Thailand: Weerzien met mijn meisje

Pattaya (Boxing Roo (8))

Als je om zeven uur kwijlend wakker wordt uit een droom waarin je net een patatje met mayonaise kreeg aangereikt aan de counter van een frietkar dan moet je jezelf wel afvragen of alles goed met je is!
Ik stond meteen op en schudde mijn hoofd terwijl de sterkste herinneringen van de droom in het niets verdwenen.
‘Reisdag!’, zei ik zacht in mezelf met een beetje medelijden dat ik die zak patat niet echt in mijn handen had. Ik zou zelfs zweren dat ik de patat kon ruiken.
Onder de douche spoelde ik de laatste restjes van de droom met het water weg en ik kwam tot de orde van de dag.
Ik stond op het punt om weer voor ruim drie maanden op reis te gaan. Tot twee dagen geleden had ik er ook erg veel zin in gehad maar nu ging ik met lood in mijn schoenen. Een gedeeltelijk onverklaarbaar gevoel was over me gekomen en alhoewel ik wist dat ik wel op pad moest, mijn ticket is zeer beperkt en ik krijg niets van mijn geld terug, twijfelde ik om toch maar in Nederland te blijven.
Mijn boterhammen met kaas smaakten me niet, de koffie was waterig en ik voelde mijn darmen in mijn buik draaien. Mijn kleine koffertje met winterkleding en wat zakjes kruiden voor een vriend had ik gisteren al ingepakt. Ik keek eens goed om me heen naar de rotzooi die in een grote boog om mijn rugzak heen lag. Het inpakken zou minder dan tien minuten duren.
Na een korte wandeling door de miezerige regen dacht ik aan mijn meisje die de oorzaak van mijn slechte gevoel was. Na een korte chat via FaceBook gisteren hadden deze slechte gevoelens de kop op gestoken. Er waren geen kwetsende of beschuldigende dingen gezegd maar er zat iets fout. Ik voelde het aan mijn theewater en ik kon moeilijk geloven dat het om een communicatie probleem in het Engels zou gaan. Wat gezegd is is gezegd en een ieder probeert het zo goed mogelijk te interpreteren. In mijn geval kon ik er dus niets anders van maken dat er iets goed fout zat en dat mijn “Peanut” terug naar huis in de Filippijnen wilde. En dat was heel wat anders dan we hadden afgesproken toen ik twee maanden geleden was vertrokken.
De koffie bij mijn zuster smaakte me ook al niet en we brachten samen een uurtje in alle stilte door. Ik wilde wel praten maar mijn hoofd draaide op volle toeren om toch nog maar eens de zaak van alle kanten te kunnen bekijken. Maar helaas bleef het bij mijn gevoel dat er iets mis was en het ontbreken van een boodschap voor een goede en veilige reis van mijn Lyka verstrekte dat gevoel.
In de sprinter van 12:11 naar Utrecht dacht ik écht dat mijn ontbijt mijn darmen wilde verlaten en met geknepen billen strompelde ik van spoor 18B naar spoor 5A om de sneltrein van 12:58 naar Schiphol te nemen. Ik zat stil voor me uit te staren en aan de reacties van de mensen tegenover te zien moet ik er niet erg goed hebben uitgezien.
Ik kon meteen inchecken, door de immigratie en naar het toilet. De reis was nu begonnen en het werd tijd dat ik positief begon te denken. Ik gooide wat water in mijn gezicht en keek naar de oude man in de spiegel.
‘Man, dat was zeker niet de Jielus die ik de laatste keer had gezien!’
Grijs, grauw en zonder een spoor van een lach stond ik daar naar mezelf te kijken terwijl de waterdruppels een weg naar beneden over mijn gezicht zochten.
‘Misschien had ze vandaag geen internet verbinding!’, was de ietwat naïeve verklaring voor het ontbreken van de groet op FaceBook.
Het vertrouwde biertje liet in maar voor wat het was. Cees de Snor en zijn bar zijn voor altijd verdwenen! Het is jammer als er weer een icoon omvalt en voorgoed een herinnering wordt.

G2 was de gate maar eerst nog de beloofde parfum voor mijn meisje kopen. Ik was nog steeds onzeker van mijn zaak maar probeerde er het beste van te maken. Mocht alles berustten op een misverstand dan had ik in ieder geval nog een leuk cadeau voor haar meegebracht.
Na een uurtje gratis internet op Schiphol, en mijn eerste controle met een full body scanner, kon ik eindelijk aan boord van de Airbus A320 van Egypt Air. Het duurde niet lang of de drankjes en maaltijden werden geserveerd. Één van de pursers herkende me en groette me vriendelijk. Het eten aan boord was misschien wel de smakelijkste maaltijd die me ooit aan boord van een vliegtuig is geserveerd. De rundvlees met courgette en rijst was een topper.

Het smaakte me prima en de spanning begon af te nemen.
‘De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend!’
Na ruim vier uur landden we in Cairo.
Met al die verschillende tijdzones en veranderingen in zomer en wintertijd klopte ook mijn laatste vluchtschema niet meer. Ik had maar iets minder dan een uur te wachten voordat we zouden boarden en dat uurtje ging snel voorbij omdat ik mezelf beloonde met een pizzapunt en een halve liter Heineken bier.

In de wachtruimte was het al te zien! Het vliegtuig zat maar voor ongeveer één derde vol en dan is het opletten geboden. De twee lesbische tantes achter me waren zo opgewonden van de beeldschermen achter in de stoelen dat ze erg luid hun opwinding aan de rest van de passagiers, die enkele stoelen verderop zaten, kenbaar maakten. Snel verkassen dus!
Ze begrepen er geen snars van dat ik als sneeuw voor hun ogen verdween en zeker zes rijen naar voren verhuisde. Niemand in mijn buurt en het toilet niet te ver weg. Drie stoelen voor mezelf alleen, oordoppen, gratis oogkappen en een flinke dosis vermoeidheid. Ik was zo vertrokken.
Het waren wel vreemde dromen en om de twee uur werd ik wakker met een droge keel. Een glas water, even naar het toilet en weer verder dromen. En zo werd ik om half negen Bangkok tijd, half vier Amsterdam tijd, weer wakker. Niet fris maar wel hongerig en klaar voor de laatste etappe met de bus naar Pattaya.
Het ontbijt was zoals een ontbijt hoort te zijn, en daar kan British Airways nog heel wat van leren! Smakelijk, heel smakelijk was het ontbijt met een heerlijke kop koffie.

De laatste anderhalf uur staarde ik uit het raam naar de voorbij trekkende witte wolken, en een stukje kustlijn van Burma. Een land dat ik ook nog een keer voor de tweede keer wil bezoeken. Maar in mijn achterhoofd speelden nog steeds de onzekerheden waarmee ik gisteren uit Nederland mee was vertrokken.

Het mag vreemd klinken maar des te dichter ik bij de ontmoeting met mijn “peanut” kwam des te onzekerder ik me begon te voelen. Alles versterkte mijn gevoelens zoals resonantie het sterkste beton kan breken. Ik kon het niet meer bevatten en viel in een eindeloze emotionele put. Als in een trance wachtte ik totdat mijn bus om twee uur naar Pattaya zou vertrekken.
De laatste loodjes wegen het zwaarst! Ik wist niet wat ik zou aantreffen als de kleine Lyka in Pattaya voor me stond.
Maar ik had me voor niets druk gemaakt! Daar stond ze met tranen in haar ogen. Ze was heel blij om me na al die tijd weer te zien. We vielen in elkaars armen en er hoefde niets meer te worden uitgelegd.
We gingen een heerlijk visje eten bij “Kiss Food”, we waren zo druk en hadden zo’n trek dat we zijn vergeten om een foto te schieten, en daarna dronken we nog een biertje aan de bar bij Winas. Het was goed om weer samen te zijn.

Over een week gaan we samen weer op pad, en we kijken er beiden naar uit!

Nederland: Afscheid?

Zaltbommel, 16 mei 2011

Het begint weer te jeuken en dat betekend dat ik voor mijn gevoel al weer te lang thuis ben geweest. Zelfs de korte onderbreking in Canada en de USA heeft dat gevoel niet kunnen wegnemen! Die landen zijn ook een onderdeel van de westerse wereld en ik heb nu heimwee naar het verre oosten.
De kleine twee maanden in Nederland waren natuurlijk wel hele mooie waarin ik weer een hoop oude vrienden heb ontmoet net als aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Maar misschien was het vreemdste wel dat ik enkele oude vrienden helemaal niet heb gezien.
Vriendschap verwaterd! Dat staat als een paal boven water, maar wanneer je zonder enige reden of aanleiding helemaal niets meer van je laat horen dan blijft dat toch voor mij heel vreemd.
‘Water onder de brug!’, zoals de Engelsen dat zo mooi kunnen zeggen.
Ik laat het ondanks mijn teleurstelling maar rusten.
‘Berusting is tenslotte een eigenschap die met de jaren en de grijze haren komt!’
Ik verveel me nu stierlijk en dat is te merken aan de weinige verhalen die ik publiceer. Ik maak nu eenmaal weinig mee en de oorzaak is een mix van verveling en werk. Natuurlijk volgde ik het nieuws en ik kan alleen maar zeggen dat ik het nieuws in Nederland nog vreemder is dan ik had verwacht. Onderweg krijg ik heel wat vreemde berichten mee uit Nederland maar eenmaal thuis kan ik vaak mijn ogen niet geloven wanneer ik de krant lees.
Smurfen die Nazi’s zijn en het AJAX legioen mag geen Joden meer scanderen. Begrijpen die mensen dan niet dat een compliment of een positief compliment iets anders is dan discriminatie en antisemitisme? En wanneer ik dan lees dat er slechts 18.000.000, ja achttien miljoen, Joden in de hele hele wereld zijn dan maken ze als een groep mensen wel heel erg de dienst uit.

Maar morgen vertrek ik weer en ik kijk er echt naar uit. Het zal niet echt een spectaculaire reis zijn maar de ruim drie maanden zullen ook niet echt saai zijn! Reizen in ZO-Azië is nu eenmaal altijd een avontuur.
Woensdag sluit ik me weer aan bij mijn vriendin in Thailand en gaan we samen een beetje genieten in Pattaya. Maar niet voor lang!

Na een week in de Thaise badplaats vertrekken we naar Kuala Lumpur waar een een lang weekend doorbrengen en mijn Nikon D700 een grondige schoonmaakbeurt krijgt. Dat is wel nodig na al de kilometers die ze door het stof, modder,regen en wind heeft afgelegd. Lekker eten en drinken en een paar attracties bezoeken.

Indonesië, “de gordel van smaragd”. Een weerzien met Java, een bekende maar toch vreemde wereld. De grootste moslimstaat ter wereld, meer dan 200 miljoen, die niet als een moslimstaat aanvoelt. Saté en Nasi Goreng, ingeburgerde woorden in de Nederlandse taal. Bintang biertjes en Gado-Gado, een paradijs voor de liefhebbers van voedsel.

Maar het is voor mij ook de eerste keer dat ik Jakarta aandoe! En dan wordt het natuurlijk spannend. Omstreeks vier uur in de middag landen we op het “Soekarno Hatta International Airport” en hebben we twee uur om in het “Batavia Hotel” te komen. Een koopje voor € 40,- p/n in dit ****hotel in het centrum van Jakarta.
Zeven nachten en zes dagen om Jakarta en omgeving te ontdekken en misschien zelfs een vriend te bezoeken die net buiten Jakarta woont.

De zeventien dagen die tussen Jakarta en Solo liggen zijn onbekend terrein! Bogor, Bandung en Yogyakarta staan zeker op de lijst maar de rest is onzeker en een beetje extra avontuur is nooit weg.

We sluiten af in Solo (Surakarta), het is vreemd dat ik me weinig meer van mijn eerste bezoek aan deze plaats kan herinneren. Waren het de paleizen of het eten? Ik weet het echt niet meer! Maar ons verblijf in het “The Sunan Hotel Solo****” zal het ongetwijfeld een onvergetelijke ervaring maken. Een leuke bijkomstigheid is dat het ticket van Solo naar Kuala Lumpur me maar IDR 65.000,00 (€ 5,29) voor deze vlucht van tweeëneenhalf uur!

Een derde van deze trip zit er dan alweer weer op wanneer we in Bangkok landden om een paar weken te rusten. Het zal wel weer Pattaya worden waar in de tussentijd een handvol vrienden zijn gearriveerd om plezier mee te maken.

Na Indonesië ga ik samen met mijn Lyka naar een andere bestemming maar dat verhaal laat ik maar rustten tot na Indonesië.

Nederland: 4 mei, een dag van bezinning?

Zaltbommel

En in de week naar de aanloop van deze speciale en zeer belangrijke gedenkdag zijn er weer elementen die met het oog op persoonlijk belang opnieuw de politiek in Nederland uit zijn verband willen rukken! Het begon allemaal met deze domme vrouw:


'Laat PVV'ers wegblijven van dodenherdenking’

DEN HAAG (3 mei 2011) - PVV-politici moeten woensdag wegblijven van de dodenherdenkingen. In hun verkiezingsprogramma staat dat op 4 mei de 'slachtoffers van het (nationaal-)socialisme' worden herdacht. De PVV scheert het nationaal-socialisme en het socialisme daarmee op zeer bedenkelijke wijze over één kam. Dat schrijft Mei Li Vos, oud-Tweede Kamerlid voor de PvdA, dinsdag in Trouw.
„Het gaat om meer dan een woordgrapje. De PVV is bezig de werkelijkheid te reframen en de geschiedenis te herschrijven. Het lukt de partij wonderwel om 'links' van alles in de schoenen te schuiven”, stelt Vos.
Ze vraagt zich af of de PVV-kiezers het wel eens zijn met de passage over 4 mei in het verkiezingsprogramma. Ook gaan haar gedachten uit naar directer betrokkenen: „Wat moet een nazaat van een socialistische verzetsstrijdster als een vijfde van de Kamerleden vindt dat zijn moeder aan de verkeerde kant stond?“
PVV-leider Geert Wilders heeft 'geen behoefte te reageren op domme opmerkingen van PvdA'ers', zo liet hij weten. Maar: „Laat ik één ding zeggen: ik ga woensdag zelf naar de herdenking op de Dam in Amsterdam en zal daar met overtuiging en trots de PVV representeren en ik hoop dat heel veel andere PVV'ers dat ook gaan doen.”

“Mijn antwoord in een vorig artikel op mijn weblog.”


Gelukkig reageert “Het Nationaal Comité 4 en 5 mei” direct op de oproep van de in ongenade gevallen PvdA politica.


Comité: PVV welkom bij dodenherdenking

AMSTERDAM (3 mei 2011) - Het Nationaal Comité 4 en 5 mei keert zich tegen mensen die menen dat PVV-politici niet aanwezig moeten zijn bij de dodenherdenking woensdagavond op de Dam in Amsterdam. Het is belangrijk dat iedereen, ongeacht afkomst, maatschappelijke overtuiging en leeftijd, in verbondenheid samen kan zijn, aldus het comité dinsdag.
„Oproepen om niet aanwezig te zijn of actie te voeren tegen de aanwezigheid van de PVV, of wie dan ook, staan haaks op dit uitgangspunt”, stelt voorzitter Joan Leemhuis-Stout van het comité. Geen enkele vertegenwoordiger van het parlement zal de toegang worden geweigerd tot de herdenking.
Het comité reageert op ingezonden bijdragen in Het Parool en Trouw over de eventuele aanwezigheid van de PVV bij de herdenking op de Dam. Die bijdragen, onder anderen van PvdA-politica en oud-Tweede Kamerlid Mei Li Vos, delen de opvatting dat vertegenwoordigers van de PVV niet aanwezig moeten zijn bij de herdenking.
In het verkiezingsprogramma van de PVV staat dat op 4 mei de „slachtoffers van het (nationaal-)socialisme” worden herdacht, schreef Vos. De partij van Geert Wilders scheert het nationaal-socialisme en het socialisme daarmee op zeer bedenkelijke wijze over één kam, aldus de voormalige parlementariër.
Het Nationaal Comité 4 en 5 mei „heeft natuurlijk met enige verwondering kennisgenomen van de passage over de herdenking in het verkiezingsprogramma van de PVV. Gelukkig hebben we in onze samenleving de mogelijkheid om ieder onze mening te geven.” Wilders heeft al laten weten naar de herdenking te gaan in Amsterdam om daar „met overtuiging en trots de PVV te representeren”.


“Ook hier heb ik vorig jaar in een artikel op gereageerd.”


Maar waar ik me nog het meest aan erger is de vergelijking die de socialisten willen opdringen tussen de “Partij Voor de Vrijheid” en de “Nationaal-Socialistische Nederlandsche Arbeiderspartij”.
Voor mij zijn er weinig overeenkomsten tussen deze twee politieke instituten. De eerste is een partij zonder leden die in Nederland aan de macht is omdat ze democratisch is gekozen en de problemen in een Nederland, waar plaats is voor iedereen, wil oplossen. Wanneer er wordt gesuggereerd dat er voor zo’n politieke partij in Nederland geen plaats is dan vergrijpt men zich aan de democratie en gaat richting de Stalinistische Socialistische doctrines. Een gekozen dictator die geen tegenstand toestaat!
De tweede was een partij met een groot aantal leden die zich om verschillende redenen groepen in de samenleving afscheidde en op gruwelijke wijze vermoorde in kampen ver weg van hun geboortegrond.
Nu wordt er door links gesuggereerd dat Geert ook die kant op wil! En dat gaat me écht veel te ver. Een groep profileren omdat ze een last zijn voor een grote groep hardwerkende burgers is wel wat anders dan dat je mensen profileert om hun seksuele voorkeur of, zoals in het geval van de Joden in de tweede wereldoorlog, om hun macht, geld en intellectuele rijkdom.

Laten we maar het gebrek aan kennis van een jonge vrouw over de tweede wereldoorlog de schuld geven en alles weer bedekken met de mantel der liefde?

Het stemt mij in ieder geval bedroefd zat er mensen zijn die een dag als deze gebruiken om hun verloren baan nog eens onder de aandacht te brengen. Het is trouwens wel leuk om op haar blog te lezen dat ze sinds haar vertrek erg veel tijd en energie aan “de Tomatensoep” heeft besteed!