Spanje: Terug naar de kust

Torreguadiaro (aan het strand)

Voor mezelf ben ik er in ieder geval al uit! Na een kort gesprek over het onderwerp tijdens het voedzame ontbijt stemt Lyka er mee in. We gaan terug naar de kust! Voor de simpele reden dat het daar druk is en haast alle campings op volle toeren draaien.
Een kilometer nadat we de camping hebben verlaten stuurt de GPS ons een smalle landweg op. Na twee kilometer begin ik toch ernstige twijfels te krijgen of dit een goed idee is. De toestand van de weg is belabberd en worden heen en weer geschud. Alles achter ons in de camper rammelt!
En dan plotseling, uit het niets, zien we een van de zo onderhand bekende witte borden van de Europese Unie met onderaan een groot bedrag in euros. Tien meter ervoor is de asfalt weg als nieuw! Mooi breed met nieuwe belijning. Het is nu alleen nog wachten op het verkeer! De eerste dertig kilometer zien we helemaal niemand! Pas bij een kruising waar de weg samenkomt met een andere driecijferige weg zien we wat verkeer.
In een stevig dorp wordt het weer krap! We worden door een stadje met zeer smalle straten geleid. Het is de enige, waarschijnlijk eeuwenoude, weg door de nederzetting. Ik heb de GPS goed bestudeert en omrijden is de enige andere mogelijkheid. Nu moet het wel heel erg worden willen we zenuwachtig worden maar in deze straat, die ècht wel tegenliggers heeft kan ik niets en ook ècht niets passeren! Aan het einde van de straat zit een smalle links/rechts knik die ook nog eens flink steil omhoog gaat. Ik kijk snel naar alle kanten, de eerste versnelling en met een flinke dot gas slalommen we door de hindernis omhoog. Net na de rechtse bocht stuiten we op een vrachtwagen gevuld met zand die ons ook niet had verwacht! Beiden gaan we van de schrik boven op de rem staan. Het is een ongeschreven wet dat stijgend verkeer voorrang heeft dus zal hij een meter of twee achteruit moeten. De twee politieagenten, die ik nu pas opmerk, staan geamuseerd voor een plaatselijk café met de koffie in de hand te kijken hoe wij dit gaan oplossen.
De enige angst die ik heb is dat ik met de alkoof tegen een van de lage balkons langs de weg zal rijden. Terwijl Lyka de balkons in de gaten houdt laveer ik me langzaam langs de stilstaande vrachtwagen. En dan is deze hindernis ook weer genomen, we halen opgelucht adem, en kunnen we verder de bergen in.

We rijden langs de “Sierra de las Nieves” richting “Marbella”. Ik had zelf nooit gedacht hier ooit te komen maar nood breekt nu eenmaal wet. Landschappen kunnen mooi zijn maar een landschap fotograferen is een van de moeilijkste disciplines die er zijn! Ik doe mijn best en tijdens een koffiepauze maak ik een foto van de omgeving.
Zodra we de Middellandse Zee vanaf de bergen kunnen zien verandert er om ons heen heel veel. De berghelling zijn als een lappendeken bedekt met vakantieparken vol met appartementen in de meest exotische namen. Een golf resort in een dal en veel sportwagens uit de categorie “ik heb er niet ècht hard voor hoeven te werken”rijden met het dak open over de drukke wegen. Vooral om gezien te worden! Het verkeer wordt drukker èn asocialer. Met onze oude langzame camper kom ik haast ogen te kort om ons veilig door de chaos te laveren.
Net na één van de ontelbare rotondes in Marbella stuur ik de parkeerplaats op bij een MacDonald’s restaurant. Ik moet even bijkomen. Lyka is zo blij dat we meteen maar wat te eten halen. Het is alweer drie maanden geleden dat we de gouden bogen hebben bezocht, voor ons hebben ze veel van hun glans verloren. Lyka heeft geen zin om hier op die ongezellige parkeerplaats te eten dus gaan we met de hamburgers nog in de papieren zak op zoek naar een mooi plaatsje.
En dat blijkt veel moeilijker dan we ooit hadden kunnen vermoeden! Kilometer na kilometer zijn er vakantiehuizen, hotels en winkelcentra langs de kust. Én dan begint alles weer van voor af aan! Een kleine veertig kilometer van de MacDonald’s verwijdert rijden we een soort parkeerplaats, een droge zandplaat, op. Wat er vandaag ook nog verder gebeurt, hier blijven we overnachten!

Een meter of tien voor ons staat een grote Engelse camper en voor de zekerheid ga ik even een praatje maken. Ik ben benieuwd of zij ook vandaag zijn aangekomen of dat ze misschien hier al een paar dagen staan. Een vriendelijk alleen reizend oud baasje past precies in mijn straatje. Zijn naam is Chris en hij staat hier al een paar dagen zonder problemen. Dat stelt me in ieder geval gerust! Maar wat nog interessanter is is zijn 100 Wp losse zonnepaneel dat flink meer stroom in de huishoudaccu perst dan mijn vaste, plat op het dak liggende, 150 Wp zonnepaneel.
Ik weet dat we een laadcapaciteit probleem hebben. Ik weet ook wanneer dat probleem is ontstaan. Ik weet ook hoe het is ontstaan. Mijn doel is nu om zo simpel mogelijk en met zo weinig kosten als mogelijk het probleem op te lossen. Op het “Camperforum” heb ik contact gehad met “Kroppie” en daar heb ik al veel van opgestoken.
Mijn interesse is in ieder geval gewekt en Christ geeft me de actuele laadgegevens van het losse paneel. Het wordt nòg beter wanneer Chris spreekt over een vriend die panelen en accessoires verkoopt niet ver van hier, wij komen er zelfs langs later deze week. Ik moet daar maar eens diep over nadenken. Wachten tot we terug zijn in Nederland is natuurlijk ook een oplossing!

We genieten van de zon en het uitzicht over de zee. We kunnen goed begrijpen dat veel pensionado’s hier de winter willen doorbrengen. Nadat de zon is onder gegaan gaan we aan de spaghetti met gehaktballen en overgebleven groenten. Ik koop nog steeds teveel eten in. Morgen gaan we richting Gibraltar!

Spanje: Verplaatsing

Olvera (Camping Pueblo Blanco)

Iets voor zeven uur begint er een gemotoriseerde bladblazer te huilen. Ik ben meteen wakker en Lyka trekt het dekbed over haar hoofd. Nadat de jeugd gisterenavond was vertrokken kwam er elk uur een auto over de parkeerplaats. Die auto wekte me elke keer. Ik had geen zin om uit bed te klimmen om te gaan kijken of het misschien de politie was die kwam controleren, mijn voorkeur ging uit naar het warme bed onder het dekbed.
De route die ik voor vandaag heb geprogrammeerd rijden we verder nadat we weer de Lidl hebben bezocht. Ik kan het zelf ook niet geloven maar we kopen meer etenswaren dan thuis. Waarom weet ik niet maar het smaakt ons een stuk beter onderweg.

Op weg naar “Carmona” is er nog niets aan de hand maar wanneer we samen koffie, met een overheerlijke appelflap, drinken op een parkeerplaats voor de wonderschone poort van de “Carmona” kom ik tot de conclusie, nadat ik mijn iPhone heb geraadpleegd, dat er geen enkele camping in de nabijheid open is. Er zit niets anders op dan in plaats van de route te rijden en een camping langs de route te zoeken naar een beschikbare camping te rijden. Sevilla ligt wel op de route maar ik heb voorlopig toch geen zin om grote steden te gaan bezoeken. We blijven graag weg van de drukte en zoeken rustige landwegen.

Die camping die ik op het oog heb, èn volgens de NKC app open is, ligt zestig kilometer naar het zuidoosten! Dus dan gaan we die kant maar op. De route is niet heilig en overal langs de weg is er wel wat te zien. Hoewel het landschap eentonig is genieten we het laatste stuk weer van de bergen. Die vlakte bezaaid met kastelen en mooie steden kan ons wel bekoren maar bergen hebben toch wel de voorkeur!
De camping is snel gevonden en die mag dan wel op een mooie bergtop liggen maar de rest is wat karig. Een oude aftandse wasmachine zonder een droogtrommel in de buurt kan mij niet bekoren, zeker niet nu de wasmand aardig vol begint te raken en ik aan mijn laatste schone onderbroek ben begonnen. De was wordt voor de zoveelste keer geannuleerd en blijft in de wasmand tot het volgende camping bezoek.

Na twee maanden heeft er ook een ander gevoel de kop op gestoken. Ik ken dit gevoel van vorige lange reizen. Het wordt namelijk steeds moeilijker om je ’s nachts weer op te laden om de volgende dag weer te kunnen genieten van de uitzichten, vergezichten en ervaringen. Het wordt tijd dat we even een pauze nemen om onze hoofden weer leeg te maken. Het 24/7 samenzijn in een kleine ruimte wordt ook steeds moeilijker! Je voelt bij elke beweging en elk gesprek dat het stroever gaat en over de kleinste dingen begint er zomaar een discussie die nergens op slaat.
Na de speklappen met snijbonen en aardappelpuree, een combinatie die ook geen schoonheidsprijs verdient, sla ik een paar biertjes achterover en we kijken naar “The accountant”. Een onderhoudende film die je met een korreltje zout moet nemen.
We zijn aardig vermoeid en liggen er al vroeg op. In bed denk ik na over wat we verder gaan doen. Lyka is al snel vertrokken en ik blijf alleen achter in de stilte van de duisternis met mijn gedachten. Er moeten beslissingen worden genomen! Ik denk dat ik er morgen wel uit ben!

Spanje: Een indrukwekkend monument

Écija (op een parkeerplaats)

Op deze tweede dag van het nieuwe jaar ben ik beter uitgerust dan de afgelopen dagen. Ik ben zelfs al voor zeven uur wakker! De gordijnen gaan meteen open en de buscamper staat nog steeds in het zicht en de verlichting van het kasteel is gedoofd. Bij de eerste slok koffie bedenk ik dat het nog bijna vier uur duurt voordat de poorten van het kasteel zich voor ons openen. Het wordt dus een luie ochtend met Lyka die weer een keer kan uitslapen.
De kachel heeft de afgelopen nacht gebrand en het woongedeelte aangenaam verwarmt. We gaan aan het schrijven met Radio3 op de achtergrond. Zo’n KPN simkaartje met onbeperkt internet heeft natuurlijk als grootste voordeel dat je heerlijk naar de Nederlandse radio kan luisteren.
De tijd vliegt en om half tien schuiven de gordijnen van onze “slaapkamer” in de alkoof open. Een verbaasde Lyka kijkt me enkele minuten in stilte aan. Ik schrijf gewoon rustig door. De toetsen klikken op het toetsenbord terwijl de letters op mijn beeldscherm woorden vormen.
Roerei met brood, oud brood, we hebben nog een broodje van gisteren over. We eten het niet uit zuinigheid maar we nu eenmaal een hekel hebben aan eten weggooien.
De buscamper opent de kraan van zijn afval watertank, start de motor en rijdt weg, een lange donkere streep achterlatend op het grijze asfalt van de lege parkeerplaats. Soms is het niet moeilijk om te begrijpen waarom campers op veel plaatsen niet meer welkom zijn.

Om iets voor elf zijn we dik aangekleed en klaar om de heuvel voor de tweede keer in evenveel dagen te beklimmen. We staan moederziel alleen op de enorme parkeerplaats en kijken vol verbazing naar de Spaanse personenauto’s die de smalle steile weg beklimmen in de hoop op de top van de heuvel voor het kasteel te kunnen parkeren.
Het is verschrikkelijk koud! We hebben de afgelopen weken al wat frisse ochtenden meegemaakt maar de snijdende wind op deze tweede ochtend van 2017 is gelijk de koudste ochtend van het jaar! Mijn muts gaat op en Lyka klaagt over haar oren. De wind bijt als een hongerige wolf. Ze heeft zich helemaal opgetut en is in haar enthousiasme een muts vergeten.

De enorme poorten van het kasteel staan al open en na het betalen van vijftien euro voor twee personen kunnen we naar binnen. Het eerste dat we opmerken is dat het kasteel in privaat bezit wordt beheerd. Het is een de best bewaard gebleven voorbeelden van een vroeg Moors kasteel met Christelijke aanpassingen!

Op de enorme binnenplaats staan we voor het geplande woonhuis van een man met uitzonderlijke dromen. Alleen het trappenhuis met de leeuwen is toegankelijk. Hier leren we ook over de treurige geschiedenis van het kasteel en haar eigenaars. Aan het begin van de twintigste eeuw werd het geërfd door een romanticus die al zijn geld en energie in het project stortte. Zijn grootste wens om het vervallen kasteel in al haar glorie te herstellen en te gaan bewonen werd zijn levenswerk. De beste architecten en vaklieden werden van over heel Zuid-Spanje aangetrokken. Er waren geen tekeningen of andere documenten in de archieven. Er waren alleen de kennis van de architect, de fantasie van de eigenaar en het inzicht van de vaklieden. Helaas heeft de eigenaar nooit in zijn levenswerk kunnen wonen. Drie jaar voor de oplevering van het gerestaureerde  kasteel kwam hij in 1939 te overlijden.

Het zal hier zomers ongetwijfeld ook verschrikkelijk druk zijn! Er is in ieder geval goed werk geleverd om de route door het kasteel voor iedere bezoeker, jong en oud interessant te houden.

De in volledig islamitische architectuur gebouwde moskee is omgevormd tot kapel. In mijn fantasie zie ik de mannen op hun gebedskleden buigen naar Mekka om even later in een perfecte synchronie weer omhoog te komen. Allah en Mohammed hebben geen beeltenissen. De islam wijst beeltenissen in welke vorm dan ook af. Op de lege plaats is nu een altaar met de Maagd Maria met het kindje Jezus op haar arm.
Na de rondleiding gaan we op weg naar “Palma del Rio”. En daar is eigenlijk niet zoveel te zien! Na de geweldige intense ervaring van deze ochtend wordt het toch al moeilijk om je interesse weer opnieuw leven in te blazen! Tijdens een korte inkoop pauze bij de Lidl heb ik eindelijk zelfrijzend bakmeel, of iets wat er op lijkt, gevonden! En wàt wordt dan onze lunch voor vandaag?
Pannenkoeken met spek en stroop!

Mijn dag had niet beter kunnen zijn. Nu we na een koffiepauze op de camperplaats ook nog onze, zo goed als lege, drinkwatertank kunnen vullen kan ons bezoek aan “Palma del Rio” al niet meer kapot. De volgende halte is “Écija”, de stad van de torens! Met het oog op de tijd gaan we daar ook overnachten.
Het landschap word droger en de dorre droge grond snakt naar de voorjaarsregens. Wat ons meteen opvalt zijn de, door de Europese Unie gesubsidieerde, enorme zonne-energie installaties die links en rechts van de weg opduiken. Installaties om water te verwarmen en installaties met zonnepanelen die het zonlicht meteen omzetten in bruikbare elektriciteit. Wat nog het meest verblind zijn de bedragen op de borden die naast de ingang staan. Met dank aan “de Europese Unie” en de 478.000.000 € subsidie.
Ik rij haast van de weg af na het bedrag te hebben gelezen! Hier is een half miljard uitgedeeld, en daar zijn heel veel mensen beter van geworden, terwijl er nog zoveel ellende in het verenigde Europa is! Een ander verwerpelijk en van corruptie verzadigd verschijnsel zijn de midden in het niets aangelegde rotondes en parken met fitness toestellen. Gewoon een rotonde met slechts twee afslagen, je rijdt gewoon rechtdoor, in een weg die opvalt door het ontbreken van enig verkeer. Allemaal vergezeld van de bekende Europese Unie subsidie borden. Een tonnetje hier, een tonnetje daar en een paar ton om de burgemeester beter te laten lijken dan hij is.
Het vinden van een plaatsje voor de nacht is moeilijker dan ik had verwacht. We rijden een rondje over de rondweg van de stad om uiteindelijk op een verlaten parkeerplaats achter een school neer te strijken. Wat zijn die Spanjaarden toch viespeuken! Ze gooien al het afval zo maar op straat en op en langs het wandelpad naar het park liggen meer honden drollen dan goed is voor de bodem. Je ruikt het op het moment dat je een deur van de camper opent. Ik vergeet zelfs een foto van onze staanplaats te maken!

We eten vanavond Japanse kerrie met broccoli op rijst. Buiten is het lawaaierig met de opgeschoten jeugd. Auto’s komen, met luide radio’s en vertrekken weer met piepende banden. Voor een moment denk ik er aan om maar te verkassen. Lyka weerhoud me om weer te gaan rijden. Het lawaai zal later wel afnemen. Gelukkig is het vanaf een uur of tien stil. Ik kijk nog een keer over de parkeerplaats. Hij is goed verlicht en haast verlaten. Ik denk dat we prima zullen slapen.