Thailand: De laatste bergen

Aranyaprathet (Indochinahotel) 218), zondag 1 maart 2020

Na de gezellige avond voelde ik me op deze ochtend niet helemaal goed. Toch nog iets teveel bier gedronken! Koffie is om zes uur snel gezet met het kokende water dat klaarstond voor het ontbijtbuffet. Er is nog niemand aanwezig in het enorme restaurant. Van het eerste dampende kopje koffie knap ik gelijk aardig op. Mijn gedachten gaan direct weer naar de problemen in Zaltbommel en die problemen zorgen ervoor dat ik zeer moeilijk verhalen kan schrijven. Mijn gedachten zijn gewoon ergens anders! Er moet vandaag weer een brief worden geschreven om een poging te wagen om die ambtenaren met een dikke plaat voor hun kop te doorboren!

Met de Nederlandse internet radio stilletjes op de achtergrond klik ik wat door de nieuwspagina’s. Geen woord meer over het klimaat! Het nieuwe gevaar is de natuur die in de vorm van een virus heeft teruggeslagen tegen het CO2 beleid en al het plastic in de oceanen. Het virus is gestuurd voor een bloedoffer van de hoogontwikkelde apen die de aarde vernielen uit pure hebzucht.

Nu gaat het om het COVID-19-virus en hoeveel slachtoffers het in de toekomst zal eisen. Alsof dat belangrijk is? In Thailand komen per dag 50 mensen in het verkeer om het leven. In India sterven dagelijks een paar duizend mensen onder de meest erbarmelijke omstandigheden die armoede en het kastenstelsel met zich meebrengen . En dan heb ik het nog niet over de dagelijkse doden door tabak, alcohol, suiker en slecht eten. Met andere woorden, het nieuws is niet meer wat het is geweest. Een konijn dat door kinderen wordt verbrand in een ver vreemd land verschijnt op de voorpagina van de krant! 

Na de gebruikelijke tosti’s en tankbeurt gaan we mooi op tijd weer op pad, het is maar 160 kilometer vandaag met het begin langs de lelijke weg met nummer 317. Na zestig lelijke en gevaarlijke kilometers zijn we eindelijk weer op rustiger terrein. Ik neem de tijd om enkele geestenhuisjes op de foto te zetten. Ik heb wat met die kleine gekleurde huisjes. Bij deze staan ook een hele verzameling dieren die op een of andere manier bovenaardse krachten aanspreken om je leven beter en veiliger te maken.  

Dit zijn de laatste bergen van deze motortrip! Nog een stukje verder komen de heuvels en dan het platte land van de Isaan hoogvlakte. We hebben tijdens deze reis heel wat mooie landschappen mogen zien. Elk gebied van Thailand heeft zo zijn eigen karakter.  

Binnen drie uurtjes arriveren we enkele minuten na twaalf uur ons hotel. Het Indochinahotel is functioneel en heeft ook een vleugje van luxe dat we tijdens de afgelopen reis niet vaak hebben gezien. Onze kamer is nog niet schoon en we moeten in de lobby een kwartiertje wachten. Maar dan kunnen we in de airconditioning van onze kamer voor de nacht kwartier maken. Ik maak een begin aan de brief naar de burgermeester en de gemeenteraad van Zaltbommel, zoek in de enorme digitale stapel naar onderbouwende documenten, en op het moment dat mijn maag voor de eerste keer knort kleden we ons aan om bij de plaatselijke 7-11 enkele magnetron maaltijden op te halen. Tijdens de twee kilometer naar de winkel zien we geen enkel restaurant, en dat is wel heel bijzonder in Thailand!   

Zodra de zon onder de horizon is verdwenen komt de omgeving rond het hotel tot leven. Helaas hebben we vandaag geen balkon waar ik aan een ijskoud biertje kan sippen. Dat we geen restaurants hebben gezien geeft me toch wel wat zorgen. Ik zie niet al te best meer in het donker waardoor ik altijd probeer te vermijden na zonsondergang te gaan rijden. Zeker op twee wielen! Voor de zekerheid stappen we op de motor maar dat was helemaal niet nodig geweest. Op een steenworp afstand schuiven we aan tafel voor de beproefde gerechten in weer een andere, persoonlijke uitvoering, maar nooit is het eten slecht of heel duur. Behalve op Phuket dan!

We zijn precies op tijd terug zodat ik naar de topper PSV - Feyenoord op de laptop kan kijken. Helaas is het internet niet van die snelheid dus ben ik aangewezen op de laatste aflevering van de Italiaanse serie die wat wat van haar snelheid begint te verliezen.

Om half tien hou ik het niet meer en kruip onder de dekens. Lyka kijkt nog wat Koreaanse series op de iPad terwijl de doordringende bas van een band een paar honderd meter verderop mij in de schemerzone tussen slaap en wakker zijn houd. Nee, dit hotel is zeker niet voor herhaling vatbaar. 

Thailand: Hello Jim!

Chantaburi (K.P. Grand Hotel) 1008), zaterdag 29 februari 2020

Wat kan een goed bed een enorm verschil maken! Dat was een een hele goede nachtrust en de twee grote flessen Leo bier op het balkon terwijl ik filosoferend over onze toekomst in het donker staarde hebben zeker ook bijgedragen.

We slepen op deze ochtend al vroeg ons hele hebben en houwen naar beneden omdat er geen ontbijt mogelijkheid (meer) in dit hotel is. Beneden is er overnacht het een en ander veranderd! Op de balie bij de receptie staan nu flesjes ontsmettingsmiddel en al het personeel draagt mondkapjes. We kijken hier vreemd tegenaan! Dat virus uit China lijkt nu serieuze vormen aan te nemen.

Na een laatste blik over de schouders naar onze zoveelste slaapplaats gaan we snel op pad. Na de haast verplichte tosti's van de 7-11 voor het ontbijt rijden we een brede weg op die na verbreding opnieuw wordt geasfalteerd. Nog een kilometer of twintig en we zijn op rustige wegen, tenminste, rustigere wegen. 

Dat was dat! Alleen nadat we de 315 hebben omgewisseld voor de 3025 kunnen we niet zeggen dat het veel rustiger is geworden. Het is rustiger op de weg maar niet zo rustig als ik had verwacht. De lege wegen van Thailand worden steeds zeldzamer nu meer mensen zich een auto kunnen veroorloven. Helaas is de rijvaardigheid van de grootste groep Thaise chauffeurs nog niet op het niveau van Europa gekomen.

Bij de eerste mogelijkheid nemen we een pauze in een bos van rubberbomen. De koffie smaakt ons goed en ook de bananen cakejes brengen een glimlach op onze gezichten. We realiseren ons dat ons avontuur, de reis per motor, eigenlijk al ten einde is. We rijden vanaf vandaag zo’n beetje van vriend naar vriend om afscheid te nemen. Vanavond hebben we afgesproken met Jim, een oude goede vriend van het eerste uur van mijn eerste verblijf in Pattaya. 

De volgende pauze houden we bij een vreemd gebouw in het midden van niets. Het heeft wat van Chinees, of misschien wel Japans of Koreaans, maar in ieder geval lijkt het niet op wat we als Thais zouden kwalificeren. Het aantal geparkeerde voertuigen laat zien dat het er aardig druk is en dan zal er zeker ook wel eten worden geserveerd. Helaas kunnen we de gebouwen niet bezoeken. Onze bagage alleen achterop de motor laten is helaas vandaag de dag in Thailand ook geen goed idee meer.   

We rijden een stukje verder en tot onze grote verbazing zien we dat er nog steeds wordt gebouwd. Mijn mond valt open van verbazing wanneer ik zie dat de gebouwen volledig uit hout worden opgetrokken! Dat is dan weer een op zichzelf staande discipline van de Thaise en Aziatische bouwkunde. 

We rijden en rijden door het bekende landschap van het oostelijke laagland van Thailand. De bomen van de aanwezige rubberplantages geven een welkome schaduw en enige verkoeling. Het is vandaag warm!  

Dat rubber en die rubberplantages in Thailand zijn toch wel interessant. Heel vroeger kwam rubber alleen uit Manaus, een stad diep in de jungle van Brazilië die alleen over de gevaarlijke Amazone rivier kon worden bereikt. Erg lang hebben de bewoners van Manaus hun geheim kunnen beschermen tegen spionnen van over de hele wereld. Het was een heel kostbaar geheim waar veel mensen hun leven voor hebben verloren. Maar toen de eerste rubberbomen de Amazone af waren gesmokkeld ging het wel heel erg snel.

De bomen werden over de hele wereld in tropische gebieden aangeplant. De opkomst van de lucht gevulde band voor voertuigen, fietsen en auto’s, schakelde de productie in de hoogste versnelling en veel ondernemers werden in korte tijd zeer rijk. Wie aan Vietnam denkt denkt niet direct aan rubber maar Michelin opende in 1925 de grootste rubberplantage van maar liefst 12.400 hectare (24.800 voetbalvelden!).

Helaas worden de halve schalen van de kokosnoot steeds minder gebruikt om het rubbersap, de vloeistof uit de bast van de boom, op te vangen. Plastic zakjes zijn de moderne vervangers, slecht voor het milieu maar beter voor de winst.   

Plotseling begint Lyka op mijn schouder te slaan en schreeuwt een reeks onverstaanbare woorden in mijn oor. Ik knijp in de rem en kijk verbaasd achterom. Lyka wijst naar de bomen langs de stille landweg.

‘Cashew, cashew!’, terwijl ze met haar vinger wijst.

Ik kijk een goed naar de rode vruchten die nog het meest op de Thaise “Chompoo” (roosappel) lijken. Lyka herhaalt haar woorden terwijl ze afstapt en een vrucht van de boom langs de weg plukt. Ik bestudeer de rode vrucht en herken de vorm van de cashewnoot. In dat donkergroene uitsteeksel onderaan de vrucht zit de eetbare cashewnoot. Nu begrijpen jullie ook meteen waarom die nootjes zo duur zijn! Dit is iets dat ik nu voor de eerste keer in mijn leven zie. Zo zie je maar, je bent nooit te oud om te leren.    

We rijden en rijden, onderbroken door onze pauzes op het uur. Nieuwe infrastructuur, natuurparken met verkeersborden die waarschuwen voor wilde olifanten, een verdwaalde tempel en in de verte kondigt zich de eerste door het weerbericht voor vandaag voorspelde regen zich aan. We zijn op weg naar “Chantaburi”, een van de natste steden van Thailand! 

Ondertussen knorren onze magen en moeten we op zoek naar het bekende bordje rijst. Dat bordje met gebakken rijst hebben we snel gevonden. Het smaakt ons goed en de ontvangst is zeer hartelijk. We hebben direct het idee dat ze hier niet veel toeristen zien. Natuurlijk beginnen ze direct Thais tegen Lyka te ratelen die er nog minder van begrijpt dan ik.

De opmerking dat ze Filippijns is en geen Thais verstaat komt ook deze keer niet direct aan. Maar zodra het kwartje is gevallen slaat de verbazing om in schaamte. Elke dorpsbewoner die passeert stopt direct om de twee buitenlanders persoonlijk te bekijken. Ook de motor krijgt de aandacht die we ondertussen al gewend zijn.

Eenmaal voorbij de snelweg 3 zijn we op heel bekend terrein. De mooie brede asfaltweg die onze motor jaren geleden nog in rode modder dompelde is een aanwinst voor de Thaise infrastructuur maar een aanslag op de romantiek van het rijden over smalle verlaten wegen.

We realiseren ons maar al te goed dat we weer in de drukke en economisch belangrijkere gebieden zijn gearriveerd. Het verkeer is brutaler en de toeters van auto’s en motoren worden veel vaker gebruikt om aan te geven dat zij, die zich belangrijker voelen dan de rest, op het punt staan om je in te halen of voorrang te nemen. Het is hier duidelijk gevaarlijker.  

Het “K.P. Grand Hotel” is geen haar veranderd sinds ik hier een jaar of vijftien geleden voor de eerste keer met Jeff Davies kwam. We bezochten destijds de “edelstenen markt” in de hoop een klein fortuin te kunnen verdienen. Het is nooit geworden wat ik ervan verwacht had maar de herinneringen aan de glimmende stenen zijn van onschatbare waarde. Bijna iedereen die ik toentertijd heb ontmoet is terug naar huis gegaan. Ebay was het terrein van cowboys. Vliegtuigen en containers vol met handel, al dan niet illegaal gekopieerd, gingen richting Europa. Ik was een van de weinigen die vanaf het begin begrepen dat het zoete leven niet eeuwig zou duren!

Bij de receptie begint het nu ook tot ons door te dringen dat er iets serieus aan de gang is met dat Chinese oftewel Wuhan-virus. Overal staan flesjes handgel en alle medewerkers van het hotel dragen mondkapjes en latex handschoenen. Is dit een voorbode voor moeilijke tijden? Ik krijg niet al teveel mee van het nieuws maar dit zijn toch serieuze maatregelen voor de normaal gesproken nonchalante Thai!

De kamers van het K.P. Grand Hotel zijn ruim en degelijk ingericht, het beddengoed is nog steeds schoon en ruikt heerlijk! Lyka valt op het bed en voert het wachtwoord voor de wifi in. Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik nog 20 minuten moet wachten voordat ik bij de 7-11 bier en andere zaken kan gaan kopen. 

Tijdens het inslaan van drankjes en enkele snacks koop ik twee ijsjes die volgens de enorme reclameborden in de winkel nieuw in het assortiment zijn. Durian en Spearmint zijn de nieuwe smaken. Terug op de kamer maakt Lyka mij de Spearmint afhandig waarna die na een hapje ook weer snel in mijn hand wordt gedrukt. Het ijsje smaakt naar Listerine mondwater nadat je een chocolade reep hebt gegeten. De Durian variant is wel erg lekker en die zal later een blijvertje zijn, net als de vanille TopTen!

Telefonisch spreken we met Jim af voor een ontmoeting. Omdat het bier waarschijnlijk rijkelijk zal vloeien laten we de motor op de parkeerplaats onder in de kelder van het hotel staan. Dat is geen probleem want Jim komt ons met de auto van zijn vriendin ophalen. 

Op een Thaise avondmarkt in Chantaburi laten we onze tafel volzetten met de allerbeste Thaise heerlijkheden die de markt te bieden heeft, en enkele flessen ijskoud beer Leo. Dit is Thailand op zijn allerbest! Voor een redelijke prijs eten en drinken totdat je er rozig van word. Ook op deze avondmarkt lopen er mensen rond met mondkapjes. Niet dat ik dat erg vreemd vind want we hebben ook landen bezocht waar ze jaren geleden op straat al mondkapjes droegen! Het lijkt nu toch wel serieus te worden met dat nieuwe Chinese virus. 

Na het eten gaan we nog even voor een afzakkertje naar een grote openlucht bar waar Jim ook naar het Engelse voetbal kan kijken. Dat laatste heeft het voor mij al lang geleden helemaal afgedaan. Ik vind al het voetbal saai behalve wanneer Ajax Amsterdam, of een van hun naaste concurrenten, speelt. 

De tijd vliegt om en voordat we het in de gaten hebben is het alweer tijd om terug naar het hotel te gaan. We hebben morgen weer een lange dag voor de boeg en hoewel het een eenvoudige rit lijkt weet ik uit ervaring dat het druk en gevaarlijk kan zijn op de 317 naar het noorden. We nemen uitgebreid afscheid van iedereen en Jim’s vriendin brengt ons terug naar het hotel. We zijn het erover eens dat we de volgende keer wat langer blijven. De volgende keer? Dat zal dan in 2022 zijn! 

Thailand: Tussen de vrachtwagens

Chachoengsao (Grand Royal Plaza Hotel) 429), vrijdag 28 februari 2020

Ik voel me niet optimaal na acht grote flessen bier. Toch was het de moeite waard met de twee Fransen, hun kinderen en de Duitse Amerikaan Andreas. We hebben gelachen en de problemen in de wereld opgelost. We zaten op dezelfde golflengte en dat maakt veel goed! Om zes uur snooze ik de iPhone voor een uur maar om zeven uur ga ik mijn ding doen. Behalve koffie zetten! Daar moet ik nu even niet aan denken. Het pakken van de rugzak gaat vanzelf en ik voel de stalen spiraalveren van het oude versleten matras nog steeds als ijspikken in mijn rug en zijkant van mijn torso steken. Laat dit nu net de slechtste kamer van het hotel zijn maar de instelling van de nieuwe receptioniste kan mij ook zeer weinig bekoren! Ik heb niet eens trek om erover te klagen. We komen hoogstwaarschijnlijk toch nooit meer in Ayuthaya.

Met alle bepakking op onze rug en in de arm lopen we voorzichtig de steile houten trap af naar beneden, met de schoenen aan dat ten strengste verboden is en overal hangt aangeplakt in een tiental verschillende talen. De twee verschillende ontbijtjes zijn aanvaardbare kwaliteit en gelukkig met roomboter in plaats van margarine dat je bij steeds meer hotels op je bord krijgt. De onkosten worden aan alle kanten gesneden. Zeker nu het een stuk slechter gaat met het toerisme in Thailand.

Zodra we klaar zijn met het ontbijt gaan we beginnen aan een dag waar ik al enkele dagen tegenop heb gekeken. We bepakken de motor en controleren alles meerdere keren. Het zal niet gemakkelijk zijn om onderweg te stoppen en het een en ander aan de bepakking weer in orde te brengen. Pauze’s zullen waarschijnlijk ook niet al te aangenaam zijn. Laten we maar beginnen? Rond negen uur starten we de reis door de hel!
Uur na uur rijden we op slechte wegen omringt door vrachtwagens die elke milieu activist in Europa slapeloze nachten zou bezorgen. Fijnstof wordt hier per kilo uitgestoten en niemand maakt zich er zorgen om. Vrachtwagenchauffeurs wanen zich in Thailand onaantastbaar in hun grote stalen monsters. Het laatste dat je wil is met je motor onder zo’n walsende moordmachine belanden!
Het gebied dat tegenwoordig aan de stad Bangkok wordt toegekend is groter dan de provincie Noord-Brabant! Probeer dat maar eens te ontwijken? In een diepe concentratie rijden we en rijden we. Tijdens de weinige pauze’s probeer ik mijn hoofd weer zo snel als mogelijk leeg te maken en de batterijen weer zover als mogelijk op te laden. De hyper concentratie vreet energie!
De lunch slaan we over om zo snel als mogelijk weer in rustiger vaarwater te belanden. En wanneer we eindelijk in de verkeersluwte van Chachoengsao zijn beland kunnen we opgelucht adem halen. We hebben het er weer in een geheel vanaf gebracht!
Vanaf een minder drukke provinciale weg zien we in de verte een enorme gouden koepel opdoemen. We hoeven er niet lang over na te denken, hier houden we een eerste echte pauze van de dag!

Wat Phrong Akat (Phra Archan Somchai) is indrukwekkend maar nog indrukwekkender is de tempel ernaast!

De “Lord Ganesha Temple” bestaat uit een enorm beeld van de “Olifant god Ganesha”, dit is toch wel heel indrukwekkend.

Maar ook vanuit deze hoek is de “Wat Phrong Akat (Phra Archan Somchai)” te mooi om niet te fotograferen. Zo komt er aan deze korte, maar moeilijke, dag op de motor toch een mooi einde!

Aan de achterkant krijgen we een blik in de keuken van een grote tempel. Ik neem aan dat hier regelmatig grote groepen gelovigen en monniken samenkomen om hun filosofie de delen en te vieren. Wat een slapen pannen!

Het “Grand Royal Plaza Hotel” is precies wat ik me van een enorm hotel aan de rand van de stad op een kruising van twee belangrijke snelwegen had voorgesteld. Een modern functioneel Chinees hotel! Niets steekt boven de middenmoot uit maar alles is aanvaardbaar voor de prijs die we vannacht betalen.

Na een korte rust beginnen we aan het middagprogramma voor vandaag. Ik heb Lyka belooft dat we in de middag “Wat Sothon Wararam Worawihan” zouden gaan bezoeken. Een witte tempel met veel goud die ze op het internet heeft gezien. We parkeren de motor op het vaste stekje naast de markt waar we al zo vaak hebben gestaan.
Precies op het moment dat we we richting de ingang van de tempel willen gaan komt Lyka met de verbijsterende opmerking dat dit toch niet de witte tempel is die op het internet heeft gezien. Nou, dat is goed mogelijk want ik denk dat er tientallen, zo niet honderden, witte tempels over heel Thailand verspreid staan. Nu we hier toch zijn gaan we toch maar even een kijkje nemen.

Het is hier vies drukkend warm en de hoeveelheid Thaise toeristen zijn niet te verklaren. Lyka neemt plaats op een konijn en wanneer we tot de ontdekking komen dat we als buitenlanders ook nog entree moeten betalen zit onze dag er op. In mijn darmen is er een oorlog aan de gang tussen de groene kerrie, de bieren van gisteren en het ontbijt van deze ochtend. Ik kan er niet aan ontsnappen ondanks mijn neutraliteit! Ik moet ècht direct naar het toilet! Met grote snelheid schrijd ik richting de toiletblokken van de tempel aan de overkant van de straat naast de 7-11. Lyka volgt in mijn kielzog.
Gelukkig zijn er ook enkele westerse toiletten aanwezig voor de westerse toeristen en voordat ik mijn short en onderbroek aan een spijker aan de binnenkant van de halve deur, er is een brede spleet aan de onder- en bovenkant, heb opgehangen klopt mijn vrouw op de deur of alles goed is. Het geluid van het in energie omgezette voedsel dat via mijn darmstelsel een weg naar het riool zoekt is voldoende voor haar om als een positief antwoord te dienen. Toiletpapier? Vergeet het maar! Een kraan met een meter slang er aan, flink spuiten totdat alles weer schoon en fris is!
Ik trek mijn onderbroek en short weer aan, hang mijn schoudertas en camera weer op de plaats en zoek een fontein om mijn handen te wassen. Helaas! Dus spoel ik ze nog maar een keer goed af met het water uit de slang! Dat was dus ons bezoek aan de witte tempel!
Omdat er in de middag geen alcohol in Thailand mag worden verkocht, alleen de grotere winkelketens houden zich er aan, zoeken we op de terugweg naar een kleine pap/mam winkel die elke klant verwelkomen om dagelijks de eindjes weer aan elkaar te knopen. Ik koop drie grote flessen Leo bier die in de kamer direct in de koelkast verdwijnen die ik op de koudste stand heb gezet.

Nadat ik de achterstand met de foto’s en verhalen aardig wat heb ingehaald zoek ik een plekje op het balkon van onze kamer. Het is niet het mooiste uitzicht maar geeft me altijd rust wanneer ik daar alleen van mijn ijskoude biertje zit te nippen. We krijgen ander weer volgens het weerbericht. Het is duidelijk want er zijn nu wolken aan de hemel te zien. Laten we hopen dat we de regen voor kunnen blijven?
In mijn gedachten ga ik weer terug naar onze ervaringen en ontmoetingen van de afgelopen weken. Het waren mooie weken, en hoewel onze reis nog niet aan het einde is zijn we nu wel aangekomen op de platgereden paden waar ik veelal de weg al ken en er weinig verrassingen meer zullen komen. Het geeft me een goed gevoel dat we nu bijna veilig aan het einde van de reis zijn beland.

Vanmiddag hadden we al om de hoek van het hotel langs de weg een stapel plastic stoelen gezien met stalen klaptafels erachter. De keuken was ook overduidelijk en zo wisten we ook al waar we deze avond in Chachoengsao zouden gaan eten. De vertrouwde Thaise Pad Krapow, Kai Thiou Moo en Pad Pak Ruam smaakten opperbest. Met nog maar een vertrouwde fles Leo bier was dit een vorstelijke maaltijd. Gelukkig geeft Lyka nu ook toe dat ze van de laatste weken op de motor erg heeft genoten en veel mooie plaatsen onderweg heeft gezien. Dat maakt mijn beleving van de afgelopen weken alleen nog maar beter en mooier. Morgen hebben we een stevige rit voor de boeg maar ik heb goede hoop dat we drukte van het verkeer voorgoed achter ons kunnen laten. Het wordt voor mij weer een stuk gemakkelijker en voor ons een stuk veiliger.