Thailand: Verontrustend nieuws

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), woensdag 17 januari 2018

De eerste week in Thailand zit er alweer op en de tweede week is vandaag begonnen. Ik heb het prima naar mijn zin maar ik ben tegelijk verre van blij! Ik mis mijn vrouw en de majestueuze Mayon vulkaan is aan het uitbarsten. Ik zou het graag met mijn eigen ogen hebben gezien. De kleine luchthaven van Legazpi was de afgelopen dagen gesloten en dat baart me zorgen ondanks het feit dat ik nog vijf weken in Thailand te gaan heb.

Maar er kan veel gebeuren in vijf weken! Ik herinner me foto’s uit 1991 toen Mt Pinatubo was uitgebarsten en heel Angeles City onder een dikke laag as verdween. Gebouwen storten in onder het gewicht van de vochtige as! Het was meteen het einde van de Amerikaanse luchtmacht basis! Die hebben ze nooit meer herbouwd. In zo’n soortgelijk scenario zou ik diep in de problemen komen omdat ik dan met de bus terug naar het dorp moet om mijn vrouw en onze spullen op te halen. Èn dat is geen gemakkelijke reis! We houden het scherp in de gaten.

Het blijven mooie en spectaculaire plaatjes! Maar wanneer je geen contact met je vrouw kan krijgen dan is het een heel ander verhaal. Gelukkig lees ik in de lokale krant, op het internet natuurlijk, dat de gouverneur uit voorzorg de elektriciteitsvoorziening had uitgeschakeld. Uit ervaring weet ik wat dat inhoud. Slechts enkele uren per dag stroom, alles snel opladen, en vroeg naar bed.
Nu ik klaar ben met mijn belangrijke zaken val ik een beetje in een diep gat. Dat wil niet zeggen dat ik niets meer heb te doen maar in je eentje is het minder leuk. Doelloos wandelen gaat nog wel maar dan ben je snel aan een einde van je mogelijkheden.

Een van de weinige vaste punten op een dag zijn de lunch en soms ook het avondeten. Vandaag is het een Japanse Bento. “Bento” betekend doos en zo wordt de maaltijd dan ook geserveerd. In een vierkante bak met enkele vakken om de verschillende gerechten gescheiden te houden. De “Bento Tonkatsu”, gepaneerde varkenskarbonade, smaakt me prima en mijn gedachten gaan terug naar 2009 toen ik dat mooie land samen met mijn maat Tettje bezocht.

We drinken niet elke dag maar wel haast elke middag. Op weg naar de Chinees passeer ik een altaar waar een mooi stukje huisvlijt staat te schitteren. Draken gevlochten uit verschillende materialen. Het verbaasd me nog steeds dat veel Thai denken dat dit hun cultuur is terwijl het eeuwen geleden is meegebracht door de immigranten uit China. Veel van de Thaise cultuur heeft haar oorsprong in China. Slecht onderwijs, een sterk nationalisme en een ongeëvenaarde koppigheid laat ze geloven dat het echt Thais is, tot aan de helft van de Thaise keuken toe.

Na de gezellige middag met Jan beloon ik mezelf met een T-bone steak bij “The Devonshire” in Soi Leng Kee. Ik ben eigenlijk wel weer een keer aan patat toe! Het is niet slecht maar valt me toch wat tegen. Een T-bone is een moeilijk stuk vlees. Wanneer je het verkeerd behandeld dan wordt hij zo taai als een schoenzool.
Ik sluit deze dag af op de kamer met enkele afleveringen van een tv-serie. Ik ben hier nog een kleine week en ik ga me voorbereiden op de moeilijke missie om mijn rijbewijzen te verlengen. Niet morgen, misschien vrijdag maar ik hou het op maandag.

Thailand: Immigratie

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), dinsdag 16 januari 2018

De geplande pizza voor ontbijt wordt geannuleerd. Gisterenavond leek het een goed idee maar wanneer ik op deze ochtend om een paar minuten over acht de doos open gaat hij snel weer dicht. De Nederlandse radio aan en een kopje oploskoffie maken. Het plan voor vandaag is om een grote stap richting de verlenging van mijn Thaise rijbewijzen te zetten.
Op het internet kan niet echt veel vinden waar ik wijzer van wordt dus vandaag stort ik me maar in de wereld van de onverwachte Thaise verrassingen. Op weg naar de supermarkt bedenk ik of het wel een goed idee is om vroeg in de middag naar de immigratie te gaan. Volgens mijn informatie is het dan een stuk rustiger, we gaan het zien.
Twee broodjes, een pakje kaas, een pakje ham en een pakje salami in een plastic tasje. Terwijl ik terug naar de Boxing Roo loop vraag ik me af hoe ik aan een gezondheidsverklaring kan komen. Ik heb namelijk geen vervoer en dat maakt het toch wel wat moeilijker. Zodra ik een ziekenhuis passeer bedenk ik me dat ik het straks maar eens daar moet gaan proberen. Volgens de ingewijden zou het nooit meer dan 200 baht moeten kosten dus dan nemen we dat maar als een leidraad.
De broodjes smaken me heerlijk en af en toe kijk ik naar de doos met daar in de onaangeroerde pizza. Die gaat straks waarschijnlijk de vuilnisbak in. Een les geleerd en de schade geaccepteerd. Zo rond een uur heb ik alles bij elkaar en beslis om maar een motortaxi naar de immigratiedienst te nemen. De vriend die me beloofd had om me te helpen heeft het af laten weten dus ben ik op mezelf aangewezen. Ik begrijp ook niet waarom ik zo naïef ben geweest om de hulp van een ander te zoeken. Op jezelf vertrouwen is èn blijft de beste weg!
Aangekomen bij de immigratie vraagt de motortaxichauffeur of ze op me moet wachten. Voor een moment denk ik na en kom tot de conclusie dat dat misschien niet eens zo’n slecht idee is. Ik ga ermee akkoord maar we moeten het eerst over de prijs eens worden. Enkele reis is 100 baht, retour is 200 baht en voor het wachten vraagt ze slechts 20 baht. Het totaal komt tot 220 baht en daar schudden we samen de hand op.
Het is veel drukker dan ik had verwacht bij de immigratie in Jomtien. Er staan honderden brommertjes geparkeerd en de parkeerplaats staat ook vol met auto’s. Binnen, er is gelukkig airconditioning, is het een mierennest van mensen. Ze krioelen door elkaar op zoek naar de juiste balie en/of de juiste informatie. Gelukkig ben ik zo slim om direct een nummertje te vragen, de rest komt dan wel vanzelf.
988, op het scherm staat 978 dus er zijn nog tien wachtenden voor me. Ik zoek meteen een stoel tegenover de balie op en hou de teller goed in de gaten. Twee Engelsen naast me spreken me aan en ik zie op de documenten van een van de mannen: “Bua Khao Clinic”. Daar laat ik geen gras over groeien en ik informeer gelijk over de gezondheidsverklaring. Er wordt me prima uitgelegd waar ik moet zijn en wat het gaat kosten. Dat probleem lijkt dan ook alweer in een vroeg stadium opgelost.
987, een grote Rus met een zware stem is aan de beurt. Deze mensen spreken geen woord geen woord over de grens, laat staan engels, en ze verwachtten dat iedereen Russisch spreekt. Ik zie de bui al hangen wanneer het vriendelijke meisje hem naar het kopieerapparaat wijst. Hij heeft zijn documenten niet laten kopiëren en dan moet je even terug. Straks wordt hij er weer gewoon tussen geschoven.
De rus is er niet blij mee en begint stennis te maken. Met elk woord dat hij zegt verhefd hij zijn stem een beetje meer. Waarschijnlijk omdat hij denkt dat hij straks weer achteraan moet aansluiten. Als er een ding is dat je in Thailand niet moet doen dan is het stennis maken, èn zeker niet je stem verheffen, in het kantoor van officiële instellingen. De uitdrukking op het gezicht van het, eerst zo heel vriendelijke, meisje veranderd en ik wordt bang dat de rus er vandaag niet meer uit gaat komen. Ze stuurt hem als een schooljuffrouw met een strenge blik, en zonder een woord te zeggen, opnieuw naar het kopieerapparaat. Hij heeft het nu in ieder geval begrepen en zonder een woord te zeggen of ook maar een beetje tegen te stribbelen loopt hij verslagen weg.
988, ze kijkt op over de rand van haar bril en ziet mij vriendelijk lachen. Ik ben voor een moment bang dat haar woede jegens de rus nog niet helemaal bekoeld is. Nadat ik haar vriendelijk met een zachte stem in het Thais heb begroet begint ze weer vriendelijk te lachen. Ze controleert alle documenten en zodra een document in orde is bevonden zet ze er met een potlood een grote cirkel op.
‘Zeshonderd baht alstublieft?’, vraagt ze lachend.
Ik betaal haar en krijg te horen dat het tot veertig minuten kan duren. Ik glimlach naar de andere twee meisjes die aan de andere kant van de balie de binnengekomen documenten zitten te verwerken. Baad het niet dan schaad het niet! Buiten breng ik de taxichauffeur op de hoogte en zij stuurt me snel weer naar binnen waar ik aan de zijkant van de balie ga staan waar ik met een oog op de verwerking van de documenten kan kijken. Ik ben benieuwd wanneer ik aan de beurt ben.
Elke keer wanneer de teller boven de balie op het volgende nummer springt staat de rus op om aanstalten te maken om naar de balie te gaan. Direct gebaard het meisje dat hij nog even moet blijven zitten. Het is een spelletje van kat en muis waarbij de buitenlander het altijd verliest.
Tot mijn grote verbazing zie ik mijn formulieren in mijn ooghoek verschijnen. De administratieve medewerkster merkt dit op en ze flirt een beetje met me. Ik flirt net niet, ik weet hoe ik me in deze situatie op een Thais kantoor moet gedragen. Enkele minuten later wordt het nummer 55 omgeroepen en mijn papieren zijn klaar. Het heeft ongeveer tien minuten geduurd. Op weg naar de uitgang kijk ik nog een keer over mijn schouder naar de onfortuinlijke rus die hier nog wel een tijdje zal zitten!
Zodra we terug zijn bij de “Boxing Roo” betaal ik de taxi en ga meteen te voet naar Soi Bua Khao. De kliniek is snel gevonden en er zit maar een persoon in de wachtkamer. Het lijkt dus een gemakkelijke middag voor me te worden. Nog voordat mijn kont het kussen van de bank heeft geraakt wordt ik aangesproken.
‘Certificate of health’, vraagt ze.
Ik knik en overhandig de “Residentieverklaring”.
‘Een of twee stuks?
‘Eh, twee’, antwoord ik, een voor elk rijbewijs.
Het kussen van de bank is nog niet warm wanneer ik 200 baht afreken en snel naar buiten stap. Een “Certificate of health” gekregen zonder dat ze me ook maar hebben aangeraakt of bekeken? Ik kijk op mijn horloge en concludeer dat ik binnen anderhalf uur alle benodigde documenten heb verzameld om mijn rijbewijzen te gaan verlengen. Dat is me dan weer honderd procent meegevallen en ik ben opgelucht dat het allemaal goed is gegaan.
Dan is het ook tijd om naar de markt te gaan om gezellig een biertje te drinken. Gezelligheid kent geen tijd dus wordt het toch weer later dan ik had gedacht. De koude pizza staat nog steeds op me wachten. Ik bekijk de rijkelijk met verschillende vleeswaren en worsten belegde schijf. Weggooien is zonde dus de pizza wordt mijn avondeten. Samen met een flinke dosis tomaten ketchup en een halve liter Coke Zero smaakt het zelfs beter dan ik had verwacht.

Thailand: Voorbereidingen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), maandag 15 januari 2018

Na meer dan honderd handen te hebben geschud, tientallen bieren te hebben gedronken met oude en nieuwe vrienden moet ik nu toch echt aan de slag. Vandaag staat in het teken van de voorbereidingen voor het verlengen van mijn Thaise rijbewijzen. Wanneer je langer dan dertig dagen in Thailand verblijft is je Nederlandse, of internationale, rijbewijs niet meer geldig en dan ben je dus ook niet meer verzekerd. Ik wil in de toekomst nog wel een paar keer naar Thailand dus de rijbewijzen zijn erg belangrijk voor me.
Bruce Sprinsteen klinkt uit de “JBL-Go” wanneer ik de kamer verlaat om verse broodjes te halen. Buiten komt Pattaya weer tot leven onder een waterig zonnetje. De geur van wierook vermengt met geroosterd vlees en benzinedampen bereikt mijn neus op weg naar de supermarkt. Dit is de geur van Thailand, in Bangkok komt daar ook nog een vleugje riool bij maar dat is voor volgende week.
Het valt me op hoe snel ik weer gewend ben aan Thailand na die drie en een halve maand in de Filippijnen. De supermarkten puilen hier uit en je treft haast nooit een lege plank of vitrine aan. Er is hier zoveel keuze in het eten dat ik soms moeite heb om een keuze te maken. Mijn spijsverteringskanaal is weer helemaal gevuld en mijn ontlasting regelmatig. Zodra ik ’s morgens mijn ogen open denk ik aan het ontbijt en de lunch.
Een verhaal vloeit uit mijn pen en na een klein uur ben ik klaar. Het vuile wasgoed heb ik al klaar gelegd dus ga ik op deze mooie maandagochtend eerst even de was verzorgen en een kop koffie drinken bij mijn maat Jan. Altijd lachen! Mijn wasje draait zachtjes in het rond terwijl ik geniet van de koffie en de altijd mooie verhalen van Jan.

Na een korte rustpauze op het comfortabele bed in mijn hotelkamer zet ik me weer in beweging voor de lunch bij de “Big C”. De keuze valt deze keer op een oude bekende, Biryani met kip. Het smaakt net zo goed als het er uit ziet en met een blikje Coke Zero erbij heb ik weer twee euro uitgegeven. Het houd niet op! Hahahahaha, wanneer je niet drinkt kun je hier echt nog met een tientje per dag rond komen!

Tijdens het eten droom ik weg en denk terug aan hoe het hier vroeger was. Ik heb hier met heel vrienden gegeten en koffie gedronken. Het foodcourt heeft weer eens een renovatie ondervonden en ziet er spic en span uit. Nieuw meubilair, nieuwe kleuren verf en nieuwe verlichting. Hier is het altijd druk en goed vertoeven, daarom is de kwaliteit van het eten hoog en de prijs laag.
Voordat ik de rijbewijzen kan verlengen moet ik de documenten voor een “Residentie verklaring” bij elkaar harken. Nu heb ik die allemaal op een na! Nu wordt het een beetje lastig om dit zo publiekelijk op te schrijven maar het laatste document wordt in een smoezelig kantoortje opgesteld door een oude vrouw met uitgegroeid zwart geverfd haar en een pukkel op haar wang zo groot en bruin als een krent. Ze neemt nauwkeurig de gegevens over van mijn huidige rijbewijzen.
Ze kijkt op en glimlacht vals naar me wanneer ze klaar is en mij het document, geheel in het Thaise schrift, overhandigt om te ondertekenen. Met enige twijfel zet ik mijn handtekening en reken 500 baht af voor de bewezen diensten. Ik bekijk het document nog een keer voordat ik het in de “gratis” envelop schuif. Ik kan alleen mijn naam, mijn geboortedatum en mijn paspoortnummer herkennen. Ik moet even lachen in mezelf, misschien heb ik net een pannenset voor € 2.000,- gekocht.
Met gepaste vriendelijkheid wordt ik naar buiten gewerkt want de volgende klant zit alweer te wachten. Een dikke ongeschoren Duitser met sokken in zijn sandalen en een met vlekken verkleurd overhemd van 99 baht. Typisch Pattaya! Zo zie je er honderden lopen op elke willekeurige dag van de week.
Op mijn hotelkamer gaat de rest ook in de grote bruine envelop. Paspoort, TM6-kaart en het zakje pasfoto’s dat ik speciaal voor deze gelegenheden bij me draag. Een blik op mijn horloge zegt dat het tijd wordt om de was op te halen bij Jan. Mijn dag zit er alweer op en dat is het laatste wat me nog te doen staat.

Na enkele biertjes bij Jan en een afzakkertje bij de Chinees arriveer ik in de Boxing Roo waar ik plotseling wordt overvallen door het verlangen naar een Pizza. Via het internet besteld en voor 420 baht zit ik drie kwartier later achter de kartonnen doos op mijn kamer. Mijn trek is zo groot dat ik in de haast vergeet om een foto te maken!