België: Kunst voor het museum

Bastenaken (parkeerplaats van het Bastogne War Museum), donderdag 30 mei 2019

Zijn we toch nog wat vergeten mee te nemen gisteren! En wel mijn hoofdkussen! Met pijn in mijn nek klim ik om precies 07:00 de trap af. Dat is voor vanavond in ieder geval een punt voor verbetering. Eerst de koffie op het vuur en dan de blaas legen. Buiten ben ik verbaasd. Ik tel dertien campers op de parkeerplaats, dat is toch heel wat meer dan drie jaar geleden. Ik hoop dat dat aantal dertien ons geen ongeluk zal brengen het komende weekend.
Achter de laptop moet ik weer even wennen om alles te stroomlijnen om de foto’s en verhalen te verwerken. Het gaat niet allemaal van een leien dakje. De foto’s vanaf de nieuwe Canon EOS M100 afhalen blijkt ongemakkelijker dan ik had verwacht. De camera wil niet via de USB-kabel met mijn computer verbinden. Via de Wifi gaat helaas ook niet en via de iPhone moet ik eerst een app installeren. Ouderwets de SD-kaart verwijderen blijkt ook moeilijker te gaan dan verwacht. Wanneer je dit dagelijks moet doen zal het klepje waarschijnlijk geen lang leven beschoren zijn.
Met een beker koffie naast mijn MacBook komt de productie langzaam op gang. Buiten tikken kleine druppels regen op het dak en de wind blaast ze tegen het raam. Het is warm en knus in de kleine oude camper. Er is regen voorspelt maar dat deert ons niet. Ook een dag met regen komen we wel door.
Na een eenvoudig ontbijt van wat belegde bruine boterhammen gaan we rijden. De routes en wegpunten die ik eerder in "Garmin Basecamp” heb geprogrammeerd zijn naar de Garmin GPS geladen. Dat moet het navigeren een stuk eenvoudiger maken vandaag. We rijden weer volgens Womo boekje 45 door de Belgische Ardennen. Via de geprogrammeerde punten rijden we door een steeds wisselend landschap waar vijf en zeventig jaar geleden de laatste grote veldslag van het stuiptrekkende Nazi-Duitsland werd gestreden.
Het duurt niet lang of de eerste tanks, of stukken of beter gezegd overblijfselen van tanks, staan als monumenten langs de weg om aandacht te trekken voor deze historische gebeurtenis. Het is vandaag hemelvaartsdag en de tanks zullen ook wel enig commercieel voordeel opleveren want in alle dorpen waar die stalen monsters staan is het een drukste van jewelste. Volle parkeerplaatsen, al dan niet met hoogtebomen om campers te weren, maken dat we al deze historie aan ons voorbij moeten laten gaan. De terrassen zitten vol met dagjesmensen en je hoeft geen specialist te zijn om te zien dat de plaatselijke horeca prima zaken doet met dit mooie weer. Jammer genoeg vinden we geen parkeerplaats die geschikt is voor een camper binnen loopafstand van de pleintjes in de dorpjes.
Onze eerste stop voor de lunch is dan ook zeer welkom! Een enorme parkeerplaats die wel geschikt is voor campers en toegang geeft tot een activiteiten-centrum waar kanovaren op de ondiepe rivier het belangrijkste is. We laten ons de lunch goed smaken en om eerlijk te zijn zijn onze maaltijden tegenwoordig soberder dan ooit. Het mes snijdt aan velen kanten! Het kost een stuk minder en het is ook nog eens veel gezonder om niet teveel en wat beter te eten. Toch slaan we genieten niet helemaal over. Er is altijd plaats en tijd voor de lokale heerlijkheden in welke vorm dan ook!  

Het is al halverwege de middag en ik heb nog geen enkele foto geschoten vandaag. Een bruin bord met daarop de woorden “Barrage de Bisramont” is dan ook welkom voor een korte wandeling en een fotomoment. De parkeerplaats is ook uitermate geschikt om te overnachten! Helaas laat de iPhone zien dat er “no service” is op deze rustige bosrijke parkeerplaats.

Dus we rijden maar door. Uiteindelijk belanden we op de parkeerplaats van het “Bastogne War Museum”. Het is hier verschrikkelijk druk op deze Christelijke feestdag. Met moeite vinden we een plekje om te parkeren. De vakken zijn overduidelijk niet gemaakt met voertuigen langer dan vijf meter in gedachten. Tegen half zes loopt de parkeerplaats van het museum al aardig leeg en kan ik eindelijk een plaatsje voor de nacht uitzoeken en mijn eerste koude biertje drinken. Zo, dat is een prima plaatsje voor nacht en morgen kunnen we zonder al teveel problemen zo achteruit steken!

Voor het museum staat er een expositie van straatkunst opgesteld. Niet alles kan me bekoren maar de mooiste plaats ik hier. De rest is op Flickr te zien! Klik maar op een willekeurige foto en de rest wijst zichzelf.
Restjes maaltijd van alles wat er in de koelkast staat. Soepgroente, gyros en bami gaan in de wok en worden aangevuld met een gebakken ei. Helaas weer geen foto want onze trek was dermate groot dat we er gewoonweg niet aan hebben gedacht om een foto te maken van deze ratjetoe.
De hele avond, tijdens het kijken naar de laatste afleveringen van “Snowfall”, speelt er een irritant electronisch deuntje over de verlaten parkeerplaats. Ik hoop echt dat ze dat niet hebben gedaan om het overnachten in campers tegen te gaan! En nee hoor, half elf was de laatste keer dat het deuntje zich laat horen. We zijn toch wel erg benieuwd naar de oorsprong van die melodie.

Ik loop nog een keer naar buiten om de indrukwekkende tentoonstelling in het donker te fotograferen. Morgen hopelijk een drukke dag met als beloning een hete douche aan het einde.

België: De handdoek ligt in de ring

Esneux (Aan de rivier), woensdag 29 mei 2019

Het is alweer bijna drie jaar geleden dat we op deze perfecte camperparkeerplaats in België stonden.

Zondag ruim een week geleden is er heel veel gebeurd en er zijn harde beslissingen genomen! Zondagochtend werd ik wakker na een slechte nacht met hartkloppingen en hartritmestoornissen. Mijn lieve vrouw had alles gemerkt dus ontkennen had geen enkele zin.
Net na het ontbijt van croissants met gerookte zalm hakte ik belangrijke knopen door en gooide de handdoek in de ring. Ik stop met actief vechten tegen de gemeente Zaltbommel. Ik geef zeker niet op maar ik heb wel geleerd dat: “Het mag dan wel de wet zijn maar het is zeker niet rechtvaardig!”
In mijn eentje heb ik niet veel mogelijkheden maar toen het roedel ambtenaren van de gemeente Zaltbommel op slinkse wijze ook nog een juriste van de “Bedrijfsvoeringseenheid Bommelerwaard” aan hun team toevoegde begreep ik dat ik op het juiste pad ben. Wanneer een goed georganiseerde groep betaalde ambtenaren een ontevreden burger die in zijn vrije tijd naar gerechtigheid zoekt groter geschut in de vorm van juristen erbij haalt dan is de boodschap voor mij zeer duidelijk!
Vanaf die bewuste zondag ben ik dus passief! Ik blijf alle brieven van de gemeente Zaltbommel netjes beantwoorden èn onderbouwende speldenprikjes uitdelen die ze voorlopig wel aan het werk houd. Laat ik het zou zeggen: ‘honderd vijf en twintig pagina’s onderbouwing over het onrechtmatig en laakbaar handelen van de gemeente moeten toch enige waarheden bevatten waar een rechter naar kijkt? Zo dom ben ik nu ook weer niet!’

Terug naar ons verlossende lange weekend in België!
Vorig weekend kon plotseling geen doorgang vinden dus moesten we dit lange hemelvaart weekend wel weer op pad. Verlost van een zware last begon ik vanochtend al vroeg de camper te laden met de benodigde spullen voor deze ontsnapping aan de greep van de gemeente Zaltbommel.
Het belangrijkste is het bederfelijke voedsel uit de koelkast gevolgd door toilet artikelen, kleding en bier. Nog een snelle stop bij de ALDI in Zaltbommel, waar ons favoriete brood was uitverkocht, en dan richting het zuiden. Het is al wat later dan gepland dus maak ik een klassieke fout die ik in de toekomst hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal maken. Ik kies voor snelwegen boven de binnenwegen. Bij Vught gaat het op de A2 al stapvoets en rond Eindhoven komt de snelheid niet boven de 30 Km/u. En dat terwijl ik dacht dat dat de gewenste nieuwe snelheid voor binnen de bebouwde kom zou worden!
Zodra we de A2 verlaten staan we snel op een voor ons bekende parkeerplaats niet ver van Valkenswaard voor onze lunch. De salade met gegrild varkensvlees met vers brood is erg welkom, ons simpel ontbijt is allang vergeten en verteerd. Niet lang na het eten rammelen we België binnen. Ik heb het al vaker verteld maar de wegen zijn in België zoveel slechter dat een blinde passagier direct weet wanneer je de grens passeert.
Rondwegen zijn in België, en zeker niet in Franstalig België, geen gemeengoed. Op een parkeerplaats langs de weg probeer ik de Garmin zo te programmeren dat we Luik (Liegé) kunnen omzeilen. Tevergeefs! De paarse en blauwe lijnen op het kleine beeldscherm, op de voorruit gekleefd, blijven door vroeger een van de meest grijze steden ter wereld lopen. Uiteindelijk geef ik op en besluit om toch maar weer een poging om door Luik te rijden te wagen!

“2016-07-22 België: Het doolhof van Luik (Liège)”, is de titel van mijn vorige verhaal!
Het duurt niet lang voordat de Garmin mij tegen het eenrichtingsverkeer een straat in wil sturen. In alle stilte en in opperste concentratie rij ik rechtdoor en wacht op de herberekening van de GPS.
Vroeger moesten we dit met kaarten in de hand doen en in dit specifieke geval was het vroeger dùs niet beter! En dan staan we vast! Op hoeveel plaatsen tegelijk zou er in Luik werk aan de weg zijn? Tien? Twintig? Honderd? Het is gewoonweg niet te bevatten!
Om de geest even wat rust te geven besluit ik om ook nog maar even een Waalse Lidl te bezoeken. Zuidelijke heerlijkheden voor later bij een koud biertje of wit wijntje. Er is genoeg keuze en zo grijp ik de kans om als verrassing voor Lyka een doos Turks Fruit te kopen. Een kwartier later zijn we weer opgeslokt door het drukke stadsverkeer van Luik. Gelukkig rijdt er een stadsbus voor me en dat geeft me een goed gevoel. Waar die dikke bus kan rijden zal onze “Oude Dame” ook geen probleem hebben met de smalle straten en het drukke verkeer. Nog even een omleiding die een rondleiding lijkt te zijn maar tijdens de tweede ronde ontdekken we een extra pijltje met “deviation” er op! De stad gaat langzaam over in de groene dalen van de Belgische Ardennen, een mooie groene omgeving.

Het is dus niet de eerste keer dat we op de parkeerplaats aan de rivier in Esneux staan. In de afgelopen drie jaar is deze parkeerplaats wel een stuk populairder geworden! Er staan al zes campers en is is nog maar weinig ruimte vrij met een uitzicht op de rivier! En dan snel de iPad aan om de finish van de etappe van “de Giro” te kijken. Ik ben nog steeds verbaasd dat ik zover van huis gewoon naar tv-programma’s kan kijken die me interesseren. De etappe is minder spannend dan gehoopt maar er staat ons nog twee mooie etappes te wachten, en natuurlijk de afsluitende tijdrit op zondag!

Het is in ieder geval heerlijk weer! Lyka snoept van haar Turks Fruit en ik nip van mijn witbiertje. Wat kan het simpele leven van rondtrekkende nomaden dan toch mooi zijn! Zo aan het einde van de middag op de oever van een kabbelend riviertje in de Belgische Ardennen.
Een ding is er helaas ook veranderd sinds die zondag 19 mei, ik heb geen zin meer om te koken. Eerlijk gezegd verbaasd mij het mijzelf ook en ik hoop dat de zin om te koken snel weer terug komt. Als direct gevolg plaats ik ook geen foto van ons avondeten. Lyka bakt de vanuit Holland meegebrachte gyros terwijl ik de plaatselijke patatzaak bezoek voor een bak patat van € 2,20. En de groente? Er is buiten genoeg groen om naar te kijken!
Nog een paar afleveringen van de serie “Snowfall” en mijn dag zit er op! Ik ben doodvermoeid van het rijden in die drukte. De komende dagen zal het verkeer onderweg hopelijk een stuk minder zijn!

Nederland: Grote stenen

Vreden (Duitsland, Op een parkeerplaats), zondag 5 mei 2019

Dat ik ‘s morgens vroeg op ben dat weten jullie nu wel. Regenbuien en staalblauwe hemels wisselen elkaar in een rap tempo af. Het geluid van de grote vallende regendruppels is soms oorverdovend. Al vroeg op deze zondag weet ik dat de geplande wandeling voor vandaag wel eens in het water kan vallen.
Na een simpel ontbijt van een gebakken ei met spek en “Old Amsterdam” besluiten we dus om de wandeling inderdaad maar af te gelasten. Een alternatief is het “Hunebedcentrum” in Borger. Minder dan een kilometer rijden vanaf onze slaapplaats en met een grote parkeerplaats klinkt het ook uitnodigend.
Terwijl Lyka nog even wat in de camper opruimt ga ik op verkenning uit of we het “Hunebed D27” gratis kunnen bewonderen. Na een beetje zoeken en rondvragen blijkt dat dat kan, en ik kan ook meteen gratis gebruik maken van de sanitaire voorzieningen van het “Hunebedcentrum”.
Er ontstaat direct een dilemma. Camperen is leuk, wandelen is gezond maar het dagelijks bezoeken van bezienswaardigheden kan flink in de papieren lopen. De € 12,50 per persoon entreegeld voor het “Hunebedcentrum” gaat ons toch een beetje pijn doen. Het zal best wel een mooi museum zijn en ook het enthousiasme van de medewerkster is erg aanstekelijk maar voor € 25,- kopen we de komende week toch ook weer veel boodschappen!

Voordat we richting Hunebed D27 gaan wil Lyka eerst nog even op de foto met enkele mammoet replica’s opgetrokken uit wilgentenen. Ze kan het haast niet geloven dat deze behaarde familie van de olifant zo groot moet zijn geweest.

Worden we ongevraagd ook nog eens met het klimaatvraagstuk geconfronteerd! Dat ik daar een uitgesproken mening over heb is bij velen van jullie bekend.
Maar zijn ze nu bij het “Hunebedcentrum” ook helemaal gek geworden of wordt de gehele samenleving voor de gek gehouden?

Hunebed D27, zoals het bouwwerk oneerbiedig heet, heeft natuurlijk geen enkele architectonische waarde maar uit cultureel oogpunt gezien is het toch verbazingwekkend dat een groep oermensen zoveel werk wilden, en konden, verzetten om hun doden te eren. Schrift was er nog niet en we kunnen alleen maar gissen naar het filosofische denken van deze in bontvellen gehulde oermensen. Indrukwekkend is het zeker wel!

Het is nog vroeg en via de IKEA in Hengelo, daar hebben we altijd wel wat van nodig, rijden we door een stukje Duitsland naar Vreden. Een slaperig stadje met een mooie grote parkeerplaats op loopafstand van het ziekenhuis.

Dan wordt het de rest van de middag en avond ontspannen en voorbereiden voor de eerste grote test voor AJAX, de finale van de KNVB-beker tegen Willem II uit Tilburg. Het is nooit ècht een wedstrijd maar dat maakt de sfeer en de uiteindelijke bekerwinst van AJAX niet minder. Na vijf droge jaren komt er eindelijk weer een prijs naar Amsterdam en er is nog zicht op twee andere grote prijzen!
Morgen weer rustig aan richting Zaltbommel en ons voorbereiden op een volgende reis met “de Oude Dame”.