Calpe (Camping Paraíso Camper)
Vroeg naar bed betekend ook vroeg op! Met een beker koffie binnen handbereik begin ik aan onze laatste dag in Calpe. Het is een lange en belangrijke dag. We moeten voorbereidingen treffen voor ons aanstaande vertrek. Ik schrijf een stukje en dat is vandaag extra moeilijk. Mijn hoofd lijkt niet goed vast te zitten op mijn romp, ik ben bang dat de rode wijn van gisteren daar wat mee te maken heeft.
Zodra ik me goed genoeg voel gaat de verpakking van de nieuwe harde schijf open en komt de oude genaamd “Muziek” tevoorschijn. Het programma “Disk Drill” wordt opgestart en enkele minuten later staat mijn MacBook te draaien. Vandaag zal er maar weinig gebruik worden gemaakt van mijn MacBook. Het lijkt me beter dat ik mijn laptop tijdens het herstellen van de bestanden met rust laat. Ik zie de teller van het aantal herstelde bestanden oplopen maar de klok niet teruglopen. “Meer dan 12 uur” geeft “Disk Drill” aan. Met die twaalf uur in gedachten begin ik aan mijn dag.
Als eerste moet ik de was gaan doen. Alle twee de wasmachines zitten al vol wanneer ik om iets over acht uur het washok betreed. Het mag dan wel lijken dat iedereen nog op een oor ligt en de camping uitgestorven is maar enkele vroege vogels, waaronder ik zelf, zijn al aan hun nieuwe dag begonnen.
Vol verbazing kijk ik naar de rij wasmanden en tassen die voor de wasmachines staan opgesteld. Er heerst hier wel orde! Een Engelse vrouw van mijn leeftijd, Debbie, komt binnen en stelt spontaan voor om mij voor haar te laten gaan. Ze heeft niet zo heel veel wasgoed vergeleken bij onze wasmand vol. Ze laat me ook zien dat er een wasmachine voor zes kilo is en een grotere voor acht kilo. Dan begrijp ik haar aanbieding, wij staan namelijk in de rij voor de zes kilo. Ik moet er natuurlijk ook wat voor terug doen! Zodra mijn wasgoed schoon is moet ik haar wasgoed in de machine doen en aanzetten. Da’s natuurlijk geen probleem! Ze geeft me vijf euro voor de wasmachine en laat me zien dat er een grote fles vloeibaar wasmiddel in de tas zit. Dat komt allemaal in orde en bedankt! Ondertussen is Lyka ook wakker en ligt als een jonge vogel in het nest met haar mond open te wachten om gevoerd te worden.
Als tweede moet ik dus naar de Aldi om vers brood en wat andere etenswaren te halen. Even een snelle blik op mijn MacBook, de teller loopt mooi op en de klok geeft “Meer dan 12 uur” aan. Geen probleem, we hebben nog acht en twintig uur de tijd om deze belangrijke operatie af te wikkelen.
Vers stokbrood voor € 0,39 brengt een glimlach op mijn gezicht. Ik koop nog wat vleeswaren en haast me terug naar de camper waar Lyka al het laatste nieuws op Facebook plaatst. We vallen aan als wolven omdat we gisterenavond de tweede avond op rij geen avondmaaltijd hebben genuttigd. Mijn spijsvertering is een beetje in de war. Het is zo gezellig op zo’n camping dat ik goed begrijp waarom mensen hier enkele maanden in de winter doorbrengen.
Na het wassen gaat de hele lading in de enorme 10 kilo droogtrommel en ik heb weer bijna een uur de tijd om de camper goed na te kijken. Alle belangrijke vloeistoffen worden gecontroleerd en de ruitenwisservloeistof aangevuld. De ramen van de cabine krijgen een goede schoonmaakbeurt, er zit nog steeds zout op van de storm, terwijl Lyka het woongedeelte opruimt en schoonmaakt.
De dag kabbelt zo voort en wanneer we klaar zijn is het al haast drie uur. Mijn MacBook is nog steeds bezig en er zijn al meer dan 25.000 bestanden gered. De klok staat nu op “Ongeveer 10 uur”! Dan zal de hele operatie om ongeveer één uur vannacht zijn afgerond. Dat is een mooi vooruitzicht.
Kees komt eens informeren hoe ver we zijn en of we al zin hebben om wat te drinken. We kijken elkaar aan en, wij zijn klaar met onze klussen dus kunnen ons verhaal over deze fotoloze dag onder het genot van een koud biertje gezeteld in de warme middagzon wel vertellen. Het is weer een gezellige middag en avond. Onze dagen is Calpe zitten er bijna op en waren heel gezellig. Zo gezellig dat ook vanavond het vlees dat voor onze avondmaaltijd is bedoeld weer in de koelkast blijft. Minie maakt heerlijke toastjes dus blijven we weer kleven. Aan alle mooie dingen komt een einde dus ook aan ons bezoek aan Calpe. Met een beetje meer bier op dan goed voor ons is gaan we terug naar de camper. Lyka zoekt meteen het bed op terwijl ik me nog even op mijn MacBook stort. Het herstellen gaat voorspoedig!
Ik kijk nog een halve film en af en toe naar het beeldscherm. En dan is “Disk Drill” klaar met het herstellen. Bijna 100.000 bestanden zijn gekopieerd naar de nieuwe harde schijf en moeten worden verwerkt. Maar niet nu! Daar heb ik volgende winter in de Filippijnen wel voldoende tijd voor! Ik kruip snel in bed want morgen gaan we verder met ons avontuur in Zuid-Spanje.
donderdag 22 december 2016
woensdag 21 december 2016
Spanje: Paella!
Calpe (Camping Paraíso Camper)
Met de driedaagse storm achter ons en de wetenschap dat we voor drie dagen een staanplaats hebben slapen we als ossen.
De overgeslagen avondmaaltijd heeft wel een gat in mijn lichaam achtergelaten dat snel gevuld moet worden. We hebben alles aan boord van de camper, ik moet alleen even vers brood halen, dus gaan we voor een “English Breakfast”. En dat smaakt! Na de drie dagen op een verlaten parkeerplaats in een vakantiedorp is het verse stokbrood niet te versmaden.
We hebben vandaag geluk! Vandaag is het namelijk “Paella dag” op de camping. Anders gezegd, de eigenaren geven een (kerst)feestje voor de bewoners van de camping als dank voor hun bezoek. Hoewel wij pas gisteren zijn gearriveerd kunnen we toch aanschuiven. De Duitsers hadden namelijk hun vrienden, die niet zijn verschenen, ook opgegeven en zo glijden wij automatisch op hun lege plaatsen.
Maar ik heb vandaag eerst iets anders te doen! Kees heeft aangeboden om met me naar de Mediamarkt in Benidorm te rijden om een nieuwe harde schijf te kopen. Dat is een aanbod dat ik vanzelfsprekend niet kan afslaan. Om iets over tien rijden we van de camping af. Het is heerlijk weer. Het is zeker niet koud maar in de schaduw toch wel nog wat fris. De zon heeft tijd nodig om de Spaanse Costa te verwarmen. Achter het glas van de auto is het meteen warm en het zijraam gaat een stukje open. De frisse wind blaast door mijn haren terwijl we praten en ik geniet van het landschap om me heen.
Het is gelukkig niet zo heel ver rijden en de harde schijf die ik nodig heb is snel gevonden. Na het afrekenen, ik ben nog aan het nadenken over de garantie, worden we gevraagd of we met de kerstman op de foto willen. We kijken elkaar aan en knikken glimlachend naar elkaar. De kerstman is de kleinste man op de foto!
Terug op de camping moeten we snel aan tafel. De tafels en stoelen zijn al door de dames klaar gezet en we kunnen zo aanschuiven. In mijn gedachten speelt de harde schijf en ik sta te popelen om aan de slag te gaan. Toch heb ik genoeg zelfcontrole om dat tot morgen op te schuiven. Met een wijntje op zou dat zo maar verkeerd kunnen gaan en dan ben ik misschien ècht alle muziek kwijt!
Om kwart voor een zijn de koks al druk bezig met de Paella in een enorme pan. Dat moet ook wel want ik schat dat er al snel een zestig hongerige magen zitten te wachten om gevuld te worden. Het is gezellig aan tafel, we hebben al snel nieuwe vrienden gemaakt en zover er hindernissen zijn worden die al snel door de goed gevulde glazen wijn overwonnen.
In principe eet ik alles en ik ben ook een sociaal mens maar bijeenkomsten als deze vindt ik toch wat ongemakkelijk. Door de jaren heen ben ik door al dat alleen reizen ook een beetje een eenling geworden. Ik doe graag mijn eigen dingen op mijn eigen moment. Het signaal dat de Paella klaar is klinkt en de kudde rent op de pan af en vormt een rij van wel vijftien meter lang. Ik voel me als een deelnemer aan het tv-programma “We zijn er bijna”. Mooie televisie om naar te kijken maar het is niets voor mij om er aan mee te doen. Wij blijven nog even rustig zitten en genieten van de verschillende wijnen die de verschillende vrienden hebben meegebracht. Een door de eigenaar geschonken 2 liter fles rode wijn wordt ook met veel smaak gedronken.
Lyka sluit achter, de bijna opgeloste Paella file, aan en komt even later terug met twee borden van het nationale Spaanse gerecht. Ik mis het brood maar je kan niet alles hebben in het leven. De Paella is precies zoals ik me herinner van de laatste keer alleen minder zout. Garnalen, mosselen en stukjes kip met bot, bonen en gele rijst, alles wordt weggespoeld met Freixenet, een Spaanse bubbelwijn.
Jammergenoeg laat het weer ons precies op deze dag in de steek. De laatste wolken van de storm van de afgelopen dagen verbergen de zon en dan is het al snel fris op het terras. Het duurt dan ook niet lang totdat de eerste koukleumen hun camper opzoeken. Wij houden het nog lang vol en drinken alle wijnflessen leeg die op tafel zijn gekomen.
Dan wordt het voor onze vrouwen ook te koud en wij vertrekken naar de camper van Kees en Minie waar we nog heerlijk nagenieten van een wijntje en wat toastjes. Ook aan het einde van deze gezellige dag schiet het avondeten erbij in. We drinken nog een nachtmutsje in onze camper en liggen voor half tien op een oor. Vanavond geen tv want morgen hebben we ook nog een drukke dag voor de boeg.
Met de driedaagse storm achter ons en de wetenschap dat we voor drie dagen een staanplaats hebben slapen we als ossen.
De overgeslagen avondmaaltijd heeft wel een gat in mijn lichaam achtergelaten dat snel gevuld moet worden. We hebben alles aan boord van de camper, ik moet alleen even vers brood halen, dus gaan we voor een “English Breakfast”. En dat smaakt! Na de drie dagen op een verlaten parkeerplaats in een vakantiedorp is het verse stokbrood niet te versmaden.
We hebben vandaag geluk! Vandaag is het namelijk “Paella dag” op de camping. Anders gezegd, de eigenaren geven een (kerst)feestje voor de bewoners van de camping als dank voor hun bezoek. Hoewel wij pas gisteren zijn gearriveerd kunnen we toch aanschuiven. De Duitsers hadden namelijk hun vrienden, die niet zijn verschenen, ook opgegeven en zo glijden wij automatisch op hun lege plaatsen.
Maar ik heb vandaag eerst iets anders te doen! Kees heeft aangeboden om met me naar de Mediamarkt in Benidorm te rijden om een nieuwe harde schijf te kopen. Dat is een aanbod dat ik vanzelfsprekend niet kan afslaan. Om iets over tien rijden we van de camping af. Het is heerlijk weer. Het is zeker niet koud maar in de schaduw toch wel nog wat fris. De zon heeft tijd nodig om de Spaanse Costa te verwarmen. Achter het glas van de auto is het meteen warm en het zijraam gaat een stukje open. De frisse wind blaast door mijn haren terwijl we praten en ik geniet van het landschap om me heen.
Terug op de camping moeten we snel aan tafel. De tafels en stoelen zijn al door de dames klaar gezet en we kunnen zo aanschuiven. In mijn gedachten speelt de harde schijf en ik sta te popelen om aan de slag te gaan. Toch heb ik genoeg zelfcontrole om dat tot morgen op te schuiven. Met een wijntje op zou dat zo maar verkeerd kunnen gaan en dan ben ik misschien ècht alle muziek kwijt!
Om kwart voor een zijn de koks al druk bezig met de Paella in een enorme pan. Dat moet ook wel want ik schat dat er al snel een zestig hongerige magen zitten te wachten om gevuld te worden. Het is gezellig aan tafel, we hebben al snel nieuwe vrienden gemaakt en zover er hindernissen zijn worden die al snel door de goed gevulde glazen wijn overwonnen.
In principe eet ik alles en ik ben ook een sociaal mens maar bijeenkomsten als deze vindt ik toch wat ongemakkelijk. Door de jaren heen ben ik door al dat alleen reizen ook een beetje een eenling geworden. Ik doe graag mijn eigen dingen op mijn eigen moment. Het signaal dat de Paella klaar is klinkt en de kudde rent op de pan af en vormt een rij van wel vijftien meter lang. Ik voel me als een deelnemer aan het tv-programma “We zijn er bijna”. Mooie televisie om naar te kijken maar het is niets voor mij om er aan mee te doen. Wij blijven nog even rustig zitten en genieten van de verschillende wijnen die de verschillende vrienden hebben meegebracht. Een door de eigenaar geschonken 2 liter fles rode wijn wordt ook met veel smaak gedronken.
Lyka sluit achter, de bijna opgeloste Paella file, aan en komt even later terug met twee borden van het nationale Spaanse gerecht. Ik mis het brood maar je kan niet alles hebben in het leven. De Paella is precies zoals ik me herinner van de laatste keer alleen minder zout. Garnalen, mosselen en stukjes kip met bot, bonen en gele rijst, alles wordt weggespoeld met Freixenet, een Spaanse bubbelwijn.
Jammergenoeg laat het weer ons precies op deze dag in de steek. De laatste wolken van de storm van de afgelopen dagen verbergen de zon en dan is het al snel fris op het terras. Het duurt dan ook niet lang totdat de eerste koukleumen hun camper opzoeken. Wij houden het nog lang vol en drinken alle wijnflessen leeg die op tafel zijn gekomen.
Dan wordt het voor onze vrouwen ook te koud en wij vertrekken naar de camper van Kees en Minie waar we nog heerlijk nagenieten van een wijntje en wat toastjes. Ook aan het einde van deze gezellige dag schiet het avondeten erbij in. We drinken nog een nachtmutsje in onze camper en liggen voor half tien op een oor. Vanavond geen tv want morgen hebben we ook nog een drukke dag voor de boeg.
dinsdag 20 december 2016
Spanje: Op bezoek bij vrienden
Calpe (Camping Paraíso Camper)
Met storm en regen naar bed en met een zwoele warme wind weer opstaan. Hoe groot kan de tegenstelling zijn in minder dan twaalf uur? Om zeven uur gaat de motor van de camper meteen weer aan want elektriciteit in de huishoudaccu is schaars. We hebben al enkele dagen geen zon meer gezien dus het zonnepaneel ligt voor Jan met de korte achternaam op het dak van de camper. Lyka slaapt door het monotone gedreun van de dieselmotor heen. Wanneer je niet beter wist dan zou je kunnen denken dat je aan boord van een boot bent. Er zijn wel meer overeenkomsten tussen een boot en een camper, maar die zijn vandaag niet belangrijk.
Na de eerste kop koffie probeer ik wat te schrijven maar er komt maar weinig uit mijn hoofd dus laat ik het toetsenbord maar voor wat het is. Misschien later weer? Buiten is het al druk! Vrachtwagens met oranje zwaailichten rijden af en aan. Afgewisseld door zware grondverzet machines. Het zal wel hommeles zijn geweest aan de rand van het dorp.
Om acht uur roep ik Lyka die ook verbaasd is dat de camper niet door de wind heen en weer word geschud. We hebben deze storm in ieder geval zonder schade doorstaan. Een sober ontbijt omdat we drie dagen geen inkopen hebben kunnen doen. Een brok kerstbrood met boter en honing.
De storm is voorbij en de reis gaat verder. Voordat we vertrekken, Lyka is nog even met zichzelf bezig, loop ik nog even naar de zee om naar de woeste golven te kijken. Ik sta verbaasd van de enorme schade die de storm heeft aangericht. Dat gaat weer een hoop geld kosten en de bewoners zijn blij dat de zee hun vakantiehuis niet heeft teruggeëist.
We hebben maar ruim honderdtwintig kilometer voor de wielen die we snel willen afleggen. We rijden op de bonnefooi zoals we dat zo mooi in Nederland zeggen. We rijden naar een camping zonder dat we weten of er plaats is. Ik heb er al aardig wat over gelezen dat de zuidelijke Costa’s van Spanje worden overspoeld door overwinteraars met campers uit heel Europa. Toch ga ik er vanuit dat ik wel een beetje geluk heb vandaag.
Onderweg moeten veel omrijden omdat er doorgaande wegen zijn afgesloten wegens overstromingen. Door al dat omrijden duurt de rit toch nog langer dan verwacht. Overal om ons heen zien we het resultaat van de storm, de regen en de overstromingen. Mensen in felgekleurde hesjes zijn al druk aan het werk om de rotzooi op te ruimen en de schade te repareren.
En dan dalen we over een bergweg “Calpe” binnen. Het is hier precies zoals we ons hadden voorgesteld. “Camping Paraíso Camper” is schitterend gelegen op een verhoging achter de badplaats. De receptie is nog gesloten, siësta, en op de camping zelf lijkt er geen plaats. Kees heeft onze camper al van verre gezien en komt ons meteen begroeten. We hebben toch wel aardig wat bekijks! Het overgrote deel van de campers staat hier enkele maanden om zo de noordelijke winter te ontlopen.
Er is nog wel een plaatsje over schuin tegenover Kees zonder een bordje “Gereserveerd” en dat zou misschien wel eens ons plaatsje kunnen worden. Ik parkeer onze camper op de lege plaats en hoop dat het vrij is èn blijft. We kunnen natuurlijk altijd weer vertrekken wanneer de staanplaats al vergeven is. Maar we hopen stilletjes dat we kunnen blijven staan. Al is het maar voor een dag!
Het koude biertje voor het weerzien laat is even voor wat het is maar we schuiven wel meteen aan tafel. Na drie dagen storm is het heerlijk om weer eens even in de zon te kunnen zitten. Om de tien minuten lopen we naar de receptie om te kijken of er al iemand is waarmee we kunnen overleggen over deze staanplaats.
Dan komt het slechte nieuws! De plaats is bestemd voor vrienden van een Duitse camper en die hopen vandaag aan te komen. Hopen! Want zij zitten nog vast op een camping door overstromingen. Er is geen aankomsttijd afgesproken dus uiteindelijk ga ik er maar van uit dat we weer moeten vertrekken.
Een beetje teleurgesteld komen we steeds dichter bij het afscheid. Het was kort maar het was leuk om na al die tijd onderweg te zijn enkele vrienden te zien. Uit het niets verschijnt de vrouw van de campingeigenaar met het bericht dat de camper niet komt en dat de plaats voor ons is. We kunnen drie dagen blijven! Dat is beter dan niets dus neem ik het aanbod meteen aan. Na drie dagen binnenzitten in de camper door de storm kunnen we nu drie dagen buiten in de zon zitten.
Het bier komt op tafel en het wordt nog gezelliger. Zo gezellig dat we het avondeten overslaan en ons vullen met overheerlijke toastjes van Minie met filet Americain, saté salade en paté. Het wordt niet eens zo laat maar we zijn toch wel moe en kunnen eindelijk een nacht zonder stress slapen. Welterusten!
Met storm en regen naar bed en met een zwoele warme wind weer opstaan. Hoe groot kan de tegenstelling zijn in minder dan twaalf uur? Om zeven uur gaat de motor van de camper meteen weer aan want elektriciteit in de huishoudaccu is schaars. We hebben al enkele dagen geen zon meer gezien dus het zonnepaneel ligt voor Jan met de korte achternaam op het dak van de camper. Lyka slaapt door het monotone gedreun van de dieselmotor heen. Wanneer je niet beter wist dan zou je kunnen denken dat je aan boord van een boot bent. Er zijn wel meer overeenkomsten tussen een boot en een camper, maar die zijn vandaag niet belangrijk.
Na de eerste kop koffie probeer ik wat te schrijven maar er komt maar weinig uit mijn hoofd dus laat ik het toetsenbord maar voor wat het is. Misschien later weer? Buiten is het al druk! Vrachtwagens met oranje zwaailichten rijden af en aan. Afgewisseld door zware grondverzet machines. Het zal wel hommeles zijn geweest aan de rand van het dorp.
Om acht uur roep ik Lyka die ook verbaasd is dat de camper niet door de wind heen en weer word geschud. We hebben deze storm in ieder geval zonder schade doorstaan. Een sober ontbijt omdat we drie dagen geen inkopen hebben kunnen doen. Een brok kerstbrood met boter en honing.
De storm is voorbij en de reis gaat verder. Voordat we vertrekken, Lyka is nog even met zichzelf bezig, loop ik nog even naar de zee om naar de woeste golven te kijken. Ik sta verbaasd van de enorme schade die de storm heeft aangericht. Dat gaat weer een hoop geld kosten en de bewoners zijn blij dat de zee hun vakantiehuis niet heeft teruggeëist.
We hebben maar ruim honderdtwintig kilometer voor de wielen die we snel willen afleggen. We rijden op de bonnefooi zoals we dat zo mooi in Nederland zeggen. We rijden naar een camping zonder dat we weten of er plaats is. Ik heb er al aardig wat over gelezen dat de zuidelijke Costa’s van Spanje worden overspoeld door overwinteraars met campers uit heel Europa. Toch ga ik er vanuit dat ik wel een beetje geluk heb vandaag.
Onderweg moeten veel omrijden omdat er doorgaande wegen zijn afgesloten wegens overstromingen. Door al dat omrijden duurt de rit toch nog langer dan verwacht. Overal om ons heen zien we het resultaat van de storm, de regen en de overstromingen. Mensen in felgekleurde hesjes zijn al druk aan het werk om de rotzooi op te ruimen en de schade te repareren.
En dan dalen we over een bergweg “Calpe” binnen. Het is hier precies zoals we ons hadden voorgesteld. “Camping Paraíso Camper” is schitterend gelegen op een verhoging achter de badplaats. De receptie is nog gesloten, siësta, en op de camping zelf lijkt er geen plaats. Kees heeft onze camper al van verre gezien en komt ons meteen begroeten. We hebben toch wel aardig wat bekijks! Het overgrote deel van de campers staat hier enkele maanden om zo de noordelijke winter te ontlopen.
Er is nog wel een plaatsje over schuin tegenover Kees zonder een bordje “Gereserveerd” en dat zou misschien wel eens ons plaatsje kunnen worden. Ik parkeer onze camper op de lege plaats en hoop dat het vrij is èn blijft. We kunnen natuurlijk altijd weer vertrekken wanneer de staanplaats al vergeven is. Maar we hopen stilletjes dat we kunnen blijven staan. Al is het maar voor een dag!
Het koude biertje voor het weerzien laat is even voor wat het is maar we schuiven wel meteen aan tafel. Na drie dagen storm is het heerlijk om weer eens even in de zon te kunnen zitten. Om de tien minuten lopen we naar de receptie om te kijken of er al iemand is waarmee we kunnen overleggen over deze staanplaats.
Dan komt het slechte nieuws! De plaats is bestemd voor vrienden van een Duitse camper en die hopen vandaag aan te komen. Hopen! Want zij zitten nog vast op een camping door overstromingen. Er is geen aankomsttijd afgesproken dus uiteindelijk ga ik er maar van uit dat we weer moeten vertrekken.
Een beetje teleurgesteld komen we steeds dichter bij het afscheid. Het was kort maar het was leuk om na al die tijd onderweg te zijn enkele vrienden te zien. Uit het niets verschijnt de vrouw van de campingeigenaar met het bericht dat de camper niet komt en dat de plaats voor ons is. We kunnen drie dagen blijven! Dat is beter dan niets dus neem ik het aanbod meteen aan. Na drie dagen binnenzitten in de camper door de storm kunnen we nu drie dagen buiten in de zon zitten.
Het bier komt op tafel en het wordt nog gezelliger. Zo gezellig dat we het avondeten overslaan en ons vullen met overheerlijke toastjes van Minie met filet Americain, saté salade en paté. Het wordt niet eens zo laat maar we zijn toch wel moe en kunnen eindelijk een nacht zonder stress slapen. Welterusten!
Abonneren op:
Posts (Atom)
