Thailand: Watergooien

Pattaya (Doughy's GH (14)

Dat we vanochtend opgewekt uit bed komen is voor iedereen te begrijpen. Maar dat vandaag - ongeveer een week na de rest van Thailand - in Pattaya het Thais nieuwjaar wordt gevierd maakt deze vrijdag alleen nog maar leuker. Het feest is eigenlijk een enorme massa mensen die elkaar met water nat gooien. Vroeger had het wel meer symbolische achtergronden maar vandaag de dag is het - zoals zoveel van oorsprong religieuze feesten - uitgegroeid tot een toeristisch spektakel met als enig doel de kas zoveel mogelijk te spekken.
Vele jaren geleden is een burgemeester van Pattaya op het idee gekomen om Songkran een week later dan de rest van Thailand te vieren met in het achterhoofd dat de toeristen die het elders leuk hadden gevonden met honderdduizenden tegelijk naar Pattaya zouden komen om nog een weekend water te gooien. Het resultaat is helaas anders! Bijna iedereen die ik ken verlaat Pattaya voor een week met als gevolg uitgestorven straten overdag. Dat resultaat kan voor ons de pret niet drukken! Om half twee storten we ons in het feest en watergevecht!

Vijf uur - en alleen god weet hoeveel biertjes - later vallen we onze kamer weer binnen in afwachting van de bestelde pizza. Eten en slapen! Om negen uur sluiten we onze oogjes als een stel vermoeide kinderen na een dag op het strand! Nog drie mooie dagen in Thailand en we gaan naar Nederland. We kunnen het zelf haast nog niet geloven!

Thailand: Een gemist gesprek

Pattaya (Doughy's GH (14)

Na een reeks van droge dagen - mijn lichaam en geest waren echt aan wat alcohol vrije momenten toe - vond ik het gisteren weer gepast om een biertje te gaan drinken op mijn vertrouwde goedkope locatie. En ze smaakten me prima! Na zes flesjes was het tijd om weer terug te keren naar de kamer waar ik Lyka aantrof in opperste onzekerheid. Het verbaasde me ten zeerste en ik hoorde haar verhaal met open mond aan. Wat was er gebeurd?
Nadat ik was vertrokken was ze onder de douche gestapt met de muziek harder dan normaal. Geen Thai die daar over klaagt want zelf spelen ze muziek op elk moment van de dag luider dan een dove gek in een disco! Enige tijd later ontdekte ze dat ze een gemist gesprek op haar iPhone had. En dat gesprek was van de Nederlandse ambassade in Bangkok.
Ze was zo onzeker - na al die tijd wachten - dat ze niet durfde terug te bellen en wachtte totdat ik eindelijk weer terug kwam. Maar toen was het al te laat om te terug te bellen want  een antwoordapparaat vertelde me dat de ambassade al was gesloten. Met pijn in mijn buik bestelde ik pizza want ik had geen trek meer om er op uit te trekken om eten te gaan halen.
Tijdens de pizza keek ik met een half oog half naar de film “Kelly’s Heroes” , een klassieker uit het 2e wereldoorlog genre, en de andere helft van mijn gedachten was bij het telefoontje van de ambassade. Zou er dan toch een positief bericht zijn? Ik kon het haast niet geloven na die email van de IND die ik vorige week had ontvangen.
Natuurlijk heb ik de afgelopen nacht slecht geslapen maar ik ben ook scherp als ooit te voren. Het wachten tot 09:00 - zodat ik naar de ambassade kan bellen - duurt tergend langzaam. Maar er is ook een lichtpuntje. Ik heb deze ochtend een email ontvangen met het bericht dat er een brief van de IND bij me thuis is aangekomen. Helaas staat er niet in de mail wat de mededeling in die brief is! Dus daar zit ik ook over te zweten. Maar hoe langer ik erover nadenk des te meer ik er in begin te geloven dat het een positief advies is.
Met het bellen naar de ambassade kwamen we geen stap verder! We kregen de mededeling - omdat we geen doorkiesnummer hadden - dat  we moeten wachten tot we opnieuw gebeld worden. Ik heb nog wel even snel een email naar de ambassade gestuurd  en hoop dat ik daar sneller een antwoord op krijg. Ondertussen vraag ik me af of we nu toch maar onverhoopt naar Bangkok zullen afreizen. Gaan òf niet gaan? Dat is de 64.000 euro vraag!

We gaan dus!
Snel onder de douche, aankleden en een kwartier later scheuren we met zijn drieën - de motortaxipiloot, Lyka en ik - door het met water gooiende verkeer van Pattaya. Gelukkig blijven we - en de door een plastic tasje beschermde stapel benodigde documenten - redelijk droog, twee uur in door en door natte kleding in een geairconditioneerde bus zitten is geen pretje! Het geluk staat vandaag aan onze kant, we krijgen de laatste twee kaartjes voor de bus die op het punt staat om te vertrekken. We vallen neer op de stoelen achterin en kijken elkaar vragend aan. Wat zou er aan de hand zijn? Ik probeer de gebeurtenissen van gisteren en deze ochtend opnieuw te beredeneren en te ontleden. Ook vanuit een negatief oogpunt! Maar steeds kom ik weer op hetzelfde uit. Er moet door de IND een positief advies afgegeven zijn.
Het lezen van “Het spel van de engel” onderweg in de bus naar Bangkok wil maar niet lukken. Mijn gedachten zweven steeds weer van het beeldscherm van mijn Kobo ereader naar het gemiste telefoontje. De busreis verloopt voorspoedig en we zijn zelfs een uur te vroeg in Bangkok. Dat geeft niet want dan kunnen we bij de gouden bogen een burger eten. Zonder al teveel tegen elkaar te zeggen eet ik mijn burger en Lyka het nieuwste gerechtvan het fastfood restaurant, een kip kerrie met rijst. We eten met lange tanden want ècht trek hebben we niet.
Na het eten neem ik nog een koffie om de tijd te doden en de cafeïne de tijd te gunnen om mijn geest als een potlood te slijpen. Veel vroeger dan nodig nemen we bus 511 die ons langzaam in de koelte naar het begin van Sukhomvit road zal brengen. Een half uur later stappen we in de drukkende hitte van Bangkok weer de straat op. De gele bus verdwijnt in het drukke verkeer van de beginnende middagspits, een dikke zwarte wolk van onverbrande dieselgassen achter zich latend.
De wandeling naar de ambassade maakt ons meer optimistisch dan we waren. De onzekerheid glijd met elke stap van ons af en maakt plaats voor de euforie van een overwinning. Twintig lange minuten moeten we wachten. Op het toilet van de ambassade controleer ik of het gratis internet in de wachtruimte nog werkt. En ja hoor, het werkt! Met trillende handen open ik de email app op mijn witte iPhone.
‘U heeft 19 nieuwe emails!’, verschijnt er op de scherm.
Terwijl de nieuwe emails nog laden ben ik tegelijkertijd de onbelangrijke aan het wissen. En daar verschijnt de mail waar we op wachten!

BAN-VISA heeft geantwoord: ‘Geachte heer Kuijntjes, De goedkeuring vanuit IND is ontvangen. Betrokkene kan van maandag – donderdag tussen 14.00-15.00 uur naar de ambassade komen.’

Ik trek mijn broek op, was mijn handen en loop met twee duimen omhoog en een lach van oor tot oor weer naar buiten waar Lyka me verbaasd aankijkt.
‘Ik heb MVV?’, vraagt ze met wijd open ogen.
‘Ja, ik heb net de email gelezen. Het is gelukt! We zijn er door! We kunnen nu eindelijk samen een toekomst in Nederland gaan opbouwen.’
Spontaan zingen we samen, als voetbalsupporters in het stadion: “We gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland toe!”
De overige mensen die zitten te wachten werpen ons vreemde blikken toe maar beginnen toch te glimlachen wanneer ze onze vreugde herkennen. Ik wijs naar Lyka’s nagels aan haar vingers en tenen, ze zijn nog steeds in de kleuren van de Nederlandse vlag gelakt. Door de snelheid en verwarring van ons plotselinge vertrek naar Bangkok heeft ze dat helemaal over het hoofd gezien.
Binnen in de ambassade aan het loket wordt het nog beter! De laatste virtuele hindernis wordt ook nog weggenomen. We kunnen met 100% zekerheid Lyka’s paspoort maandag weer ophalen. En dinsdag vertrekken we dus om 09:30 met het Russische Aeroflot vanuit Bangkok - via Moskou - naar Amsterdam en dan met de trein verder naar Zaltbommel waar we omstreeks 02:00 in de ochtend over de drempel van ons huis stappen.

Maar zover is het nog niet! We gaan morgen eerst nog water gooien en feest vieren!

Thailand: Bezoekers in het afgelopen jaar

Pattaya (Doughy's GH (14)

Nu 17 april officieel de peildatum voor het aantal bezoekers van “Travels and Troubles” is geworden is het vanaf vandaag ook een mooie datum om nog eens terug te kijken naar het afgelopen jaar in “Travels and Troubles”.

Vorig jaar stond de teller rond de 135.000 pagina’s bezocht en vandaag staat de teller op bijna 177.000 bezoekers uit 111 verschillende landen. Ik heb sinds ik ben begonnen met deze weblog in totaal 1303 artikelen geplaatst! Dat is gebeurt in 2249 dagen, dus ruim een verhaal in elke twee dagen! En dat is iets waar ik heel trots op ben en waar ik jullie als bezoekers voor wil bedanken! 42.000 bezoekers in één jaar is een ongelofelijk aantal, een groei van 7.000 oftewel 20%. Dat zijn cijfers waar elk bedrijf trots op zou zijn! Maar ik wil natuurlijk meer! Ik zou graag zien dat de 1.000 bezoekers per week zouden worden gehaald. En daarvoor heb ik nog wel wat plannen.

Maar helaas komt er zoals altijd maar weinig van mijn plannen terecht omdat ik altijd wel weer wat anders te doen heb en, in het afgelopen jaar in het bijzonder, af en toe de depressies weer toeslaan.

Het was een mooi maar ook een heel vreemd jaar! Natuurlijk was onze trouwdag een hoogtepunt, maar ook de reis naar Korea is er een om nooit te vergeten. Onze keuze om voor Lyka de weg naar een Nederlandse verblijfsvergunning in te slaan kan een verkeerde blijken te zijn geweest.
De eerste twee maanden van 2013 in Bangkok voor de cursus bij “Nederlands leren in Bangkok”  waren de prettigste van dit jaar. Het was zelfs leuk om twee maanden ondergedompeld te zijn in deze bruisende metropool. We waren samen heel erg blij toen we op 20 februari te horen kregen dat Lyka voor het examen was geslaagd en dat we nu ook voor haar het MVV-visum konden aanvragen.
Het is ondertussen dag 56 van het lange wachten. Gelukkig hebben we een bericht van onze behandelaar bij de IND ontvangen dat we op korte termijn geen beslissing hoeven te verwachten.
Dat is jammer want we waren graag op onze huwelijksdag naar Nederland gevlogen om deze bijzondere koninginnedag te vieren. De wisseling van de vorst der Nederlanden is niet een alledaagse gebeurtenis.
Het grote voordeel is nu dat we nu weten waar we aan toe zijn en ons vertrek naar Nederland is naar 8 juni verplaatst. Mochten we onverwacht toch eerder de beslissing van de IND horen, dan vliegen we zo snel als mogelijk naar Nederland. Om eerlijk te zijn krijgen we nu wel een beetje genoeg van Azië, de temperaturen en de luchtvochtigheid lopen te hoog op om het aangenaam te laten zijn en ondertussen is de regentijd aangebroken.
Ook aan mijn drie boeken wordt er - mede door de onzekerheid van de MVV aanvraag en de bijbehorende depressies - weinig gewerkt. Mijn hoofd staat er gewoon niet naar.
‘Kijk maar eens naar mijn verhalen op “Travels and Troubles”?’
Zestien verhalen in de afgelopen drie maanden is niet echt productief te noemen. Gelukkig lijkt er verandering in te komen en krijg ik ‘s morgens weer zin om een paar uur te schrijven, dus er is nog hoop!

Alle lezers van “Travels and Troubles” hartelijk bedankt voor het bezoeken van de website en ik hoop dat de teller volgend jaar op 17 april op 229.000 staat. 1.000 bezoekers per week moet mogelijk zijn! Al lijkt het wel een erg hoog getal.
Deel op Facebook mijn verhalen zoveel mogelijk en raad “Travels and Troubles” aan een iedereen aan?

Proost! Op de volgende 52.000 bezoekers!

Thailand: De Gordiaanse knoop is doorgehakt!

Pattaya (Doughy's GH (14)

In de voetsporen van Alexander de Grote, meer dan 2000 jaar geleden, heb ik de Gordiaanse knoop van de MVV visum aanvraag doorgehakt. Na het onding van alle kanten te hebben bekeken en al onze mogelijkheden tegen elkaar te hebben afgewogen heb ik de knoop met één klap van mijn virtuele zwaard doormidden geslagen. Er zit uiteindelijk niets anders op dan te wachten en te proberen ons geen zorgen te maken!
Gisteren heb ik een antwoord op mijn email ontvangen van de IND waar ik enige hoop uit kan putten. Onze aanvraag is nog in behandeling en ze wachten op “aanvullende informatie van ketenpartners”, wat dat ook mag betekenen.
Voor ons zijn in ieder geval de regenbuien voor de zon weggeschoven omdat we nu definitief weten dat we niet op 23 april naar Nederland zullen vliegen. En dat vinden we heel erg jammer! Toen we begin december 2012 besloten om de “inburgeringscursus buitenland” met het bijbehorende examen te gaan konden we onmogelijk weten dat het zo zwaar zou gaan worden. We wisten dat de oorspronkelijke vertrekdatum van 27 februari onmogelijk onze vertrekdatum zou worden, maar toen we samen op 20 februari samen met het diploma en de aanvraag voor het MVV visum voor de Nederlandse ambassade in Bangkok stonden hadden we nooit verwacht dat het zo lang zou gaan duren. Mede omdat Lyka in Kuala Lumpur al binnen drie dagen een visum voor twee jaar voor de Schengenlanden had.
23 april, onze huwelijksdag, leek de ideale dag om onze start in Nederland te maken. Zeker toe er later nog bekend werd dat het een heel bijzondere koninginnedag zou gaan worden. Ook bij Lyka is de teleurstelling groot want het in het oranje gehulde Zaltbommel op koninginnedag staat in haar geheugen gegrift!
Het is vandaag het Thais nieuwjaar, en dat feest duurt hier drie dagen en in Pattaya zelfs tien dagen. Na al die bezoeken aan Thailand kan ik het nog steeds niet bevatten dat de lokale toeristenindustrie nieuwjaar een week later viert dan in de rest van het land. Het zou toch ook ondenkbaar zijn dat Utrecht nieuwjaar op 8 januari viert?
‘Sabaidee Phimai’, klinkt uit miljoenen kelen in het hele koninkrijk.
Er wordt symbolisch met water gesprenkeld als ritueel om de zonden, slechte gedachten en ervaringen in het afgelopen jaar van je af te wassen. Die symboliek past op haar manier in het bijzonder wel bij ons. Na de email van de medewerkster van de IND is de loodzware last, die onzekerheid heet, van me af gevallen. De afgelopen twee nachten heb ik weer prima geslapen zonder te zijn overvallen door de meest vreemde nachtmerries. In de email is me ook uitgelegd dat het nog wel meer dan een week nadat de beslissing bekend is geworden kan duren voordat je ook werkelijk naar de ambassade kan om de fel begeerde sticker op te halen. Wettelijk gezien moet de IND ons op of voor 20 mei de beslissing mededelen.

Songkran in Pattaya (Thailand 2003)

Volgende week, wanneer het gesprenkelde water van de Songkran weer naar de zee is gestroomd en het verkeer weer normaal en niet meer dodelijk is, ga ik naar de luchthaven van Bangkok om onze tickets voor de tweede keer te verzetten. De nieuwe streefdatum wordt nu 8 juni! Da’s nog een hele tijd, maar nu we de rust hebben hervonden en weten waar we aan toe zijn kunnen we nog bijna twee maanden langer van het mooie Thailand genieten. We hoeven nu niet meer te wachten en op stand-by te staan. We gooien onze zakken weer op de rug en trekken het binnenland in. Op zoek naar avontuur, cultuur, lekker eten en natuurlijk een koude beer Leo als metgezel om de zon boven de Thaise rijstvelden, met een van de duizenden tempels op de achtergrond, te zien ondergaan.

Een tempel aan het water (Sukhothai 1999)

En mocht er onverwachts toch een beslissing vallen dan kijken we of we met zo weinig mogelijk kosten zo snel als mogelijk naar Nederland kunnen komen. We wachten maar af!

Thailand: Het “Laat het ook maar zitten” gevoel!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Dag 50 van het lange wachten.

Dromen, de vreemdste dromen afgewisseld met slapeloze momenten maken de zware nachten. Het onmenselijke gevoel van eindeloos en uitzichtloos wachten. Wachten op een bericht dat zo belangrijk is dat het de rest van je leven zal bepalen. En het draait ook nog eens om geld, het steeds wijzigen van onze tickets zal telkens weer € 400,- kosten en dat maakt ons niet gelukkig, ondanks dat het onze eigen keuze was. We kunnen dat geld beter voor andere zaken gebruiken.
Clowns met witte gezichten in rode, met gele sterren bezaaide overalls, en mannen met enorme zwarte hoeden met nog bredere randen achtervolgen ons in een labyrint zonder uitgang. Een doolhof dat we niet kunnen ontvluchten. Hand in hand, met een kleine heftig heen en weer slingerende rugzak op de rug, rennen we tussen de steeds nauwer wordende groene hagen door, we lijken gedoemd. Nederland heeft ons verraden!
Ik zit alleen op een rots terwijl de zware golven, in een wolk van wit schuim, op het zwarte gesteente kapot slaan. In de verte zie ik mijn vrouw op een klein eiland zitten, omsingeld door haaien. Ze zwaait dat ik naar haar toe moet komen. Met twijfel kijk ik naar de driehoekige rugvinnen die als messen door het helder blauwe water snijden. Er is twijfel, veel twijfel. Een moment later duik ik in de zee, ik open mijn ogen en de haaien zijn verdwenen. Het was de angst om te vechten die de haaien in mijn hoofd projecteerde. Vechten en overleven is de enige mogelijkheid!

Het vechten tegen een onzichtbare vijand is al moeilijk genoeg! Open je vizier en spreek met oprechte taal wat de toekomst voor ons zal brengen? Verschuil je niet achter smoesjes en lege woorden!

Een leeg antwoord is niet voldoende, en toch kunnen onze medemensen die over het geluk van een ander moeten beslissen gerust slapen, die ambtenaren dienen eerlijk en oprecht zijn. Die moeten hun hart laten spreken en zich niet verschuilen achter rechte zwarte lijnen en harde cijfers. Die mensen die geen hekel hebben aan de vluchtelingen, maar die er wel over beslissen. Die mensen die niet begrijpen hoe moeilijk wij het hebben en hoe onmenselijk dat wachten in onzekerheid is. Toch moeten we vechten voor ons recht en onze vrijheid want anders is alles waar onze voorouders voor hebben geleefd verloren!
Een ventilator zwaait de koele avondlucht langs mijn lichaam, het voelt aan als het bloed van Jezus dat aan het kruis langs zijn lichaam stroomt. Ik staar in de nacht en overpeins onze mogelijkheden. Om enkele tellen later tot de conclusie te komen dat er niets anders opzit om te wachten. Wachten is verloren tijd! Wachten op een ander is gestolen tijd!
De dood is altijd dichterbij dan we willen geloven, maar de dood is onafscheidelijk verbonden met het leven, vergeet dat dat nooit!

Voor een moment spookt er door mijn hoofd: ‘Laat het ook maar zitten!’

Maar weglopen voor de hindernissen op weg naar je zekere dood is de gemakkelijkste oplossing! En laat ik nu niet iemand zijn die die oplossing graag kiest.

Wachten in een busstation (Zuid-Korea 2007)

Thailand: Let it Be

Pattaya (Doughy's GH (14)

We maken onze dagen steeds korter maar het wachten duurt steeds langer. Elke avond liggen we al voor tien uur op bed om maar niet na te hoeven denken en te vrezen over wat er allemaal bij de MVV-aanvraag mis kan gaan.
In de koelte van de aircon die op 27 graden staat, buiten is het nog ruim boven de dertig graden, probeer ik “Het spel van de engel” te lezen. Het vervolg op “De schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafón. Het gaat moeizaam. Steeds dwalen mijn gedachten weer af naar de aanvraag voor het MVV-visum. Het is tenslotte al 43 dagen geleden dat we de aanvraag op de ambassade in Bangkok hebben ingediend. Voor een tweede, en soms zelfs voor een derde keer begin ik weer boven aan de pagina terwijl Lyka zorgeloos een spelletje op de iPad speelt.
Was ik vroeger, toen ik haar leeftijd had, ook zo zorgeloos? Ik denk het van wel! Ik daal af in de catacomben van mijn geheugen waar mijn diepste geheimen en mooie herinneringen liggen opgestapeld. Heerlijke vakanties en een aaneenschakeling van plezierige dagen en jaren. Wat heeft dertig jaar, een kleine 11.000 keer opstaan in de ochtend, mij als persoon dan veel veranderd. Elke drempel ziet er nu uit als een onneembare berg waarbij de Mount Everest maar een dreumes lijkt. Fut- en energieloos ga ik elke confrontatie en uitdaging uit de weg. Ik kom haast niet meer buiten en schuw de omgang met andere mensen. Het liefst zou ik dit hele proces alleen en eenzaam afwachten in een donkere ruimte! Of beter nog, één slaappil waarna ik ontwaak om de uitkomst in ontvangst te nemen.
Om half zeven sta ik alweer naast mijn bed, de eerste zonnestralen werpen lange zachte strepen door de kamer als op een aquarel die nog nat is. Lyka slaapt als een os terwijl ik het water voor de eerste beker instant koffie op temperatuur breng. Mijn eerste gedachten gaan naar de MVV-aanvraag en of het allemaal wel is aangekomen en dat er niets is misgegaan.
Sinds maandag schuif ik het telefoontje naar de IND in Amsterdam voor me uit. Ik wil het wel maar ik durf het niet. Er hangt zoveel vanaf en ik weet niet of ik nog meer slecht nieuws kan verwerken. Dit hele gedoe met die visa voor Nederland heeft me veranderd in een doemdenker. Ik was altijd de geboren optimist die in alle moeilijke en donkere situaties een uitweg en het licht aan het einde van de tunnel zag. Ik kan met zekerheid zeggen dat ik een ander mens ben geworden en ik kan alleen maar hopen dat de oude Jielus weer terug komt nadat deze hele zaak aan een goed eind is gekomen.
De adviezen die je krijgt op de fora van www.buitenlandsepartner.nl helpen wel maar helaas beginnen ze te vaak met: ‘Ik denk’ en ‘Ik heb ergens gelezen!’ Daar schieten we dus maar weinig mee op. Maar een bericht van gisteren heeft me aan het denken gezet. Er was iets misgegaan bij de IND en daarom was de aanvraag niet in behandeling genomen. Ze kwamen daar pas achter toen de referent ging informeren waarom het allemaal zolang duurde.
Dat zal bij ons toch niet gebeuren? Ik weet dat ik zelf een korte tijd heb ingecalculeerd voor de verwerking van de aanvraag. Maar twee maanden zou toch voldoende moeten zijn? Er is een felle tweestrijd gaande in mijn onderbewustzijn. Moet ik nu bellen naar de IND of moet ik nog maar een paar dagen afwachten?
Terwijl uit de luidsprekers van mijn laptop de woorden klinken:

‘When I find myself in times of trouble,

Mother Mary comes to me,

Speaking words of wisdom, Let it be.

And in the hour of darkness,

She is standing right in front of me,

Speaking words of wisdom, Let it be.

Stuit ik op mijn harde schijf op een foto waar ik me het bestaan niet van kon herinneren.

De vergeelde trouwfoto van mijn grootouders

Hoe lang zou het wel niet geleden zijn dat ik deze foto heb gescand? Voor een moment sluit ik mijn ogen en zie mijn grootmoeder, die me zo vaak goede raad heeft gegeven, in levende lijve voor me staan.
Ze kijkt me breed lachend aan en zegt: ‘Bel ze nou maar, dan weet je waar je aan toe bent en dan heb je tenminste rust in je lijf!’
Ik kijk nog eens goed naar de foto en het lijkt dat ze beiden een glimlach op hun mond krijgen. Ik voel een traan opwellen en krijg een brok in mijn keel. Die twee oudjes zijn alweer ruim vijftien jaar samen in een betere wereld. Die trouwfoto uit 1941, een oorlog die niemand kon voorkomen. En toch staan daar twee, van geluk en liefde, glunderende jonge mensen. Trouwen in de oorlog is niet de beste start die je je kan voorstellen! Maar mijn grootmoeder was er een van aanpakken en doorzetten. Daar moet ik een voorbeeld aan nemen en niet bij de pakken neer gaan zitten!
Ik start Skype op en nog geen minuut later luister ik naar de computer van de IND: ‘Het volgende gesprek kost vijftien eurocent per minuut. Houd u alvast het V-nummer bij de hand dan kunnen wij u sneller van dienst zijn. Al onze medewerkers zijn in gesprek. De geschatte wachttijd bedraagt ongeveer vijf minuten.’
De vijf minuten worden er bijna acht, voor mij lijken het wel acht lange uren, alsof ik een hele werkdag op de verbinding met de medewerkster van de IND heb zitten wachten.
‘Waar kan ik u mee van dienst zijn?’ zegt een vriendelijke vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
Nadat ik alle relevante gegevens over de aanvrager heb doorgeven krijg ik te horen dat de aanvraag in behandeling is genomen en dat er verder geen bijzonderheden vermeld staan. Lyka is ondertussen naast me komen staan en legt zonder een woord te zeggen nerveus, en tegelijk ondersteunend, haar kleine bruine hand op mijn schouder. Ze voelt waar het over gaat en nu ze Nederlands begrijpt weet ze ook waar het gesprek over gaat. De verbinding wordt verbroken en we kijken elkaar met grote vragende ogen aan. Er welt opnieuw een traan, het is voor ons beiden een emotioneel moment.
‘De aanvraag is in behandeling genomen, tot nu toe gaat alles naar wens!’
Terwijl Lyka een vreugdedansje door de kamer maakt voel ik een loden deken, als bij het nemen van een röntgenfoto, van me afglijden. Ik neem nog maar een koffie en kijk nog eens naar die foto van ruim zeventig jaar geleden.
‘Bedankt ma, het was weer een goed advies! Doe de groeten aan pa?’

Thailand: De drie gegeven weken zijn eindelijk om!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Het is alweer dag 41 van het lange wachten. Ik kan niets meer, ik wil niets meer en ik voel niets meer. Ik heb me nog nooit in mijn leven zo uitgeblust en zonder energie gevoeld!
Na de tien dagen waarin ik zoveel mogelijk bewijsmateriaal heb verzameld voor onze goede bedoelingen is nu alles bij de IND. Ik wil iedereen die ons de helpende hand heeft toegestoken hartelijk bedanken voor alle moeite. Op momenten als deze weet je wie je vrienden zijn.
Er zijn geen concrete bewijzen of meldingen van de IND dat de documenten en betaling zijn aangekomen. Er is op geen enkele manier een bevestiging dat het allemaal goed gaat en dat de aanvraag ook daadwerkelijk in behandeling is genomen. Volgende week maandag, dag 47 van het lange wachten, zal ik eens contact opnemen met de IND in Amsterdam (€ 0,15 per minuut).
In deze moderne tijd met al zijn informatica - mobiel internet en een telefoon die duizenden malen krachtiger is dan mijn eerste computer - is dat toch moeilijk te geloven? Lopen we in Nederland zo ver achter of is dit een direct voortvloeisel van het ontmoedigingsbeleid. Volgens een Vlaamse kennis - waarmee ik een biertje aan de bar dronk - gaat het in België wel anders. Daar kun je met de tegenhanger van het Nederlandse V-nummer online kijken wat de vorderingen van je aanvraag zijn.
Zelf zitten Lyka en ik gevangen in het lange wachten. De stress is vanzelfsprekend veel minder dan vorige week. Maar toch! Onderin mijn bewustzijn smeult er onzekerheid als een veenbrand op een zomerse avond. Geloof en hoop wisselen elkaar af. Het enige wat me nu nog dwars zit is de mededeling dat de streefdatum voor de uitslag 24 april is terwijl we op 23 april - onze huwelijksdag - een ticket naar Nederland hebben. De ambassade in Bangkok heeft ook nog enkele dagen voor de verwerking nodig. Voor mezelf ben ik er al uit! Wanneer we op 16 april nog geen bericht hebben dan moet ik naar Bangkok om de tickets te veranderen.
Moet ik de vertrekdatum opnieuw verplaatsen?, galmt het onafgebroken door mijn hoofd.
Afgezien van de kosten komt er ook nog eens bij dat we allebei naar Nederland en onze familie en vrienden verlangen. Hoewel in Nederland een andere aanvraag voor een verblijfsvergunning op ons wacht wille we hier toch zo snel mogelijk weg.
Het weer mag dan niet al te best zijn in Nederland maar de extra maand hier is ook geen pretje! Het kwik kruipt elke dag een beetje hoger en de lokale Thaise bevolking begint nu ook te klagen. ‘s Middags zijn de straten van Pattaya uitgestorven. Het wordt nu ècht warm. Meer dan 36 graden in de schaduw, dus daar kan je nog wel wat graden bijdoen wanneer je onder de brandende zon loopt. De verwachtte hittegolf met temperaturen van boven de veertig graden is ook geen prettig vooruitzicht!
Veel vocht tot je nemen - en daarmee bedoel ik geen bier - is belangrijk. Het enige probleem voor mij is dat ik weinig of geen trek meer in eten heb bij deze temperaturen. Ik moet tegen elke hap vechten om die naar binnen te krijgen. Het resultaat is een bijzonder onaangename semi diarree die je je nog slechter laat voelen. Ik voel me slap en breng de heetste momenten van de dag door met mijn KOBO ereader in de relatieve koelte van de airconditioning. 27 graden Celsius is hier in Thailand koel!
Al voor acht uur ‘s morgens bezoek ik de 7-11 om de belangrijkste dranken en etenswaren voor de dag te halen. Frisdranken en magnetronmaaltijden. We zijn namelijk aan het sparen! We gunnen ons zelf een keer in de week een extraatje maar voor de rest hangen we maar wat op de kamer.
De trip naar Koh Chang hebben we maar uit ons hoofd gezet want je kan wel aan het strand liggen maar de temperaturen zijn daar net zo hoog. We zouden er door de onafgebroken spanning over het visum toch geen enkel plezier aan beleven.
Tijdens een korte wandeling de afgelopen week schoot ik onderweg dit plaatje met mijn iPhone.

Gevallen Thaise engel

Ik ga weer lezen! Volgende week dinsdag hoop ik meer te kunnen melden.

Thailand: Dag 34 van het lange wachten

Pattaya (Doughy's GH (14)

Slapeloze nachten, hartkloppingen, een opkomende maagzweer en een bloedsuikerspiegel als een achtbaan! Dat is het resultaat van 34 dagen wachten op de acceptatie van de aanvraag voor een MVV-visum. Het wachten op de uitslag zal nog veel meer stress met zich mee brengen. 

Het eten smaakt ons niet meer, ik heb problemen met het concentreren zodat van lezen ook weinig meer terecht komt en het vakantiegevoel is - ondanks de 30 graden en een stralende zon - ver te zoeken.

Onze relatie is gelukkig sterk genoeg om dit op te vangen hoewel ik regelmatig alleen uit de kamer ontsnap om ons beiden wat ruimte te geven en stoom af te blazen. Ik heb geen zin meer om te schrijven en vul de dagen met hangen. Gewoon hangen op bed of hangen aan de bar. Waar vakantie vroeger leuk was en je zo lang als mogelijk weg wilde blijven is het nu de omgekeerde wereld! We willen naar Nederland en wel zo snel mogelijk! De kauwgom heeft geen smaak meer en we willen hem zo snel als mogelijk uitspuwen. 

Maar de finish is in zicht en we hebben zoveel werk verzet in de afgelopen week dat opgeven geen optie meer is. Het woord “ontmoedigingsbeleid” heeft voor mij in de afgelopen vijf weken een heel nieuwe dimensie gekregen.

‘Maar hoe ver zijn we nu eigenlijk?’

Ik heb het even nageteld en de IND vraagt 15 verschillende documenten en/of groepen van samengestelde documenten. Op dit moment bevat het dossier dat we naar de IND gaan sturen 116 pagina’s, bijna 700 gram aan papier dat moet worden gescand en nagekeken of ik wel voldoe aan de regels als referent voor de hereniging met mijn vrouw in Nederland. Dat is niet niets! Maar het zal wel nodig zijn want anders zouden ze er niet naar vragen. Er zijn nu nog twee documenten onderweg waarvan ik mag hopen dat ze op tijd, d.w.z. voor woensdagmiddag 16:00 arriveren op mijn woonadres.

Wanneer dit niet gebeurt zit ik met een levensgroot probleem want dan is het dossier niet compleet en kan de aanvraag onmiddellijk worden afgewezen, de andere optie is dat de aanvraag voor vier weken wordt opgeschort zodat ik de mogelijk krijg om de ontbrekende documenten alsnog aan te leveren in Almelo. Die beslissing ligt in de handen van de ambtenaar van de IND.

Woensdag a.s. Is het D-day min één. Woensdag moet het op de post of het compleet is of niet. Laten we hopen dat het niet allemaal voor niets is geweest! Ik hou jullie op de hoogte!

Thailand: Het is een treurige zondag

Pattaya (Doughy's GH (14)

Vandaag zou mijn grootmoeder, de vrouw die me heeft opgebracht en me veel wijze levenslessen heeft geleerd, 92 jaar zijn geworden. Helaas is ze na een kort ziekbed en na een leven van hard werken in oktober 1997 op 76 jarige leeftijd overleden. Mijn grootvader was drie jaar eerder, na een lang ziekbed, al naar een beter leven vertrokken. Het was een keerpunt in mijn eigen leven! Wanneer je zo intens veel van iemand houdt dan sterft er ook iets in jezelf.

Mijn geliefde grootouders in 1978

Dit keerpunt voor mij was dat ik nu met zekerheid kon inzien dat het het allemaal niet waard was. Dat het een kromme, door de maatschappij, in je hoofd geplante leugen was! Consumeren! De hele week kromliggen voor een nieuwe auto, een grotere tv en meer van die onzin. Klagen, klagen en klagen! Jawel, de mensen klaagden in 1997 ook al dat het allemaal duur, slecht en niet genoeg was.
Ik wilde maar een ding. Reizen!
Nadat ik mijn huis had verkocht, en mijn bankrekening gevuld was met de opbrengst, ben ik op reis gegaan. Eerst naar Australië om haar as naar haar jongste broer te brengen, later heb ik bijna heel Azië door gezworven op zoek naar de waarheid en de zin van het leven. Ondanks dat ik me verdiept heb in -  en verbonden voel met - de Oosterse godsdiensten en filosofieën heb ik dat tot op de dag vandaag niet kunnen vinden. Maar ik heb wel heel veel mensen gezien die niets hebben en toch gelukkig zijn. Kinderen die dammen op een zelfgemaakt dambord op een stuk karton en gekleurde kroonkurken als damschijven. Zoals de Lord Buddha zegt in een van zijn wijze lessen:

‘Als je niet blij bent met wat je hebt, hoe kan je dan blij zijn met meer?’

The character Fú 福 betekend "Good Fortune", "Geluk" (Lin Kai Tempel, Macau)

Afgelopen week was me bijna hetzelfde overkomen alleen niet door het toedoen van de zeis van magere Hein weggerukt maar door de enorme druk en stress die het aanvragen van een MVV-visum met zich meebrengt. Mijn vrouw was er - na een knallende ruzie - vandoor gegaan en ik was weer alleen. Dat deed me veel pijn, ook al zijn we pas twee en een half jaar samen en dat ze misschien nog niet zoveel voor me heeft gedaan.
Het verlaten worden is eigenlijk hetzelfde gevoel als dat er een dierbare naast je overlijd. Met als grootste verschil dat er nog steeds hoop is dat die is heengegaan misschien wel terugkomt. En dat maakt dit afscheid, dat niet absoluut is, misschien nog wel moeilijker.
Ik heb mijn best gedaan en ik heb alles gegeven wat er in mijn macht lag. Het was desondanks niet genoeg. Ik heb niet gefaald, integendeel, ik kan mezelf nog steeds recht in de ogen kijken!

Gelukkig is alles na een paar dagen weer goed gekomen en in ons nog zo jonge huwelijk hebben we de eerste hobbel met succes genomen. We zijn druk bezig met het bijeen vergaren van de enorme stapel documenten die de IND van je verwacht. We hebben alle hoop dat we op 23 april met een MVV-visum in het paspoort naar Nederland zullen vliegen!

Thailand: Rare jongens die Japanners!

Pattaya (Doughy's GH (14)

Het zijn rare jongens, die Japanners! Maar dit brood uit de supermarkt op elke hoek in Japan dat niets aan je verbeelding over laat wint wel een prijs!

Ik weet niet wat jullie er in zien maar voor mijn verpeste brein is het wel duidelijk!

Een fijn weekend!

Thailand: Dag 29 van het lange wachten

Pattaya (Doughy's GH (14)

Met nog zeven dagen te gaan begint de stapel documenten die door de IND zijn opgevraagd langzaam haar definitieve vorm aan te nemen! Maar het is vanzelfsprekend dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Er zitten nog drie onzekere gaten in deze eindeloze stroom documenten. Ik hoop deze drie voor D-day, 27 maart 2013, in mijn bezit te hebben maar de realiteit gebiedt me om uitstel voor de laatste documenten aan te vragen en ze na te sturen zodra ik ze in mijn bezit heb. Dit zal natuurlijk de beoordeling voor het MVV-visum vertragen en misschien zelfs een afwijzing opleveren!
Maar daar heb ik me al bij neergelegd. Mochten we onverhoopt na 23 april nog een keer voor een week of twee naar Thailand moeten vliegen dan is dat niet anders.

Wat er de afgelopen week tussen ons is gebeurd is een klassiek voorbeeld van wat het ruimtevaart instituut NASA “astronauten stress” noemt. Het is een bekend fenomeen en probleem wanneer twee mensen een te lange tijd op elkaars lip in een te kleine ruimte zitten. En die “astronauten stress” was de oorzaak van ons probleem!
En net zoals bij een vulkaanuitbarsting was de uitbarsting van onze frustraties zeer hevig waarna binnen enkele dagen de rust weer terugkeerde. Wij zijn er uit en het is weer zoals het voor de uitbarsting was.
We ontspannen ons weer en gaan samen op pad om leuke dingen te doen. Ik weet dat er diverse roddels rond gaan maar daar houden wij ons niet mee op! Wij weten samen de details en de waarheid.
Maar neem van mij aan dat het geen gemakkelijke weg is die je samen moet bewandelen om een tijdelijke verblijfsvergunning voor Nederland te bemachtigen. Je loopt van het kastje naar de muur en die muren zijn torenhoog. Hoe onredelijk het ook voor een ieder lijkt - de vergelijking met een politieke vluchteling is snel gemaakt - de IND volgt de door de politiek opgelegde richtlijnen. Daarom moet je nooit de IND aanspreken op de opgeworpen problemen maar je ongenoegen uiten bij de regerende politiek.

Gisteren zijn we lekker naar het strand geweest en hebben een prima dag samen doorgebracht. We gaan nu elke dag relaxen en laten de rest van de zeven dagen over ons heen komen. Die laatste drie documenten wordt hard aan gewerkt, laten we hopen dat ze op tijd arriveren!

Pattaya Beach

Ik hou jullie op de hoogte!

Thailand: Dag 26 van het lange wachten

Pattaya (Doughy's GH (14)

De in de afgelopen twee maanden opgebouwde stress en de problemen rond het MVV-visum voor Lyka is ons uiteindelijk teveel geworden. Onze relatie is tot het uiterste van de trekproef op de testbank gelegd en helaas bezweken. Na een knallende ruzie zijn we uit elkaar gegaan.
Ik weet niet goed wat ik er mee aan moet. Ik heb nog steeds goede hoop dat het uiteindelijk goed zal komen. Ik stop dan ook niet meteen met de aanvraag van het MVV-visum.
‘Alle tijd, energie, kracht en geld die we er in hebben geïnvesteerd kunnen toch niet voor niets zijn geweest?’
Met tranen in mijn ogen kijk ik naar een foto van ons samen in betere tijden.

Samen in betere tijden, Suwon (Zuid-Korea)

Ik hoop dat deze tijden, in een niet al te verre toekomst, weer terug zullen komen en dat we samen op 23 april naar Nederland zullen afreizen. Maar voor nu ziet het daar nog niet naar uit!

Thailand: Dag 24 van het lange wachten

Pattaya (Doughy's GH (14)

Gisterenavond laat Thaise tijd zijn de documenten met de email aangekomen. Wat me het eerste opvalt is dat het dus 6 dagen duurt voordat de brief zich vanuit Den Bosch naar Zaltbommel is verplaatst. Een email zou hier zeker op zijn plaats zijn! Er kan dan direct actie worden ondernomen en kostbare tijd worden gewonnen.
Ten tweede staat de officiële periode voor de reactie op drie weken! Je bent dus al een derde van de tijd kwijt voordat je bent begonnen! Maar verder, ook de betaling van de leges dient binnen drie weken na dagtekening op de rekening van de IND in Rijswijk te staan. De IND geeft aan dat het verwerken van de leges een week in beslag neemt, m.a.w., je moet binnen een week betalen want anders wordt je aanvraag niet in behandeling genomen.

Dan begint de brief in een ambtelijke toon met woorden en stellingen die een doorgewinterde advocaat van zijn propos zou brengen. Met mijn weinige ervaring op dit gebied ontleed ik het vijf pagina’s lange document in vijftien taken die ik moet verrichten.
Vijftien verschillende taken die meestal inhouden dat ik bewijzen in de vorm van documenten moet verzamelen om de aanvraag van de MVV te ondersteunen. Gelukkig mogen dit kopien zijn zodat ik de documenten in het pdf-formaat naar Nederland kan emaillen.
Sommige van die documenten zijn te begrijpen maar bij enkele van de gevraagde bewijzen/documenten haal ik toch wel een wenkbrauw op.

Bijvoorbeeld meteen de eerste taak: Ik moet aantonen dat mijn vrouw een visum voor een bestendig verblijf in Thailand heeft!
‘Dat is toch vanzelfsprekend!’
Een medewerker van de Nederlandse ambassade in Bangkok heeft voordat mijn Filipijnse vrouw het “basisexamen inburgering in het buitenland” ging afleggen haar paspoort en visum gecontroleerd. Zonder dat non immigrant “O” visum zouden ze haar niet tot het examen hebben toegelaten! Dat zou in een perfecte wereld toch een teken moeten zijn dat ze over het juiste visum voor een bestendig verblijf beschikt?

De rest gaat over mijn inkomen en de manier waarop dat tot stand komt. Helaas ben ik een bijzonder persoon met een erg gecompliceerde samengestelde stroom van inkomsten. Ik heb er alle vertrouwen in dat het uiteindelijk allemaal wel goed komen want ik heb de meeste documenten op mijn laptop staan. Er is helaas vorig jaar een hele doos met documenten verloren gegaan waardoor er gaten in de aaneengesloten kalender vallen. En dat bezorgt me hoofdpijn!

De betaling is de deur uit! We hebben nog bijna twee weken om alles bij elkaar te zoeken. We houden goede hoop dat het allemaal voor 23 april - nog ruim vijf weken - tot een positief advies komt!

Thailand: Dag 21 van het lange wachten

Pattaya (Doughy's GH (14)

We zitten alweer bijna drie weken in Pattaya. Drie lange weken! Helaas werkt het systeem voor de MVV niet foutloos. Nadat we op 20 februari 2013 de aanvraag hebben ingediend heb ik het volgende geleerd:

Ten eerste duurt het versturen van de gedigitaliseerde documenten naar de IND in Nederland acht werkdagen. Pas op 4 maart kreeg ik telefonisch van de ambassade in Bangkok de bevestiging dat de documenten waren aangekomen/ingeschreven. Vreemder was nog dat ik per email contact moest opnemen met de behandelende ambtenaar in Almelo. Vanaf hier wordt het een beetje chaotisch!

Ik zou niet hebben gereageerd op brieven die naar mijn huisadres in Nederland zijn verzonden! Zeer vreemd want er is ècht niets op mijn woonadres in Nederland aangekomen! Er wordt - volgens de ambtenaar aan de andere kant van de lijn - een rekening van het “Centraal Justitieel Incassobureau” èn een brief van de IND met verdere instructies naar mijn woonhuis in Zaltbommel gestuurd. Gelukkig voor mij - maar helaas voor de incasso en de instructies - wacht ik samen met mijn vrouw de afgifte van het MVV-visum in het buitenland af.
‘Hoogst ongebruikelijk!’, volgens de IND die geen rekening houdt met de mensen die een inkomen hebben dat niet uit een vast dienstverband komt.
Dus nu moet ik de betaling uit handen geven aan iemand in Nederland waar ik absoluut geen controle op heb. Laten we er maar vanuit gaan dat het allemaal goed komt maar een  korte email - met alle relevante details - naar mijn - bij het DigiD bekende email adres - had de snelheid van de afhandeling zeker ten goede gekomen.
We blijven dus maar wachten en vullen onze tijd met nietsdoen. We zijn verkast want het wachten in een kamer boven een bar is geen goede manier om te proberen wat Geld te sparen en wachten op een bericht dat misschien nooit komt.
Het andere - voor mij persoonlijk onbegrijpelijke - probleem is dat ze telefonisch geen informatie verstrekken of de aanvraag compleet is. Ook die informatie wordt strikt per brief op het woonadres bezorgt!

Na lang en diep nadenken, urenlang wikken en wegen, denk ik dat dit alleen maar is om te controleren of de referent daadwerkelijk op dat adres woont? Dat werkt heel misschien bij mensen die op een kamer in de private sector wonen maar toch niet voor een eigenaar van het onroerend goed die al ruim 17 jaar op hetzelfde adres woont! Ook hier zou de samenwerking met de Belastingdienst zeker beter kunnen.

Tijdens het wachten op de verbinding met het centrale telefoonnummer van de IND hoor ik steeds: ‘Houdt uw V-nummer bij de hand, dan kunnen wij u beter van dienst zijn?’

Nu wordt er over dit V-nummer op de website van de IND heel geheimzinnig gedaan! Ben ik zelf toch de hele tijd in de verontstelling dat dit V-nummer in de brief staat die ik nog moet ontvangen. Maar nee, wat blijkt? Iedereen die in het verleden een visum voor Nederland heeft aangevraagd kan zijn/haar V-nummer op de sticker van het visum in zijn paspoort terug vinden, dat unieke nummer wordt bij de eerste aanvraag aangemaakt en blijft tot aan het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit!

Voorbeeld Schengen visum met het V-nummer

(Bron: http://www.politie.nl/onderwerpen/kort-verblijf-vreemdelingen)

Het V-nummer bestaat uit 10 getallen. Het zou toch een stuk gemakkelijker zijn wanneer de IND dit met grote dikke vette letters op hun website zou vermelden?

Afgelopen maandag heb ik dus weer - voor de derde keer - telefonisch contact gehad met de IND in Amsterdam. Het was een informatief gesprek in een vriendelijke sfeer maar nog steeds wordt er geen informatie over de telefoon verstrekt, er kan me alleen worden verteld dat er op vrijdag 8 maart om 14:54 een brief in het systeem klaar is gezet om verzonden te worden.
‘En die andere brieven die nooit op mijn woonadres zijn aangekomen?’
‘Welke brieven? Er zijn volgens het systeem helemaal geen brieven naar u verzonden!’
En op die - alles betekende - brief moet ik dus wachten. Die brief bevat - volgens de ambtenaar aan de andere kant van de lijn - alle belangrijke informatie en instructies wat ik nu verder moet gaan doen. Dus het lijkt nu toch dat niet alles gedoemd is om te mislukken.
Ik heb niets anders te doen dan eindeloos over het internet te surfen en zoveel mogelijk informatie te verzamelen wat er aan de hand is en wat er in het verleden is gebeurd bij het aanvragen van een MVV-visum. Op de website van “Buitenlandse Partner” kun je veel wijzer worden maar de informatie is niet gecontroleerd dus je kan niet blindelings op de informatie varen!

En dan kom ik wel tot heel vreemde (onbevestigde) conclusies!

De IND is wel degelijk aan het werk voordat de betaling is ontvangen! Een pluspunt.

26-07-2012 3 maanden op touristenvisum naar Nederland
07-01-2013 12 dagen samen in de Filippijnen
09-01-2013 geslaagd voor WIB op ambassade Manila
21-01-2013 adviesaanvraag MVV
05-02-2013 brief IND: streefdatum MVV advies is 27-03-2013

In dit geval lijkt het er op dat de IND in de te verwachten brief - ruim twee weken na de aanvraag ontvangen - aangeeft wat de streefdatum is voor de verwerking/afgifte van het MVV-visum. Dat is dus ongeveer negen weken.

28-12-2012 getrouwd in Arnhem
06-02-2013 inburgering examen in Bangkok
07-02-2013 geslaagd en MVV aanvraag ingediend Bangkok
04-03-2013 MVV afgegeven en bevestigingsbrief IND
08-03-2013 MVV in paspoort

In dit geval zit er slechts vier weken tussen de aanvraag op de ambassade en de afgifte van het MVV-visum.

Waarom geeft de IND een totaal onbelangrijke en verwarrende termijn van drie maanden op voor de aanvrager. Om zichzelf juridisch in te dekken? Dus wanneer je je aanvraag indient moet je van het langste uitgaan maar de werkelijkheid kan heel anders zijn!

24-08-2012 M46 goedgekeurd
25-09-2012 Partner geslaagd voor basisexamen inburgering
22-11-2012 Geregistreerd partnerschap
12-01-2013 Advies aanvraag MVV
30-01-2013 MVV advies positief

Dat zijn dus 18 dagen tussen de aanvraag en het afgeven van het advies!

De aanvragers en hun partners worden mijn inziens onnodige opgezadeld met slapeloze nachten, een gevoel van stress en machteloosheid. De IND zou best de toonzetting voor ingezeten van het Koninkrijk wat vriendelijker kunnen maken.
‘Maakt u zich geen zorgen! Wij zijn er mee bezig.’

De documenten - die ik verwacht dat de IND van me wil hebben - liggen al klaar in Zaltbommel en er zit iemand de hele dag achter de brievenbus! Als de brief om 17:30 op de mat valt dan gaat het aangetekende antwoord nog dezelfde dag de deur uit!

Maar toch wil ik - hopelijk onnodig - nog wat extra’s vermelden!

Mijn vrouw heeft een meervoudig binnenkomst visum dat nog ruim twee jaar geldig is voor alle Schengen landen. Wij hebben een datum en die datum vliegen we dus echt terug naar Nederland. Ik wil niet weer ruim € 300,- betalen om het ticket te verzetten!
Het kan zijn dat we vertrekken met het MMV-visum op zak of met een toeristenvisum. Maar ik vindt het vreemd dat dit door de IND ten strengste wordt afgeraden. Vreemd? We hebben een geldig visum en we worden aangeraden om niet naar Nederland te komen voor de kroning van een nieuwe monarch! De belangrijke dag dat mijn vrouw zich eindelijk Nederlander kan gaan voelen en wij de weg naar een Nederlands paspoort voor haar gaan inslaan! Een belevenis waarover ze later aan haar kleinkinderen op een koude winteravond zal vertellen.

Op dit moment overvalt me voor een moment weer het gevoel dat we niet echt welkom zijn in Nederland!


De vermelde data in dit verhaal zijn overgenomen van de website van “Buitenlandse Partner”, deze data zijn niet gecontroleerd of bevestigd!

Nederland: En voor wie ben jij?

Pattaya (Boxing Roo (8)

De gemoederen liepen gisteren op Facebook weer hoog op nadat de eerste cruciale wedstrijd was geëindigd in een discutabele overwinning voor Feyenoord. Feyenoord, Ajax en PSV zijn in den lande het sterkst vertegenwoordigd maar in de omgeving van hun stadion hebben FC Twente, AZ ’67 en Vitesse Arnhem een ook niet te verwaarlozen aanhang.

‘Maar hoe kom je als kind tot de beslissing voor welke voetbalploeg je bent?’

Je ouders, broers en de rest van je familieleden en kennissen in je omgeving hebben natuurlijk de grootste invloed. Wanneer je vader je elke week meeneemt naar de kuip en als een aap verkleed met alle rood-witte attributen die er naast het stadion te verkrijgen zijn dan is de keus voor jouw al gemaakt.

In mijn eigen geval was het gelukkig gemakkelijker!

Ik kom niet uit een voetbal gezin maar in het jaar 1969 stond een dijk van een elftal aan het begin van een grootse Europese voetbalrevolutie. Een nieuwe spelmethode bedacht door een geniale trainer, Rinus Michels, de architect van het totaalvoetbal en de bedenker van de buitenspelval.
Het Ajax van 1968-’69 bleek helaas - na achtereenvolgens: 1. FC Nürnberg (Duitsland), Fenerbahçe SK (Turkije), SL Benfica (Portugal) en Spartak Trnava (Tsjechoslowakije) - een maatje te klein voor het catenaccio -  Catenaccio is een van origine Italiaanse speelstijl in het voetbal. Catenaccio, het Italiaanse woord voor 'grendel', werd voor het eerst gebruikt door het Internazionale van coach Helenio Herrera, omstreeks 1963. Het is een combinatie van een verdediging van vier mandekkers in lijn ondersteund door een libero, in Nederland ook wel 'laatste man' genoemd - van het oppermachtige AC Milan.



Trainer Rinus Michels:
Gert Bals (c); Wim Suurbier (sub 46' Bennie Muller), Barry Hulshoff, Velibor Vasović, Theo van Duivenbode; Ton Pronk, Henk Groot (sub 46' Klaas Nuninga); Sjaak Swart, Inge Danielsson, Johan Cruijff, Piet Keizer.

Maar de toon was gezet en het Nederlandse voetbal zou in de jaren daarna een hoofdrol spelen op het internationale toneel. Er werden na de verloren finale van Ajax in het Estadio Santiago Bernabéu te Madrid maar liefst 4 Europacup 1 trofeeën door Nederlandse voetbalploegen op een rij gewonnen waarna er in de finale voor het wereldkampioenschap in Duitsland van de gastheren werd verloren.

In 1969 verscheen de SRV wagen voor het eerst in het Nederlandse straatbeeld. De rijdende kruidenier bracht de boodschappen bij de klanten thuis. Geen gesjouw met zware tassen en zeurende en jengelende kinderen! Niet dat de rijdende kruidenier helemaal onbekend was want er reden tienduizenden kleine kruideniers met volkswagen en Ford Transit busjes door Nederland maar de net opgerichte SRV (Samen Rationeel Verkopen) voegde aan het assortiment verse zuivelproducten toe die vanuit een koeling werden verkocht.

Feyenoord was aan een mooie serie wedstrijden in de Europacup 1 bezig en Ajax verloor de halve finale - van de latere winnaar van de Jaarbeursstedenbeker - Arsenal. De teleurstelling van de uitschakeling duurde niet lang want Ajax werd in 1970 landskampioen.
Een goede marketingtruc werd toegepast en alle moeders van Nederland kochten na al het zeuren van hun kinderen hun boodschappen in de SRV wagen, plakten de zegeltjes en een volle spaarkaart gaf recht - met bijbetaling van Fl 11,25 - op een pyjama van je favoriete voetbalclub, Ajax of Feyenoord. Een flink bedrag want een liter melk kostte nog geen 30 cent per liter.

Ik kan me de pyjama nog goed herinneren! De consumenten werden in die tijd overspoeld met het nog niet zo lang geleden voor massaproductie beschikbaar gekomen Dralon, een plastic uit de acryl groep dit tot een wonderstof kon worden geweven of gebreid. Een Dralon product was makkelijk te wassen en vertoonde bijna geen slijtage.
Het was een onding! Het kleefde aan alle kanten aan je lichaam en ik vraag me nu ook nog steeds af hoeveel kinderen er blijvende littekens van hebben opgelopen wanneer de hoogst vlambare pyjama in de fik vloog. Jawel, het waren nog de tijden van kolen en petroleum kachels in de huiskamer en de keuken.
De verloren finale van het jaar ervoor was diep weggestopt in het duistere geheugen van de Nederlanders. Nederland was eindelijk van het juk van de tweede oorlog verlost. Er was een tijd van overvloed aangebroken. De mensen kregen het steeds beter en konden steeds meer, onzinnige, producten consumeren. Bijna iedereen van mijn vrienden koos voor de Feyenoord variant want een winnaar heeft altijd veel vrienden.
Maar zelf koos ik voor het Ajax tenue! Een keuze gemaakt op gevoel en respect! Er groeide iets moois in Amsterdam. De weg naar de verloren finale had ook haar tol geëist in de vaderlandse competities. Ajax stond aan het einde van het seizoen met lege handen.
Na dat verloren seizoen 1968/69 en de pyjama actie van de SRV-man maak ik de balans op:

Ajax Amsterdam:

Wereldbeker - 1972, 1995
Europacup 1/UEFA Champions League - 1971,1972,1973, 1995
Europacup II - 1987
UEFA Cup - 1992
Europese Supercup - 1972, 1973, 1995
Landskampioen - 1970, 1972, 1973, 1977, 1979, 1980, 1982, 1983, 1985, 1990, 1994, 1995, 1996, 1998, 2002, 2004, 2011, 2012
KNVB beker - 1970, 1971, 1972, 1979, 1983, 1986, 1987, 1993, 1998, 1999, 2002, 2006, 2007, 2010
Johan Cruijff Schaal - 1993, 1994, 1995, 2002, 2005, 2006, 2007

Natuurlijk heeft Feyenoord Rotterdam ook sinds 1970 niet stil gezeten:

Wereldbeker - 1970
Europacup 1/UEFA Champions League - 1970
Intertoto Cup - 1973
UEFA Cup - 1974, 2002
Landskampioen - 1971, 1974, 1984, 1993, 1999
KNVB beker - 1980, 1984, 1991, 1992, 1994, 1995, 2008
Johan Cruijff Schaal - 1991, 1999

Tja, het was maar een keuze van een negenjarig jongetje uit een arbeidersgezin. Over joden had ik nog nooit gehoord maar ik wilde zeker niet bij de groep meelopers horen die de kampioenen aanbaden.

En nu ik dit langzaam nalees schiet me het altijd en overal bruikbare citaat van de èchte Feyenoord supporter binnen: ‘Maar wij waren de eerste!’

Thailand: De soep wordt nooit zo heet gegeten als die wordt opgediend

Pattaya (Boxing Roo (8)

Na een paar grote flessen bier en een goede nacht slaap heb ik het maar geaccepteerd!
‘Het heeft geen nut om tegen windmolens te vechten!’, zei mijn grootmoeder altijd.
Het kan allemaal nog goed komen maar dan wel via een moeilijkere omweg.
Ik vervloek de medewerkers van het kantoor in Den Bosch dat ze mij tot twee keer toe de verkeerde informatie hebben gegeven! Maar ja, daar kan je die sukkels niet meer op aanspreken.

In Nederland heb ik de buurman gemobiliseerd en die zal elke dag nauwkeurig de post doornemen. Van de brieven die ik volgens de IND ontvangen zou moeten hebben is overigens nog steeds geen spoor te bekennen. De service van de post is door de privatisering zo slecht geworden dat ik niet begrijp dat een officiële instantie nog steeds gebruik maakt van dat oude paard!

Vanochtend heb ik de papieren die in Nederland nodig zijn op de post gedaan, aangetekend, zodat ik zeker weet dat ze voor vrijdag in Nederland zijn. Het is gelukkig weekend en ik kan de aanvraag van het MVV-visum van me afzetten.

Ik ga er maar vanuit dat volgende week vrijdag de aanvraag betaald is en de benodigde documenten onderweg naar Almelo zijn.

En ik heb ècht niets tegen immigranten, maar het steekt me wel dat er niemand en dan ook niemand een geboren en getogen Nederlander helpt bij het vervullen van zijn ultieme droom, het samen zijn met zijn wettige vrouw.

Thailand: Hier zakt mijn broek helemaal van af!

Nadat we alle vereiste documenten voor een aanvraag voor een MVV-visum verzameld hebben. Inclusief het diploma "Inburgering in het buitenland" krijg ik de volgende email van de IND.


Geachte heer Kuijntjes,

Bedankt voor uw reactie.
Om te beginnen wil ik u erop wijzen dat contact via email niet gebruikelijk is. Mijn collega's in Amsterdam hebben u daarin juist voorgelicht. De reden dat ik contact met de ambassade heb opgenomen, is gelegen in het feit dat u op de Nederlandse ambassade heeft aangegeven dat u de IND op de hoogte heeft gesteld van uw verblijf in Thailand en dat de correspondentie tussen u en de IND ook aan u in het buitenland gericht zou worden. Aangezien ik daarover niets kon terugvinden in onze systemen, heb ik contact gezocht met de ambassade, die u vervolgens weer heeft gecontacteerd.

Het contact tussen u en mij zal via briefwisseling verlopen, zoals gebruikelijk is. De correspondentie zal gericht worden aan uw woonadres in Nederland. Ik heb uit uw mail begrepen dat u een contactpersoon in Nederland heeft die kan zorgdragen dat de inhoud van mijn brieven bij u bekend wordt gemaakt.

Ik merk op dat het zeer ongebruikelijk is dat hangende een aanvraag de referent zich in het buitenland bevindt. Op die manier loopt u namelijk de kans dat u gegevens, die ik noodzakelijk acht voor de beoordeling van de aanvraag, niet of niet op tijd kunt bemachtigen, aangezien veel documenten in persoon bij de Nederlandse autoriteiten aangevraagd dan wel afgehaald moeten worden. Ik wijs u erop dat het geheel voor uw eigen risico komt indien u bepaalde gegevens niet of te laat bemachtigd en opstuurt naar de IND. Het was zinvoller geweest om pas een aanvraag in te dienen op het moment dat u zich in Nederland bevindt en betrokkene in haar land van herkomst, maar goed, u heeft die keuze gemaakt en dat staat u natuurlijk vrij.
Ik wil u er echter dringend op wijzen dat ik geen rekening kan houden met de omstandigheid dat u zich in Thailand bevindt. De procedure zoals die doorlopen moet worden, alsmede de beoordeling van de aanvraag, zal plaatsvinden zoals normaliter gebruikelijk is. Dat betekent ook dat u de door mij gevraagde gegevens via de voorgeschreven route moet opsturen zodat de gegevens door de IND kunnen worden ingescand in Almelo waarna ze vervolgens in het systeem kunnen worden verwerkt. U zult derhalve begrijpen dat het daarom geen enkele zin heeft om kopieën van documenten via de email naar mij toe te sturen, aangezien ik geen mogelijkheden heb om de per email toegestuurde documenten in te scannen en te registreren in het systeem.

Voor wat betreft de reeds op de Nederlandse ambassade in Thailand overgelegde gegevens en bescheiden. Enkele van de gegevens die op de Nederlandse ambassade zijn overgelegd, dienen ook in kopie te worden overgelegd aan de IND omdat wij een separate toets en beoordeling doen. Voorts is uit het aanvraagformulier gebleken dat enkele documenten te oud zijn en opnieuw in Nederland aangevraagd moeten worden. Dit betreffen onder andere inkomensgegevens en uittreksels van de GBA.

Ik zal aan uw woonadres in Nederland een brief sturen met daarin alle nog te overleggen documenten en gegevens. In die brief staat ook het bedrag dat u aan leges moet betalen, het bankrekeningnummer alsmede de betalingskenmerken die u nodig heeft voor de betaling van de leges. De betaling van de leges alsmede het overleggen van de door mij gevraagde gegevens dienen uiterlijk binnen drie weken na dagtekening van mijn brief door de IND te zijn ontvangen. E.e.a. staat in mijn brief die ik u zal toesturen nader uitgelegd.

Naar verwachting zal ik de brief eind van deze middag klaar hebben en opsturen. Naar verwachting zal de brief morgen of begin volgende week bezorgd worden op uw woonadres.

Ik wens u alvast een fijn weekend.

Vriendelijke groet,

Ik heb de naam maar weg gelaten maar ik begrijp nu meteen dat mijn vrouw niet welkom is. Wat nu? Zal ik mijn plaats in Nederland opgeven voor een Somaliër, een Irakees, een criminele Roemeen of toch maar doorvechten? Het doet me pijn! Ik heb tijdens mijn dienstplicht moeilijke momenten doorgemaakt die voor anderen emotioneel verstorend waren. Ik heb nooit gebruik gemaakt van enige sociale voorzieningen als het over werk ging. En nu is mijn vrouw niet welkom? Joop, wat heb je ons aangedaan? Ruud, zo had je het toch niet bedoeld? En Rita, gaat het goed bij de weight watchers? Ik ben hier dood en doodziek van!

Dit was brandhout, goedenavond!

Thailand: 52 nachten in Bangkok

Pattaya (Boxing Roo (8)

We hebben Bangkok na 52 nachten weer achter ons gelaten en onze intrek ik Pattaya genomen. Maar niet voor lang. Vrijdag staat er een flinke rit met de motor op het programma naar de grens met Cambodja. Het is moeilijk te geloven maar dan zijn de 90 dagen van ons visum al weer om en moeten we gaan stempelen.
Het zijn spannende en inspannende dagen geweest sinds we op 3 december 2012 in de trein op weg naar Bangkok besloten om de cursus inburgeren in het buitenland te gaan doen. Het is niet altijd even gemakkelijk geweest! De onzekerheid en soms het gebrek aan zelfvertrouwen maakten het tot een moeilijk traject dat we nu achter ons laten, een diploma en een aanvraag voor het MVV visum in de rugzak.
In de taxi op weg naar Pattaya zie ik ons verblijf in Bangkok met de kleine en grote problemen, de leuke en moeilijke dagen weer aan me voorbij trekken. Het goedkope Thaise eten dat we op de markt kochten. De goede omgang van Lyka met haar medestudenten en leraar. De avonden uit op Khao San road en de koude flessen bier op de kamer.
‘Europa. België. Duitsland. 80 jaar. Een dagboek….’, en meer van de antwoorden die Lyka avond na avond op zat te dreunen terwijl ik probeerde tv te kijken. Koreaans eten en het magnetron omelet met kaas ontbijt.
Het zit er gelukkig op! Een paar foto’s van de mooie 52 nachten in Bangkok.

93 Building in Bangkok

Onze kamer voor de twee maanden (210)

Eerste Thaise lunch, Pad Krapow Moo, voor 40 Baht (€ 1,00)

Khao San Road

Paella op de Chatuchak weekendmarkt in Bangkok

Gyoza op een avondmarkt

Een likje verf?

Klasgenoten met Lyka jan/feb 2013

Relaxen op het balkon

Pitspoes

The Better (Beatles)

Thaise maaltijd (€ 2,75)

Shoarma bij Shoshanna

Chinees Nieuwjaar

De laatste lesdag

Geslaagd! Mission accomplished!

Thailand: News Flash!

Bangkok (93 Building (210)

 Lyka is geslaagd voor haar inburgering examen buitenland!

Later meer....


Het onverwachte drinkgelag van gisteren had bij mij de verwachtte uitwerking. Het was goed om mijn vriend Allen na twee jaar weer eens te zien. Zelf had ik geslapen als een os terwijl Lyka de hele nacht als een tol in bed had liggen draaien. Een examen afleggen is wreed! Vooral een examen afleggen waar het geluk of voorspoed voor de rest van je leven vanaf hangt.
‘Maar wat nog wreder is is het wachten op de uitslag!’
Vanochtend om zeven uur liep de wekker af en ik kon niet meer in slaap komen. Lyka lag als een zombie naast me het schilderwerk van het plafond te controleren. Er werd weinig of niets gesproken. Met de mond droog en de nasmaak van een onbekende snack met veel knoflook ging ik aan het werk voor mijn eerste kop koffie van de dag. Ik had geen trek maar desondanks maakte ik een broodje magnetron omelet met plastic kaas.
Terwijl ik wacht op de ping van het zoemende witte kastje voor me kijk ik goed om me heen. Het is moeilijk te geloven dat we alweer zeven weken in deze kamer in Bangkok hebben vertoefd. De ping komt en Lyka ontwaakt voor een moment uit haar diepe trance.
‘Spaghetti Bolognese met kaas’, zegt ze zonder haar blik van haar telefoon af te wenden.
De spaghetti volgt de omelet in het witte kastje en ik neem de eerste smakeloze happen terwijl ik vanaf het balkon over de daken van Bangkok uitkijk.
De klokt tikt de seconden van deze dag tergend langzaam weg en de klokslag van negen uur komt steeds dichterbij. Negen uur is het moment dat we het telefoontje kunnen verwachten met het goede nieuws. Kwart over negen maakt plaats voor half tien en via kwart voor tien lopen de wijzers door naar tien uur.
Doemdenken en depressies nemen de plaats in van het optimisme en de hoop! Zal het dan niet gelukt zijn? Wat zijn onze opties als het mis is gegaan? Ik wil er helemaal niet over praten maar realistisch zijn is wel belangrijk op zo’n moment. Lyka krijgt het steeds moeilijker en het huilen staat haar dichterbij dan het lachen.
‘Wat doen we als ik ben gezakt?’, vraagt ze zonder haar ogen van het plafond te nemen.
‘Ik weet het niet? Vliegen we volgende week naar Nederland?’
‘Maakt mij niets uit!’
‘Laten we eerst maar afwachten, misschien zit de vrouw die je moet bellen op het toilet met diarree? Het is tenslotte Thailand!’
De misplaatste grap, om de moraal naar een hoger niveau te lichten, werkt van geen kanten. Met de minuut daalt de moraal en verslechterd ons humeur. Zelf geloof ik er nu ook niet meer in, het is tenslotte al bijna elf uur. Voor een moment vlij ik me naast Lyka op het bed om te knuffelen en haar te troosten. Om haar lieve woordjes in te fluisteren en haar op haar gemak te stellen. Ze heeft heel erg haar best gedaan en het is niet gelukt. Dat kan! We proberen het gewoon in november nog een keer. Voor enkele momenten zijn we dicht bij elkaar terwijl we proberen de schade van het examen te taxeren en elkaar te troosten.
‘Got to love you, got to love you!’, klinkt uit haar telefoon.
Haar gezicht veranderd in een masker als uit een griezelfim. Een glimlach verschijnt wanneer ze met haar wijsvinger een schuivende beweging maakt over het aanraakscherm van de iPhone. Ik luister terwijl ik mijn hart op mijn slapen voel kloppen.
‘Yes’
‘Lyka Reverente’
Ze kijkt me recht in de ogen en steekt haar duim op als teken dat het allemaal goed is gegaan. Vijf seconden later dansen twee blijde volwassen mensen als kinderen in hun ondergoed door de kamer. Felicitaties en high five’s. Het is gelukt! Minder dan drie maanden geleden hebben we besloten om deze weg in te slaan en nu zijn we bijna aan de finish!
Alleen het MVV visum staat nog tussen ons en Nederland in.
We douchen en kleden ons snel aan en gaan op weg om de laatste hindernis te nemen. De envelop met ondersteunende documenten voor de MVV aanvraag hoef ik niet meer te controleren. Dat heb ik misschien wel twintig keer gedaan de afgelopen weken. De envelop verdwijnt in Lyka’s tas en bus 38 brengt ons tot dicht bij de ambassade.
De beveiligingsbeambte van de ambassade overhandigt Lyka de langverwachte envelop. Met trillende handen maakt ze de envelop voorzichtig open. 100/49/29 is een prima score! De score is zelfs zo goed dat ze het onderdeel “Toets gesproken Nederlands” in Nederland niet meer hoeft te doen! Ja inderdaad. Er volgens nog meer examens voordat ze haar Nederlandse paspoort kan gaan aanvragen.
We maken de bekende foto naast het schild van de Nederlandse ambassade in Bangkok.

Om iets voor twee zijn we weer terug bij de ambassade, na een lunch bij de gouden bogen waar ik geen hap door mijn keel kon krijgen en de Coke Zero voor mijn gevoel dik als stroop was, om twaalf kopieën, twee pasfoto’s en een aanvraagformulier voor de MVV in te leveren.
‘Slechts één persoon naar binnen!’, zegt de beveiligingsbeambte zachtjes terwijl hij zijn vinger op zijn lippen legt.
Hij wijst naar de deur als teken dat er een examen aan de gang is. Alsof we dat niet weten! Het is een klasgenote van Lyka! Twintig minuten later verschijnt het meisje, met net zo’n verschrikt gezicht als Lyka gisteren, uit het hokje. Ik herken de onzekerheid in haar oogopslag, en zie ook de wreedheid van het examen weer, weerspiegeld in haar ogen. Een monster dat iedereen besmet die daar in dat kleine kamertje helemaal alleen naar een computer uit het verre Nederland heeft zitten luisteren.
Er voegen zich nog enkele klasgenoten bij ons als ondersteuning. Vriendschap en broederschap gesmeed in de school van “Nederlands leren in Bangkok”. Een verdienste die van Richard als mentor en leraar een speciaal mens maakt. Zij heeft morgen nog het moeilijke wachten voor de boeg!
Wij gaan verder naar de juwelier om een ring voor mijn vrouw uit te zoeken. Een vertraagde trouwring! Toen we vorig jaar op 23 april in het stadhuis van Zaltbommel op een maandagochtend elkaar het jawoord gaven zat die ring er niet in. Nu is het een symbolische beloning en bekroning van drie maanden hard werken en crisismanagement van mijn zijde.
Er liggen nog acht lange weken voor ons! Weken van wachten op de boodschap dat de MVV aanvraag is goedgekeurd. Maar die acht weken zullen minder stress geven dan de twee uur die we moesten wachten op het verlossende telefoontje!

Thailand: De verlossing

Bangkok (93 Building (210)

Vandaag is het dan eindelijk zo ver. Het is de dag van de verlossing van het wachten. Het is de grootse finale van het pad dat we drie maanden geleden zijn ingeslagen. Op een hotelkamer in Maleisië zijn de plannen gesmeed om de tijd in te halen. Een jaar te winnen en Lyka zo snel als wettelijk mogelijk een Nederlandse verblijfsvergunning te bezorgen.
In de afgelopen zes weken in Bangkok heeft ze op de school van Richard de beginselen van de Nederlandse taal en samenleving geleerd. Informatie bedoeld voor islamitische kinderbruidjes uit Marokko en Turkije. Holle woorden nazeggen waarvan ze de betekenis niet eens weet. Een menselijke papegaai kan toch nooit de bedoeling zijn geweest van een toelatingscursus als deze? Niets en dan ook niets over landen als Brazilië, Thailand, de Filipijnen of andere landen. Foto’s over homoseksualiteit, discriminatie en valse vrijheid in het toekomstige land van je huis en gezin.
Het examen per computer - om elke vorm van omkoping of corruptie in het land van herkomst uit te bannen - is een teken dat het helemaal niet koek en ei is in het o zo mooie Nederland. Geen geruststellende examinator die net dat beetje extra kan geven om de zenuwachtige kandidaat op haar gemak te laten voelen. Het is geen gevoel van gastvrijheid dat de examenkandidaat en hun partner tegemoet komt. Het is een gevoel van diep wantrouwen en eigenlijk niet welkom zijn. Dat gevoel bekruipt me na de afgelopen drie maanden nog steeds!
Dat gevoel is alleen maar versterkt vanaf het eerste moment dat ik me erin verdiepte welk traject we moeten afleggen om je vrouw naar Nederland te laten komen. De onduidelijkheid aan welke eisen de kandidaat moet voldoen. Het antecedenten onderzoek naar de partner wordt haast met een aan de grundlicheit van de Duitsers grenzende precisie door de IND in Nederland uitgevoerd.
We zijn allemaal slecht totdat het tegendeel is bewezen!