Portugal: Food for thought

Tavira (parkeerplaats busstation)

Een engelse titel voor een Nederlands verhaal? Ja het klopt, maar dit schoot me als eerste  titel voor het verhaal voor vandaag te binnen! Door alle drukte met de was en filosoferen over het extra zonnepaneel ben ik helemaal vergeten om een foto van ons plekje voor de afgelopen nacht te maken. Sterker nog, ik ben helemaal vergeten dat we Chris zijn vlees in de koelbox hebben gelegd. De eenvoudige koelbox die we alweer twee jaar geleden van Tettje hebben gekregen. Het is een eenvoudige polystyreen koelbox maar het doet zijn werk uitstekend, dus wij zijn er nog steeds erg blij mee.

Wanneer het tijd is om te lunchen komt het eerste vlees van Chris op tafel, gemengde salade met gebakken eendenborstfilet. Een stuk vers stokbrood om de maaltijd compleet te maken! De rode wijn onder de tafel roept maar ik moet nog rijden dus de fles blijft onder de tafel!

Het uitzicht tijdens de lunch is niet wonderschoon maar toch wel bijzonder. We rijden al enige tijd door een landschap met oneindige tunnel kassen gevuld met groenten. Waarschijnlijk groenten voor de Noord-Europese markt. De omgeving waar het geld vandaan moet komen om de Spaanse economie gaande te houden. Een aanvulling voor alle miljarden die we toch al in de vorm van subsidie naar deze omgeving laten stromen. “Marktwerking” was in Nederland toch een toverwoord enkele kabinetten geleden? Oops, ik begin weer politiek getint te schrijven, ophouden dus!
We volgen ook vandaag zoveel mogelijk de kust en bij de laatste Lidl, althans dat denken we, voordat we Portugal binnen rijden sla ik nog een keer goed in. Vooral het bier en de wijn die me goed zijn bevallen en zeker niet te duur zijn, èn plastic tasjes van twee cent per stuk die de afgelopen dagen hun goede diensten hebben bewezen!
Bij het laatste benzinestation voor de grens met Portugal gaat de tank voorlopig voor de laatste keer vol met Spaanse diesel. Diesel is namelijk in Portugal minimaal dertig cent per liter duurder! Met dank aan de socialisten.
We passeren een brug waar in de rivier onder ons de grens tussen Spanje en Portugal ligt. Een ouderwetse eeuwenoude natuurlijke grens! Net over de brug worden we min of meer gedwongen een afrit te nemen om tol te betalen. Ik ben verbaasd en verward tegelijk. Waarom? We gaan meteen weer van deze snelweg af en er is geen andere mogelijkheid om Portugal binnen te komen! Nadat ik de aanwijzingen op het apparaat in het engels drie keer heb gelezen stop ik uiteindelijk mijn creditkaart maar in het apparaat. Ik ben verzekerd tegen misbruik van de kaart en mocht ik worden opgelicht dan zal ICS mij ongetwijfeld helpen en schadeloos stellen. Er komt een papierstrook van zeker dertig centimeter lang uit het apparaat en terwijl Lyka de papierstrook bestudeert stop ik mijn creditkaart terug in mijn roze portemonnee/agenda. Lyka kan niets ontdekken dus loop ik met mijn ogen ook maar een keer over de smalle strook thermisch papier. De papierstrook bevat veel informatie maar geen bedragen of andere aanwijzingen wat ik heb betaald òf moet gaan betalen. Ik laat het maar voor wat het is en we gaan verder.
Hallo Portugal! Weer een nieuw land bezocht, ik heb het nooit meegeteld toen Macau nog Portugees gebied was, de lijst wordt gelukkig met de jaren nog steeds langer maar nieuwe bestemmingen ook steeds moeilijker. Natuurlijk verandert er aan de omgeving weinig tot niets. Hoewel, de wegen zijn, zodra we van die vreemde tolweg af zijn, een stuk slechter dan in Spanje en zelfs slechter dan in België Kris.

Hoewel het pas twee uur in de middag is gaan we op zoek naar een plaatsje voor de nacht. En dan doemt er een probleem op waar we op het internet al voor waren gewaarschuwd. Overal, werkelijk overal, staan verkeersborden dat het verboden is voor campers te parkeren òf zelfs te stoppen, laat staan om te overnachten. Geen man overboord, we gaan een stukje het binnenland in. Deze dwaling in mijn gedachten brengt ook geen oplossing! Zeer weinig toegankelijke parkeerplaatsen langs de weg en wanneer we ons compleet vastrijden in een piepklein dorpje besluiten we om toch maar weer terug te gaan naar de kust. Het enige mooie plaatsje dat we passeren heeft natuurlijk ook de ondertussen gehate verkeersborden en een stukje verder verhinderd een hoogtebalk de toegang tot een parkeerplaats. Dus rijden we maar door langs de kust totdat we vanaf de weg een verzameling campers op een enorme parkeerplaats zien staan. We kijken elkaar aan en knikken tegelijk dat we daar maar eens moeten gaan kijken. Met een flinke omweg komen we op een enorme parkeerplaats terecht waar het vandaag de markt is geweest. De omgeving is na de markt nog wel opvallend schoon en dat is een mooie meevaller. Ratten, en zeker muizen, hebben we weinig trek in.
Het is pas tien over drie en we hebben nog wat tijd in de middag voor ons. Totdat ik mijn MacBook aanzet en op het beeldscherm zie dat het volgens mijn laptop pas tien over twee is. Ik krab me voor een moment achter mijn oren en het kwartje valt onmiddellijk. Wij zijn nu in Portugal en daar is het een uur vroeger dan in Spanje! Portugal ligt in dezelfde tijdzone als Londen.
We gaan niet meer verplaatsen want dat heeft voor vandaag toch geen zin meer. We hebben geen haast en we hebben geen vast reisschema, we nemen het maar zoals het uitkomt. Terwijl Lyka wat opruimt in de camper ga ik een eindje lopen. Het enorme gebouw waar we achter staan blijkt een busstation te zijn uit een tijd dat verliesmakende gesubsidieerde busdiensten in Portugal nog aan de orde van de dag waren. De bussen zijn verdwenen, de winkels zijn verdwenen en de enkele café’s en cafétaria’s die nog open zijn in de verlaten terminal ogen te armoedig om naar binnen te gaan.
Mijn eerste indrukken van Portugal zijn niet om vrolijk van te worden. Hoe hebben ze in hemelsnaam een land als dit kunnen uitnodigen om mee te doen aan de euro? Het is hier na vijftien jaar nog “armoede troef”!

Het vlees van Chris moet op en nu moet ook de biefstuk er aan geloven! Biefstuk met friet en gemengde bloemkool/broccoli. Heerlijk! En nogmaals onze dank Chris!
De avond vul ik met schrijven en bladeren in het nieuwe boekje. WOMO-serie deel Portugal. We gaan tegen de route in en dat is moeilijker gebleken dan ik had kunnen vermoeden.

Spanje: Te druk om wat te doen

El Rocio (Camping La Aldea)

De hele nacht heb ik liggen wikken en wegen, liggen nadenken of ik nu ga proberen om het capaciteit probleem van de elektrische installatie op te lossen of niet! Aan het ontbijt ben ik er nog niet uit! We rijden richting Portugal en komen langs de winkel waar Chris zijn nieuwe zonnepaneel heeft gekocht. Maar ik heb nog steeds geen beslissing genomen.
Zodra ik de coördinaten in mijn Garmin heb ingevoerd en de route is berekend kijk ik wel even vreemd op. We gaan namelijk rakelings langs Sevilla! Daar waren we drie dagen geleden ook maar vijf en dertig kilometer vandaan. Het was dus eigenlijk een omweg van drie dagen.
Er wordt weer gesproken in de camper onder het rijden en Lyka heeft beterschap belooft over het spelen van spelletjes op de tablets. Jà, tablets! Ze heeft er namelijk twee meegenomen op deze reis naast haar nieuwe mobiele telefoon. Ieder zijn ding zal ik maar zeggen!

Zodra we de kust verlaten rijden we niet door het mooiste aantrekkelijkste landschap dat Spanje heeft te bieden. Lyka zit al met haar hoofd in Portugal en ik denk onafgebroken aan dat zonnepaneel. Nog voordat we de winkel passeren heb ik mijn besluit dan toch genomen. Het lukt zo ook wel. Volgens de kennis van “Kroppie” moet ik de huishoudaccu gewoon regelmatig reconditioneren met de acculader. De capaciteit zal dan weer gaan toenemen waarna ik weer meer elektriciteit kan gaan laden. Het is allemaal erg technisch en soms is het voor mij ook niet allemaal begrijpelijk! Accu’s zijn nu eenmaal ingewikkelder dan ze op het eerste oog lijken.
De eerste camping die we vinden ligt in het midden van niets. In een mooi bos naast een stukje, bij deze temperaturen onbruikbaar, zwemwater. De kaart van de camping is zo slecht dat ik niets eens onze mogelijke staanplaats kan bezichtigen, ik kan die staanplaats niet eens vinden! Terug bij de camper krijg ik van Lyka het verontrustende bericht dat er hier een heel slechte telefoonontvangst is en dat we door moeten rijden. Zonder internet is het tegenwoordig onmogelijk de avond door te komen.
Zonder mezelf te verontschuldigen bij de receptie van de camping rijden we de parkeerplaats af op weg naar de volgende camping. Die camping is wel naar ons zin! Zodra we een goede plaats hebben gevonden, de elektriciteit hebben aangesloten en de was bij elkaar gezocht gaat Lyka naar de douche. Ik moet nog even wachten!
Met wasmand nummer één en een handvol muntgeld ga ik als eerste naar het washok. Slechts één wasmachine en één droogtrommel zijn beschikbaar. Ik vul de wasmachine en laat het verlangde bedrag gepast in de gleuf vallen, er wordt geen teveel betaald geld terug gegeven. Het wasritueel is begonnen! Terug bij de camper steekt Lyka zich na het douchen in schone kleren en de vuile kleren gaan in wasmand nummer twee. Ook die tweede zit erg vol omdat het beddengoed er ook bij is gekomen samen met wat handdoeken en theedoeken. Mijn vuile kleren erbij en met een schone handdoek om mijn middel ga ik de wasmand voor de wasmachine zetten als teken dat ik als eerste aan de beurt ben. In de achttien minuten dat het wasprogramma nog loopt heb ik tijd om te douchen en te scheren.
Precies op tijd loop ik in schone kleding het washok binnen om het schone wasgoed van de wasmachine naar de droogtrommel te verhuizend. De wasmachine weer vol, het programma kiezen en de gepaste euro’s er in. Draaien maar!

Nadat ik ook de tweede lading wasgoed naar de droogtrommel heb verhuisd en het drogen heb gestart, dat duurt volgens de timer vijf en vijftig minuten, kan ik eindelijk aan de avondmaaltijd gaan beginnen. Op een dag als deze heb ik gewoon ook weinig zin om te koken. De spaghetti met bacon, tomaat en broccoli is simpel en smaakt altijd goed. Wat brood en rode wijn maken de maaltijd compleet.
Helaas is de was na die vijf en vijftig minuten niet goed droog, ze moet nog een cyclus van vijf en vijftig minuten draaien. Een uur later staan we samen de was op te vouwen en de schone kleding verdwijnt in de te kleine kastjes. Lyka heeft nu ook mijn kast je in gebruik genomen. We zijn helemaal op en kruipen vroeg in bed. Het frisse schone bed. Het ruikt heerlijk fris en dat maakt samen met de vermoeidheid dat we snel zijn vertrokken naar dromenland.
Zo kan het zijn dat je een hele dag druk bent geweest en niets hebt gezien of gefotografeerd. Morgen wordt het hopelijk beter, morgen gaan we naar Portugal!

Spanje: Geen Gibraltar!

Playa de Sahara (achter de duinen)

Van de twee Franse campers die gisterenavond na zonsondergang wel wel heel erg dicht bij ons kwamen staan hebben we gelukkig geen last gehad. Ik kan het echt niet begrijpen! Er is een parkeerplaats zeker zo groot als drie voetbalvelden en die twee campers komen vlak naast je staan, leg het mij maar uit?
Wij nemen de tijd vandaag. Lyka slaapt wat uit en met de deur open luister ik naar de op het grindstrand brekende golven van de Middellandse zee. Na het ontbijt verdiep ik me in de reisboekjes van Zuid-Spanje en Portugal. Dat zijn twee verschillende boekjes en ik moet die twee naadloos aan elkaar zien te koppelen.

Bij het afscheid van Chris krijgen we nog wat lekkers van hem mee. Hij is namelijk bijna aan het einde van zijn reis en vertrekt over anderhalve week naar “Down Under". Er ligt nog biefstuk en ander vlees in zijn vriezer dat wij van hem meekrijgen voor later onderweg. Die Chris is een mannetje naar mijn hart. Al een eeuwigheid op reis en ondanks zijn vijfenzeventig jaar nog steeds niet van plan om te stoppen met reizen. We nemen afscheid met een stevige hand en de belofte om contact te houden. Ik weet dat het goed zit en dat we elkaar wel weer zullen ontmoeten.

Net voordat we Gibraltar bereiken is er een uitkijkpunt langs de weg. Vanuit de hoogte kijken we neer op “La Línea” en de rots van “Gibraltar. Een schitterend plaatje onder de warme Spaanse mediterrane winterzon.
Helaas is de werkelijkheid anders. “La Línea” is precies als “Marbella” alleen met minder klasse! Engelse radiozenders met Britse muziek. Winkels die hun waar aanprijzen in de engelse taal en veel rechts rijdende auto’s met het stuur aan de verkeerde kant en Britse kentekenplaten. Nog voordat we de door Cris aanbevolen parkeerplaats hebben bereikt nemen we de beslissing om door te rijden. Dit is ons ding niet en we kunnen Gibraltar ook nog wel in de toekomst bezoeken!
Er is namelijk ook nog het probleem met Lyka. Zij moet een visum hebben voor Groot-Brittanië, en Gibraltar valt daar onder. Nu gaan de verhalen dat er nooit wordt gecontroleerd maar wij willen dat risico toch niet lopen. Er staat meer op het spel dat we niet in gevaar willen brengen. Dus in plaats van links gaan we rechtsaf en rijden richting “Taifa Algeciras” een lelijke havenplaats aan de “Atlantische Oceaan”.
Ja! De “Atlantische Oceaan”! Een stukje verder zien we ook de bergen van Marokko uit het blauwe water omhoog steken. Op de GPS zie ik dat we niet ver van het zuidelijkste puntje van het “Iberisch schiereiland” zijn en dat puntje moet dan vanzelfsprekend ook worden bezocht. Na eerst bij de Lidl te hebben geshopt en een lunch op de parkeerplaats te hebben gegeten gaan we op zoek naar het monument dat het meest zuidelijke puntje van Spanje wat glans moet geven.
Het blijkt toch niet zo’n goed idee! De straten van “Tarifa” zijn steiler dan verwacht, drukker dan verwacht en er is geen enkele parkeerplaats te vinden omdat er een veerdienst is tussen “Tarifa” en Marokko is. Haast alle parkeerplaatsen zijn ingenomen door voertuigen die wachten om aan boort van de veerboot te kunnen. We staan vast, muurvast! Een agent regelt het verkeer naar zijn beste kunnen op een rotonde. Zodra hij zich in de richting van een auto draait om hem het signaal te geven dat hij aan de beurt is om te rijden gaat de auto achter zijn rug ook rijden. Met als gevolg dat het muurvast staat en muurvast blijft staan. Gelukkig voegt zich, na een tiental minuten, een collega bij hem en samen gaan ze proberen wat de agent alleen niet lukte. De Gordiaanse knoop van het moderne verkeer te ontrafelen! En met succes, in plaats van auto voor auto gaat de nieuwe brigadier anders te werk. Eerst de ene poot naar de rotonde een auto of twintig, dan de volgende poot een auto of twintig enz. enz.. Het getoeter van ongeduldige automobilisten verstomd en een half uur later rijden we richting “Cadiz”
Het landschap wordt mooier en we gaan enkele keren van de hoofdweg af om te zien of we een plaatsje kunnen vinden. Er zijn wel plaatsen maar die kunnen ons steeds niet bekoren omdat die een te steile helling hebben. We hebben bewust de oprijblokken thuis gelaten dus wij kunnen de helling van de camper niet aanpassen. Oprijblokken zijn sowieso geen goed idee voor wild campeerders. Die blokken promoveren je tot ongewenste bezoekers! Veel van de mooiere plaatsen hebben ook de gevreesde borden: “Geen Campers en Caravans!” met daaronder “Verboden te overnachten!”.

We rijden dus maar door totdat we in “Playa de Sahara” terecht komen. Direct achter de zandduinen is een parkeerplaats waar een tiental campers geparkeerd staan. De hoogtebalk is verwijdert om ruimte te maken voor campers die hopelijk inkopen gaan doen in het door de vakantievierders verlaten dorp. Het lijkt ons een geschikt plekje om de nacht door te brengen.
Lyka gaat meteen weer aan het spelen op de iPad en dat stemt me een beetje treurig en kriegelig. Ik ga op het strand uitwaaien. Ik kan het ècht niet begrijpen dat je ver van huis in een exotisch land in een mooie omgeving videospelletjes ga liggen spelen terwijl je heerlijk in de zon en wind kan wandelen. Dat je ’s avonds een spelletje speelt kan ik wel begrijpen, maar bij daglicht? Laat ook maar! Bij terugkomst barst de bom want ik had op haar moeten wachten! Wachten? Moet ik wachten totdat zij eindelijk klaar is om te gaan? Ècht niet! Ga maar alleen wandelen!

In gepaste stilte maak ik het avondeten klaar. Lekker gemakkelijk, gehaktballetjes in satésaus met friet en sla. Daar heeft het in ieder geval niet aan gelegen. Ik voel dat de ergernis tussen ons aan het opbouwen is zoals de druk onder een vulkaan. Totdat een van ons de druk niet meer kan weerstaan en stoom zal moeten afblazen. Ik weet dat dit normaal is wanneer mensen te lang met elkaar in een te kleine ruimte doorbrengen, er zijn maar heel weinig uitzonderingen.