Thailand: Donder en bliksem

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), donderdag 12 oktober 2023

Ik wordt op maandagochtend helemaal warm vanbinnen wanneer ik de sleutels van mijn motor op het nachtkastje zie liggen. Mijn motor staat echt beneden op me te wachten. Als eerste is er de koffie en daarna wachten tot het ontbijt. Verse broodjes met zelf meegebrachte kaas en ook met hier gekochte ham. Het kost wat maar ik vind het beter en gezelliger dan elke ochtend voor het ontbijt op pad te gaan.
Na het eenvoudige ontbijt, met twee grote bekers koffie, is het tijd om de motor eens flink te laten oppoetsen. Er zijn enkele van die wasserettes in Pattaya. Bij deze wordt de motor voor ruim drie euro helemaal gewassen en gedroogd. Niet gepoetst, dat kost meer maar dat is voor mij niet nodig. De motor is ondertussen zestien jaar oud en ik kan alleen maar hopen dat hij nog zestien jaar meegaat. Onderhoud is het toverwoord.
Na het poetsen ontdek ik dat mijn voorspatbord aan de onderkant na al die jaren van trillen bij de spatlap is afgescheurd. Daar moet ik maar eens goed naar kijken. Dat betekend wel dat mijn proefrit in het water valt want ik wil mijn spatlap niet verliezen. Deze spatlap aan het voorspatbord voorkomt opspattend water, en modder, tijdens de weinige momenten dat we ik de regen, of net na de regen rijden. Zo blijven mijn voeten en lange broek nog redelijk schoon en droog.
Na de overheerlijke Thaise lunch in de Big C neem ik plaats op het balkon om mijn lichaam en geest vol te laten stromen met innerlijke rust. De dagelijkse en wereldproblemen waarmee de NPO (Nationale Propaganda Omroep) jullie bestookt bestaan hier niet. Er wordt in het dagelijkse leven geen woord over gerept over dood en verderf, over oorlog en vrede, en ik probeer het (westerse) nieuws dan ook zoveel mogelijk te mijden. Een boek lezen op mijn Kobo e-reader en precies om vijf uur mijn eerste biertje op het balkon. Wat kan het leven toch mooi zijn.
We houden ons vast aan de afgesproken ritmes die we ons zelf hebben opgelegd dus na de pizza van gisteren is het nu weer tijd voor Thais eten. Ook deze keer is het weer fantastisch bij de “Captain’s Bar” in Soi Honey Inn.

Toch zijn er al vroeg tijdens de “travels” ook de eerste “troubles” ontstaan! De klimaatverandering? Nee, gewoon een uitloper van de regentijd veroorzaakt door een tropische storm op de grote oceaan! De weersvoorspelling op mijn iPhone is daar duidelijk in, alle komende dagen een wolkje met regen daaronder en het laagste getal is 80%. Daar wordt je niet blij van wanneer je een motortocht in de planning hebt zitten.
Tijdens de lunch bespreken we samen wat onze beperkte mogelijkheden zijn. We zijn er snel uit. De verschrikkelijke onweersbui van de afgelopen nacht maakt het besluit een stuk gemakkelijker. De explosieve donders en lichtshow van honderden bliksems was er een van Bijbelse proporties.
We hebben het allebei prima naar onze zin in het “Nakorn Siam Boutique Hotel” dus waarom blijven we niet een paar dagen langer? Die paar dagen worden uiteindelijk een hele week. Gelukkig kan ik de data van een andere boeking ook een week opschuiven. Het wordt dus een wijziging zonder extra kosten want die kunnen we missen als kiespijn.
We vullen onze dagen met heerlijke gezonde maaltijden, korte wandelingenrond het hotel om eenvoudige boodschappen te doen en het wachten tot de regen in de middag weer stopt. ’s Morgens maak ik zelf een wandeling van minimaal zes kilometer gevolgd door een middag op het balkon met een grote koude fles groene jasmijn thee en de e-reader.
Ook ’s avonds is het na zo’n uitgebreide Thaise maaltijd heerlijk op het balkon. Een verkoelende bries van zee en “Donder en Bliksem” aan de horizon. Een verkoelende fles bier binnen handbereik. Wij komen deze onverwachte week extra in Pattaya wel door. Het maakt ons tenslotte niets uit in welk hotelbed we ’s morgens wakker worden. Laten we hopen dat we op 19 oktober wel met de motor op pad kunnen?

Thailand: Weekend

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), zondag 8 oktober 2023

Een dagelijks verhaal? Soms gebeurt er op een dag zo weinig dat ik enkele dagen in een verhaal samenvat en dat gebeurt nu voor de eerste keer. Dat we innerlijke rust hebben gevonden mag duidelijk zijn en dat is alleen maar fijn. Geen, of heel weinig stress, is nu eenmaal goed voor een mens.
Ik haal op deze zaterdag de eerste broodjes bij de bakkerij om de hoek en zet ook zelf koffie met behulp van de net aangeschafte waterkoker. Heerlijk en zeer eenvoudig. Hollandse koffie in een Hollandse koffiefilter. Een paar stukken Som Oh, een tropische variant van de grapefruit en een kleine banaan als fruithapje voor de dag en het goede en heerlijke ontbijt is verleden tijd. Lyka is druk bezig met haar sociale media en ik moet in mijn hoofd een lijstje maken met belangrijke zaken die we nog moeten afhandelen voordat we met de motor op pad kunnen.
Wat is beter dan diep na te denken tijdens een ontspannende wandeling? Ik kijk over mijn schouder naar het “Nakorn Siam Boutique Hotel”. Ik zie de plastic stoel op het balkon staan en vanachter het gordijn zwaait Lyka naar me. Het is een prima hotel, op een prima locatie voor een uitstekende prijs. Hoe lang nog? Want dat kan morgen zo maar anders zijn in Thailand.
Ik orden mijn gedachten en maak een voorlopige planning voor onze taken. De extra lange wandeling van ruim zeven kilometer laat me niets nieuws zien maar dat maakt het allemaal niet minder treurig. Gelukkig zijn er ook nog ondernemers van verschillende nationaliteiten die een grote aantrekkingskracht op hun landgenoten uitoefenen en door goede kwaliteit en veel gezelligheid hun zaken draaiende kunnen houden. Hoe verder je van huis bent des te meer de mensen met dezelfde nationaliteit elkaar opzoeken.
In de zon drogende speklappen zijn een plaatje waar ik niet aan voorbij kan gaan. Het is typisch voor Thailand! En geen vlieg in de buurt te bekennen! In het correcte westen zouden hele bevolkingsgroepen zich er aan storen en via de rechter een verbod proberen af te dwingen! Niets van dat in een wereld die nog steeds draait op gezond verstand. Het is al over twaalven wanneer ik weer de kamer binnenstap en veel van mijn gedachten heb geordend. Er zit lijn in de komende paar dagen en ik ga hindernis per hindernis benaderen en bekijken. Het enige dat op dit moment vaststaat is dat we op donderdag 12 oktober uit het hotel moeten vertrekken.
Lyka komt met het fantastische idee om voor de eerste keer Massaman te gaan eten bij het “Dang-Dom” restaurant aan de Pattaya Klang. En wat smaakt dat specifieke gerecht daar ongelooflijk goed! We moeten steeds lachen omdat we uitkijken naar de aankomst van een vriend van ons over een paar weken die voor de eerste keer naar Zuidoost-Azië komt. Het echte Aziatische eten zal echt een openbaring voor hem worden!
Ik ben vandaag wat aan de late kant met mijn bierdrinken en mede daardoor vertrekken we ook later dan normaal naar het restaurant voor ons avondeten. De andere reden was de ontmoeting met een oude bekende, Kevin uit Ierland die met zijn 81 jaar een taaie rugzakartiest mag worden genoemd, die ik wel even moest spreken en natuurlijk een biertje mee moest drinken. Ik geef het je te doen, hij gaat met zijn 81 jaar nog steeds gewoon twee maanden in de vroege winter naar Thailand.
Het is pas tien voor acht wanneer we bij “The Captain’s Bar” arriveren voor de Thaise gerechten waar we de hele dag echt naar uit hebben gekeken. Ik kan op zijn minst stellen dat we zeer verrast zijn dat het restaurant op een zaterdagavond al om acht uur sluit. Om half acht nemen ze de laatste bestellingen op. De uitleg van de eigenaar en zijn vrouw zijn begrijpelijk dus gaan we voor deze keer teleurgesteld ergens anders eten.
“KISS Food & Drink” is een monument in Pattaya waar je al lekker kunt eten zolang ik me kan herinneren. Het is nog geen hoogseizoen dus hier is het ook minder druk dan we hebben verwacht. Voor Lyka een Pad Thai en voor mij de Clubsandwich. Een zeer goede prijs/kwaliteit verhouding maakt ook deze maaltijd heel aangenaam. De zaterdag zit er in ieder geval op en morgen wordt het een rustige maar niet minder belangrijke zondag!

Ook op deze eerste zondag in het verre Thailand ben ik om zeven uur weer paraat en ik kan met een gerust hart stellen dat ik geen enkel probleem heb met de jetlag. Lyka blijft nog lekker liggen en ik geniet van de frisse ochtendlucht en twee bekers sterke zwarte koffie op het balkon. Broodjes kaas en ham gaan er in als pap en na een wandeling van opnieuw zeven kilometer in de zachte ochtendzon kom ik weer fit terug op de kamer om Lyka op te halen voor de lunch.
Vanzelfsprekend gaan we weer naar de Big C omdat we nog wat boodschappen moeten doen en omdat het aanbod en de variatie van de geboden gerechten fantastisch is. Lyka neemt de vis in verse gember en voor mij de gebakken pittige spaghetti met Moo Gob. Het gedroogde en gefrituurde varkensvlees dat ik gisteren langs de straat heb zien liggen drogen!
Mijn motor heeft bij mijn Australische vriend Paul gestald gestaan en vandaag wil ik een poging wagen om de motor op te halen. Het is ingewikkelder dan het zou moeten zijn. De broer van zijn vrouw moet met de de sleutels van het huis en de poort komen zodat ik binnen mijn spullen en de helm van Lyka kan pakken.
Het begint met een telefoongesprek in het Thais van mijn kapster met Um, zoals die jongen heet. Wanneer hij eindelijk in de gaten heeft wat er aan de hand is krijg ik de opdracht om te wachten want hij moet eerst contact met zijn zus in Australië opnemen en om haar goedkeuring vragen. Twintig minuten later belt hij terug met de mededeling dat hij om vier huur bij het huis van Paul zal zijn.
Ik ben blij dat het toch nog zo soepel is gegaan. Hij is er om iets over vier en als eerste wil ik weten of de startmotor nog wel ronddraait. En ja hoor, benzinekraan open, choke open, een druk op de knop van de startmotor en enkele ogenblikken later komt de eencilinder grommend tot leven. Een grijns van overwinning verschijnt op het gezicht van Um in zijn oranje motortaxi hesje. Alsof hij het zelf bedacht heeft!
Motorrijden verleer je nooit en het gevoel van een grommende tweewieler tussen je benen kun je niet beschrijven aan de bestuurders van elektrische voertuigen. Ik rij meteen maar even langs de benzinepomp om een paar liter verse brandstof in te nemen. Ook hier moet ik meteen weer aan de verenigde emiraten van Europa denken. Dertig baht voor een liter benzine, zeven en zeventig eurocent! Ook hier in het verre oosten wordt er dan ook nog geld aan de brandstof verdient!
Onze dag zit er op omdat we onze kamer, met het fijne balkon, vandaag niet meer verlaten. Ik heb wat koude biertjes in de kleine koelkast en op deze zondag bestellen we pizza’s bij “The Pizza Company”.
Helaas is de nieuwe varkensvlees variant uitverkocht en moeten we noodgedwongen twee keer de oude bekende “Chicken Trio” bestellen. Ze smaken in ieder geval uitstekend, zeker met een ijskoude fles Singha bier die ik nog even snel heb gehaald in afwachting van de aankomst van de twee pizza’s. Ons eerste weekend zit er op en ik heb gemengde gevoelens. De vorige keer toen we hier waren wilde ik zo snel als mogelijk uit Pattaya weg en nu heb ik het gevoel dat ik hier best nog wel een week wil blijven. Het kan snel verkeren en niets is zo veranderlijk als een mens.

Thailand: Boodschappen doen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), vrijdag 6 oktober 2023

Fris als een hoentje spring ik om half acht uit bed. Half acht? Ja, de wekker stond niet aan en om half acht verschijnt er op het beeldscherm van mijn iPhone: “Naar het werk” begeleid door een zachte elektronische melodie. Nu even niet meer naar dat werken. Ik stel meteen de wekker in op zeven uur en schakel het alarm van half acht uit. Het volgende alarm zal dan om acht uur zijn en dat is om mijn dagelijkse medicijnen in te nemen.
Lyka slaapt nog als een roosje en dat maakt me soms jaloers omdat ik ook best wel weer een keer zou willen uitslapen. Het zal de leeftijd wel zijn dat ik tegenwoordig altijd vroeg wakker ben en dan ook weer vroeg naar bed wil. Ik kleed me een aan en maak voor de eerste keer de gang naar de 7-11. Ik moet op zoek naar zwarte koffie.
Nog voordat ik voor mijn vertrek de deurklink in mijn handen heb is Lyka ook ontwaakt en zij meld meteen dat ze een enorme trek heeft. Dan neem ik dus ook maar meteen een tosti mee want een mens moet tenslotte ontbijten. Het ontbijt is niet voor niets de belangrijkste maaltijd van de dag.

Het weer is in Pattaya zo vroeg in de ochtend aangenaam. Het is bewolkt met een verkoelend briesje maar toch voelt de hoge luchtvochtigheid een beetje vreemd aan. Ik weet uit ervaring dat dat gevoel niet zo heel lang zal aanhouden. Binnen een of twee dagen voel je die drukkende vochtige deken niet meer. Helaas is het internet in deze kamer 610 een beetje zwak maar dat zal straks worden gecompenseerd door de 4/5G op mijn mobiele telefoon.
Vandaag is het de eerste dag van onze reis en gaan we proberen orde scheppen in de chaos voor de komende weken/maanden. Een van die belangrijkste taken voor vandaag is boodschappen doen en mijn simkaart werkend te krijgen. Ik slenter voor een tweede keer naar de 7-11 om frisdranken en bier in te slaan voor in de koelkast. Dat is belangrijk in tropische landen omdat je hier nu eenmaal meer zweet dan in het koele en zeer snel opwarmende Nederland. Bier is nog niet te koop want de gordijnen in de koelkast zijn avn 11:00 tot 14:00 naar beneden als teken dat er geen alcohol mag worden verkocht.
Tijdens onze carbonvrije wandeling naar de enorme Big C aan Pattaya Klang zien we nog steeds de economische littekens in de straten van deze ooit zo bloeiende en drukke badplaats aan de golf van Thailand. Ook in de gezichten van de slachtoffers van de Covid-19 malaise zie je nog steeds de ellende en de dagelijkse worsteling om door de dag te komen. Het is haast onmogelijk om in getallen uit te drukken hoeveel mensen er met hun dromen aan duigen uit Pattaya zijn teruggekeerd naar het platteland. Het moeten er tienduizenden zijn geweest maar het kunnen er ook gemakkelijk meer dan honderdduizend zijn!

Eenmaal in de koelte van de enorme supermarkt valt me een ding meteen op. De hoge concentratie niet-Thai met hun vriendinnen of echtgenoten. Het lijkt wel of we terug zijn in de Westerse wereld! In de supermarkt is dat ook wel te begrijpen.
De simkaart van AIS stopt na zes maanden wanneer er geen geld word opgezet. Mijn simkaart, waarvan ik het nummer niet eens weet, is dus weg en moet ik een nieuwe kopen. Gelukkig zijn er goede aanbiedingen waarbij je een gratis simkaart cadeau krijgt. Bellen doe ik toch al niet veel dus kies ik voor een simkaart met alleen data en voor 400 baht (€ 10,25) koop ik een nieuwe simkaart met 60 Gb voor 30 dagen. Dat gaan we nooit op krijgen!
Het conflict in de Oekraïne heeft tot een golf van prijsverhogingen over de hele wereld geleid. Ook hier in het relatief goedkopere Thailand zijn de prijzen voor de (Westerse) dagelijkse boodschappen stevig gestegen. Soms is het wel even schrikken van de prijs maar aan de andere kant moet je wil inschikken. Wat je nodig hebt koop je en wat overbodig is laat je liggen. Hoewel we een lijstje hebben worden er toch enkele dingen gekocht die niet op de lijst staan. Een van die “onnodige” dingen is een waterkoker voor op de kamer. Ik heb vijf kilo koffie bij me en het gemak om ’s morgens gewoon op het balkon een beker koffie te zetten spreekt me toch wel aan. Het scheelt me twee wandelingen naar de 7-11!
Ondanks dat het nog geen twaalf uur is heeft Lyka al trek dus gaan we naar het foodcourt van de Big C op de begane grond. Ook hier is het nog opvallend rustig. Lyka gaat voor een gerecht van garnalen met ei en dat ziet er toch wel heel appetijtelijk uit voor de 65 baht (€ 1,65) die van de elektronische kaart wordt afgeschreven. Met nieuwe en gevulde boodschappentas gaan we weer richting het hotel. Ik boek de kassabon als eenmalige kosten want we moeten wel ons budget in het oog houden.
Ondanks alle goede voornemens blijft vandaag de chaos de chaos en besluiten we om later onze rugzakken in te laden. Ik ga eerst maar eens naar de kapper, dezelfde die ik al sinds 1999 bezoek, en als bijzaak mogen we na een vriendelijk gesprek onze koffers tijdens de motorrit door Thailand bij haar stallen. Ook de kaas voor de Filipijnen krijgt een plaatsje in haar koelkast zodat mijn bezoek aan de kapper een heel vruchtbare is geweest.

Het is vrijdagmiddag, ik voel een innerlijke rust, het is lekker weer en ik lees de laatste pagina’s van “Het verdriet van Wilhelmina” van Tomas Ross. Ik zit in de schaduw op ons balkon en er waait een lichte bries van zee. Waar is het dan, ondanks het nog redelijk vroege tijdstip van half vier, tijd voor? Inderdaad, een ijskoude grote fles “Beer Leo” in mijn nieuwe bierkoeler. Wat kan het leven toch goed zijn!
Na een paar biertjes op het balkon en een paar biertjes bij “Nikom Court” gaan we voor het avondeten naar een oude bekende. Naar Piet, gisteren hebben we heerlijk Thais gegeten en vanavond wisselen we dat af met lekkere patatjes met een kipschnitzel en een kip cordon blue. Het smaakt uitstekend zoals we gewend zijn bij Piet. Zo kabbelt onze eerste dag in Thailand naar haar einde. We zijn nog wel een beetje vermoeid dus zoeken we niet al te laat ons bed op. Morgen is er weer een dag en weer een poging om orde te scheppen in de chaos.