapskaarten die gratis toegang zouden moeten geven uit haar hoofd kent. Er komt een uitklapbare kaart tevoorschijn met daarop zeker 150 verschillen pasjes van zusterorganisaties die gratis toegang krijgen. Mijn pasje staat er, na twee keer alle pagina’s te hebben nagekeken, niet op! Voor de zekerheid wordt er nog even gebeld met het hoofdkantoor om alles te verifiëren. Dan krijgen we het groene licht en een kassabon met £ 0.00 er op. Gratis parkeren en gratis entree. De € 32,50 zijn in Nederland goed besteed want alleen dit bezoek zou ons anders € 31,74 hebben gekost!
Het bezoek aan “Kellie Castle” is zonder meer de moeite waard. Het landhuis dat in de 19e eeuw is gerenoveerd door een professor uit Edinburgh, omdat de jonker van god wie weet wat er geen geld voor had. Arme adel is misschien nog wel erger dan rijke adel!
De professor mocht er in wonen zolang hij renovaties uitvoerde. Binnen is het een ratjetoe van stijlen. Een van de kinderen van de professor was een beroemde schilder in Schotland. Het landhuis hangt vol met werken van zijn hand.

Helaas mogen we binnen geen foto’s maken dus dat moet ik jullie onthouden. Vanaf de buitenkant is het zeker net zo indrukwekkend als eeuwen geleden.
De parkeerplaats zou een mooie overnachtingsplaats zijn geweest maar omdat het betaald parkeren is, èn op aandringen van Lyka, zet ik het uit mijn hoofd en ga toch maar naar de overnachtingsplaats die we in gedachten hebben. Later deze reis zouden we hier zeker zijn blijven staan om te kijken of we hier kunnen overnachten!

Bij het “Scottisch Deer Centre” nemen we een staanplaats zo ver mogelijk van de weg en we treffen een leuke dierentuin aan met een zonnige binnenplaats. We besluiten direct om hier morgenvroeg ons ontbijt te nuttigen. Dat mag ook wel na een week! We moeten nog steeds een tijdje zuinig zijn en proberen geen geld te verspillen. Toegegeven dat we niet op een budgetreis zijn maar dat we het ook niet over de balk willen gooien. Later deze reis, na een maand of zo maak ik de balans op van de uitgaven. Ik ben namelijk ook heel benieuwd wat een reis met een camper nu werkelijk kost.
“Asian Night” in de camper! Noedels met gebakken speklappen in oester/sesam saus met broccoli en paprika. Een lekker wit wijntje erbij en weer een mooie dag is aan een bevredigend einde gekomen. Wanneer het niet slechter dan vandaag wordt wil ik er meteen voor tekenen. Wat echter nog belangrijker is is dat Lyka het ook naar haar zin heeft.
“Boy 7 (2015)” en een handvol afleveringen van “The Big Bang Theory” sluiten de dag af. Morgen staan we voor drie dagen op een camping in St Andrews met al haar welkome voorzieningen.

Schotland: Konijnen rond de camper

Elie Harbour (Fife)

En op de zevende dag, rond tien voor zeven, word ik wakker op een camping waar de konijnen ’s morgens rond de camper grazen. We hebben ons doel bereikt maar we zijn nog niet klaar met Schotland. Ons avontuur is Schotland is nu pas begonnen. Buiten brandt de lentezon en vult onze accu met gratis elektriciteit. Dat ik nu ook meer gerust ben op de hele situatie met de camper zie ik terug in het feit dat ik uitzonderlijk goed heb geslapen na die overheerlijk fles triple van Delirium Tremens. Mijn vermoeidheid lijkt verdwenen en omdat we vandaag pas om 12:00 de camping hoeven te verlaten kan Lyka wat blijven liggen terwijl ik van de koffie en wat internet geniet.
Het ontbijt is weer klassiek Engels en de goedkope witte bonen in tomatensaus van de Tesco smaken ons prima. Deze keer, en ook in het vervolg, geen foto want dat ontbijt ziet er elke keer hetzelfde uit. De Cumberland worstjes zijn voor Lyka geen winnaar. Ze is sterker gekruid gewend maar zodra ik haar heb uitgelegd dat Engeland en Schotland nu eenmaal niet bekend staan om hun fantastische keuken, kebab en kerries uitgezonderd. Dus moet ik op zoek naar een smakelijkere variëteit!
Zelf schep ik de bonen twee keer op omdat we uit principe geen gekookte etenswaren bewaren. We hebben daar in de camper gewoonweg niet de ruimte voor. Ik werk het gebakken ei met twee worstjes en een tsunami witte bonen in tomatensaus weg met twee rijkelijk met roomboter besmeerde boterhammen, een “buttie” in het dialect, weg. Na het afscheid van de vriendelijke Nederlanders gaan we weer op pad. Ik heb een korte route uitgezet naar North-Queens Ferry om de stad te verlaten en daar drinken we de eerste koffie.
De rit door Edinburgh gaat me gelukkig goed af en ik kan met de hand op mijn hart zeggen dat ik de camper steeds beter leer kennen en begrijp. Het schakelen, omhoog en omlaag, gaat nu haast automatisch en onbewust zit haast altijd op het juiste toerental. En daar is de brug nar het koninkrijk van Fife! De verkeersbrug over de Forth of Five! We rijden richting het noorden en rechts van ons ligt de oude rode spoorbrug. Links zien we de 2e verkeersbrug in aanbouw. Een mooi beeld!

Mijn gedachten dwalen af, zonder gevaar op te leveren voor mijn rijkunsten, hoe lang het alweer geleden is dat Dean me voor de eerste keer mee naar Schotland nam voor kerstmis. Zal ik een bezoek brengen aan Rosyth? Òf zal ik over een paar maanden op de terugweg nog eens gaan kijken? Het wordt het laatste. Mooie herinneringen! Mooie herinneringen is alles wat er aan het einde overblijft! Nu komen we weer voor Dean naar Schotland. Zaterdag hebben we de bruiloft van Dean en Tona, een bruiloft die we niet mogen missen!

Onder de beroemde antieke spoorbrug drink ik buiten op de muur aan het water een kopje koffie en geniet van de Schotse voorjaarszon. Geniet, omdat ik weet dat het mooie zonnige weer niet drie maanden zal aanhouden. Vanaf de brug zet ik later op de Garmin een paar punten uit richting de oostkust van Fife. Vanaf vandaag gaan we ècht zwerven. Gewoon halverwege de middag een plaatsje zoeken waar het mooi en rustig is. Het is nog mei dus de grote golf campers moet nog richting Schotland komen!
Voor de lunch schieten we nog even snel bij de ASDA naar binnen voor een bak gemengde salade die straks met de restjes kip van gisteren en een snee volkoren brood als lunch gaat dienen. Drie gemengde paprika’s en een zakje rode uien gaan ook mee om de avondmaaltijd vanavond compleet te maken. Ik kan niet zeggen dat de supermarkten in Engeland en Schotland goedkoop zijn maar duur zijn ze ook niet.

Nog voordat we het geplande Kirkcaldy bereiken zie ik een schitterende parkeerplaats met een uitzicht op de bruggen en Edinburgh. Terwijl we een vorkje prikken genieten we van het uitzicht. Zo’n uitzicht zou een restaurant onbetaalbaar maken en wij hebben het met een bak salade met kip als lunch voor een paar euro.
De kleinverpakkingen sauzen wil ik nog een keer vermelden. Met de juiste mix maak ik steeds een andere dressing voor de salade zodat het nooit zal vervelen. in mijn gedachten reken ik snel uit dat ik zeker meer dan 50 verschillen smaken kan creëren met de ingrediënten die we aan boord hebben.
Ik merk dat Lyka ook haar twijfels over het reizen met een camper begint te verliezen. Zou het goede eten in de camper haar over de streep hebben getrokken? Het gevoel van onveiligheid is verdwenen of zou de warme douche haar zo goed hebben gedaan? Voor dat probleem heb ik al een ander strijdplan bedacht om het douchen niet meer zo lang te hoeven uitstellen. Maar later meer daarover.

Op de boulevard van Kirkcaldy genieten we opnieuw van de zon en het uitzicht. Een lichtreclame van Lidl stelt me op mijn gemak. We zullen niet omkomen van de honger! Op de boulevard aanschouwen we de Schotse bevolking die de zon verwelkomt. Met korte t-shirts en korte broeken wandelen ze voorbij terwijl met onze fleeces aan twijfelen of we zullen blijven zitten of naar binnen gaan. De mensen zijn een stuk sterker hier!

Het beoogde einddoel wordt niet gehaald omdat we een mooi plekje vinden aan de haven van Elie. Een vriendelijk gesprek met de uitbaatster van de cafetaria leert me dat we mogen blijven staan voor een nacht mits we £ 5,- doneren aan het havenfonds. Dat is vanzelfsprekend geen probleem en terwijl de vrouw mijn parkeerkaart schrijft parkeer ik de camper aan de rand van een gazon met een houten picknicktafel .
Het is een heel mooie plaats! De vrouw verzekert me dat het geen gewoonte is om campers te laten overnachten maar het seizoen is nog niet begonnen en omdat ik beloof geen kampeergedrag te vertonen en rotzooi te maken laat ze het toe. Voor de lezers die dit plekje ook willen bezoeken moeten zich realiseren dat het dus uw verzoek ook een NEE kan opleveren.

We zitten heerlijk in de zon en de frisse wind blaast door onze haren. De frisse wind bijt zelfs in onze oren! De wind zwelt nog wat aan en het lijkt alsof we in een boot op zee zitten. Zo schommelt en schud de camper in de wind. Zodra de parkeerplaats leeg is verplaats ik de camper zodat de neus in de wind staat en dat maakt al heel veel verschil!

Voor het avondeten hebben gebakken speklappen met gebakken aardappelen en groenten op het menu. Simpel, misschien niet zo heel erg gezond maar wel erg lekker! De speklappen smaken naar varkensvlees! Ze smaken echt beter dan ik me uit Nederland kan herinneren. Of zou het de reisbeleving zijn die me parten speelt? En ook opnieuw met een uitzicht dat niet snel zal vervelen. Ik trek nog maar een biertje open en schrijf de belevenissen van deze dag. Elke dag beleef ik er weer meer plezier aan. Elke dag sta ik met meer plezier vroeg op. Wat heb ik het reizen gemist! Met zomin mogelijk geld zoveel mogelijk doen! Daar draait het allemaal om.

“Mad Max 2 (1981)” en twee afleveringen van “The Big Bang Theory” sluiten de dag ontspannend af. Wat gaan we morgen weer allemaal beleven?

Schotland: Welcome to Scotland

Prestongrange (Drummohr Camping Ground)

Een uurtje later dan normaal! Om zeven uur sta ik op en schuif de gordijnen open aan de kant van de parkeerplaats.

De wereld buiten is grijs. Een vochtige mist heeft de omgeving in een wurggreep. Water druppelt van de camper en buiten het is een graad of negen Celsius.
Het is weer dat veel mensen niet beschouwen als vakantieweer maar zoals ik ze altijd vraag: ‘Wat denkt u? Zou het veel regenen in het tropisch regenwoud?’ Ze staren me dan vreemd aan en lopen, veelal zonder een woord te zeggen, weg.
Ik heb weer een nacht prima geslapen en kijk kritisch om me heen. Er zijn zaken in de camper die een andere plaats moeten krijgen! En die verdomde voorraad van honderd kilo moet worden teruggebracht! Mijn oog valt op een doos “Marokkaanse Couscous” van de Albert Heijn en die doos wordt meteen gepromoveerd tot het avondeten. Onderweg even 300 gram vlees kopen en dat probleem is ook weer opgelost.
Vandaag gaan we koste wat het kost douchen! Ik kan het nog steeds moeilijk geloven dat het vinden van een douche zo moeilijk is in Engeland. Vandaag is het een camping aan de grens met Schotland. We komen dus dicht bij ons doel vandaag. Het is ook een gebied waar ik al wat meer onderzoek naar heb verricht en waar meerdere campings zijn waarvan er een toch zeker een douche zou moeten hebben!
Onder het rijden wordt ik bevangen door een onbevredigend gevoel. De GPS blijft maar herberekenen, op twee verschillende kaarten, terwijl dat eigenlijk niet zou moeten kunnen. Tijdens de eerste koffiepauze bestudeer ik de kaart en de route op de Garmin en kom tot de conclusie dat er iets niet kan kloppen! Dat gevoel begint in mijn hoofd te zeuren onder het rijden. Tot het punt dat ik een nieuwe koffiepauze inlas. Lyka kijkt me vreemd aan want zelfs voor mij zijn dat wel twee koppen koffie zeer snel achter elkaar.
Opnieuw bestudeer ik de kaart, de route en ons doel op de Garmin. Ik heb er geen goed gevoel bij en neem een boek met campings ter hand dat ik van de NKC heb gekregen. Een van de weinige campings met een douche die ik heb kunnen vinden ligt net buiten Edinburgh. Ik twijfel voor een moment en kom zonder Lyka te raadplegen tot een besluit. Die camping gaat het worden! Bewust vergeet ik het aan Lyka te vertellen. Veranderingen van de plannen op het laatste moment vallen bij haar nu eenmaal niet zo goed!

De brandstofmeter staat alweer onder de helft en volgooien kan geen kwaad want de oude diesel is in deze heuvels dorstiger dan verwacht! En ook niet omdat dit benzinestation volgens de Garmin ook LPG verkoopt. Onderweg naar de kassa bestudeer ik de LPG pomp. Het lijkt de normale bajonet zoals we die ook in Nederland kennen. Ik speel dom en ga eerst melden dat ik diesel en LPG wil tanken. Volgens de jongedame met een stevig overgewicht en veel teveel make-up is dat geen probleem.
Er gaat weer voor £ 39,- diesel in de tank en ruim tien liter gas. Snel uitgerekend betekend dat 2 liter gas per dag voor de koelkast, kachel en koken. Daar hoef ik me dus geen zorgen over te maken zolang ik maar elke maandag de fles vul komen we nooit in de problemen.
Wanneer Lyka voor de eerste keer vraagt wanneer we op de plaats van bestemming zijn onthul ik het geheim dat we verder rijden. Dat we vanavond in Schotland slapen en dat de camping 99% zeker warme douches heeft. Met een gemengd enthousiasme wordt de verrassing ontvangen. Nog langer rijden staat haar tegen maar de in het vooruitzicht gestelde douche wekt haar op. Ik weet het nu ook niet meer hoe ik het nieuws beter voor haar kan maken.
In Hexham, niet ver van onze afgelaste eindbestemming voor vandaag, zie ik een voor mij onbekende grote supermarkt, Waitrose, langs de weg waar we meteen maar even inkopen gaan doen. Zo verstoord als ik ben vergeet ik mijn leesbril in de camper. Boodschappen doen zonder een leesbril kan toch niet zo moeilijk zijn? Met een bakje met twee klein kipfilets er in stap ik op een verkoper af omdat ik het label niet goed kan lezen. Na een kort gesprek blijkt, wat ik dacht de kiloprijs, de verkoopprijs te zijn! € 7,20 voor twee piepkleine kipfilets? Ik ben toch zeker niet gek! Met lege handen verlaat ik onverrichterzake de supermarkt.
Op de grond voor de uitgang van de dure supermarkt ligt een kassabon van een Aldi. Een Aldi in Hexham! Lyka is verbaasd wanneer ik met lege handen weer in de camper stap en op de Garmin probeer uit te vissen waar die Aldi is. En laat die nu een paar honderd meter verderop te zijn! Dat is niet te moeilijk en scheelt een slok op een borrel!
In de Aldi kan ik wel scoren en koop behalve de kip ook nog een bak mooie speklappen en  wat andere etenswaren voor net ietsjes meer geld dan bij die dure supermarkt alleen voor de kipfilets werd gevraagd. Aldi is blij, ik ben blij en Lyka is blij. De wijziging van de plannen is tijdens het wachten in de camper ook bij Lyka ingezakt en geaccepteerd. We gaan vandaag naar Schotland!

Die wijziging betekend ook meteen dat vandaag het langste traject tot nu toe wordt gereden. 235 Kilometer is een flinke afstand wanneer het totaal gemiddelde per uur niet boven de 40 Km/u komt. De heuvels worden hoger en de dalen worden dieper. Het is net of we in een achtbaan in de Efteling zitten. De camper houd zich goed hoewel er omhoog veel moet worden teruggeschakeld.

Een enorm bord op de zijgevel van een gebouw langs de weg, “Last cafe in England!”, geeft aan dat we niet ver van de grens zijn. We klimmen en klimmen langzaam hoger en hoger en zien de wolkendeken die over de toppen van de heuvels ligt langzaam dichterbij komen. En dan rijden we in de mist! Welkom in Engeland! Regen wanneer je opstaat en mist na een paar uur rijden. We rijden bijna het grensmonument voorbij en natuurlijk moet Lyka vereeuwigd worden met deze rotsblok.

We rijden over de A68 richting Edinburgh. Bij aankomst in Jedburgh is het haast onmogelijk om niet even de benen te strekken op de grote parkeerplaats net voor de “Jedburgh Abbey”. Ik maak een kopje koffie in de camper en een de storm van interesse in Lyka’s hoofd is aangewakkerd. En dit terwijl het weer alleen maar beter is geworden. De familiefoto’s worden gemaakt op de oever van de rivier die langs de ruïne van de abdij stroomt en wij maken ons op voor de laatste etappe naar onze eindbestemming: Prestongrange.

Een overnachting op de camping kost £ 20,- . Dat is geen probleem want het is na 5 nachten dat we voor het eerst moeten betalen voor een overnachting. De camping is de prijs dubbel en dwars waard! Lyka snelt zonder een woord te zeggen met haar toiletartikelen onder haar arm naar de douches. Een eerste inspectie van het mannelijke sanitair valt goed. Heel schoon en modern sanitair nodigt uit om gebruikt te worden.
Ik val neer achter mijn MacBook en begin weer verhalen te schrijven, herlezen en foto’s te verwerken. De verhalen die jullie lezen komen niet vanzelf! Er zit best veel werk achter, maar het is werk dat ik graag doe. Met een koud biertje naast het toetsenbord is het voor mij zelfs ontspannend.
Schuin achter ons staan twee caravans uit Nederland. Ik zeg beleefd goedendag en tijdens het korte gesprek komen we tot de ontdekking dat ze uit Brakel en Nederhemert-Zuid komen. Wat is de wereld dan toch klein! Zodra Lyka terug is ga ik na zes dagen ook maar weer eens onder de douche. En dat is een lekker gevoel!

Ondertussen is de zon ondergegaan en ik stort mezelf met alle enthousiasme op de doos “Marokkaanse Couscous” van de Albert Heijn. Het gerecht smaakt niet slecht maar het is en blijft gedroogd uit een doos. Dat het goed genoeg is blijkt dat we de overgebleven Kip uit de Couscous bewaren om morgen als lunch op een salade te eten!
Wij zijn in ieder geval in Schotland, welterusten.

Engeland: Op zoek naar een douche

Brompton (parkeerplaats The Green Tree Inn)

Het slapen gaat steeds beter hoewel ik weer om half zes onder aan de trap sta. Het maakt me weinig uit want ik geniet van de rust in de ochtend. Lyka slaapt nog en ik kan met een kop koffie binnen handbereik mijn stukjes schrijven. Het blijft bewolkt en het zonnepaneel druppelt elektriciteit in de huishoudaccu. Hoewel we gisteren de hele dag gebruik hebben gemaakt van diverse elektriciteit verbruikers zijn we niet in de problemen gekomen. Ik krijg dan ook steeds meer vertrouwen in de camper en haar systemen.
Na de heerlijke rustdag van gisteren gaan we vandaag weer verder naar het noorden. We gaan op zoek naar een camping zodat we weer eens heerlijk warm kunnen douchen. Vanochtend heb ik zitten nadenken hoe ik de consumpties is de pubs zal afhandelen. Voor mijn gevoel is het meer dan normaal dat ik als dank voor de gratis staanplaats een drankje in de pub nuttig. Dus het is eigenlijk een verkapt stageld? Om de kerk in het midden te laten deel ik het bedrag van de bar door twee en plaats een helft in “Overnachtingen” en de andere helft in “Uitgaan” om zo een goed en eerlijk overzicht te krijgen over onze uitgaven tijdens deze reis met de camper.
Ik had het nog niet vermeld maar bij uitzondering houd ik de kosten bij die we tijdens deze reis met de camper maken. Netjes gecatalogiseerd in vijf verschillende categorieën. Normaal ben ik niet zo’n boekhouder wanneer ik op reis ben hoewel ik wel een budget probeer bij te houden. Na al die jaren onderweg weet ik uit ervaring dat je niet moet proberen te besparen. De ene dag kost nu eenmaal meer dan de andere maar aan het einde van je reis moet je niet het gevoel hebben dat je wat hebt gemist maar je moet ook niet zonder geld komen te zitten.

Om negen uur begin ik aan het ontbijt. Lyka moet voor het ontbijt eerst nog afwassen en begrijpt nu meteen dat je dat niet moet uitstellen maar dat je dat direct na het eten moet doen. Er is dan nog niets aangekoekt en dat maakt het afwassen een stuk gemakkelijker. ’s Morgens rechtstreeks uit bed de afwas doen is geen goed begin van de dag. We gaan voor het eerst op de Engelse toer! Een Cumberland worstje met witte bonen in tomatensaus en een gebakken ei. Het ontbijt voor kampioenen!
Vandaag gaan we eindelijk douchen want het wordt hoogtijd. Ik heb een mooie camping in Yorkshire gekozen waar we naar toe gaan misschien door zijn ligging wel twee dagen blijven. De omgeving veranderd steeds en is mooi zonder bijzonder te zijn. Onze eerste halte zou een Aldi moeten zijn maar een Tesco bied zich aan en dan gaan we daar maar naar binnen!
Ik zie eindelijk een pin-automaat en voor de eerste keer in vijf dagen heb ik Engelse ponden in mijn portemonnee. De wisselkoers is niet om blij van te worden (€ 1,381) maar je hebt nu eenmaal wat contant geld nodig voor noodgevallen en kleine uitgaven. Zoals bijvoorbeeld één pint cider in de pub.
Boodschappen doen in een vreemde winkel blijft een worsteling. We kopen het hoognodige en aardappels om de vraag naar koolhydraten te bevredigen. Ook wordt een garde gekocht want woensdag is en blijft het pannenkoeken dag, ook in de camper!
Toch stoppen we voor de tweede keer binnen zeventien kilometer bij een andere grote supermarkt. ASDA staat bekent om de goedkope brandstof maar dat diesel tanken gaat toch niet zo gemakkelijk als ik had verwacht. Er zit een maximum op de VISA kaart van £ 40,-. Dat is niet voldoende om de tank vol te gooien! Geen probleem, dan doe ik het toch gewoon twee keer achter elkaar! Jammer dan, daar hebben zij ook aan gedacht en met de brandstofmeter op 3/4 rijdt ik verder naar ingang van de enorme winkel.
Ik moet namelijk ook nog naar binnen om te zien of er een fluitketel in het assortiment zit. Ik wordt netjes geholpen door een overvriendelijke supermarktmedewerkster en na twee andere medewerksters te hebben geraadpleegd wordt de ketel gevonden. het is een seizoenartikel want normaal gesproken zijn alle waterketels in Engeland elektrisch. Ik maak van deze gelegenheid gebruik om ook wat blikjes Coke Zero in te slaan en zo is ook deze opdracht volbracht.
Vol goede moed en met een goed humeur gaan we richting het warme gemalen water. De omgeving wordt steeds mooier en heuvelachtig. De weg slingert omhoog en omlaag door velden en bossen en de snelheid van de camper komt zelden nog boven de zestig kilometer per uur.
Bij een kleine rustige afslag rijdt ik de berm in voor de lunch. We hebben bij Tesco hotdog broodjes gekocht en we hebben ook nog een pot grote knakworsten van de Aldi in Zaltbommel ergens liggen! Lyka knijpt in de harde broodjes en achter haar ogen zie ik de gedachten heen en weer vliegen. Inderdaad, de broodjes zijn wat aan de harde kant en moeten worden opgewarmd om ze zacht te maken. Dit is het ceremoniële moment om voor het eerst de “Omnia oven” tevoorschijn te halen.
Voor diegene die niet bekend zijn met een Omnia oven: De Omnia oven is een ronde oven die je op het gas gebruikt. Je kan hem voor verschillende gerechten gebruiken maar wij zullen hem hoofdzakelijk gebruiken voor het afbakken en opwarmen van (worsten- en sauzijcen)broodjes.
De kleinverpakkingen mayonaise, mosterd, curry- en tomatenketchup hebben al hun meerwaarde  al bewezen. We gaan zeker nooit meer op pad zonder die handige kleine zakjes! De hotdogs en de Omnia oven zijn een succes! Twee voor de chauffeur en een voor de bijrijder. Een koude cola om ze weg te spoelen en een koffie in de thermosbeker voor op het dashboard. Ik heb de smaak van het reizen met een camper al te pakken. Lyka heeft volgens mij nog steeds haar twijfels?
Mijn hartslag versneld! Ik lees op het verkeersbord dat er een helling van 16% in aantocht is. Door de opwinding registreer ik niet eens of het stijgen of dalen is. De aantrekkingskracht van de warme douche is groter dan mijn angst en wanneer blijkt dat het om een afdaling gaat kan ik alleen maar lachen. De wegen worden smaller en slechter. Het is vreemd dat we geen enkele wegwijzers naar de beoogde camping langs de weg zien! De twijfel verdwijnt zodra we een hele rij caravans en campers in een mooi park langs de weg zien staan. Toch volgt er een teleurstelling!
‘Douche?’
‘Er is hier niet eens een toilet!’
Ik kijk verbaasd om me heen. Een heel mooie camping met alles er op en aan en geen toiletten en douches? Hoe doen die Engelsen dat in hun caravan? Zijn die dan nog minder hygiënisch dan wij? Maar Lyka is ècht teleurgesteld! Ze begint een beetje af te geven op Engeland en het ontbreken van douches. Dat kunnen we niet hebben in de eerste week van ons avontuur met de camper. Mijn hersensen draaien in overdrive en zonder te weten of ik mijn belofte kan inlossen beloof ik haar dat we morgen ècht een douche hebben al moeten we terug rijden naar Nederland!
In een teleurgestelde stilte rijden we dezelfde weg weer terug en deze keer krijg ik bij het verkeersbord 16% helling bijna een hartstilstand! Deze keer moeten we omhoog! Ik begin de beklimming in de 2e versnelling en zie de snelheid op de Garmin GPS langzaam terug lopen. 32, 31, 29 en dan 26. Hij trekt het niet, giert er door mijn hoofd. Op een iets vlakker stukje schakel ik terug naar de eerste versnelling waarna de camper als een haas verder de heuvel op rent. Ik laat deze ervaring rustig inzakken en kom tot de conclusie dat ik me geen zorgen hoef te maken in de bergen. Maar of mijn achterliggers blij zijn met die oude camper die met 20 Km per uur de berg op gaat weet ik niet.
Nog voor dat deze gedachten uit mijn zieke geest zijn vervlogen staar ik naar een verkeersbord in de verte met de boodschap: 25% daling! 25%? Dat is bijna recht naar beneden! Door het verwerken van deze data rijd ik de parkeerplaats voor het uitzichtpunt stijl voorbij. De meer dan tien auto’s achter ons maken het ook niet meer mogelijk om te keren dus gaan we maar door. Eerst in de 2de versnelling naar beneden maar al snel moet ik toch naar de 1ste versnelling om mijn remmen niet te verbranden. 25% is toch wel een heel uitzonderlijke heuvel die we niet vaak zullen tegenkomen.
Angst is een slechte raadgever en ik moet mezelf dwingen om het van me af te zetten. Met elke dag, elk uur en elke minuut krijg ik meer vertrouwen in de oude camper die nu ons tijdelijke huis is. Het enige probleem is die verdomde douche die we niet aan boord hebben en ook nooit zullen krijgen!

Bij aankomst bij de “The Green Tree Inn” blijkt dat ook hier in Brompton het hele dorp is uitgelopen voor het feest. Er is in Engeland geen Pinksteren en dat is opgelost door een “Bank Holiday” in te voeren. En in de UK kunnen ze een feestje vieren. Er is maar weinig plaats over op de parkeerplaats maar toch weet ik de camper zo te parkeren dat we een comfortabele plek hebben om de nacht door te brengen.
Ik ben onder het genot van een pint cider een toeschouwer van de plaatselijke sport “Coin Tossing”. Een soort Jeu de Boules voor boeren. Twee spelers met ieder twee ringen van wel twee en een halve kilo per stuk moeten die ringen zo dicht mogelijk bij, of om, een stalen pin zien te gooien. De afstand van een meter of acht lijkt overbrugbaar maar zoals bij veel van die lokale sporten ziet het er gemakkelijk uit maar het is heel moeilijk. Ik sla de uitnodiging om het te proberen maar af en concentreer me op de heerlijke cider.
De plaatselijke kampioen slacht de tegenstanders, onder een luid gejuich van de dorpelingen, één voor één af. Ik trek me stilletjes terug want ik wil niet dat de kostenpost ontspanning hoger uitvalt dan de post brandstof! Lyka heeft de ondertussen de “Magners Cider” uit de koelkast gehaald en geniet van elke slok. Het is hier goed vertoeven. Dat Brit Stops is zeker positief!

Nog een biertje om te ontspannen en ik sla maar aan het koken! Pepper steak, een veredelde biefstuk tartaar, met sla en gebakken aardappelen. Voor een moment vergeten we de douche. Voor een moment genieten we samen alleen van het eten.
Ondertussen zijn alle spelers en toeschouwers vertrokken en staan we alleen op de stille parkeerplaats. Internet blijkt ook hier niet voorhanden. Hoewel ik wel een goede verbinding heb om mijn KPN-Europa bundel te gebruiken. Met behulp van het internet en het ACSI boek zoek ik een camping op de route naar het noorden. Met een douche en een wasmachine!
Zodra ik er een heb gevonden klinkt er gejuich in de camper! Het is half tien en na een “wee brah whisky”, we zijn tenslotte op weg naar Schotland, en drie afleveringen van “The Big Bang Theory” klimmen we in ons nestje boven de cabine. Het was weer een mooie dag. Ik moet alleen mijn camera meer gebruiken! Ik moet daar nog aan wennen. Wat vroeger mijn oog naar de buitenwereld was heeft drie jaar haast ongebruikt in een kast gelegen.

Engeland: Een pas op de plaats

Holmpton (parkeerplaats George & Dragon)

Na een redelijke nacht slaap, het matras is wat aan de dunne kant en het bed is net iets te kort, sta ik om half zes alweer onder aan de ladder die naar de slaapplaats in de alkoof boven de cabine leid. Zes en een half uur slaap is volgens mijn bioritme voldoende. Mijn kleine vrouwke ronkt boven mijn hoofd rustig verder terwijl ik mijn eerste kop koffie van de ochtend maak.
De gordijnen aan de vrije zijde gaan open en ik kijk naar een groene haag en wat bomen. Wat is het heerlijk rustig hier! Met mijn telefoon in de ene hand en de kop koffie in de andere loop ik op mijn flip-flops en geheel in jogging en fleece naar de “George & Dragon” en zak neer op een houten bankje voor de pub. Met het internet is het gisterenavond niet gelukt. Ook mijn telefoon laat het in deze afgelegen hoek van Engeland afweten. Ik heb voor € 5,00 200Mb data gekocht bij KPN-Telecom voor gebruik in het buitenland maar het laat zich aanzien dat het weggegooid geld is.
Een tweede kop koffie in de camper en de radio gaat aan. DAB+ digitale radio moet de nieuwe standaard worden. De middengolf (AM) waar we vroeger de piratenstations op konden ontvangen is al zo goed als dood. De FM wordt de volgende die in naam van de vooruitgang een stille dood gaat sterven. Gelukkig zijn ze in het Verenigd Koninkrijk al een stuk verder dan in Nederland. Na de overvloed van TV en radio stations op DVB-T verschijnen er ook tientallen op de op DAB+ digitale radio.
In een laatste wanhoopspoging probeer ik nog een keer het internet op mijn mobiele telefoon en de twee stipjes met 3G erachter brengen mijn telefoon en het internet tot leven. Emails komen op de telefoon binnen en zodra ik mijn MacBook via de kabel aan de iPhone koppel komen ook mijn email programma en Safari Browser tot leven. Foto’s worden opgeladen naar Picasa en mijn eerste verhaal wordt met een paar hobbels naar mijn weblog geladen. In de alkoof is het nog stil! Een derde kop koffie en met een brede glimlach op mijn gezicht bekijk ik het resultaat.
“Engeland: Weer onderweg” staat er boven het verhaal. Maar het is meer dan een verhaal, het is de weg terug naar mijn geliefde levensstijl. De weg terug naar de namiddagen met vreemden die allemaal wat over hun reizen te vertellen hebben. Het werken met alle programma’s die ik zo lang niet heb gebruikt valt me moeilijk. Steeds onderbreek ik mijn werk om diep na te denken hoe ik dat vroeger ook alweer deed. In welke volgorde en met welke combinatie van verschillende toetsen. Maar ik geniet van elke seconde! Het resultaat wordt hopelijk weer veel gelezen.
De iPad ligt weer aan de lader, de radio staat aan en ook mijn MacBook wordt opgeladen. Veel stroom komt er nog niet binnen van het zonnepaneel maar ik wil de grens gaan opzoeken van het gebruik. De gele lampjes op het paneel van de camper zeggen me niet zoveel. 12.4V en 1,2A zijn de cijfers waar ik om 08:45 naar kijk, het lachebekje lacht me nog steeds toe. Ik leg de lat nu bij 12.0V en hoop dat dat niet te laag is!
Zodra Lyka wakker is gaan we aan het ontbijt, volkoren beschuiten met kaas en een zachtgekookt ei dat later toch te hard blijkt. De volgende keer beter. De rustdag blijkt toch moeilijker voor me dan ik had verwacht. Wanneer ik het binnen in de camper niet meer houden werp ik een blik op mijn kleine Garmin 400t en besluit een korte wandeling te gaan maken.

Holmpton is een liefelijk klein dorp waar het elke dag van de week zondag lijkt. De kerk is wegens gevaar gesloten, een storm heeft het dak verzwakt, maar een klein monument voor het kerkhek is wel de moeite waard. Het monument verteld het verhaal van een bemanning van een Avro Manchester bommenwerper, een vliegtuig van een slecht ontwerp die de kust van Engeland niet eens haalde op weg naar Hamburg in Duitsland. Zeven jonge mannen waarvan de oudste slechts 26 en de jongste 19 gaven hun leven voor onze vrijheid die nu opnieuw wordt aangevallen. Van de jongens zelf is er helemaal niets terug gevonden! De “Avro Manchester” bommenwerper was volgeladen met bommen toen ze in een veld naast Holmpton neerstortte.
Aan de Noordzeekust kijk ik naar de grootste nachtmerrie die ons in Nederland ook kan overkomen. Tientallen enorme achterhaalde windmolens draaien langzaam rond om elektriciteit op te wekken die nooit de kosten van de bouw en onderhoud zal dekken.
Een kort gesprek met een lokale man die zijn twee jachthonden aan het uitlaten is verteld me dat het nog veel erger had kunnen zijn! De dorpsraad van Holmpton heeft gelukkig kunnen voorkomen dat ze ook in de velden rond Holmpton zijn geplaatst. De mensen hier is gratis elektriciteit beloofd maar de prijs die ze moesten betalen was veel te hoog! Deze horizonvervuiling heeft de landelijke omgeving voor tientallen jaren verpest en de eerste gratis elektriciteit moeten ze nog krijgen!
Na de wandeling van bijna een uur, inclusief de gesprekken, vallen we aan op de pan tomatensoep met ballen! Gewoon simpel een pan watersoep uit een pakje met een doosje soepballetjes uit de vriezer. Niet dat wij een vriezer hebben maar de koelbox doet nog steeds goed zijn werk! Een paar boterhammen en een schaaltje chocolade vla maken de lunch compleet.

De wandeling in de frisse lucht gevolgd door de warme lunch heeft me rozig gemaakt en ik ga even op de bank liggen. Ja die bank! Dat blijkt een van de beste dingen in de camper. Meer een geluk dan slim verstand! Een langsbank zoals dat ding officieel heet is heerlijk om op te liggen, een dutje te doen of te lezen of tv te kijken. Mochten we ooit een andere camper kopen dan word het er zeker een met weer zo’n bank!

Na een kleine twee uur schiet ik wakker. Ik voel me een stuk beter. Een beker koude thee die de cola light moet vervangen en dan op zoek naar een nieuw doel om te wandelen. Ik wil naar buiten! We hebben geen stoeltjes bij ons, een opblaasbare bank wacht op ons in St Andrews, dus ik moet op een andere manier de frisse lucht tot me laten komen.
Op de computer zie ik dat Hompton ook is gezegend met een ondergrondse bunker uit de koude oorlog. Uit de tijd dat de gehele wereldbevolking onder de duim werd gehouden met de dreiging van een nucleaire holocaust. Ik heb geen intentie om naar binnen te gaan want jaren geleden heb ik er al eens een bezocht met Dean ten zuiden van St Andrews is Schotland. Het is heerlijk rustig en de frisse lucht doet me goed.

Bij de bunker aangekomen voel ik automatisch naar mijn Filofax en iPhone die beiden nog in de camper op tafel liggen. Al had ik naar binnen gewild ik heb geen cent op zak. Sterker nog, we zijn al vier dagen in Engeland en ik heb nog geen pin automaat gezien. Alles gaat hier met plastic! Supermarkt en de kroeg!
Na een kort gesprek met de vrouw in de receptie van de bunker ga ik weer op huis aan. Onderweg denk ik na over deze rustdag. Ik ben niet ècht een persoon van rustdagen. Ik ben liever buiten. De volgende keer, over een week of twee denk ik, ga ik gewoon alleen wandelen. Lyka is gelukkig om een hele dag te lezen en radio te luisteren. Ik ga liever met mijn camera op pad.

Voor het eten drinken we nog wat in de “George & Dragon”. Lyka heeft de smaak van de Strongbow Black Fruit te pakken en ik geniet van een cider waarvan het merk me onbekend is. De lokale mensen zijn vriendelijk en het is er goed vertoeven. Het enige oncomfortabele is dat alle deuren openstaan en dat de verwarming niet aan staat. Een frisse wind blaast door de bar. Waarschijnlijk om kosten te besparen want ik kan moeilijk geloven dat een pub als deze een boterham voor de uitbaters kan opleveren. Misschien wordt de pub wel gesponsord door de dorpsraad om zo toch nog enige leefbaarheid voor het dorp te behouden.
Veel van deze plattelandsdorpen in de UK zijn helemaal leeggelopen omdat er geen werk en geld op het platteland te vinden is. Wat de migranten in de steden hebben gevonden drijft de middenklasse naar het platteland. Landelijk wonen is een teken van rijkdom maar vermoord heel het dorpsleven.
Ik heb wel eens een documentaire op tv gezien over een dorp aan de zuidkust van Engeland dat doordeweeks helemaal leeg was en alleen in het weekend werd bevolkt door de beter gesitueerde uit Londen. Er was geen enkele winkel meer in het dorp en doordeweeks woonden er drie mensen in de spookstad van de rijken.
De korma kerrie van de laatste Hollandse schouderkarbonade met gebakken groenten en fusilli smaakt mij uitstekend. Lyka heeft er wat meer problemen mee. Ze zal toch moeten wennen aan het eten in de camper. Ik kan redelijk uit de weg met twee kleine gaspitten, twee pannen, een wok en een kleine koekenpan maar het blijft behelpen. Ondanks dat we veel vers kopen moeten we toch de voorraad die uit Nederland hebben meegenomen langzaam wegwerken. Het leefgedeelte van de camper ligt vol met etenswaren die in stilte wachten om te worden verorbert.
Een beetje tv (Paper Moon -1973), een rood wijntje en dan naar bed. Morgen gaan we op zoek naar een camping. We verlangen naar een warme douche.