Thailand: Het zingen van de wielen

 

Bua Yai (John en Yuun), woensdag 29 januari 2020

Gisteren was het een dag van voorbereiden. De GPS is zo goed als mogelijk ingesteld en de gemaakte routes zijn naar de oude Garmin 400t geladen. Het apparaat is alweer bijna negen jaar oud en steeds wanneer ik kijk naar een GPS die de oude kan vervangen besluit ik om toch nog maar een jaartje langer met de oude door te gaan. De Garmin doet tenslotte nog steeds wat ik van hem verwacht dus wellicht gaat hij nog wel een jaar, en misschien wel twee, mee.
Op aanraden van Peter, een autoriteit op het gebied van brommer techniek, heb ik na vijftien jaar ook de originele accu van de motor laten vervangen. We zijn samen ook een paar keer om de motor heen gelopen en hebben geen vreemde zaken of technische problemen kunnen ontdekken. Peter heeft enkele weken geleden nog alle rubberslangen rond de carburateur vervangen en daarmee moet de oude “Honda Phantom” klaar zijn voor de monsterrit naar het zuiden.
Helaas kunnen we maar twee nachten blijven, de tijd om Thailand te verlaten dringt. Peter en Noeng verrassen ons met frietjes en Thaise kipkluifjes als avondmaaltijd. Het is altijd gezellig op het “Smile Home Resort” een mooie verblijfplaats voor een bezoek aan de Thaise MotoGP in Buriram. Na het eten drinken ik nog een paar biertjes maar laat wordt het niet. Morgen wil ik om zes uur op. Niet alleen morgen, dat wordt de tijd om op te staan tijdens de gehele rit naar het zuiden en weer terug!

Precies om acht uur staan we klaar om naar het noorden te gaan rijden. De eerste halte tijdens onze reis is Bua Yai waar we Prayun gaan bezoeken om te zien hoe het met haar gaat sinds haar man drie maanden geleden onder dwang heeft moeten vertrekken omdat de Thaise immigratie hem geen visum meer wilde geven.

De motor bromt en de wielen zingen het lied van de weg. Hoewel het geen bekende wegen voor me zijn voelen ze wel zo aan. Ik heb al tienduizenden kilometers door Thailand afgelegd op deze motor en op een gegeven moment voelen alle wegen en alle landschappen hetzelfde aan.

Precies op het uur nemen we tien minuten pauze om onze konten wat te ontzien en wat te drinken. Een bananen cakeje smaakt prima als oppepper voor een stoot glucose. Het motorrijden verleer je nooit maar het geconcentreerd rijden kost me steeds meer energie. In Thailand komt het verkeer van alle kanten en daarnaast is de weg vaak van een slechte kwaliteit die ook veel ongelukken kan veroorzaken wanneer je niet goed oplet.

Ik vraag aan Lyka of het al tijd is voor een pauze en in plaats van een ja of een nee krijg ik te horen dat ze haar horloge is verloren! Treurigheid maakt zich van ons meester. Ik stop langs de weg en we lopen samen door onze opties. Uiteindelijk besluiten we om de kleine veertig kilometer terug te rijden waar we koffie hebben gedronken. Lyka is er heilig van overtuigd dat daar de clip van haar horloge is losgeschoten tijdens het opstappen en omdoen van de rugzak. Zonder een woord te wisselen rijden we terug. En geloof het of niet. Daar ligt haar horloge aan de zijkant van de weg!

Helaas is er wel een auto of een vrachtauto overheen gereden waardoor het horlogebandje aardig verfomfaaid is. Het Zwitserse uurwerk loopt nog en ook het saffierglas heeft geen enkele kras. Dan valt de schade toch nog wel mee! We drinken en slokje lauw water en bergen het horloge op. Ik zal vanavond bij Prayun proberen het een en ander te herstellen.

Bij de volgende stop rusten we uit onder het toeziende oog van “Luang Phor Koon”. De oude monnik is haast levensecht vereeuwigd in een kleurrijk beeld. De monnik is van hier uit de buurt en wordt als een heilige vereerd. Hij is een van de laatste van de oude garde. Zoals bij veel religies in de wereld is ook het Thaise Boeddhisme in een renaissance terecht gekomen. Of de nieuwe generatie monniken net zoveel eerbied als de oude garde monniken zal krijgen valt nog te bezien.
Op de stoeprand eten we een lunch van de 7-11. Niet omdat het de voorkeur heeft maar meer omdat het snel en ook nog eens goed is. Deze maaltijden zijn ondertussen razend populair onder de Thaise bevolking. Ze zijn goed en goedkoop met als direct gevolg dat er veel kleine straat restaurantjes in de nabije toekomst zullen verdwijnen. Na twintig minuten gaan we weer verder en rijden Phimai binnen. Nog ruim zestig kilometer te gaan.

Het blijft leuk om in een van die slaperige plattelandsdorpen een flesje koud water te kopen. Je bent plotsklaps het nieuws van de dag in het dorp en je weet dat je aan veel tafels vanavond tijdens het eten zal worden vermeld.

Slecht wegen, goede wegen en onderdoorgangen bij spoorwegen. We zien alles voorbij komen en wanneer we eindelijk in Bua Yai aankomen zijn we moe en tegelijkertijd opgelucht. De geplande 172 kilometer blijken er door het verloren horloge uiteindelijk 265 geworden. We zijn moe, hebben dorst en een enorme zadelpijn. Ik overtuigd Lyka dat die pijn in de komende dagen wel zal gaan afnemen. We moeten gewoon wennen aan de lange zit tijdens het rijden.
Prayun is duidelijk blij om ons weer te zien. Ze heeft een probleem met de verlichting in de keuken en dat probleem moet meteen worden opgelost. Ik stap op de motor en rijdt naar de winkel om een nieuwe tl-verlichting aan te schaffen. Zo duur kunnen die toch niet zijn? Een uurtje later is er weer verlichting en Prayun gaat op pad om inkopen te doen voor het avondeten.

En van dat avondeten hebben we zeker genoten, onder het licht van de nieuwe tl. We zijn helemaal bekaf en voor negen uur is het licht uit. Morgen hebben we weer een hele lange rit voor de boeg.

Thailand: Ons laatste vertrek uit Mo Chit

Nang Rong (Smile Home resort) 6), maandag 27 januari 2020

Na zeven nachten in Bangkok is het tijd om weer verder te gaan. Onzekerheden hebben ons beiden op de rand van de twijfels gebracht. Het onzekere trekt maar het zekere stelt gerust. Nog voor we naar beneden gaan om te ontbijten aanschouwen we vanaf ons balkon een ambulance die een Thaise man wegvoert. Opnieuw worden we geconfronteerd hoe dun de lijn tussen het huidige en het eeuwige is. We kijken elkaar in stilte aan en hopen zeker dat het geen voorbode is van wat ons te wachten staat.
Het ruime ontbijt wordt beloont met een fooi van twintig baht. De serveerster is nog steeds een beetje verlegen dat ik hun gisterenmiddag in hun vrijetijdskleding heb gezien. Ik moet er om lachen, terwijl het voor hun toch echt heel serieus is! Deze meisjes uit Myanmar worden gewoonweg uitgebuit, moderne slavernij. Een vrije avond in de week!

Om kwart voor tien stappen we de soi in op weg naar “Thanon Phra Sumen” om bus nummer 3 te nemen. Het is heerlijk weer en het lijkt dat de smog een stuk is verdwenen. De lucht is haast stralend blauw en “Wat Bowonniwet” schittert in de ochtendzon. De bushalte is een flink stuk verder lopen dan naar “Ratchadamnoen”, waar bus 159 ook naar de “Mo Chit Busterminal” gaat, maar het grote voordeel is dat bus 3 een stuk minder druk is en normaal gesproken sneller op de busterminal is.

In de meer dan veertig oude bus rammelen we door de drukke straten van Bangkok. Het zijn nog precies dezelfde bussen als waar we meer dan twintig jaar geleden mee door Bangkok reden. Het zal wel niet lang meer duren voordat de gemeente Bangkok er een budget voor vrijmaakt om nieuwe, veel minder vervuilende, stadsbussen aan te schaffen. Toch heeft het rijden in een stadsbus met alle ramen geopend wel wat. Je voelt je dichter bij het kloppende hart van deze miljoenenstad. Die nieuwe stadsbussen zullen wel een airconditioning hebben en daarmee hermetisch zijn afgesloten van de buitenwereld.  

Eenmaal aangekomen bij de “Mo Chit Busterminal” neem ik uitgebreid de tijd om het versleten en uit haar voegen gebarsten bouwwerk te fotograferen. Vandaag is het hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik vertrek uit deze reistempel uit het verleden. Hoeveel voetstappen er hier van mij, en mijn vrienden en reisgenoten, staan is al lang niet meer te tellen. Net zoals hoevaak we van dit busstation zijn vertrokken naar bestemming over het hele noorden en noordoosten van Thailand. Met een opwellende traan kijk ik voor de laatste keer rond zonder uit het oog te verliezen dat we zo snel als mogelijk naar Nang Rong te vertrekken.

Buskaartjes zijn snel gekocht en over een klein drie kwartier zal onze bus zich in beweging zetten naar Buriram. Onze bestemming voor vandaag, Nang Rong, ligt op de route. 310 baht per persoon is de schade en dat zet mij toch wel aan het denken. Het is moeilijk on te bepalen is iets vandaag de dag door de prijsverhogingen en het steeds sterker worden van de baht duur is in Thailand of niet. Heb ik twee weken niet gelezen dat het minimum loon was verhoogd naar 345 baht per pag? Dan is dat toch wel een stevige prijs voor een busreis van ruim driehonderd kilometer!

Het blijkt vrij zitten en de bijrijder wijst ons een bank aan in het midden van de bus. Ik heb allang gezien dat wij naar achteren willen! Ik moet aardig wat overredingskracht gebruiken om hem te overtuigen. Gelukkig geeft hij uiteindelijk op en loopt met ons mee naar de achterkant van de bus. Tegenover het toilet is een flinke ruimte waar we onze rugzakken kunnen neerzetten en de drie achterste stoelen nodigen mij meteen uit om uitgebreid plaats te nemen. Zo heeft Lyka ook twee stoelen voor zichzelf en dat is een stuk comfortabeler voor de vijf uur durende busreis die voor ons ligt.

Niet ver van de oude “Mo Chit Busterminal” passeren we nog zo’n oeroude vervoerstempel, “Don Muang International Airport”, wie is er in het verleden nooit gearriveerd en is er ook weer vertrokken? Mijn gedachten dwalen af naar de “Bill Bently Pub” die in de oude luchthaven op de eerste verdieping was gevestigd. Het beste glas Heineken buiten Nederland omdat de KLM dagelijks enkele vaten vers bier uit Amsterdam meebracht voor de dorstige reizigers. In een ver verleden heb ik nog eens een kort verhaal geschreven over een ontmoeting met een teleurgestelde weemoedige reiziger die Thailand ongewild moest verlaten. Ik zal er eens naar zoeken en de link opnieuw plaatsen.

Dan begint het wachten op het arriveren! De een is er beter in dan de ander en de een heeft een complete andere manier van het absorberen van de voorbij trekkende tijd. Voor mij? Ik schakel alles uit en probeer in een meditatieve trance te geraken. De theorie van de ruimtetijd neemt me geheel over en ik staar oneindig in het voorbijtrekkende landschap. Zo schuift de tijd sneller voorbij dan ik me realiseer.
Er wordt iets te vaak naar mijn zin onderweg gestopt, ik neem aan dat de buschauffeur zijn extra inkomsten niet kan missen, dus arriveren we ruim een half uur te laat in Nang Rong. De ontmoeting met Peter is hartelijk maar door een misverstand heeft hij ruim een uur op ons staan te wachten voor het ziekenhuis van Nang Rong, de plaats waar je normaal gesproken uit de bus wordt gezet. Gelukkig is hij met de pick-up truck en kunnen we samen tegelijk mee naar het knusse resort. Het resort is overigens een prima verblijfplaats wanneer je de MotoGP in Buriram wil bezoeken!

Noeng en Peter hebben alles voor ons bezoek in gereedheid gebracht en deze keer slapen we in bungalow nr. 6. Op mijn nadrukkelijk verzoek omdat we bij deze bungalow de late maar toch nog sterke namiddagzon ontlopen. Onze bagage gaat in de bungalow en voordat we gaan eten moet ik wachten op een telefoontje van Apple over de accu van mijn MacBook. Het telefoontje komt, twee keer zelfs, maar ik hoor niets en ik denk dat ze aan de andere kant ook niets horen. Ik hoop dus dat ze nog een keer terugbellen of op een andere manier contact met mij zoeken. Gelukkig is er melding van gemaakt en ik heb een nummer waarmee ik kan aantonen dat ik aan het einde van januari al contact met ze heb opgenomen.  

Peter heeft wat verkeerds gegeten en heeft dus geen zin om zich bij ons te voegen om in “de Schuur” te gaan eten. Wij noemen het wat oneerbiedig “de Schuur” omdat de inventaris en aankleding een nachtmerrie voor de “Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit” zou zijn. Het Thaise eten is er van extreem hoge kwaliteit en ook nog eens laag geprijsd, een formule voor succes en de reden waarom het restaurant zeven dagen per week geopend is en dat bijna altijd alle tafels bezet zijn. Wij laten de gebakken rijst, omelet met varkensvlees en gebakken groenten goed smaken.
Op de terugweg zien we onverwacht nog een oude vriend dus keren we om en drinken nog een biertje met hem. En een tweede. Maar dan moeten we ècht gaan want morgen hebben we een drukke dag met het voorbereiden van ons volgende avontuur.

Thailand: Lummelen in Bangkok

Bangkok (Paragon One Residence) 412), zondag 26 januari 2020

Vandaag heb ik in ieder geval een poging gewaagd om uit te slapen. Dat lukt me maar niet want zodra de eerste zonnestralen de kamer binnendringen ben ik wakker. Tel daar de geluiden van de drukkerij naast het hotel op en ik haast me naar beneden om een grote thermoskan koffie te zetten. Zoals gewoonlijk zit er al een bont pallet aan toeristen te wachten op hun ontbijt. De meesten hebben haast! Wie het eerst besteld wordt het eerst bediend! Mijn thermoskan inclusief koffiefilter trekt zoals gewoonlijk weer veel bekijks. Ook de geur van de vers gezette koffie wordt gretig opgesnoven. Tja, Nescafé is en blijft behelpen.
Op het balkon geniet ik van de ochtendgeuren in Bangkok, de Nederlandse radio en een kopje koffie. Mijn gedachten drijven af naar de komende weken. Een ongeplande reis met z’n tweeën op een motor door de afgelegen streken van Thailand is spannend maar ook een beetje zorggevend. Mechanische pech kun je overal krijgen en in de laatste twintig jaar heb ik eigenlijk wel alle lichamelijke ongemakken overleefd. Een verkeersongeluk zit in een klein hoekje maar blijft natuurlijk wel altijd mogelijk. Zeer defensief rijden helpt zeker. Maar niet waar de Thai zelf als zelfmoord piloten rijden!
Zodra Lyka klaar is met haar ochtendtoilet gaan we naar beneden voor het ontbijt waar ik gelijk maar een tweede thermoskan koffie zet omdat we niet van plan zijn om op deze ochtend wat te gaan doen. Voorbereiden is de hoofdzaak op deze luie zondagochtend in Bangkok.
Na een prima ontbijtje, inbegrepen in de prijs van de kamer, gaan we terug naar boven waar ik begin met het voorbereiden van de rest van onze reis. Als eerste trek ik het dikke dekbed helemaal over het matras en begin met het uitspreiden van alles van er in de groene tas zit. Acht pakken gemalen koffie, een pak koffiefilters en een thermoskan inclusief een filterhouder van de HEMA die nu naast me op de koelkast staat. Ook nog wat klein spul maar dat is minder belangrijk. Deze tas zal de komende weken steeds leger worden omdat we iets meer dan een pak koffie per week zullen verbruiken. Ik hoef Lyka niet te vragen om dit de controleren omdat het koffie zetten in de vroege ochtend hoofdzakelijk mijn taak is. De vrijgekomen ruimte kan ze gebruiken voor souvenirs en andere spullen.
Als tweede is mijn rugzak aan de beurt. Dat is belangrijker. Ik leeg alle compartimenten van groot naar klein en controleer of alles wel op de juiste plaats zit. Echt alles gaat er uit en wanneer het goed ligt uitgespreid roep ik Lyka erbij om ook goed te kijken waar ze wat waar in mijn rugzak kan vinden. Dit kan heel belangrijk zijn wanneer je haast hebt! Met Lyka’s rugzak gebeurd precies hetzelfde en voor mij zijn dan alle voorbereidingen getroffen. Vanaf dit moment gaan we lekker een dag lummelen in Bangkok.
Alleen op het balkon begint al snel te vervelen, het word me nu ook te warm. Lyka is op het bed druk met haar telefoon en heeft geen trek om te gaan wandelen. Dan maar alleen! De komende dagen zal ik vele tientallen uren in het zadel zitten dus de benen strekken wanneer het nog kan is geen slecht idee.
Op weg naar het “Phra Sumen Fort” kijk ik mijn ogen uit naar de eindeloze optocht van bloemenkinderen die ik passeer. Kettingen, kralen en kleurrijke katoenen kleding. Het ziet er allemaal heel vrolijk uit. Maar dat de werkelijkheid heel anders is weet ik als geen ander. Velen zijn op de vlucht voor hun innerlijke persoon of een situatie aan het thuisfront. Ik begreep die Thaise vissersbroeken twintig jaar geleden al niet en om eerlijk te zijn begrijp ik het vandaag nog niet! Ieder zijn ding, de een drinkt Thaise whisky, wat eigenlijk rum is, en de ander drinkt bier. Ieder zijn eigen ding zo lang ze maar niet lastig zijn is dat voor niemand een probleem zolang ze de Thai maar geld in het laatje brengen. 

In de klong naast het park, een open riool, drijft zoveel rotzooi dat de leden van Greenpeace hier spontaan een orgasme zouden krijgen. Wat kunnen wij westerlingen daar aan doen, niets! Helemaal niets! Dus laten we onszelf wijsmaken dat wij de zeeën bevuilen met plastic flesjes. Stelletje onnozelen! Het zijn voor mij allemaal zinloze organisaties die hun eigen baantjes, met ruime beloningen hebben bedacht die worden opgebracht door middel van giften van mensen met een schuldgevoel. Een maand in Azië en je hebt meteen een heel ander beeld van dat “Plastic soep in de zee”! 

Het is nog vroeg maar tegelijkertijd ook nooit te vroeg voor een grote koude Leo. Ik heb geen verplichtingen vandaag en kan doen wat ik wil. En dan is het ook nog zondag! Het beste excuus dat ik kan bedenken! We gaan vanavond zeker vroeg naar bed dus een koud biertje kan best rond 12:00 in de middag!
Het park rond “Phra Sumen Fort” is nu verboden voor alcohol! Er zijn altijd mensen die zich niet kunnen gedragen met een glaasje op en het is gemakkelijker om een verbod in te stellen dan de mensen die overlast geven aan te pakken. Het probleem is dat de asocialen blijven drinken en zich misdragen terwijl de nette en rustige mensen het met een flesje lauw water moeten doen. Erg jammer!
Hoe vaak heb ik hier niet gezeten om te genieten van de ondergaande zon over de “Chao Phraya rivier” en de opkomende koelte van de avond? Honderden keren, en elke keer met even veel plezier. Wat zal ik blij zijn wanneer ik Nederland voorgoed de rug kan toekeren. Het vaderlandsgevoel zakt steeds verder weg. Corruptie, drugs, een falende overheid en een enorme toestroom van niet-westerse immigranten maakt dat de verzorgingsstaat waar iedere Nederlander hard voor gewerkt heeft komt steeds meer onder druk te staan. Je mag dan wel als immigrant maar recht hebben op 24% van de AOW maar de wetenschap dat de bijstand de rest bijlegt lost dat probleem automatisch op. Borstzak of vestzak? Het maakt voor de ontvanger niets uit!  Er zijn geen woningen meer en Nederland is gewoon te vol! Alleen een streng regime kan zoals in Singapore kan Nederland nog redden! Maar dan zal er wel een andere mentaliteit bij de inwoners de standaard moeten worden. 

Ik koop bij de 7-11 een driepak ijskoude halve liter blikken Leo bier en ga op mijn favoriete bloembak op de betonnen promenade langs de rivier zitten. Ze smaken me prima op dit vroege uur! Het is heerlijk weer en langs de rivier is een van de weinige plaatsen in Bangkok waar een licht briesje enige verkoeling geeft.
Een groep Boeddhistische monniken in oranje gewaden op weg naar een of andere tempel passeert me. Ik kan het na al die jaren ook nog steeds niet negeren! Het plaatje blijft mooi en romantisch. Iedere toerist schiet deze lieflijke plaatjes! 

Op de terugweg naar het hotel zeg ik nog even gedag bij het “Merry V Guest House” waar ik in 1999 mijn reis door Azië begon. Ik ben nog steeds welkom en maak meteen even gebruik van het toilet. De anderhalve liter geraffineerd bier moet tenslotte ook weer mijn lichaam verlaten! “Het “Democracy Monument” om de hoek van het hotel is en blijft omstreden door de geschiedenis die het zelf heeft aanschouwd. Thailand is de onbetwiste wereldkampioen in dictatuur! Een klein monument herdenkt een opstand tegen de militaire dictatuur. Op 6 oktober 1976 werden tenminste 46 mensen vermoord door de militaire machthebbers. Weinig democratie dus!  

Voor de laatste keer gaan we lunchen bij het “Prasuri Guest House”. Dit zijn de gerechten die we de komende weken veelal zullen eten. De klassieke Thaise keuken op haar best! Vanaf nu is het 100% lummelen op de kamer en het balkon totdat de klok vijf slaat en ik nog even naar de 7-11 loop voor een paar biertjes. Muziek, de e-reader en een koud biertje op het balkon. De zon gaat onder. De lucht vult zich met koelte en de geuren van honderden maaltijden die worden bereid. Morgen begint het grote avontuur!