Singapore - Aljunied (Orchid Hostel), donderdag 12 november 2009
De dag dat ik op pad ga naar Nepal is eindelijk aangebroken. Toch is er iets vreemds met me aan de hand. Ik ben vandaag niet echt opgewonden om op reis te gaan! Misschien wordt het allemaal een beetje gewoon voor me? Misschien moet ik maar eens een paar maanden rustig aan doen?
Een ritje achterop de motortaxi naar het busstation en met de bus van zes uur ’s morgens naar Bangkok. Het is druk op de Suvarnabhumi luchthaven. De pier waar de vluchten van de budgetmaatschappij AirAsia vertrekken lijkt een mierenhoop.Het aan boord gaan van de nagelnieuwe Airbus A320 loopt gesmeerd en niet veel later taxiën we naar de startbaan die ons naar Singapore brengt.
In het tot de nok gevulde vliegtuig zit ik een beetje te mijmeren terwijl ik naar buiten kijk. Ik schaam me een beetje voor mijn eigen gevoelens. Voor veel mensen zou dit de reis van hun leven kunnen zijn, voor mijn gevoel is het gewoon een andere, een nieuwe, bestemming.Toch is deze reis voor mij toch ook heel anders! Ik ga voor het eerst, voor zover als ik me kan herinneren, op pad met een reisgezelschap. Allemaal vreemden met hetzelfde doel. Omdat ik altijd alleen op pad ga, met uitzondering van één reis per jaar met mijn vriend Tettje, voel ik mij een beetje ongemakkelijk. Het slapen in een zes persoon dormitorium kan me niets schelen maar de kamer delen met één persoon die ik niet ken geeft mij een vreemd gevoel.
Ik ben sociaal genoeg, om binnen een groep te functioneren, daar twijfel ik niet aan. Maar er is tijdens deze groepsreis geen uitweg! Geen nooduitgang! Niets! Ik moet nu deze reis met de hele groep tot een goed einde brengen. Er zijn zoveel onzekere en nieuwe factoren binnen deze trip dat ik er tureluurs van wordt.
Een grote rugzak, een nieuwe camera met drie lenzen, winterkleding en nog veel meer. Ik ben me ervan bewust dat ik het zo snel mogelijk van me af moet zetten, maar dat is niet zo eenvoudig als het klinkt. Daarom ga ik er gewoon maar vanuit dat zaterdagochtend, op het moment dat ik op de Changi luchthaven in Singapore in het vliegtuig stap, alle twijfels van me af vallen.
Het slapen in Aljunied, New Chinatown, bevalt mij prima. Een kamer met vier bedden verdeeld over twee stapelbedden. Het is dichtbij het “Aljunied MRT Station” vanwaar ik snel in de stad en op de luchthaven ben. Het is hier ook veel goedkoper dan in de stad of in de omgeving van “Little India”.
Ne een heerlijke maaltijd van rode rijst met groente ga ik nog even de stad in om wat te ontspannen. Zelfs op donderdagavond loop in nog gespannen en vol twijfel door de straten van Singapore. Singapore lijkt me zelfs een beetje vijandig geworden. Ik wil vluchten maar ik realiseer me ook dat ik dan op de vlucht ga voor mijzelf en niet voor een denkbeeldige demon.
De schone en veilige stad inspireert me. Ik ben klaar voor het volgende avontuur. Zonder alcohol en vermoeid ga ik de terugreis naar mijn hostel aan. Oordoppen in en slapen! Lang slapen!
