Maleisië, een ijzige nacht

Ipoh, 15/01/2008

Vergeten we onze onaangename en slechte, of onbelangrijke herinneringen het eerst? Volgens mij wel. Zo kon ik niet eens herinneren waar we hadden geslapen ruim zeven jaar geleden. Een stukje winkelstraat waar we hadden gegeten kwam wel terug maar het belangrijkste was een zwart gat in mijn, toch al slechte, geheugen. Had ik een trui of een fleece bij me gehad? Ik denk het niet maar het zou best kunnen.
Nadat ik in bed was gekropen kon ik niet in slaap komen. Het was koud en de microscopisch dunne deken van acryl bood niet voldoende isolatie tegen de kou. De twee dunne kussens waren net voldoende voor onder mijn hoofd en konden geen extra warmte geven. Ik had de avonddouche ook al overgeslagen wegens de intense kou. Ik kon de slaap maar niet pakken en toen de wekker om half acht afliep was ik nog steeds klaar wakker. Misschien heb ik wel een paar hazenslaapjes gedaan maar veel waren het zeker niet. Ik probeerde nog even wat langer te blijven liggen maar dit was zeker geen goed idee.
Ik kleedde me snel aan en zelfs de katoenen kleding gaf me weinig extra warmte. De ochtenddouche was niet echt aantrekkelijk omdat ik geen idee had of er wel warm water was. Eenmaal buiten onder het afdak was het nog kouder dan in de kamer! Ik moest eten en wat warms drinken, ik stierf het af van de kou.
Als een reptiel probeerde ik mij op te warmen in de eerste stralen van de opkomende zon. Mijn ontbijt arriveerde en samen met de kop hete thee werd mijn binnenste opgewarmd. Jammer van die koude witte bonen in tomatensaus. Zo kwam ik langzaam bij mijn positieven. Nu kwamen ook de eerste gesprekken op gang. Ik had dus helemaal geen trek om op pad te gaan en door die kou een berg op te lopen. Wat wel interessant was dat ik een goed gesprek had met een oudere man uit Oostenrijk. Hij had de hele wereld bereisd maar wat belangrijker was: Hij kende Indonesië erg goed. Ik luisterde naar zijn verhalen over Oost-Java en vooral over de buurt van “Mount Bromo”. En interessant en tegenstrijdig met wat ik eerder had gehoord. De mensen waren er wel heel vriendelijk, vooral in de dorpen.
Er was helaas te weinig tijd voor een lang gesprek want ik wilde de bus van tien uur naar het warme laagland halen. “Tapah” of “Ipoh”, het kon me niets schelen. Zolang ik maar uit de kou was. Na een laatste gesprek met de mensen van het “Twin Pines” guesthouse was ik een stuk wijzer, ik had namelijk net zoveel dekens kunnen krijgen als ik had gewild. Daar was het nu te laat voor! Mijn plannen waren veranderd en ik ging naar “Ipoh”. Ik moet eerlijk zeggen dat het guesthouse er best leuk uitziet maar echt aanbevelen zou te ver gaan. Alleen als je warme kleding en een slaapzak bij je hebt zou je er een goede tijd kunnen hebben.
Voor mij lonkte de bus naar de warmte. Omdat de bus van tien uur niet verscheen kocht ik om half elf een kaartje voor de bus rechtstreeks naar “Ipoh”. Enkele minuten later zag ik de bus naar “Tapah” het reisbureautje passeren. Op de heenweg was ik over de oude weg gekomen en ik zou de “Cameron Highlands” over de nieuwe weg verlaten. Onderweg zag ik in “Brinchang” nog wel plaatsen die ik mij herinnerde van zeven jaar geleden maar daar bleef het bij.
Net als de vorige keer verliet ik de “Cameron Highlands” met een nare smaak in mijn mond. Waarom?
Het landschap was er niet echt mooi
De wandelingen zijn erg kort en over kaal gelopen paden.
Commercie speelt de hoofdrol.
Des te verder je komt des te lelijker alles wordt.
Nee, ik kan me niet voorstellen dat ik hier ooit nog een keer terug kom. Zeker nu die nieuwe vierbaans autoweg klaar is heeft de toekomst geen verbetering in petto. De bus slingerde naar beneden en terwijl ik van het onontgonnen oerbos links en rechts van de nieuwe autoweg genoot vielen af en toe mijn ogen dicht. Ik vocht tegen de slaap en we wonnen om de beurt. Over een paar jaar zal het oerwoud hier ook ontgonnen en gecultiveerd zijn. Geen prettig vooruitzicht maar de vooruitgang in de arme landen van de wereld is nu eenmaal niet te stoppen. Ik was blij dat we in “Ipoh” waren en dat ik mijn benen kon strekken.
Nog voordat ik bij het hotel van mijn keuze was zat ik al in een Chinese tent achter een dampend bord Mee Goreng met een groot glas thee. Het eten was erg welkom. Het eerste hotel van mijn keuze, het “Grand View Hotel” RM 73, was een juweeltje en binnen tien minuten was ik in een kamer geïnstalleerd. Eerst even liggen in de verkoelende lucht uit de airconditioning.
Na een half uurtje ging ik op eerste ontdekkingstocht in de stad en geloof het of niet maar ik had alweer trek. Die kou had misschien wel al mijn reserves voor de verwarming van mijn lichaam gebruikt. Een bord met rijst, kerrie en groente werd gevolgd door een banaan en een groot glas thee. Zo, ik voelde me nu weer een stuk beter. “Ipoh” voelde meteen aan als een vriendelijke stad en ik ben van plan om hier drie nachten te slapen.
Nadat ik een uurtje aan mijn verhalen had gewerkt liep ik nog even de stad in voor een avondwandeling. Met een chocolademilkshake in de hand slenterde ik een rondje door het oude gedeelte van de stad. Het viel me op hoe rustig het hier is zo vroeg in de avond.
Morgen ga ik eerst de stad verkennen en donderdag kijken we of we de grotten kunnen bezoeken.
Vanavond in ieder geval vroeg onder de wol.

Maleisië, naar grotere hoogten

Tanah Rata, 14/01/2008

Nu was ik dus wel vroeg op weg. De wekker scheurde mij met geweld uit mijn droom over helikopters en hoogspanningsmasten. Wat kan een mens toch vreemde dingen in zijn hoofd halen? Binnen 20 minuten was ik gepakt en klaar om te vertrekken. Mr. Aw zat al achter de receptie en keek niet vreemd op om mij vandaag zo fit te zien.
“You came home very early”, lachte hij.
“Zeker, het kan niet altijd feest zijn”, grapte ik terug in het engels.
De openstaande rekening werd voldaan en we wensten elkaar nog een keer gelukkig nieuwjaar en ik was op weg.
Vandaag zou ik een nieuwe manier proberen om op “Melaka Sentral” te komen, namelijk de gewone lokale bus. Ik was het zat om RM 15 te betalen voor een ritje van nog geen tien minuten. Alles liep op rolletjes en binnen onafzienbare tijd zat ik voor RM 0,70 in de bus. Tel uit je winst als je weet dat je net twee avondmaaltijden hebt uitgespaard.
Precies volgens de aanwijzingen van Mr. Aw kocht ik een kaartje bij kaunter 5 voor de bus naar “Tapah”, RM 25. Perron nummer 8 om 09:30. De vriendelijke vrouw met het kleurige hoofddoekje vertelde dat de bus niet vol was en dat ik kon gaan zitten waar ik wilde. Het stoelnummer op het kaartje had alleen decoratieve waarde.
Met nog een uurtje te gaan tot het vertrek kocht ik een krant en zette mij prinsheerlijk met een koffie en een broodje bij de McDonalds op het terras. Een kwartiertje voor vertrek liep ik richting perron acht en moest wel even stilletjes lachen wat ik daar aantrof. Een grote groep baardjes met witte jurken stonden elkaar te omhelzen en af te likken met een kudde in zwarte boerka’s gestoken vrouwen netjes wachtend op het perron. Zelfs de gematigde Maleisische moslims moesten er om lachen. En in Nederland maken wij ons druk over politievrouwen met een hoofddoekje.
De regen begon net neer te dalen toen we Melaka de rug toe keerden en op pad gingen naar “Lumut”, de eindbestemming van deze busreis. Erg voorspoedig verliep de reis niet. Er werd met tij en ontij gestopt in de meest vreemde plaatsen zoals “Sha Alam” en “Klang”. Wat deden we in hemelsnaam hier? Steeds stonden we tientallen minuten stil zonder dat er ook maar een passagier de bus verliet of opstapte. Vier toilet/rookstops en tot overmaat van ramp ook nog een restaurantstop van veertig minuten een kilometer of vijftien van mijn bestemming. Het weerzien van een stel dat gelijk met mij was vertrokken uit Melaka, alleen via Kuala Lumpur neem ik aan, stemde mij weer rustig en ik realiseerde dat ik me niet zo druk moest maken over het lage tempo van reizen in Azië.
De chauffeur liet duidelijk merken dat hij er ondertussen flink de pest in had dat hij van de hoofdweg af moest om mij als enige passagier in “Tapah” af te zetten. Tijdens de restaurantstop was het mij opgevallen dat hij iedere andere buschauffeur had gevraagd of ze misschien langs “Tapah” moesten. Jammer genoeg voor hem was ik de enige toerist die naar “Tapah” moest. Bij een verkeerslicht midden in het stadje moest ik hals over kop de bus verlaten en er werd mij vanuit de wegrijdende bus duidelijk gemaakt waar ik heen moest. Met een uitgestrekte arm als een Duitse soldaat riep hij, “Busstation, busstation, busstation”. En daar moest ik het mee doen.
Gelukkig lag het busstation net om de hoek en in het half uurtje dat ik op de bus moest wachten legde ik aan de geïnteresseerde medewerker van het busbedrijf de werking van mijn GPS uit. Een oude gammele bus kwam rammelend tevoorschijn en binnen vijf minuten waren we weer op weg naar “Tanah Rata”. De dikke chauffeur die een half dozijn tanden miste praatte voluit en stelde meer vragen dan ik kon beantwoorden. Een kleine zestig kilometer slingert de weg door dichte jungle omhoog voordat je in “Tanah Rata” arriveert.
Net voordat je bij het eindpunt arriveert zie je de eerste theeplantages en dat is dan ook in mijn ogen meteen de grootste trekpleister hier. Er zijn aardbeienbedden, vlinderfarms en een bijenhoningfarm als toeristenvallen opgezet maar die kan je overal zien. Nee, die theeplantages hebben de “Cameron Highlands” beroemd gemaakt.
Na een korte wandeling door het dorp ben ik om half tien naar de kamer gegaan. Een andere groep ging nog naar de “Jungle Bar”, ik heb niet zo’n zin meer om te drinken. Morgen lekker vroeg op en een trek maken naar de “Gunung Perdah”. De rest van de dag gaan we de dagjestoerist uithangen.

Maleisië, twee hele korte dagen

Melaka, 12/01/2008

“Als de drank in de man is dan is de wijsheid in de fles”, dat is niet voor niets een gezegde! Na de eerste avond een flesje of negen was de vrijdagavond natuurlijk met twaalf nog iets meer gezellig.
Om half één schoot ik wakker met een blaas die op springen stond. Voordat ik bij mijn positieven was stond de klok al over twee uur. Jullie begrijpen dat ik die middag niets meer heb gedaan. Het was een hele korte dag.
Voor het avondeten was ik al op weg naar de “Newton Foodcourt” toen ik tijdens het passeren van “Raffles Restaurant” mijn plannen wijzigde en snel de koelte van dit restaurant opzocht. De vorige keer dat ik in Melaka was had ik hier ook gegeten en dat was me goed bevallen. Ik koos opnieuw voor één van de samengestelde menu’s voor RM 40. Het was goed! De lamsschouder was mals en overheerlijk. De chef vroeg of ik nog wat tips voor hem had en die heb ik hem dan ook gegeven.

Een schitterend menu voor nog geen € 10.- inclusief een frisdrank.

Een kort samenzijn bij Teng en dan op pad. Pieter bleef deze keer bij zijn meisje. De zaterdagavond spande toch wel de kroon, het was goed om Patrick weer te zien en bij “Ringo” genoten we zoals altijd. Het was alleen dom van mijn om er nog één bij Bennie te willen drinken. Om drie uur strompelde ik het hotel binnen.

Melaka, 13/01/2008

Natuurlijk was ik niet opgestaan om de bus naar de “Cameron Highlands” te nemen. Iets over half twaalf schakelde ik de airconditioning uit en ging op weg naar de bakker om een paar broodjes te kopen.
Ik voelde me slecht vandaag en de enige juiste manier om hier van af te komen is lopen. Na de eerste vijf kilometer laste ik een stop in. Even liggen!
Hierna volgden er nog negen! Veertien kilometer vandaag is niet slecht. Natuurlijk heb ik me wel voorgenomen om nu even weer rustig aan te doen met de drank, er zitten nog twee blikjes in mijn rugzak die ik tot volgende week maandag bewaar.
De Mee Goreng en saté was heerlijk in het “Newton Foodcourt”. Ik was moe en wilde nog even afscheid nemen. Drie biertjes zou mijn limiet zijn voor vanavond. Zo ver is het niet eens gekomen. Er was niemand aanwezig op de zondagavond in het café. Morgen moet er tenslotte weer gewerkt worden, en ik moet morgen op pad. Die drie biertjes heb ik overgeslagen en ik ben lekker naar mijn kamer gegaan. Een speelfilm kijken op de computer en dan slapen, om elf uur ging het licht uit en ik pakte nog even snel mijn rugzak.
Morgen om half acht op en met de bus naar Tapah. Nu gaan we serieus worden ;).

Maleisië, luie dagen in Melaka

Melaka, 11/01/2008

Negen biertjes om precies te zijn maakte mijn nachtrust tot de beste van deze week. Ik was uiteindelijk toch gezwicht voor de aanbiedingen van Teng gisterenavond.
Om half elf stapte ik het felle zonlicht in, mijn ogen vochten achter de donkere glazen van mijn zonnebril tegen het licht. Bij de eerste stappen brandde de zon op mijn armen en voorhoofd. “Snel naar de McDonalds voor mijn ontbijt”, speelde er door mijn hoofd. Rustig de krant lezen en nadenken over wat ik zou gaan doen. Het ontbreken van Henk had ook voor mij onvermijdelijke gevolgen. In plaats van mij reisgenoot alle bezienswaardigheden te laten zien zou ik nu zelf alleen opnieuw naar al die plaatsen kunnen gaan. Daar kwam natuurlijk weinig van terecht. Ik heb alles al ontelbare keren gezien en verder dan een beetje rondwandelen ben ik niet gekomen.
De gebruikelijke rituelen zoals mijn maaltijden in verschillende restaurants en een koffie bij Teng in het “Discovery Café”. De tijd kruipt en ik geniet van het luie leven, volgende week wordt dat wel anders wanneer ik weer op onbekend terrein ben.
De plannen voor het nieuwe gedeelte van het guesthouse krijgen steeds meer vorm. Na wat brainstormen zijn we nu bij een “Japanse Atmosfeer” aangekomen. Schuifdeuren en matrassen op een verhoging. Veel lichte kleuren aangevuld met lichte houtsoorten, dertien nieuwe kamers in totaal. Erg leuk om zo mee te kunnen denken en straks zelf er te kunnen slapen.
In de middag was het weer tijd voor een wandeling. Een mooie gelegenheid om de vooruitgang van de verschillende bouwprojecten te bekijken. Vanaf de brug zag ik dat de sluizen nu bijna klaar waren en ik denk dat als ik hier in maart weer ben dat het project dan klaar is. Opvallend schoon is het water in de rivier nu al! Drijfnat van het zweet kwam ik terug in het guesthouse. Bierzweet, mijn vloeistofwisseling is een beetje van slag. Na Melaka ga ik in ieder geval weer een tijdje op droog.
Op weg naar Teng zag ik ook voor de eerste keer de nieuwe sfeerverlichting in de oude stad. Kosten noch moeite zijn gespaard om de sfeer te verhogen. Het lijkt nu net met al die rode lampen op de wallen in Amsterdam. Ze leren hier wel langzaam maar als ze iets fout hebben gedaan dan duurt het wel erg lang voordat het wordt hersteld of aangepast.
’s Avonds was ik eerst alleen maar Pieter was met een natte vinger om te halen en na één telefoontje stond hij binnen een kwartier in het café. We wachtte tevergeefs op Patrick en om half elf gingen we maar richting “Ringo Classic”. Het was er niet zo druk als normaal maar toch was het zo half twee, een laatste bij “Bennie Carabau” en om iets voor half drie stapte ik mijn hotel binnen. Op de terugweg realiseerde ik waarom Patrick niet was komen opdagen! Het was vrijdag en dan speelt hij darts. Als ik vannacht niet goed slaap dan slaap ik nooit meer goed.

Maleisië, gelukkig nieuwjaar

Melaka, 10/01/2008

Het ontbreken van alcohol in mijn systeem was waarschijnlijk de oorzaak van mijn derde slechte nachtrust op rij. Opnieuw vreemde dromen over achtervolgingen en James Bondachtige situaties. Mijn lichaam begint wel een stuk beter aan te voelen nu ik een paar dagen niet heb gedronken. Vrijdag drink ik waarschijnlijk wel weer een paar biertjes.
Met de krant onder mijn neus at ik mijn “Sausage and Egg McMuffin” en sipte van mijn hete koffie. Een ander land, andere wetten en feestdagen. Het was mij al opgevallen dat het erg rustig was voor een donderdag maar eigenlijk had ik daar geen enkele aandacht aan geschonken totdat ik de nieuwe kalender in de krant tegenkwam. OK, gisteren had ik natuurlijk die grote reclame op de zijkant van een wolkenkrabber gezien voor het nieuwjaar maar ik had nooit gedacht dat het vandaag nieuwjaar voor de moslims zou zijn.
Ze hebben het Islamitisch jaar korter gemaakt dan het Christelijke jaar. Nieuwjaar op 10 januari 2008 en het volgende nieuwjaar is op 28 december 2008. Twee keer nieuwjaar in één jaar dus. Voor de moslims is vandaag het jaar 1429 begonnen. Het voordeel van moslims is dat ze geen feesten mogen vieren van hun geloof, met uitzondering van het suikerfeest dat aan het einde van het vasten in de maand Ramadan wordt gevierd. Op zo’n dag als vandaag zie je er dus heel weinig op straat. De meeste gaan vandaag een keer of vijf naar de moskee.
Ondanks die feestdag in het half Islamitische Maleisië was er geen extra drukte op de busstations. Binnen een half uur zat ik in de bus op weg naar Melaka. Ik was blij dat ik het juiste besluit had genomen en was vertrokken.
Bij aankomst in Melaka kreeg ik hetzelfde gevoel als in Kuala Lumpur. Ik ben hier goed bekend en heb bijna alles al een keer gezien. Toch is het hier in het kleine gezellige centrum anders. Kuala Lumpur is onpersoonlijker, vooral als je alleen op pad bent. Melaka heeft ook een gezellige weekendmarkt met stalletjes en veel live muziek. Daarom vertoef ik hier graag in de weekends.
Mevr. Aw keek op van aankomst en keek snel of er nog een kamer vrij was. Ik was tenslotte een dag te vroeg en was op eigen risico afgereisd. Er was alleen nog de familiekamer over maar die kon ik met korting krijgen. Morgen wel verkassen naar mijn vaste kamer 205.
In het centrum van Melaka gaan nu de veranderingen ook sneller. Er word veel verbouwd en de voorzieningen voor de toeristen verbeterd. Kon je vijf jaar geleden met moeite een plaats om te slapen vinden in het centrum, nu kon je kiezen uit meer dan een half dozijn mogelijkheden. En ik vond het druk, ondanks de nationale feestdag (lees:rustdag).
Een Indiase talie vulde mijn maag en een ijsje gleed naar binnen als toetje voordat ik op weg ging om hallo te zeggen tegen Teng. Teng is de uitbater van het “Discovery Café” en zijn bedrijf groeit met Melaka mee. Nu had hij ook weer plannen om een pakhuis achter het café te renoveren tot kamers voor zijn guesthouse. Natuurlijk moest ik mee om te kijken en zijn plannen aan te horen. Het zag er allemaal goed uit en nadat hij mij om raad had gevraagd gaf ik mijn mening. Hij krabde wat achter zijn oren en wreef door zijn haar terwijl hij probeerde mijn plannen te visualiseren. Na enkele minuten verscheen er een glimlach op zijn mond en hij zag er wel wat in. Ik beloofde mijn laptop die avond mee te brengen zodat we het één en ander konden doorrekenen. Investeren kunnen Chinezen wel maar dan moeten de vooruitzichten wel goed zijn.
Ik was aan een rondje Melaka toe en liep het dorp in om te kijken wat de vooruitgang aan de opgravingen van het oude bastion was. Ik kon mijn ogen niet geloven, eindelijk zien ze hier in dat het de toekomst van Melaka is. Ze gaan het oude Bastion opbouwen en restaureren. En op de oorspronkelijke plaats! Ik zeg dit met nadruk omdat het fort vroeger aan zee lag maar nu ongeveer een kilometer landinwaarts. In de jaren zestig hebben ze enorme stukken land teruggewonnen van de zee. Vandaar dat het een beetje vreemd oogt.
Onderweg kom je soms vreemde vogels tegen. De vreemde vogel die ik hier tegen het lijf liep heette Pieter. Hij kwam uit Tilburg en was ook op reis, hij had wel een heel andere kijk op de wereld en het rondreizen dan ik. Hij had na zijn scheiding in Nederland de knoop doorgehakt en hij wilde een jongensdroom realiseren. Hij had altijd graag naar Nieuw Zeeland willen emigreren. Een retourticket van € 2000 was zo gekocht en het avontuur kon beginnen. Maar niet voordat hij nog een afscheidsfeest voor honderd gasten had gegeven. Hij was er nu drie maanden geweest en was een illusie armer. Hier in Maleisië zou hij de balans op maken. Hij vertelde onsamenhangende verhalen over, “Ik kan overal de kost verdienen” aangevuld met, “Ik heb nu verkering hier in Melaka”. Met zijn ervaring als beveiligingsmedewerker kon hij hier niet aan de slag. Als extra tegelslag had hij ook nog een ongeluk in Maleisië gehad. Aangereden op de fiets met een gebroken schouder en bovenarm als resultaat. Nu probeerde hij met de samenwerking van een louche advocaat de verzekering nog even op te lichten en een jaarinkomen veilig te stellen. Nadat ik de meeste van zijn verhalen had aangehoord trok ik mijn conclusie. Hij was op wraak uit geweest en in een poging om zijn ex jaloers te maken was hij met zijn kleine spaarpot op pad gegaan. Nu hij realiseerde dat het toch wel heel hard met zijn geld ging moest hij keuzes gaan maken. Nieuw Zeeland wilde hem niet hebben als resident en in Azië kon hij niet oneindig rondreizen. Er moest straks de kost worden verdiend. Hij heeft helemaal geen ervaring met reizen en hij kan nog niet eens een vliegticket op het internet boeken! Ik zie de toekomst zwaar voor hem in en denk dat hij over twee maanden wel is verdwenen.
Na drie sets “Myanmar Beer” was het plotseling één uur. Ik snelde naar het hotel door de donkere eenzame straten. Morgen lekker uitrusten en uitslapen, welterusten.

Maleisië, plannen zijn er om veranderd te worden

Kuala Lumpur, 09/01/2008

Net zo fris als een diepvrieskip werd ik om half acht door de wekker gewekt. Mijn tweede slechte nacht op rij en deze keer waren vreemde dromen de oorzaak. Ik had de hele nacht gedroomd over overstromingen en aardbevingen, ik hoop niet dat het een voorspellende droom was want dan staat me nog heel wat te wachten. Ondanks dat ik niet zo fit was stapte ik uit bed en een warme douche bracht me terug naar de bewoonde wereld. Een heerlijk kopje koffie op de kamer met CNN op de achtergrond.
Het ontbijt was natuurlijk bij McDonalds met de lokale krant onder mijn neus. Er stonden heel wat vreemde verhalen in. Vandaag zou ik mij bezig gaan houden met oude koek. Een kaartje voor de torens was al snel opgehaald en op weg naar “Little India” viel mijn oog op een reclamebord van “Macau Tourism”, en dat is een bestemming dit jaar. Dus snel naar binnen en een stapel informatie opgehaald. Natuurlijk moest de documentatie eerst naar het hotel worden gebracht. De tweede verrassing van de dag was een zuil met daarop “Air Mauritius”, een waarschijnlijke bestemming voor 2009. Ook hier weer naar binnen en een stuk wijzer stapte ik dertig minuten later weer naar buiten.
Er was nu nog net genoeg tijd over om de papierwinkel in de kamer te gooien en snel naar de torens te gaan om de brug te bezichtigen. Het bezichtigen is gratis maar je moet je wel aan de tijd op je kaartje houden. Te laat is te laat en dan is je beurt voorbij! Volgens mijn berekeningen ben ik nu ongeveer 27 keer op de brug geweest in al die jaren. Het blijft mooi en onbeschrijfelijk, je moet het gewoon gezien hebben. Ook vanaf de brug kan je goed zien hoe snel Kuala Lumpur aan het veranderen is. Overal zie je bouwkranen en als ik hier over twee maanden weer ben zullen er ongetwijfeld weer nieuwe projecten zijn gestart en andere projecten opgeleverd.
Wat ik zou nemen voor de lunch na de bezichtiging hoefde ik niet lang na te denken. Heerlijke lamsgehakt omgevormd tot een “Kebab in Libanees brood” met een handvol patat erbij. Ik weet het, het is geen traditioneel Aziatisch gerecht maar wel uniek. Ik zou niet weten waar ik dit zou kunnen eten in heel Azië. Ondertussen was het al twee uur en ik had niet veel zin om naar de Batu Caves te gaan. In plaats van de Batu Caves ging ik op ontdekkingstocht in het nieuwe “Pavilion” Shopping Center. En dat was erg overweldigend. Zelfs in Singapore had ik nog nooit zoiets gezien. Een koffie met stroopwafels bij de Starbucks en kijken naar de elegante sensuele meisjes die langzaam voorbij lopen. Ik krijg daar nooit genoeg van ;).
Tijdens de koffie liep ik nog eens door mijn mogelijkheden. Er waren er niet veel over! Een vogelpark met een vlinderkooi en een planetarium, geen van beiden konden ook maar enige aantrekkingskracht op mij uitoefenen en zo kwam ik met een andere oplossing.
De dagen en bestemmingen tellend in mijn gedachten kwam ik op het idee om morgen naar “Melaka” te vertrekken. De gewonnen dag zou ik misschien beter in “Tanah Rata” of “Ipoh” kunnen gebruiken? Dat waren plaatsen die ik niet zo goed kende en daar was nog wat te ontdekken. Over ruim twee maanden was ik weer voor vier dagen in Kuala Lumpur. Dat was een goed idee! Tijdens een lange avondwandeling nam ik afscheid van mijn geliefde KL en kwam om half tien weer terug in het hotel waar ik meteen een reservering maakte voor mijn volgende verblijf. Bevestigd, dus daar hoef ik mij geen zorgen meer over te maken.

Morgen weer om half acht opstaan en ontbijten. Als alles volgens schema verloopt stap ik morgen rond twee uur bij mr. Aw de “Heeren Inn” binnen.

Maleisië, verbaasde gezichten

Kuala Lumpur, 08/01/2008

Na een hele korte slechte nachtrust was ik om kwart voor vijf al wakker. Daar lag ik dan met mijn ogen wijd open en kon niet meer slapen, dan maar opstaan. Wat was de oorzaak van deze slechte nacht? Een mengsel van spanning, angst en gisteren veel te laat opgestaan. Mijn schakelaar stond al vanaf midden december in de stand uitgaan en dat betekend laat naar bed en niet al te vroeg opstaan. Ik ben blij dat die feestdagen nu achter de rug zijn. Een ander, voor mij bekend, probleem is dat ik altijd angst heb om mijn vlucht te missen. Het is bijna een obsessie geworden.
Om tien voor vijf stond ik naast mijn bed. Ik liep de laatste puntjes na en kon niets meer ontdekken dat ik was vergeten. Ik was er klaar voor. Ik kon nog steeds niet begrijpen dat Henk op het laatste moment had afgezegd. Maar ja, het was en bleef zijn eigen beslissing. Hij kon zijn "grasparkieten" niet alleen laten was zijn uitleg. Als ik voor mezelf op pad was gegaan dan had ik een andere bestemming gekozen. Maar ja, dat is allemaal achteraf en verleden tijd.
Mr. No Nob, mijn vaste taxichauffeur, was tien minuten vroeger dan afgesproken en zijn nieuwe Toyota stond fluisterstil met draaiende motor op mij te wachten. Na een laatste inspectie stapte ik in de ijskoude auto en we gingen richting Bangkok. De nieuwe auto snorde over de nieuwe weg, er zijn nu nog maar twee viaducten die niet klaar zijn. De vernieuwde weg verkort de rit met zeker dertig minuten. Zonder enig oponthoud stapte ik om ongeveer half acht de vertrekhal binnen.

“Waar liggen de verantwoordelijkheden voor de medepassagiers van een vliegtuig?”

Ik zal mij nader verklaren. Ik stond nog geen seconde in rij bij balie E08 toen een jonge Indonesische vrouw aan mij vroeg of ik bagage voor haar wilde inchecken. Ik ben niet gek, ieder checkt zijn eigen bagage in! Je weet nooit wat er in zit! Ze liep de passagiers in de andere rij ook af totdat ze eindelijk een slachtoffer had gevonden. Met lede ogen zag ik de camel kleurige nep Burberry tas op de band vallen en in de verte verdwijnen. Met de tweede tas had ze minder succes en helaas moest ze die zelf inchecken. Althans, ze deed een poging om die in te checken.
Hier werd het vreemd!
De vier vrouwen en één man hadden niet de juiste documenten om aan boord van het vliegtuig te mogen. Het oudere Zweedse echtpaar voor mij, die ook alles hadden gadegeslagen, keken mij verbaasd aan en mochten voorgaan omdat de groep in overleg was. Net voordat het mijn beurt was arriveerde er een medewerker van Air-Asia die in het Engels een korte uitleg gaf. De baliemedewerker was het er niet mee eens met het gevolg dat de groep daar nog steeds stond en zich niet kon of mocht inchecken.
Nadat mijn ticket en paspoort waren goedgekeurd en de boardingpas was geprint kreeg ik het hele pakket in mijn handen gedrukt.
“Have a nice trip”, lachte de magere man naar mij.
Ik keek over mijn schouder en de groep was verdwenen. Verdwenen? En ze hadden bagage aan boord! En het waren Indonesiërs! Misschien was ik een beetje te veel achterdochtig maar ik vertrouwde er niets van. Wat moest ik nu doen? Met de Bali bommen in mijn achterhoofd besliste ik uiteindelijk om de beveiliging maar op de hoogte te stellen over wat er was gebeurd. En dat was een heel groot probleem!
Vanaf het begin had ik het idee dat ik niet serieus werd genomen. Medepassagiers die toevallig ook aan de balie stonden om voor teveel bagage bij te betalen vielen mij bij en de veiligheidsdienstmedewerker had geen andere keuze om het te onderzoeken. Gelukkig was het allemaal een storm in een glas water.
Met twijfels en vraagtekens in mijn hoofd liep ik richting de immigratiedienst.
Had ik verkeerd gereageerd?
Had ik mijn mond moeten houden?
Ik denk dat ik het juiste heb gehandeld en ik zou de volgende keer weer zo reageren. Ze maken zich druk om een flesje contactlensvloeistof van 120 ml maar een hele tas kon zo aan boord?

Precies op tijd koos de nieuwe Airbus 320 het luchtruim. Het duurde niet lang en ik zat al te knikkebollen, gevolgd door een hazenslaapje. De vlucht was had een poep en een scheet geduurd toen enkele seconden van heftige turbulentie mij ontwaakte uit mijn slaap. “Dames en heren, wij zullen over enkele ogenblikken landen op het Kuala Lumpur International Airport”, klonk het in het Maleis en Engels terwijl mijn hart in mijn bonkte. Even later raakten de wielen het beton en asfalt van de landingsbaan.
Dat was dat, ik was in ieder geval veilig aangekomen. Terwijl de regen langzaam begon neer te dalen reed de bus weg bij de LCCT op weg naar het “Kuala Lumpur Sentral Stesen”. Er was in de drie maanden sinds ik hier was geweest al weer heel veel veranderd. We reden over een spiksplinternieuwe tolweg recht naar het centrum van Kuala Lumpur. Links en rechts van de weg schoten wolkenkrabbers als paddenstoelen uit de grond. Zelfs midden in het centrum waren nieuwe torens gebouwd die ik me niet kon herinneren. Het is ongelofelijk hoe snel plaatsen kunnen veranderen. Voor een moment gingen mijn gedachten terug naar januari 2001 toen ik hier samen met Kris en Duncan mijn verjaardag vierde. (Kris, je zou het niet meer herkennen)
De warme vochtige middaglucht omarmde mij toen ik de ijzige bus verliet. De regen daalde nog steeds langzaam neer terwijl ik naar de “Monorail” slenterde. Ik dacht na wat ik zou gaan doen zonder Henk. Het programma was op hem geënt. Natuurlijk stond de brug tussen de “Petronas torens” weer op het programma en waarschijnlijk zou ik ook de “Batu Caves” weer voor de zoveelste keer bezoeken. Voor de andere dag in KL zou ik wel wat in de Lonely Planet opzoeken.
In het “Fortuna Hotel” keken verbaasde gezichten mij aan en iedereen wilde, na het gelukkig nieuwjaar wederzijds, weten wat de reden was voor mijn bezoek. Ze begrepen mijn uitleg en snel was ik weer op weg om wat te eten. Ik trok ondertussen krom van de honger. Rijst met bijgerechten in het “Suria KLCC”. Een langzame wandeling door bekende straten en stegen liet me zien dat er overal gewerkt was en dat ze druk bezig waren om KL op te kalefateren. Zelfs het oude “Puduraya Busstation” had een lik verf gekregen.
Het was wel droog geworden maar er dreigde meer regen, ik at snel nog een “Mee Goreng” bij “Yussoof” en was weer op weg naar mijn hotel. Ik was echt kapot van vandaag en niet te vergeten van die slechte korte nacht. Ik keen naar het laatste nieuws op CNN en kroop onder de dekens, half tien. Welterusten.

Maleisië, alleen op pad

Pattaya, 07/01/2008

Nadat we deze reis al in augustus hadden gepland en op 19 september hadden geboekt koos Henk ervoor om op het laatste moment niet mee te gaan. Een onbegrijpelijk besluit in mijn ogen maar aan de andere kant vindt ik het wel heel fijn om weer op pad te gaan.
Het is maar naar “Maleisië” en de meeste plaatsen zijn voorgekauwde koek voor mij. Er zit wel één oude bestemming en één geheel nieuwe bestemming bij. Na “Kuala Lumpur” en “Melaka” ga ik de “Cameron Highlands” weer met een bezoek vereren. Het is acht jaar geleden dat ik daar voor de laatste keer was, samen met een groep Hollandse jongens die ik in Melaka had ontmoet. Nu gaan we meer wandelen. De nieuwe bestemming is “Ipoh”, niet zo’n bijzondere stad maar het kleine oude gedeelte van de binnenstad is bijzonder. Het herbergt veel oude koloniale panden die zijn betaald met de opbrengsten van de tinmijnen zo rond 1900. Als afsluiting kijk ik nu alweer uit naar de “Dim Sum” en “Tandoori” in het oude “Penang”. Natuurlijk wordt hier weer wat gewandeld en mijn verjaardag gevierd.
Al met al lijkt het maar een klein uitstapje maar voor mijn gevoel is het meer dan welkom na de drukke feestdagen.

Thailand, Thai Boxing met Nederlandse inbreng

Pattaya, 04/01/2008

Het was al heel lang geleden dat ik het echte "Thaise boksen" oftewel "Muay-Thai" in het echt had gezien. Natuurlijk had ik het nog wel een keer op de TV gezien als op een zaterdag of zondag een groepje Thaise mannen bij elkaar zaten en oe en aah geluiden produceerde. Maar dit werd het echte werk!
Tijdens één van mijn wandelingen zag ik grote spandoeken hangen over de op handen zijnde gevechten. Twee wereldkampioenschap gevechten met een middelmatig voorprogramma. Bij Rini van de “Pinocchio” kwam het ter sprake en door het enthousiasme was het zo beklonken. We zouden met een flinke groep de wedstrijden gaan bezoeken. Nestor regelde de kaartjes en niets stond een mooie avond “Thai Boxing” in de weg.
Om zeven uur zouden we verzamelen bij de “Pinocchio” en gelukkig was iedereen net op tijd.
Bernie en Peet, Nestor met zijn vriendin, Arjen en een Belgische vriend van Nestor gingen samen met mij op zoek naar een taxi die ons bij het “Fairtex Boxing Stadium” zou afzetten. Na onderhanden in het Thai had Arjen het geregeld en we waren onderweg. Helaas is Arjen zijn Thai niet zo goed als hij zelf denkt en zo kwamen door een foutje in de communicatie terecht bij een sportschool met dezelfde naam aan de andere kant van de stad. Na tussenkomst van Nestor’s Thaise vriendin reden we even later weer naar dé andere kant van de stad.
Deze kleine vertraging kon de pret niet drukken en we allemaal klaar voor de avond. Het zou een opwindende avond worden met in totaal acht gevechten waarvan twee titel gevechten. Bij aankomst in het “Fairtex Boxing Stadium” viel de drukte mij enigszins mee. Later bleek dat er elke week wel twee van die boksavonden worden georganiseerd en zo zie je dan meteen dat er niet al teveel van de toeristen in deze sport zijn geïnteresseerd. Wel veel Russen in de zaal met de gebruikelijk overmaatse elektronica. “Je kan je het veroorloven dus koop je het grootste dat op voorraad is”, lijkt hier de slagzin te zijn.
Nog voordat de eerste partij was begonnen zaten we met een koud biertje in de hand aan de ring. De omroeper was druk bezig in het Thai en via de vriendin van Nestor kregen we te horen dat de eerste partij wat later zou beginnen omdat één van de boksers nog zat eten. “Een paar frikadellen speciaal?”, flitste er door mijn hooft.
Een trompettist van een kwaliteit die bij de fanfare alleen maar mocht playbacken opende de avond met een deuntje waarvan ik verdenk dat het het volkslied van Thailand was. Iedereen stond netjes op en applaudisseerde enthousiast aan het einde van het treurig slechte optreden van de trompettist. De arme man kreeg zo waarschijnlijk de indruk dat hij weer een goede solo op de trompet achter de rug had.
De meeste partijen waren tussen een blanke en Thai. Zo waren de organisatoren er in ieder geval zeker van dat er ook in de zaal twee partijen ontstonden en dat zou de sfeer zeker verhogen. Ongemerkt werd je langzaam supporter van je eigen soort. Met uitzondering van een neger uit Amerika die was ingevallen voor een geblesseerde Rus.
Natuurlijk kon je ook een illegaal gokje wagen bij een onbetrouwbare Thaise man. Alhoewel gokken ten strengste verboden is bij de wet en zodoende altijd onbetrouwbaar is. Één van de jongens ondervond dit aan den lijve. Hij won zijn weddenschap maar de Thaise man zei dat hij had verloren. Ik zat er zelf naast toen de weddenschap werd afgesloten. Na een beetje aandringen werd de inleg teruggegeven en was het probleem voor de jongens opgelost. Een staatsloterij oplossing met een “eigen geldje”. De Thaise man had niets verloren en mijn vriend had zijn geld terug. Allebei blij dus! Alleen Arjen was niet al te blij en bleef doorzeuren over deze oplossing. Heel vreemd want hij had er weinig mee van doen.
Adrenaline werd langzaam toegevoegd aan je bloed en elk gevecht werd spannender en feller totdat je bij het titelgevecht onbewust zelf zat mee te schoppen. Het laatste gevecht was een klapper. De Nederlander “Ricardo van den Bos” versus de Pool “Tomaz Wozack”. Na het klinken van het eerste belsignaal stormde Ricardo op de Pool af en het was duidelijk dat de Nederlander niet in de stemming was om vijf ronden te vechten. Binnen een minuut vloeide er uit een gescheurde wenkbrauw voldoende bloed om het hoofd van de Pool in een rood witte Poolse vlag te veranderen. De verlossende bel kon voor de grote man uit Polen niet snel genoeg komen. Grote kerels van ruim honderd kilo die op elkaar klapten met de kracht als van kleine personen auto’s.
Ik had geen gulden meer overgehad voor de kansen van de Pool na het zien van de eerste ronde. Maar de tweede ronde had een verrassende wending en volgens Peet en mijzelf was die zelfs gewonnen door de Pool. Vanaf de derde ronde ging het allemaal gelijk op en de tijd leek sneller te gaan.
Vijf ronden lang vlogen deze kemphanen op elkaar af en uiteindelijk was het voor ons niet duidelijk wie de uiteindelijke winnaar zou zijn. De meningen waren verdeeld en gespannen luisterden we naar de uitslagen van de drie scheidsrechters langs de ring. 48-46, 48-47 en 48-46. Het titelgevecht was beslist in het voordeel van “Ricardo van de Bos”! Duidelijk teleurgesteld verliet “Tomaz Wozack” de ring met de kleine zilveren medaille in zijn hand de ring. Maar dit zal zeker niet het laatste zijn wat we van hem zullen horen.

Het was een leuke en opwindende avond geweest die ik iedereen te volste kan aanbevelen als je ooit in Thailand bent.

Thailand, Thai Boxing met Nederlandse inbreng

Nederland, het nieuwe jaar is begonnen

Zaltbommel, 01/01/2008

Het is vreemd om 2008 te typen op mijn toetsenbord. Het zal de eerste paar weken nog wel fout gaan. 2007 ligt alweer achter ons en het is geen slecht jaar voor mij geweest. Een paar dieptepunten en er zijn me weer een paar goede vrienden en bekenden ontvallen, maar ik praat liever over de hoogtepunten.


Mijn top drie van hoogtepunten voor het jaar 2007 staan vast.

Op de 1e plaats staat met stip! Het einde van mijn chronische diarree door verkeerde medicijnen.

Op de 2e plaats staat mijn bezoek aan Zuid-Korea, wat een schitterende bestemming waar ik zeker nog een keer naar terug ga.

Op de 3e plaats staat mijn bezoek aan Borneo, jammer dat het allemaal wat anders was gelopen dan verwacht maar ik kan toch terugkijken op een mooie reis met mijn vriend Tettje van Malsen.

Voor 2008 zijn de kaarten al geschud en veel vliegtickets geboekt. Zo vertrek ik over enkele dagen voor een week naar mijn geliefde Melaka in Maleisië samen met mijn vriend Henk de Vries.
Na dit korte uitstapje wordt het pakken en voorbereiden voor mijn eerste reis van het jaar. De bestemming is Sri Lanka. Er is al veel gelezen en wat ik heb gelezen is heel boeiend. Ik kom al tijd te kort en in 28 dagen zal ik eerst zoveel mogelijk van de oude hoofdsteden proberen te zien. Na Sri Lanka is Maleisië weer aan de beurt voor de nu traditionele Formule 1 race in Kuala Lumpur. Ik ga alweer voor de 9e keer!!

In 2007 heb ik meer dan dan 200 verhalen geschreven en een kleine 1900 kilometer gelopen. Ik hoop dat jullie in het komende jaar mijn verhalen weer met plezier lezen en van mijn kant zou ik vaker een opmerking van jullie zijde zeer op prijs stellen. klik gewoon op de letters onder het verhaal "reacties".