Nederland: Een fiets voor mijn meisje

Zaltbommel

Zo houdt het slechte weer ons dagen achter elkaar binnen en zo zitten we voor de tweede dag op rij in de trein. Wel wat later dan gisteren want de klus voor vandaag is niet zo erg ingewikkeld. Twee maanden geleden heb ik namelijk een fiets besteld bij Bikegigant.nl. Helaas voor de plaatselijke middenstand heb ik voor een fiets uit Apeldoorn gekozen omdat het netto verschil in prijs ongeveer een dagloon is. En tegen zo’n aanbod kan je natuurlijk geen nee zeggen.
Omdat ik gehoopt had dat het goed weer in Nederland was had ik gepland om de fiets op elf of twaalf april op te gaan halen. Het slechte weer gooide roet in het eten en ook de maat van mijn eigen Gazelle was te groot voor Lyka. Gelukkig was het omzetten van de bestelling naar een kleiner damesmodel geen probleem. Goed weer zit er toch voorlopig toch niet in, dus gingen we vandaag op pad om de fiets op te halen.
Een koffie in de dubbeldekker trein van Prorail of Railion, of hoe ze vandaag de dag ook mogen heten, en een nieuwsgierige Lyka op de bank tegenover me.
Het is ook erg koud in Apeldoorn en de muts gaat op! Het is niet al te ver en ondanks de omleiding zijn we al snel bij Bikegigant.nl. Een niet al te groot bedrijf maar de prijs is niet te overtreffen en daar win je klanten mee. Terwijl Lyka een proefritje maakt verontschuldig ik me voor de foutieve bestelling en bedank ze voor het omzetten van de bestelling.
We rekenen af en gaan snel weer op pad naar het station van Apeldoorn. Lyka achterop en we moeten er samen wel vreemd hebben uitgezien op de voor mij veel te kleine fiets.
Wegens een ongeval op de lijn Zwolle-Amersfoort moet al het treinverkeer langs Apeldoorn en het is veel drukker in de trein dan normaal. We houden de fiets goed in de gaten zodat er geen schade aan het lakwerk komt. In Amersfoort moeten we overstappen en volgens een conducteur kunnen we beter de sprinter nemen omdat deze twee minuten eerder aankomt in Utrecht dan de Inter-City.
Net voor de aankomst in Utrecht zie ik op mijn iPhone dat we acht minuten hebben om de sprinter richting Breda te halen. Dus dat wordt haasten! De andere treinpassagiers zijn voor ons te langzaam en de seconden tikken snel weg. Er is minder dan een minuut over wanneer ik beslis om op de fiets te springen en het laatste stukje over het lege perron te fietsen. Ik weet niet of dat wel mag maar ik vermoedt dat het tegen de regels is.
We staan nog naast de fiets in de trein wanneer de deuren zich sluiten en de trein met een schok in beweging komt. De dag is weer geslaagd en we hebben de fiets in huis. En nu maar hopen dat het weer snel beter wordt zodat we kunnen gaan fietsen.

Nederland: Combineren is regeren

Zaltbommel

We zijn alweer een anderhalve week getrouwd en de volgende stap moet worden genomen. Het huwelijk moet worden aangemeld bij de Filipijnse ambassade zodat het kan worden ingeschreven of toegevoegd aan de registers van de NSO, zeg maar Filipijnse burgerlijke stand.
Met goedkope treinkaartjes, gekocht bij de HEMA voor € 16,50 een hele dag onbeperkt met de trein, gingen we om 09:14  onder een grijs en koud wolkendek op pad naar Den Haag. Een verbazingwekkende goede aansluiting in Utrecht waardoor we de koffie en cappuccino in de trein misten. Om iets over half elf stonden we al in Den Haag CS.
Het leek wel of het de wind hier nog kouder was dan bij ons vertrek in Zaltbommel! De wind joeg door alle openingen van de bouwput die nog steeds Den Haag CS heet. Een korte blik op mijn GPS en we hadden de goede richting snel te pakken.
Zeker een kilometer voor ons beoogde doel viel mijn oog op een bordje “Ministerie van Buitenlandse zaken Consulaire afdeling”. Dat was toch wel vreemd! Zat Google  Maps er dan een keertje naast? Een korte vraag aan de bewaker die voor de deur stond was voldoende om een antwoord op deze vraag te krijgen.
‘Ja’, Google zat er deze keer naast.
Een strenge controle alsof we een vliegtuig moesten betreden inclusief de röntgenscanner voor de bagage en een metaaldetector voor de personen. Met een smalle roltrap belandden we op de eerste verdieping waar we een nummertje moesten trekken. Achter het kogelvrije glas waren drie dames aanwezig die de mythe van de ambtenaren op de ministeries leken te bevestigen. Ze waren druk in gesprek en het leek er echt niet op dat ze aan het werk waren. Er was zelfs een kind aanwezig dat waarschijnlijk met zijn moeder in de meivakantie mee naar haar werk was gekomen.
De gesprekken tussen de dames golfden op en neer en er leek maar geen beweging te komen in het legaliseren van de documenten waarvoor deze dames zijn ingehuurd. Na de laatste slok koffie zette één van de dames haar kopje neer en nadat ze plaats achter de balie had genomen veranderde het rode nummer op het grote LED-bord boven de balies.
De drie nummers voor ons werden geholpen en toen kwam alles weer tot stilstand achter het kogelvrije glas. Ik bedacht me een situatie waarbij iemand volledig door het lint ging op deze afdeling van buitenlandse zaken. Kogelvrij glas was misschien toch wel een beetje teveel van het goede om deze ambtenaren te beschermen.
Twintig minuten later kwam er weer een andere vrouw bij een andere balie, afhalen genaamd, en riep de drie nummers om waarna de gelegaliseerde documenten in ontvangst konden worden genomen. De gezichten veranderden opnieuw en nu werd er maar één document van een oude man met een opvallende Thailand tas over zijn schouder in ontvangst werd genomen. In afwachting van mijn nummertje stond ik alvast op maar dat bleek tevergeefs. Binnen drie minuten stond de oude man weer op de roltrap naar beneden en verscheen ons nummer op het LED-bord. Ik had stille hoop dat wij ook wel eens binnen drie minuten weer buiten zouden staan.
Helaas!
Nadat ik het uittreksel uit het huwelijksregister had ingeleverd bleven de nummers als op een BINGO-avond op het bord verschijnen. Ik was zelfs de tel kwijt toen de vrouw met een grote stapel documenten uit het zicht verdween. Meer dan dertig minuten zaten we daar voor Jan met de korte achternaam! Kwaad worden heeft geen zin maar hoe zouden die verhalen over ambtenaren toch in de wereld komen?
Het was al over twaalven toen we weer bij het station stonden op zoek naar wat te eten. Lyka beantwoorde mijn vraag over wat ze wilde eten resoluut en zonder enige twijfel.
‘Frietje met en een frikadelleke war kul!’, lachte ze me tegemoet.
De muur deed zijn werk en de frikadel werd een gehaktstaaf.
Nu werd het tijd voor een bezoek aan de Filipijnse ambassade. We hadden tot 15:30 de tijd en we waren vroeg. We hadden dus nog wel wat tijd om naar Madurodam te gaan. Met een snelheid die iets te hoog lag voor Lyka’s korte beentjes gingen we de  Koninginnegracht af. De snelheid die we aan de dag hadden gelegd was tevergeefs geweest. De ambassade was van 12:00 tot 13:00 wegens de lunch gesloten. Ik kon me in ieder geval niet herinneren dat ik dat op de website van de ambassade had gelezen.
De vijfendertig minuten die gedood moesten worden vulden we een korte wandeling door de Archipelbuurt. Ik merkte een Albert Heijn tasje met boodschappen op aan de zijde van een voorbijganger en dat werd dan ook meteen ons doel. De supermarkt was snel gevonden! Een gratis kopje koffie zonder een koekje want die waren al op. Twee bananen, een Coke Zero en een Bounty. Lyka voelde zich nog steeds opgelaten dat ik die gratis koffie had gedronken.
Om 12:57 stapten we het kolossale pand binnen. Trapjes hier en trapjes daar. In een achterkamer met oude gipsen lambriseringen langs het plafond stonden een paar bureau’s onlogisch opgesteld. Hoewel we als eersten binnen waren werden we naar een stoel aan een grote tafel gewezen en daar moesten we maar wachten totdat we aan de beurt waren.
Paspoorten inleveren en paspoorten ophalen. Mensen kwamen en gingen en ik was op een moment het spoor helemaal bijster en vroeg me hardop af wanneer wij nu eens aan de beurt waren. En dat leek te helpen!
Ik legde trots de stapel documenten die ik gisteren had voorbereid en ingevuld voor de dikke dame. Een brede ontwapende glimlach verscheen op het met zwarte wratten bezaaide gezicht.
‘No good!’
‘To light!’
‘Not correct!’
Bij navraag bleek dat ik gisterenavond het oude formulier had gedownload van de website van de ambassade en dat ze in het proces waren om het formulier te updaten. De fotokopieën van onze paspoorten waren te licht maar toch goed leesbaar. En dat laatste papier had na de legalisatie door het Ministerie van buitenlandse zaken gekopieerd moeten worden.
Maar gelukkig was het geen probleem! Voor slechts vijf Euro zouden ze wel even nieuwe kopieën maken.
Alleen moest het formulier opnieuw worden ingevuld en dat was een klein probleem. Sinds de intrede van de computers is ook mijn handschrift achteruit gegaan. Ik ben blij dat ik het zelf nog kan lezen maar het is voor officiële documenten voor honderd procent ongeschikt. Lyka wisselde wat woorden in Tagalog met de gezette vrouw en de zaak was afgerond. De vrouw zou het op een typemachine invullen.
‘Ik wist niet eens dat die dingen nog bestonden!’
Nadat de formulieren waren gecontroleerd en ondertekend konden we eindelijk voor de diensten betalen. € 62,50 contant graag! Het lijkt er op dat ook hier op de ambassade enige boekhoudregels worden geschonden. Maar wij waren klaar en de dag was een vruchtbare geweest.
Het was nu al kwart over twee en dus te laat voor een bezoek aan Madurodam. Lyka was teleurgesteld maar nadat ik haar had uitgelegd dat we nog wel een keertje een hele dag naar Den Haag zouden gaan verscheen er weer een glimlach.
Laat nu het weer maar eens omslaan en dan kunnen we eindelijk leuke dingen gaan doen.
Ondanks dat ik mijn camera de hele dag heb meegesleept heb ik geen enkele foto gemaakt.

Nederland: En dat is nummer 31!!!!!!!

Zaltbommel

Natuurlijk hebben we weer geluk gehad maar dat zal de feeststemming niet drukken!

Nederland: Koninginnedag

Zaltbommel Het lijkt op een scenario uit sprookjes film. Na al het koude en regenachtige weer dat we de afgelopen weken hebben gehad is het vandaag om half acht ‘s morgens al een beetje aangenaam. De zon staat aan een staalblauwe hemel en Nederland wordt langzaam wakker voor Koninginnedag 2012. Volgens mij hebben de weergoden spijt van wat ze de laatste weken over ons hebben uitgestrooid en als blijk van alle spijt maken ze van deze koninginnedag ook maar meteen de mooiste dag van april. Op weg naar de supermarkt om wat verse broodjes op te halen schiet ik mooie plaatjes van mijn geliefde stad en de voorbereidingen voor het grote oranje feest. Lyka ligt nog steeds op bed en ik geef haar geen ongelijk. Ik ben vroeg opgestaan omdat ik een ongelofelijke kriebelhoest in mijn keel heb die het hoogtepunt van mijn verkoudheid aankondigt. Maar dat betekent ook dat ik maar vroeg op sta om zo min mogelijk tot last te zijn van de andere slapers. Voor de lunch maken Lyka en ik de eerste rondgang door de nog stille binnenstad. Ze kijkt haar ogen uit! Ik probeer me in te beelden wat ze allemaal moet denken van deze vreemde oranje massa. Er zijn veel kleurrijke festivals over de hele wereld maar de Queensday in Holland is overal bekend. We drinken een kopje koffie op het terras van ‘t Stadscafé met enkelen vrienden en Lyka heeft alleen maar oog voor alles wat oranje is. Tussen het beantwoorden van Lyka’s vragen komt ze ogen te kort om alles wat er om haar heen gebeurd in haar op te nemen. Een wandeling over de singels langs de Zaltbommelse verdedigingswerken is een welkome afwisseling. Om niet te vroeg vol te zijn gaan we pas om half vijf de stad in. En daar is het koninginnefeest al lang en breed aan de gang. Een band zend vrolijke noten over de in oranje gehulde massa op de volle markt en het bier smaakt uitstekend. Het is zelfs warm! Dat hadden we twee dagen geleden niet durven te hopen. Tientallen vrienden passeren de revue en onze handen zijn altijd gevuld met een biertje. De tijd vliegt om en iets voor acht uur gaan we op huis aan. Het zal vanavond niet lang duren voordat we samen op bed liggen. Een bordje frites met een kroket en een frikadel. Lyka eet met een appetijt alsof ze haar hele leven al met deze snacks bekend is, en dat is natuurlijk een voordeel! Morgen de eerste rustdag, ik heb nog veel werk te doen maar na afgelopen zaterdag en deze koninginnedag ben ik wel aan een beetje rust toe!

Nederland: Rock & Blues in Bommel

Zaltbommel

Wanneer april 2012 de geschiedenisboeken in gaat als één van de koudste en natste april’s van de laatste decennia heb ik toch een heel warm gevoel vanbinnen. De warme felicitaties die we de afgelopen week hebben mogen ontvangen herinnerd me er aan hoeveel vrienden en kennissen ik heb die me het beste wensen. Helaas is er ook een kleine groep die me niet heeft gefeliciteerd. Bewust of onbewust? Dat zal waarschijnlijk wel voor altijd de vraag blijven. Het heeft geen nut om hier stil bij te blijven staan, daar is het leven veel te kort voor.
Helaas hebben Lyka en ik heel veel tijd binnenshuis moeten doorbrengen wegens het slechte weer of beter gezegd de slechte weersvoorspellingen. Natuurlijk is de slechte weersverwachting koren op de molen van de van nature klagende Nederlanders.
Koninginneweekend begint onverwacht rustig als we besluiten op deze vrijdagmiddag maar niet naar de kroeg te gaan. De verkoudheid die ik vorige week tijdens het kappen van de berk uit de achtertuin heb opgelopen is nu net over zijn hoogtepunt heen. Mijn neusholtes openen zich nu langzaam en in mijn bronchiën ontwikkeld zich de gehate kriebelhoest.
Op de tv achter mij wisselen de kanalen zich eindeloos en de bijbehoren geluiden doen me nog het meest denken aan de gemeenschappelijke ruimte van een goedkoop hostel. Enkele verschillende talen afgewisseld met oude en nieuwe muziek. Het is moeilijk concentreren en misschien ook wel de reden waarom het zo moeilijk is om wat verhalen te schrijven.
(Ik zit nu op koninginnedag 2012 om 05:07:30 mijn verhaal te schrijven! Een hevige aanval van de kriebelhoest heeft me een half uurtje geleden gewekt en rechtovereind zitten is de beste remedie om niet iedereen wakker te maken!)
De rode huiswijn van de AH smaakt ons best en maakt ons slokje voor slokje een beetje duizelig en slaperig. Als de wekker op deze zaterdagochtend afgaat realiseer ik me niet direct dat het alweer negen uur is.
‘Negen uur!’
‘Over een kwartier staat Tettje voor de deur!’
Ik kleed me snel aan terwijl ik Lyka bruut uit haar slaap haal. Verbaasd kijkt ze me aan en het duurt nog een paar minuten voordat ze begrijpt wat er allemaal aan de hand is. Tettje is, zoals gewoonlijk, precies op tijd en nadat we een paar ovenverse zelf afgebakken croissants als ontbijt hebben genuttigd gaan we weer op weg naar Den Bosch voor de traditionele vlaai met koffie op “de Helftheuvel”. We hebben niets nodig maar we kijken toch wat rond.
Er is duidelijk minder winkelend publiek dan we gewend zijn en de winkelwagentjes van de C1000 en de Albert Heijn lijken minder vol dan in de vette jaren. Er heerst recessie en het zijn onzekere tijdens. Het kapitalisme en consumisme wankelen in de beschaafde wereld. Ook op dit gebied laat de klagende Nederlander zich weer eens van zijn sterkste kant zien.
In plaats van droomwerelden gemaakt in de soapopera fabrieken in Amerika en bij Joop van den Ende in Aalsmeer zouden de omroepen eens een maand documentaires moeten uitzenden over de leefomstandigheden in vele andere arme landen van de wereld.
Ik heb een lichte koorts en wil geen moraalridder zijn. Maar we moeten er toch aan wennen dat de “zeven vette jaren”, zoals mijn grootmoeder dat altijd noemde, nu écht voorbij zijn.
‘Meer met minder!’
Een goed en blij leven leiden met die spijkerbroek die toch nog maar een seizoen  langer mee moet en een platte TV die ondanks het verouderde model niet wordt vervangen. Maar goed leven, lekker eten en er op uit trekken.
‘Kijk eens goed met andere ogen naar het dorp of de stad waarin je woont?’
‘We hebben het hier helemaal zo slecht nog niet!’
Toen ik een kind was kwam de melkboer voorbij met flessen vla, een hard laagje dat ik verafschuwde bovenin de hals op de vla. Vanille, chocolade, hopjes, havermout en witte zure yoghurt die mijn grootmoeder aangezoet met een felrode limonadesiroop die me waarschijnlijk hyperactief maakte. “De vlaflip” schiet me nu te binnen! Bedacht door de marketing mensen om een fles vanillevla én een fles yoghurt te verkopen in plaats van maar één fles. Maar vandaag de dag zie ik acht meter toetjes in de supermarkt en vraag mezelf af of dat allemaal wel nodig is. Ik eet nog steeds geen toetjes want die harde stukjes die vroeger bovenop de vla lagen hebben me mijn hele leven achtervolgd. Mensen verdrinken in keuzes!
Na de droge zaterdagmiddag zijn we al vroeg in ‘t Hoekske waar vanavond een lokale band optreed. Ik ken 75% van de band persoonlijk en ik weet dat het een leuke avond zal worden. We zijn niet de eerste want er is al één bezoeker voor ons. Tijdens het wachten tot het concert begint worden we veel handen geschud en meer dan verwacht nemen we de felicitaties voor ons huwelijk in ontvangst. Lyka gloeit als nooit tevoren en ik ben blij en trots dat ze zich ze gemakkelijk heeft kunnen aanpassen aan deze voor haar nieuwe en vreemde omgeving.
Om iets over tien doorbreken de rauwe gitaargeluiden van “Bob Charles” de relatieve stilte. Een mix van Rock & Roll en Blues, de muziek is niet te beschrijven maar ik hoop dat de sfeerfoto’s toch een idee geven van deze zeer geslaagde avond.
02:00 en het licht gaat uit. Ik kan me niet herinneren dat ik zo laat naar bed ben gegaan na zo’n fijne en geslaagde avond. Bedankt Anja en welterusten.

Nederland: Een nieuwe GPS

Zaltbommel

Ik heb meer moeite met het schrijven dan dat ik op voorhand had verwacht. Doordeweeks is het minder druk maar dan heb ik toch nog aardig wat werk te doen en in het weekend heb ik het zo druk dat ik niet aan schrijven en het verwerken van foto’s toe kom.
Vandaag begon dus met het nieuws dat we allemaal al lang wisten. April 2012 is de koelste aprilmaand sinds 1997! Niet dat ik me de laatste kan herinneren maar deze aprilmaand is zeker geen aangename voor Lyka en mezelf. Met dit koude en regenachtige weer hebben we weinig zin om op pad te gaan. We moeten later nog op de fiets Nederland gaan verkennen dus het is te hopen dat het weer snel beter wordt.
Een nieuwe GPS dus! Met gemengde gevoelens, dat wel. Een paar maanden terug ontdekte ik dat het rubber aan de zijkant van mijn waterdichte Garmin Oregon 400t gescheurd was. En daar was ik niet blij mee omdat water en elektronica niet goed samen gaan.
Een eerste contact met Garmin Nederland leerde me dat Sailtron BV niet meer de importeur was en dat Garmin nu een eigen verkoop en service netwerk in Europa had opgezet. De email was duidelijk en ik kon contact opnemen zodra ik weer in Nederland was.
Een paar dagen na onze aankomst in Nederland verstuurde ik het kapotte apparaat naar Garmin in de stille hoop dat het gratis zou worden omgeruild omdat de schade een productiefout was. Helaas was het niet zo!
Na een dag of acht kreeg in een email van Garmin met daarin drie mogelijkheden voor het oplossen van het probleem. Ik koos zelf voor de eerste en de enige echte oplossing die mogelijk is. Voor ongeveer € 175,- zou Garmin mijn apparaat vervangen en ik zou opnieuw 2 jaar garantie krijgen op de Oregon 400t.
Een nieuwe kost nu rond de € 325,- dus die vervanging kostte me ruim een Euro per week. En daar kan ik goed mee leven! Het lijkt er op dat de Oregon op zijn laatste benen loopt en dat het model in het komende jaar zal worden vervangen door een nieuw model. Het voordeel voor mij is dat ik over een paar jaar weer een model koop dat uitvoerig getest is.
Vijftien dagen na het verzenden van mijn oude GPS arriveerde mijn nieuwe. Precies op tijd voor de laatste, of betere gezegd eerste, twee actieve maanden in de BeNeLux. Dus nu gaat mijn nieuwe GPS weer overal mee naar toe.

Nederland: We zijn getrouwd

Zaltbommel

Vandaag is het dus na tweeënvijftig jaar gebeurd, ik ben getrouwd met wat voor me de ware lijkt. Ik heb Lyka vijfhonderd en dertig dagen geleden ontmoet toe ze bij haar zus en mijn vriend in Thailand op bezoek was. We konden het meteen goed met elkaar vinden. Natuurlijk is er een leeftijdsverschil maar in de Filipijnen zijn ze vroeg volwassen en ik ben eigenlijk een groot kind. Het klinkt veel langer geleden dan het lijkt. Een groot feest zat er vanaf het begin niet in omdat we dat allebei weggegooid geld vinden waar we heel veel andere leuke dingen mee kunnen doen. Misschien dat we in de toekomst nog een feestje in Zaltbommel geven zoals we dat ook voor haar familie in de Filipijnen gaan doen. Een kille maandagochtend op de parkeerplaats bij het gemeentehuis in Zaltbommel ontmoeten we onze getuigen. Adellijke trouwpartijen die live op de TV worden uitgezonden zijn het andere uiterste. Maandagochtend is het gratis en het schijnt ook nog eens erg populair te zijn. Wij zijn met zijn vijven en de voltrekking is twee maal een korte zin met: ‘Wat is daarop uw antwoord?’ Twee maal een volmondig, ‘Ja’, en we zijn getrouwd. ‘U mag elkaar nu feliciteren!’, zegt de medewerker van de burgerlijke stand. Meneer en mevrouw Kuijntjes klinkt me helemaal niet vreemd in de oren. Ik heb me al lang genoeg op deze situatie kunnen voorbereiden. Lyka straalt zoals nooit tevoren op deze dag zodat het lijkt dat ze een beetje extra licht brengt in de duisternis. We zijn beiden zichtbaar opgelucht en gelukkig. Het was geen gemakkelijke weg die we hebben moeten bewandelen! Het heeft ons honderden Euro’s gekost om de benodigde documenten bij elkaar te krijgen. De weg is ingewikkeld en er is meer tegen dan medewerking. Ik heb nog steeds het gevoel dat eerlijke mensen uit het buitenland hier niet welkom zijn. Gelukkig kregen we goede adviezen en hulp van de burgerlijke stand in Zaltbommel. Ik weet niet of we dit onze officiële trouwfoto noemen maar het is er in ieder geval één met ons beiden.

De huwelijksdag hebben we doorgebracht met onze goede vriend Tettje van Malsen in de Keukenhof. Een onvergetelijke dag tussen honderdduizenden bloemen met de zonneschijn afgewisseld met een regenbui. Een symbolische lach en een traan voor de toekomst. Later meer….